Prosto w oczy

Następnego poranka Dorcas dla wszystkich była bardzo niemiła. Wściekała się o byle co... Nawet nie starałam się przemówić jej do rozsądku, no wiedziałam, że może to tylko pogorszyć sprawę. Zastanawiałam się jednak, czy tak właśnie zachowuje się przyjaciółka. Mogłaby przecież wysłuchać mnie i Syriusza. Ale nie, ona myśli, że wszystko wie najlepiej. Ech... Mam nadzieję, że wkrótce życie wróci do porządku.

W Pokoju Wspólnym złapał mnie Syriusz i koniecznie chciał porozmawiać. Dorcas obrzuciła nas wrogim spojrzeniem i odeszła, udając, że nic ją to nie obchodzi. Ann również nas zostawiła.

- O co chodzi? – spytałam.

- Mam pewien pomysł.

- Jaki?

- Tylko nie wiem, czy się zgodzisz...

- No mów już.

- Myślałem w nocy o tej zaistniałej sytuacji i doszedłem do wniosku, że skoro oni tak głęboko wierzą, że ze sobą kręcimy to... Może...

- No co? – ponagliłam go.

- Może byśmy zrobili im na złość i serio zaczęli ze sobą... być?

Patrzyłam na niego z wielkim zdziwieniem. Co on wygaduje?

- Syriusz? To ty? Czy to nie tobie tak zależy na Dorcas?

- Lily, zależy mi na niej, tylko po prostu wkurza mnie, ze mi nie ufa i od razu osądza. Chcę jej pokazać, że teraz dopiero może mieć powody do zazdrości... Nie wiem, czy dobrze mnie zrozumiałaś.

- Chyba nie. Powinieneś jej pokazać, że tylko ona się liczy, a nie od razu lecieć do innej. Tak właśnie zachowuje się kochający facet. Sorry, ale myślałam, że jesteś inny. Poza tym Dorcas jest mimo wszystko moją przyjaciółką i nie zrobiłabym jej czegoś takiego.

- Boże, Lily, ale dałaś mi wykład! – roześmiał się chłopak.

Teraz już nic nie rozumiałam...

- Ja tylko zapytałem...

- A gdybym się zgodziła?

- Ale się nie zgodziłaś…

- Nie no, powiedz.

- Ech... No to chyba byśmy byli ze sobą.... Na niby...

- Aha, na niby. Boże... Dobra, udam, że tej rozmowy nie było. Idę na śniadanie. Na razie.

Ale on ma pomysły! Przecież nie mogłabym tego zrobić Dorcas... Poza tym myślałam, że Syriusz ją kocha, a po tym, co usłyszałam, zaczynam mieć wątpliwości…

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

            Transmutacja. McGonagall coś gada o jakiś zaklęciach. Nie mam pojęcia, o co chodzi. Zastanawiałam się wciąż nad słowami Blacka. Czy on naprawdę mógłby... zdradzić Dorcas?

            Nagle wylądowała przede mną mała karteczka. Była od Jamesa, z którym miałam nieprzyjemność siedzieć w ławce.

Możemy się dziś spotkać?

Zrobiłam wielkie oczy i odpisałam:

Nie.

Czemu?

Bo nie.

Muszę z Tobą porozmawiać.

Ale ja nie.

Proszę... To ważne.

Daj mi spokój.

No proszę...

Nie mamy, o czym rozmawiać.

Mamy. No proszę... Chociaż chwilę.

No dobra. O 14:00 na błoniach. Na 10 minut i ani chwili dłużej.

Dzięki!

I w co ja się wpakowałam? O co mu chodzi? Ech... Gdybym się nie zgodziła, męczyłby mnie przez cały dzień.

Dopiero teraz coś zauważyłam. W klasie zrobiło się tak... cicho. Spojrzałam na McGonagall. Jej oczy wyrażały wielką złość. Mierzyła mnie i Jamesa ostrym wzrokiem.

- O, widzę, że pani Evans i pan Potter wreszcie zaczęli uważać... To miłe, że postanowiliście przestać wysyłać do siebie te liściki miłosne. Może szlaban was czegoś nauczy... Dziś, o 18:00 w moim gabinecie. Nie spóźnić się. A teraz wróćmy do lekcji...

