Decydująca rozmowa

                 Wraz z początkiem czerwca nastał czas egzaminów. Do testów zawsze podchodziłam poważnie i tym razem także starałam się wypaść jak najlepiej. Liczne godziny nauki wynagradzała mi później satysfakcja, że mogłam powiedzieć po teście, że dobrze mi poszło. W połowie miesiąca prawie wszystko zostało już napisane, czekała nas już tylko historia magii, a później kilka dni i powrót do domu.

            Dzień przed ostatnim egzaminem postanowiłam pójść do biblioteki, żeby powtórzyć jeszcze pewne informacje, które do tej pory zdążyłam zdobyć. Historia magii nie była aż tak ważna, ale skoro mogłam wypaść lepiej, dlaczego by nie wykorzystać szansy?

            Wyszłam z Pokoju Wspólnego, kierując się w stronę biblioteki. W ostatnim czasie spędziłam tam sporo czasu i zdążyłam się już zadomowić. Wychodząc zza rogu, dostrzegłam dwie postacie pochylające się nad czymś po drugiej stronie korytarza. Podeszłam nieco bliżej i zdałam sobie sprawę, że to po prostu James i Syriusz ze swoją Mapą Huncwotów. Porozmawiałabym z nimi chwilę, gdyby nie to, że znajdowałam się naprzeciwko drzwi do hogwarckiego księgozbioru, a wiedziałam, że oni mogli mnie zatrzymać na dłużej. James mnie jednak zauważył i szeroko się uśmiechnął. Przez ten uśmiech przekazywał tyle pozytywnych emocji, że aż się zatrzymałam, po czym odmachałam i czym prędzej weszłam do biblioteki, aby przypadkiem Huncwoci nie zdążyli mnie zagadać.

            Poszukałam kilku interesujących mnie książek i usiadłam przy jednym ze stolików, by w spokoju poczytać. Na zewnątrz było jeszcze jasno, dochodziła czwarta po południu i na błoniach odpoczywało wielu uczniów, którzy woleli spędzić wolny czas na zewnątrz.

            Nie mogłam się jednak skupić. Okno było otwarte i docierały do mnie niewyraźne głosy z dworu. Na dodatek co chwilę stawał mi przed oczami uśmiech Jamesa i wciąż o tym myślałam. Pamiętałam ten moment bardzo wyraźnie, sama nie wiem, dlaczego. I wiedziałam, że tak łatwo nie pozbędę się tego obrazu z głowy.

            Ze złością zatrzasnęłam książkę i spojrzałam na wiszący na ścianie zegar. Za piętnaście piąta. Westchnęłam zrezygnowana i stwierdziłam, że lepiej będzie wrócić do Pokoju Wspólnego, bo tu tylko traciłam czas. I tak nie pamiętałam nic z tego, co przeczytałam.

            Nagle w pomieszczeniu zrobiło się głośniej. Zobaczyłam profesor McGonagall i panią Pince, które rozmawiały podniesionym tonem. Potem dostrzegłam coś jeszcze. Dział Ksiąg Zakazanych był otwarty. Opiekunka Gryffindoru i bibliotekarka, zbyt przejęte inną sprawą, nie zauważyły tego i szybkim krokiem wyszły z pomieszczenia.

            Jeszcze niedawno szukałam sposobu, jak się tam dostać. Wtedy chciałam znaleźć jakąś księgę, w której byłaby chociaż mała wzmianka o tym tajemniczym miejscu w Zakazanym Lesie. A teraz miałam ku temu okazję.

            Niewiele myśląc wślizgnęłam się do tego zakazanego pomieszczenia i zaczęłam szukać właściwej półki. Nie było to łatwe. Księgi sięgały sufitu, a idąc między nimi miałam wrażenie, że otacza mnie jakaś dziwna i nieprzyjemna moc. Serce biło mi jak szalone i zaczynałam żałować, że nie przemyślałam dobrze tej decyzji, tylko dałam się ponieść impulsowi. Zresztą, po co miałam cokolwiek sprawdzać? Przecież on by mnie nie okłamał, prawda?