Posłałam Potterowi wrogie spojrzenie. To jego wina. To przez niego mam szlaban! Idiota. Po co on do mnie pisał? Wrr... I na dodatek McGonagall powiedziała „liściki miłosne”. Teraz wszyscy pewnie myślą, że.... Nie, na pewno nie. Oby.

            Po obiedzie usiadłam sobie przy oknie i wpatrywałam się w dal. Widać już było lekko pożółkłe liście. Hagrid krzątał się po swoim ogródku. Jak ja dawno u niego nie byłam... Muszę to szybko nadrobić.

- Lily? Możemy chwilę porozmawiać? – usłyszałam za sobą.

To Dorcas. Zdziwiłam się trochę, ale również się ucieszyłam.

- Jasne, siadaj – uśmiechnęłam się lekko.

- Rozmawiałam przed chwilą z Syriuszem.... Powiedział, że was nic nie łączy. To prawda? – Dor przeszła od razu do sedna sprawy.

- Prawda. Dorcas, on jest tylko moim przyjacielem. Nie wiem, dlaczego pomyślałaś, że łączy nas coś więcej?

- On cię tak tulił... I ja naprawdę nie wiedziałam, co się dzieje...

- Oj Dorcas... Przecież wiesz, że ja nie mogłabym ci czegoś takiego zrobić...

- Wiem... Przepraszam, że was od razu osądziłam...

Uśmiechnęłam się i przytuliłam przyjaciółkę.

- Mam nadzieję, że teraz będziesz mi bardziej ufać – powiedziałam.

Dziewczyna roześmiała się.

- Lily, a co z Jamesem?

- O nie, tylko nie to...

- Co?

- No znowu nasłucham się o nim jaki to on wspaniały itepe... Mam dosyć.

- Nie... Chciałam wiedzieć, o co chodziło dziś na transmutacji? Pisaliście liściki?! Wow! Tego bym się po tobie nie spodziewała!

- To on zaczął. Chciał się spotkać. Odmawiałam mu długo, ale w końcu jakoś uległam.

- Nie no, Lily, zaskakujesz mnie.

- Nic sobie nie myśl...

- Umówiłaś się z Jamesem!

- Wcale nie!

- Tak!

- Nie!

- Tak!

- Tak?

- No!

Zaczęłyśmy się śmiać.

- Ale tak serio.... On chciał o czymś pogadać. Gdybym się nie zgodziła, męczyłby mnie przez długi czas, wiesz, jaki on jest.

- A ty wspaniałomyślnie się zgodziłaś.

- Dorcas... Nic sobie nie wyobrażaj...

- Oczywiście. Nic, a nic!

- Ha ha ha, bardzo śmieszne... Idę już... Zaraz mam się spotkać z Potterem.... Wrócę szybko, pa.

Cieszę się, że z Dorcas już ok. Dobrze, że zrozumiała prawdę. Jestem tylko ciekawa, co powiedział jej Syriusz...

            Potter czekał już na błoniach. Gdy mnie zobaczył, bardzo się ucieszył.

- Fajnie, że przyszłaś.

Postanowiłam nie być zbyt miła.

- Mów szybko, o co chodzi, bo się trochę śpieszę.

- Już, już... Chciałem wiedzieć... Czy... Ty i Syriusz.... To na poważnie?

Wywróciłam oczami.

- Ile razy mam powtarzać, że nic, oprócz przyjaźni, nas nie łączy? Raz mnie przytulił, wielkie halo!

- Na pewno?

- Tak! A poza tym nie wiem, czemu to cię tak interesuje. Mam prawo spotykać się z kimś, a tobie nic do tego.

- Wiesz przecież, co do ciebie czuję...

- Powiedziałam ci niedawno, żebyś dał sobie spokój.

- Nie mogę. Lily... To nie jest zwykłe zauroczenie... Ja... Kocham cię – spojrzał mi w oczy.

- Nie mogłabyś mi dać szansy? Takiej malutkiej? – dodał.

- Nie. Przestań sobie robić jakiekolwiek nadzieje. James, ja mówię serio.

Chłopak odwrócił wzrok. Widać było, że jest mu smutno.

- Pójdę już... Cześć – rzekłam i oddaliłam się od niego.

Zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam. Chyba go trochę zraniłam... Ale mówiłam mu to już wiele razy, to nie moja wina, że nie może tego zaakceptować.  