            Co ja wyprawiam, pytałam samą siebie. Mimo to wciąż uporczywie szukałam, aż w końcu znalazłam coś, co wydawało się odpowiednie. „Sekrety Hogwartu”, a obok stała księga zatytułowana „Czego nie dowiesz się w zwykłej książce, znajdziesz tutaj”. Metr dalej natrafiłam na niewinny tytuł „Hogwart”. Widziałam jeszcze wiele grubych lektur o mojej szkole, ale nie było już czasu szukać dłużej. W każdej chwili ktoś mógł się tu pojawić. 

            Wyjęłam tamte trzy książki i wymknęłam się stamtąd, starając się, żeby nikt mnie nie zauważył. Zapakowałam je do torby i ruszyłam pewnie w stronę wyjścia. Uderzenia serca nadal miały szybkie tempo, a ja byłam bardzo zdenerwowana. Dopiero dotarłszy do Pokoju Życzeń, który zgodnie z moją wolą zmienił się w salon z wygodną kanapą, stolikiem i lampką, uspokoiłam się i mogłam pomyśleć.

            Dlaczego właściwie to zrobiłam? Chyba dlatego, że do końca jednak nie ufałam Jamesowi. I musiałam sama się upewnić i wszystko sprawdzić. Wiedziałam, że moje zachowanie było beznadziejne i głupie, ale i tak otworzyłam pierwszą książkę i zaczęłam ją przeglądać w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji o Zakazanym Lesie.

            Niespełna dwie godziny później byłam pewna jednego – księgi nie zawierały ani słowa na temat tego dziwnego miejsca. Nic, kompletnie nic. Istniało prawdopodobieństwo, że inna lektura wspominała coś o nim, ale z każdą chwilą coraz bardziej przekonywałam się do jednego – James mnie okłamał.

            Starałam się myśleć racjonalnie. Przecież to niemożliwe. Jednak wszystkie wątpliwości wzięły górę nad rozsądkiem i mimo, że próbowałam się skupić na tym, co naprawdę się liczyło, brak całkowitego zaufania zrobił swoje i zalała mnie gwałtowna fala wściekłości.

***

            James na kanapie przy oknie i patrzył nieobecnym wzrokiem na Gryfonów znajdujących się w Pokoju Wspólnym. Niedaleko kominka siedziały Dorcas i Ann, a z nimi Syriusz i Remus. Nie podszedł jednak do nich. Czekał na kogoś innego.

            Wcześniej dużo myślał i postanowił, że już najwyższa pora wyjaśnić wszelkie wątpliwości. Od jego randki z Lily nad jeziorem i nocy w Zakazanym Lesie minął ponad miesiąc i mimo jego wielkich nadziei, wcale się nie polepszyło. No, może trochę. Zauważył zmianę w jej zachowaniu, była bardziej chętna do przebywania z nim, ale… Tylko czasami. Bywało też tak, że miał wrażenie, że go unika i wcale mu się to nie podobało. Jednak niedługo potem widział jej uśmiech i znowu powtarzał sobie, że Lily potrzebuje czasu.

            Ale zaraz rozpoczną się dwumiesięczne wakacje i wiedział, że jeśli teraz czegoś nie zrobi, to we wrześniu może być za późno. Nie do końca rozumiał zachowanie Evans ani jej sposób myślenia. Nie miał pojęcia, nad czym się tak długo zastanawiała.

            I teraz czekał na nią, chcąc wszystko wyjaśnić. Albo tak, albo nie – odpowiedź była prosta. Przynajmniej dla niego.

***

            Chciałam czym prędzej znaleźć się w swoim dormitorium. W ciepłym łóżku. Móc wszystko na spokojnie przemyśleć. Podejmowanie decyzji, kiedy jest się zdenerwowaną, nie jest dobrym pomysłem. Bardzo chciałam mu wierzyć, ale teraz wróciły wszelkie niepewności. Na szczęście zdążyłam się trochę uspokoić, jednak i tak potrzebowałam trochę czasu.

- Lily! – usłyszałam, idąc w stronę schodów.

Od razu poznałam ten głos. Zatrzymałam się i odwróciłam w jego stronę.

James machał do mnie z uśmiechem na twarzy; chciał, żebym podeszła.

Ostatnią rzeczą, na którą miałam ochotę, była konfrontacja z nim.

- Możesz na chwilę? – zapytał.

Westchnęłam i podeszłam do niego. Cała złość ze mnie wyparowała i teraz pozostał jedynie smutek i niepewność. Jednak nie chciałam z nim rozmawiać.

- Usiądziesz? – wskazał na miejsce obok siebie.

Pokiwałam głową, nadal się nie odzywałam. Miałam bałagan w głowie a zanosiło się na jakąś poważniejszą rozmowę. Kiedy tylko znalazłam się obok niego, błyskawicznie przysunął się i pocałował mnie w policzek.

- Co to miało być? – warknęłam, odsuwając się od niego.

Dziwne odrętwienie zniknęło i znowu poczułam złość. Mój nastrój zmieniał się co chwilę.

- Przeszkadza ci to? – spytał zaskoczony. Widocznie nie tego się spodziewał.

- Tak. O czymś chciałeś porozmawiać, czy tak o mnie zawołałeś? – nawet nie starałam się być miła.

- Chciałem porozmawiać i wyjaśnić parę rzeczy. Ale widzę, że ty chyba nie w nastroju…

- Nie, możemy rozmawiać – wzięłam głęboki wdech. – Już jestem spokojna – mruknęłam.

Przyjrzał mi się uważnie, odczekał chwilę i zaczął:

- Myślałem o nas sporo ostatnio. I chyba mam dość tej niepewności. Nie wiem, ile mam jeszcze czekać i co zrobić, żebyś ty w końcu była pewna. Więc… Powiedz mi teraz, co zdecydowałaś w związku z nami.

Otworzyłam aż usta ze zdziwienia. O nie, tego to ja się w ogóle nie spodziewałam. Mogłam się od razu nie zgodzić na tę rozmowę. Bałagan w mojej głowie osiągnął rozmiar maksymalny i wszystko mi się mieszało.

- James, uwierz, to nie jest najlepszy moment na tę rozmowę.

Oczywiście, że nie był. Nie po tym żmudnym przeszukiwaniu książek, nie po tych rozmyślaniach.

- To jestem ciekawy, kiedy będzie. Wiesz, ile to już trwa? Mam dosyć. Cholera, raz się do mnie kleisz, a potem unikasz. Każdy by zwariował.

- Ja się do ciebie kleję? Chyba coś ci się pomieszało – wcześniej w jego oczach dostrzegłam iskierkę złości, przez którą teraz u mnie rozpalał się płomień tej reakcji.

- Nie sądzę.

- Lepiej dajmy sobie spokój z tą rozmową – powiedziałam i spróbowałam wstać, jednak on przytrzymał mnie za rękę i pociągnął z powrotem na kanapę.

- Nie. Lily, czy ty nie rozumiesz, że cię kocham? Tak trudno to pojąć? Nie wiem, czego ty jeszcze oczekujesz. Może mam przyjechać na białym koniu, co?

- Daj spokój, lepiej to skończmy – znowu chciałam wstać i tym razem mi się to udało.  

On także wstał.

Uczniowie zaczęli się na nas patrzeć. Na pewno zwracaliśmy na siebie uwagę.

- Aha, czyli mam rozumieć, że to koniec, tak? Dajemy sobie spokój? Zapominamy o wszystkim, co nas łączyło?! – mówił już podniesionym tonem i wcale tego nie krył.

- Myśl sobie, co chcesz, nic mnie to nie obchodzi! – nade mną emocje też wzięły górę.

- Jasne, jak zwykle. Nic cie nie obchodzi poza tobą. Tyle mi kazałaś czekać i jak się okazuje, na darmo.

Tym razem przesadził i on to wiedział.

- Niczego ci nie kazałam, sam chciałeś! Ile razy ci mówiłam, żebyś się odczepił? Ale nie, ty przecież nie mogłeś odpuścić.

- Bo cię do cholery kochałem! – krzyknął.

W Pokoju Wspólnym zapanowała cisza. Teraz już każdy, kto się tam znajdował, patrzył na nas.

- A tamta noc w Zakazanym Lesie? Myślałem, że coś dla ciebie znaczyła – powiedział cicho. Jego głos był przepełniony złością i rozgoryczeniem. – I wszystkie nasze wcześniejsze spotkania? Co to było, skoro teraz mówisz, żebyśmy dali sobie spokój?!