Zobaczyłam Hagrida obok swojej chatki. Stwierdziłam, że do niego na chwilę wpadnę.

- Witaj Hagridzie! Co u ciebie? – podeszłam do niego.

- O Lily! Jak miło cię widzieć! Dawno u mnie nie byłaś!

- Sam rozumiesz, szkoła i tak dalej...

- Wiem, wiem, dobrze, że w końcu wpadłaś... Może herbatki?

- Chętnie, ale może innym razem. Ja tylko na parę minut... Obiecuję, że niedługo przyjdę na dłużej.

- Trzymam cię za słowo. I weź resztę ze sobą. No a teraz powiedz, co u ciebie?

Poopowiadałam mu trochę o szkole, aż w końcu temat zszedł na ostatnie wydarzenia związane z Dorcas, Syriuszem i Jamesem. Opowiedziałam Hagridowi, co się stało.

- Cholibka, myślałem, że Dorcas bardziej wam ufa... Ale dobrze, że się pogodziłyście... A James... To dobry chłopak, Lily... – rzekł olbrzym.

-Ale on jest strasznie dziecinny... Myśli, że wszystko mu wolno...

- Zmienił się... Nie zauważyłaś tego? Robi coraz mnie kawałów... Czasem zdarza mu się jakiś wybryk, ale można mu to wybaczyć... Poza tym.... Zależy mu na tobie. Rzadko który chłopak ma odwagę wyznać dziewczynie prosto w oczy swoje uczucia...  Pomyśl nad tym... I zastanów się, co ci w nim przeszkadza...

- Ech.... Nie wiem... Zobaczę jeszcze... Muszę już lecieć... Wpadnę kiedy indziej. Na razie

- Do widzenia, Lily.

Wróciłam do zamku. Nie wiedziałam jeszcze, co mnie dziś czeka...

***

No i udało mi się dziś dodać notkę. :) Przepraszam, że tak późno, miała być po 3 sierpnia, ale jeszcze wyjechałam nieoczekiwanie... Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Teraz do końca wakacji siedzę w domu, więc będę miała trochę czasu na pisanie :) Ale to nie znaczy, że notki będą codziennie. Wszystkie Wasze blogi odwiedzę w najbliższym czasie i skomentuję. :) Pozdrawiam!

Jedna wielka kłótnia

     Na dzisiejszy wieczór planowana była powitalna impreza w Pokoju Wspólnym. Otóż James Potter wychodzi ze Skrzydła Szpitalnego. Super. Jak ktoś inny opuszcza szpital nikt nie robi mu żadnego powitania. Ale nie, to przecież wspaniały szukający... Nie chcę nawet o nim myśleć. Wszystko przez dzisiejszy poranek...

      Jak zawsze poszliśmy całą grupą do Rogacza w odwiedziny. Jednak tym razem nie wszyscy byli pogodzeni... Dorcas nie odzywała się do mnie i do Syriusza. Nie wiem, co się działo w jej głowie, ale za nic nie dało się jej przekonać, że mnie i Blacka nic nie łączy. Między naszą trójką było widać napięcie. Rogacz to zauważył i spytał, co się stało. Dorcas od razu mu wszystko opowiedziała i dodała swoje uwagi. Chłopak patrzył na mnie i na Syriusza z wściekłością. Poprosił żeby zostawili mnie i jego samych. Świetnie…

- Lily, to prawda? Że ty i Syriusz... – zaczął.

- Nie. Do Dorcas nic nie dociera, on mnie tylko przytulił. A poza tym nie wiem, dlaczego tak się o to wściekasz.

- Słuchaj... Syriusz to mój najlepszy kumpel i wie, co do ciebie czuję, a mimo to rob takie rzeczy...

- Jakie rzeczy?

- No przytula cię!

- Straszne, naprawdę!

- Lily... Przecież my...

- My? Jacy my? Nie ma nas!

- Ale... Ty chyba... No bo po tym wypadku...

- Myślisz, że jak spadłeś z miotły to od razu rzucę ci się na szyję i zacznę całować? Chciałam wiedzieć, co z tobą się działo, ale to nie znaczy, że cię kocham! Moje uczucia do ciebie się nie zmieniły.