- Chyba coś nie tak zrozumiałeś… - zaczęłam. Wcale nie chciałam, żeby to się tak skończyło. Nie chciałam, żeby w ogóle się kończyło.

- Widocznie wszystko źle zrozumiałem – w jego głosie znów pobrzmiewała wściekłość. – Ja ci zaufałem, a ty nawet nie byłaś tego warta. Powinienem dawno to skończyć, a ja jak głupek się starałem. Ale nie, koniec z tym, Evans. Koniec. Jesteś okropną egoistką, która potrafi tylko wykorzystywać innych! – wykrzyczał mi prosto w twarz.

- James! – zawołała Dorcas i natychmiast do nas podeszła. Remus i Syriusz stawili się obok chwilę później.

- Nie wtrącaj się – warknął Potter. – I wiesz, co ci jeszcze powiem? Żałuję, że straciłem na ciebie tyle czasu. Proszę bardzo, teraz masz spokój, żaden Potter nie będzie za tobą latał, jak idiota. Bo i tak nie jesteś tego warta – powtórzył, patrząc mi prosto w oczy.

- James, wystarczy, idziemy stąd – Syriusz popchnął go w stronę schodów do męskiego dormitorium. Remus pomógł mu go odciągnąć. Rogacz do ostatniej chwili wpatrywał się we mnie z wściekłością.

Z moich oczy spłynęło nagle kilka łez. Stałabym tak dalej, gdybym nie poczuła Dorcas, która ciągnęła mnie za rękę. Poddałam się temu.

Te kilkanaście minut zakończyło wszystko, co mnie z nim łączyło. Wiedziałam, że już mi nie wybaczy…

***

Koniec. ;p Domyślam się, że część z Was ma ochotę mnie teraz zabić. Ale tam naprawdę za różowo już było… Musi się coś dziać. ;)

Kolejna notka pewnie za jakieś 2-3 tygodnie. ;) Pozdrawiam. :)

Trochę radości i wątpliwości

          Syriusz przebudził się gwałtownie, tak jak zazwyczaj budzi się ktoś, komu śni się coś nieprzyjemnego i strasznego. Black nie miał jednak żadnych koszmarów. Sam nie wiedział, co spowodowało tę nagłą pobudkę. Westchnął głęboko, po czym skierował wzrok na swoją rękę, która leżała na czymś miękkim i powoli unosiła się i opadała.

- O cholera – mruknął pod nosem, kiedy dostrzegł, kto leżał obok niego.

Dorcas.

Co ona tam robiła? Black poczuł ulgę, kiedy zobaczył, że oboje byli ubrani. Stopniowo zaczął przypominać sobie, co działo się wcześniej. Ona i Ann wpadły w nocy do ich dormitorium, obudziły ich, a potem… Syriusz miał lukę w pamięci.

Rozejrzał się po pokoju. Wszystko wyglądało tak, jak zwykle, z tym wyjątkiem, że łóżko Jamesa było puste. Widocznie nie wrócił jeszcze ze swojej randki. Black się tym nie przejmował, w przeciwieństwie do dziewczyn, które w nocy panikowały. Pamiętał, że postanowiły tutaj zostać… Gdzie więc podziała się Ann? Stwierdził, że mało go to obchodzi, gdyż ważniejsze jest to, że jego była dziewczyna leżała tuż obok niego, całkowicie nieświadoma jego obecności. Uśmiechnął się i przysunął bliżej niej.

Wtulił się w jej włosy, wdychając ich zapach. Objął ją mocniej w talii. Pomyślał, że będzie musiał podziękować Jamesowi. Gdyby nie on, Dorcas nie przyszłaby tu w nocy, nie zasnęłaby na jego łóżku, a w rezultacie nie leżałaby przy nim.

Nie byli razem już od dość długiego czasu, ale teraz przekonał się, że jego uczucia do niej nie zmieniły się. Wciąż była dla niego ważna, a musiał sprawiać wrażenie, że jest tylko i wyłączenie jej przyjacielem. Dlatego tak bardzo cieszył się z tej chwili.

Dorcas poruszyła się niespokojnie, a chwilę później otworzyła oczy. W pierwszej chwili nie wiedziała, gdzie się znajduje, ale zaraz szybko skojarzyła fakty. Zareagowała impulsywnie, czym zaskoczyła niczego niespodziewającego się Syriusza.

Wyrwała się z jego objęć i stanęła obok, a on natychmiast zerwał się za nią z łóżka.

- Co to miało znaczyć, Black? – spytała ze złością.

- Ej, czemu tak wrogo od razu? Nie chciałem cię obudzić, więc się nie ruszałem. To ty znalazłaś się pierwsza u mnie w łóżku.

Dorcas na chwilę zaniemówiła. Nie mogła się z nim kłócić, bo miał rację. Przypomniało jej się, jak w nocy przyszła wraz z Ann do Huncwotów. Miały nadzieję, że oni coś poradzą na ich zmartwienia dotyczące Lily, ale oni mieli to najwyraźniej gdzieś. Pamiętała, że Syriusz szybko zasnął, a ona zaraz po nim. Nie wiedziała tylko, jak to się stało, że się koło niego położyła, ale to nie miało teraz znaczenia. Rozejrzała się dookoła i zauważyła, że Ann gdzieś zniknęła.

W jej głowie panował teraz niezły bałagan. Była w szoku, że do czegoś takiego doszło, ale gdzieś w środku cieszyła się z tego. Ale nie mogła dać tego po sobie poznać, bo przecież jej związek z Syriuszem dawno się skończył.

- Sorry – powiedziała cicho. – Nie chciałam, żeby tak wyszło. Ja chyba przez przypadek zasnęłam w nocy… I resztę znasz.

- Hej, przecież nic się nie stało – zaoponował Syriusz z delikatnym uśmiechem.

Dorcas pokiwała głową. Wydawała się być zamyślona i może… zagubiona? Tak, zupełnie nie wiedziała, co powinna zrobić, więc uznała, że najlepszym wyjściem będzie opuszczenie dormitorium Huncwotów.

- Muszę już iść, cześć – mruknęła i czym prędzej wyszła z pokoju, zostawiając Syriusza z zaskoczoną miną.

Kiedy już zamknęła za sobą drzwi, zatrzymała się. „Spałam pół nocy tuż obok niego!” przemknęło jej przez myśl. Mimo że martwiła się o Lily i była na nią zła, poczuła też wdzięczność, bo dzięki niej i Jamesowi jej się to udało. I na jej twarzy zagościł szeroki uśmiech.

***

            Wszedłszy do Pokoju Wspólnego, od razu poczułam, że jestem w domu. Znajome fotele, ściany, kominek. Było jeszcze wcześnie, więc salon Gryffindoru świecił pustkami. Na szczęście była niedziela i nie musiałam się przejmować, że nie zdążę się przygotować do lekcji. Mimo snu w Zakazanym Lesie czułam, że potrzebuję go jeszcze trochę.

James postawił koszyk przy schodach prowadzących do męskiego dormitorium i podszedł do mnie.

- Jak noga? – zapytał, przypatrując mi się uważnie.

- Chyba w porządku – powiedziałam, siadając na fotelu.

Powoli odwinęłam ręcznik, który miał za zadania zatamować krwotok z rany, którą zrobiłam sobie podczas drogi powrotnej. I faktycznie, krew już mi nie leciała, choć i tak czułam ból.

- Nie wiem, czy nie powinnaś pójść z tym do Skrzydła Szpitalnego. To wygląda na poważne zranienie.

- James, przestań. Tam na pewno pytaliby mnie, gdzie to się stało. I co, miałabym powiedzieć, że w Zakazanym Lesie? Jakoś przeżyję, zagoi się samo – mruknęłam.

Chłopak westchnął, ale nie zaprzeczył. Wiedział, że tam musiałabym zdradzić prawdę, a żadne z nas nie chciało mieć kłopotów.

Usiadł przy mnie i przez chwilę oboje milczeliśmy. Tak naprawdę to nie chciałam wracać do dormitorium, nie chciałam się z nim rozstawać. I miałam wrażenie, że on także wolałby tu zostać.

- Muszę już wracać… Dziewczyny pewnie w nocy nieźle wariowały, że mnie nie ma – to powiedziawszy, wstałam, a on podążył za mną.

- Dobrze. Ja też idę do siebie, muszę odespać noc – uśmiechnął się.  – Dzięki. Ostatnie godziny były naprawdę jednymi z najlepszych w moim życiu. Do zobaczenia  - przytulił mnie mocno.

Znowu bardzo trudno było nam się od siebie oderwać. Przebywanie w jego ramionach dawało niesamowite poczucie bezpieczeństwa, a zarazem było bardzo przyjemne.

- Muszę iść – niechętnie odsunęłam się od niego, jednak wciąż staliśmy blisko siebie.

Spojrzeliśmy sobie w oczy. W jego orzechowych tęczówkach widziałam, to samo, co kiedyś, czyli uwielbienie i tęsknotę.

- To cześć – uśmiechnęłam się delikatnie i skierowałam się w stronę schodów.

***

            James jeszcze długo stał w miejscu, w którym zostawiła go Lily. Rozmyślał o minionej nocy. Miała ona dla niego ogromne znaczenie. Wcześniej nawet nie marzył, że spotka go coś takiego. A wcześniejszy dzień też należał do bardzo udanych. Na jego twarzy wciąż gościł uśmiech. Gdyby ktoś szukał najszczęśliwszego człowieka na Ziemi, to powinien udać się wtedy do Hogwartu i pytać o niejakiego Jamesa Pottera, bo  radość aż promieniowała z niego.

            Jego marzenia dotyczące Lily powoli zaczynały się spełniać i miał nadzieję, że już niedługo będzie mógł śmiało mówić o niej jako o swojej dziewczynie. Zastanowił się, czy może już nie mógłby jej tak nazwać. Po chwili jednak stwierdził, że jeszcze nie, najpierw musi to od niej wprost usłyszeć, bo przecież ona sama miała jakieś wątpliwości. Postanowił, że da jej jeszcze trochę czasu, ale niezbyt dużo, bo sam czasami miał już dość, że wszystko tak długo się ciągnęło.

            Nie wiedział, co ona czuła w chwili obecnej ani czy dla niej ta noc także miała tak duże znaczenie. Liczył, że tak było, jednak w jego sercu ziarno niepewności zostało już zasiane.

            W końcu ruszył się z miejsca, stwierdzając, że nie może martwić się na zapas. Był już blisko i teraz wszystko zależało od Lily. On już nic nie poradzi.

            Wszedł do dormitorium z szerokim uśmiechem na twarzy i rozejrzał się dookoła. Zobaczył puste łóżko Łapy oraz zapalone światło w łazience, co oznaczało, że Black właśnie tak się znajduje. James trochę się zdziwił, bo Syriusz słynął z długiego spania, a było przecież dosyć wcześnie. Potter rzucił się na swoje łóżko, nie zdejmując nawet butów i znowu pogrążył się w rozmyślaniach.

- O, no proszę, kto tu się raczył zjawić – mruknął zjadliwie Syriusz, kiedy wyszedł z łazienki i zauważył swojego przyjaciela.

James został zmuszony do powrotu do rzeczywistości.

- Ale w sumie dobrze, że tak zniknęliście. Dorcas i Ann strasznie panikowały i przyszły tu w nocy, wiesz? – Łapa po prostu musiał go od razu poinformować o niedawnym wydarzeniu.

- Rozumiem, że nie cieszy cię tak to, że w środku nocy cię obudziły. O co chodzi? – Rogacz od razu załapał, że stało się coś ważnego.

- Tak jakoś wyszło, że Dorcas zasnęła na moim łóżku. Także wiesz, dzięki za to że zabrałeś gdzieś Lily i że ona się martwiła, bo jakby nie to… - Syriuszowi trudno było się zwierzać, ale James doskonale zrozumiał, co miał na myśli.

- Drobiazg – Rogacz zaśmiał się krótko, ciesząc się, że i on, i Syriusz mieli powód do szczęścia.

- A poza tym… To gdzie ty byłeś całą noc?

- W Zakazanym Lesie. Pamiętasz to miejsce, do którego kiedyś trafiliśmy? Nie można z niego było się wydostać przed wschodem Słońca.

- Wow, ty to masz szczęście. Lily pewnie umierała ze strachu, nie?

- E tam, nie było tak źle.

- I co, można już was nazwać parą? – zapytał Syriusz, szukając czegoś w szafie.

- Czy ja wiem… - James znowu się zamyślił.

- A ja myślałem, że teraz już ci się udało. No trudno, ale nie zwlekaj za bardzo – Black, znalazłszy już koszulę, ponownie zniknął w łazience, pozwalając Jamesowi na ponowne zanurzenie się we wspomnieniach.

***

            Dorcas i Ann siedziały na podłodze, oparte o łóżko tej pierwszej, kiedy weszłam do dormitorium. Gdy usłyszały trzask zamykanych drzwi, od razu przerwały rozmowę.

- No nareszcie! Czy ty masz pojęcie, jak my się martwiłyśmy? Gdzie ty byłaś? – zawołała Ann na mój widok.

- Spokojnie, przecież nic mi się nie stało. Zaraz wam wszystko opowiem – usiadłam naprzeciwko nich.

- Obyś miała dobry powód do niedawania znaków życia, bo jak nie… Chociaż w sumie Dorcas jest ci za to wdzięczna – powiedziała Ann z lekkim uśmiechem.

- Jak to? O co chodzi? – zapytałam zdziwiona.

- Oj, potem ci powiem. Ale teraz ty opowiadaj – poleciła Meadowes.

Nie mając innego wyjścia, streściłam im ostatnie kilkanaście godzin. Zajęło mi to dużo czasu, bo dziewczyny co chwilę wtrącały jakieś swoje pytania. Kiedy skończyłam, były pod wrażeniem.

- Powiem tylko jedno: wow – mruknęła Ann, kręcąc głową.

- No, James przeszedł samego siebie. Ale ty masz szczęście, Lily…

- Tak, chyba teraz to widzę. Było naprawdę cudownie. I wiecie co? Jakoś w tym lesie nie bałam się tak bardzo, bo wiedziałam, że on jest tam ze mną.

- No właśnie… Co do tego lasu. Nie wydaje ci się to podejrzane? Miejsce, z którego można wyjść tylko po wschodzie Słońca? – zapytała Ann.

- Wiem, dlatego spytałam go o to, ale on powiedział, że przecież nie kłamie. I ja mu wierzę.

- No dobra, ale ja bym jeszcze na twoim miejscu poszukała czegoś o tym w bibliotece, bo mi się to wydaje mało prawdopodobne.

- Musiałabym wejść do Działu Ksiąg Zakazanych, a wiesz, że to prawie niemożliwe – mruknęłam.

Uwaga Ann znowu zasiała we mnie wątpliwość. I teraz zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno James mnie nie oszukał.

- Prawie robi dużą różnicę – uśmiechnęła się Dorcas.

- Dobra, dość o mnie i o Jamesie. Teraz mów, dlaczego ty taka zadowolona jesteś.

Meadowes od razu przeszła do dokładnego opowiadania o minionej nocy. Z trudem mogłam uwierzyć, że przez naszą nieobecność doszło do czegoś takiego, ale cieszyłam się ze radości Dorcas.

- Więc i tobie się dziś poszczęściło. Ej, to to, planujecie się znowu zejść?

- No co ty, Lily, to nierealne. Nie będziemy już razem, ale trudno o nim całkowicie zapomnieć.

- A ja uważam, że moglibyście spróbować.

- To samo jej powiedziałam – wtrąciła Ann. – Ale ona wie swoje.

- Dajcie spokój… On nie chce, to się na silę pchać nie będę. Doceniam moment i na tym koniec.

Wywróciłam oczami.

- A ty, Lily, jeszcze niedawno zachowywałaś się całkiem podobnie w stosunku do Jamesa – zauważyła Ann.

- Matko, to jak wy ze mną wytrzymywałyście? – zaśmiałam się.

- Ha ha ha, bardzo śmieszne – mruknęła Dorcas.

- Zresztą, nie wychodźmy za bardzo w przyszłość, bo nie wiemy jak to się wszystko potoczy, więc wiele się może jeszcze zmienić – powiedziałam.

            Trzy tygodnie minęły w mgnieniu oka. Zbliżały się egzaminy, a co za tym idzie, trzeba było wziąć się za powtórki. Jak zawsze, chciałam wypaść jak najlepiej, więc przesiadywać z książkami zaczęłam dużo wcześniej niż inni.

Między mną i Jamesem niewiele uległo zmianie. Myślałam, że po naszej randce chłopak będzie się starał jeszcze bardziej, ale on spokojnie czekał. Dał mi czas. Byłam mu wdzięczna za to, bo nie chciałam poganiania, ani niepewności. Rzadko spędzaliśmy czas sam na sam. Ja się uczyłam, on trenował przed ostatnim w tym sezonie meczem quidditcha. Czasem w weekendy siedzieliśmy całą paczką w Pokoju Wspólnym, ale na chwilę prywatności nie było co liczyć.

Wciąż miałam wątpliwości, czy on mnie nie oszukał. Chciałam mu ufać, ale odkąd Ann zasugerowała, że on mógł kłamać, nie było dnia, podczas którego bym o tym nie myślała. Zaczęłam nawet szukać informacji o tym miejscu w bibliotece, ale każda z książek wspominała jedynie, że wstęp do Zakazanego Lasu jest zabroniony, o czym każdy i tak wiedział. Musiałam skorzystać z Działu Ksiąg Zakazanych, ale nie miałam zielonego pojęcia, jak się tam dostać.

Przez ta jedną sprawę trochę oddaliłam się od Jamesa. Czasami byłam wściekła, że nie potrafię mu całkowicie uwierzyć. I wtedy dochodziły kolejne wątpliwości, dotyczące związku z nim. Zaufanie to podstawa, bez tego bycie razem jest praktycznie niemożliwe. Wiedziałam też, że przez moją głupotę mogę stracić coś ważnego.

Pewnego wieczoru siedziałam do późna w Pokoju Wspólnym. Oprócz mnie przebywało tam tylko kilkanaście osób, większość już poszła spać. Ja jednak czytałam książkę o eliksirach, którą niedawno wyniosłam w biblioteki.

- A ty co, nie idziesz spać jeszcze? Wiesz, że dochodzi północ? – usłyszałam nad sobą.

Podniosłam głowę i zobaczyłam Jamesa uśmiechającego się delikatnie.

- Nie, jeszcze nie. Chciałam trochę tego poczytać – wskazałam na książkę. – A ty?

- A ja liczyłem, że uda mi się spotkać ciebie teraz, więc zszedłem tutaj – usiadł obok mnie na sofie.

- A coś się stało?

- Nie, a czy musi się coś stać, żeby mieć powód do rozmowy? Ostatnio jakoś w ogóle nie mogę na ciebie trafić.

- To przez te egzaminy. Wiesz, że mi na tym zależy…

- I tak będziesz najlepsza, jak zawsze. Ja tam w tym roku chyba nawet książek nie otworzę, bo i po co?

- Oj, zawsze mógłbyś coś powtórzyć.

- E tam, szkoda czasu. Wolałbym go spędzić na przykład z tobą, wiesz? – niespodziewanie owinął swoją rękę wokół mojej talii. Znowu ogarnęło mnie to miłe uczucie, za których chyba zaczynałam tęsknić.

- Lily, wszystko w porządku? Ostatnio miałem wrażenie, że mnie unikasz – powiedział zaniepokojonym tonem.

- James, musiało ci się wydawać. Ja się po prostu teraz dużo uczę, nie unikam cię – spojrzałam na niego w chwili, kiedy on zrobił to samo.

- Tęskniłem za tobą strasznie – wymruczał i mocno mnie przytulił.

Ja także go objęłam. I zdałam sobie sprawę z mojej beznadziejności. Jak mogłam być taka głupia i mieć jakieś wątpliwości, co do tego, czy on na pewno mnie nie oszukał? Brakowało mi go i to bardzo.

***

I tyle na dziś. ;p Miałam teraz sporo czasu, więc nawet zaczęłam pisać już kolejną notkę, zrobiłam też plany następnych… Także teraz pisanie powinno mi zajmować mniej czasu. :) Kolejną notkę planuję dodać 17 stycznia, mam nadzieję, że mi się to uda. A od 1 lutego mam ferie, więc wtedy znowu trochę nadrobię z tym pisaniem. :)

Udanego Sylwestra Wam życzę! :) I szczęśliwego Nowego Roku. :D