Chłopak patrzył na mnie ze zdziwieniem.

- Ale... Ja myślałem... Lily, wiesz, co ja do ciebie czuję... Zależy mi na tobie...

- Przykro mi. Najwyższy czas, żebyś przestał o mnie myśleć, bo nigdy nie będziemy razem... Pójdę już. Cześć – zostawiłam go samego.

Wróciłam do dormitorium. Byłam zła. I to bardzo. Co on sobie myśli? Phi! Ciekawe, co będzie na imprezie... Już się boję... I czy w ogóle jest sens szykowania tego całego przyjęcia? Black i Potter skłóceni, Dorcas się do nikogo nie odzywa...

***

     Punktualnie o dwudziestej wszystko się zaczęło. Po powitaniu gwiazdy wieczoru poleciała muzyka. Tak na marginesie to trochę się dziwię, dlaczego robią tę imprezę, przecież przegraliśmy mecz... Siedziałam na fotelu i popijałam wodę. Postanowiłam, że tego wieczoru nie wezmę do ust żadnego alkoholu. Spędzę tu może jakąś godzinę, żeby nie było, że olałam imprezę, a potem spadam do dormitorium.

Nagle dosiadł się do mnie Syriusz.

- Co słychać? – zapytał.

- A nic... Mam na razie tego wszystkiego dosyć...

- Witam w klubie. Ja też. Rozmawiałem przed chwilą z Jamesem o tej całej sytuacji... I powiedziałem mu o tym, co do niego czujesz... Wkurzył się równo. I na mnie, i na ciebie... Jaki on jest głupi!

- No... W tym jest trochę racji... A co dokładnie mówił?

- Że Dorcas ma rację, że mówię to, bo chcę mu ciebie odebrać...

- Nie jestem przecież niczyją własnością!

- Wiem. Tylko on myśli, że go kochasz, a ja próbuję namieszać ci w głowie.

- Jakie to idiotyczne... Jezu... A co z Dorcas?

- Za nic nie da się jej przekonać, że tamto to był zwykły uścisk... Ubzdurała sobie, że ja i ty to coś więcej niż przyjaźń i nie chce nikogo słuchać.

- I co teraz zrobimy?

- Nie mam pojęcia... Dorcas powinna mi ufać, wiedzieć, że tylko na niej mi zależy... Albo wiedziała... A James... To samo... Przecież nie będę podrywał dziewczyny, w której kocha się mój najlepszy przyjaciel! Aha, i on jeszcze stwierdził, że powiedziałem mu o tym że go nie kochasz, bo chcę cię mieć na wyłączność...

- Super... Trzeba coś wymyślić, żeby oni zrozumieli, jak jest naprawdę.

- Tak. Tylko co? Ech... Nie myślmy o tym teraz... Może zatańczymy? Niech się jeszcze trochę powściekają... – uśmiechnął się lekko.

- Ok – i poszłam z nim na parkiet.

Leciała trochę wolna melodia... Zrobiłam to, co każda normalna dziewczyna zrobiłaby na moim miejscu, czyli przytuliłam się do chłopaka. Przecież nie będę stała tam sztywno...

Po piosence usiedliśmy na kanapie. Po chwili zjawiła się nad nami Dorcas.

- Nic między wami niby nie ma?! A to co przed chwilą było?! Tylko przyjaciele?! Jasne!

- Dorcas... Boże... Jak mamy ci wytłumaczyć, że nic nas nie łączy? – spytałam.

- Nie wiem, widocznie to nie jest prawda. Myślałam, Lily, że jesteśmy przyjaciółkami... Ale nie... Odbiłaś mi chłopaka i nie masz odwagi się do tego przyznać...

- Dorcas, nikogo ci nie dobiłam! Syriusz jest dla mnie tylko przyjacielem... Ile razy mam ci to powtarzać?!

Wokół nas zebrało się już trochę osób, a wśród nich Remus, Ann i James.

- Daj spokój! Nie musisz się starać, i tak wiem jak jest – zawołała i odeszła.

Spojrzałam z zakłopotaniem po wszystkich... Mimo wszystko było mi głupio... Podeszła do mnie Ann.

- Spokojnie, wyjaśnimy jej to wszystko... Nie martw się...

- Mam nadzieję...

W tym czasie Potter i Black mierzyli się wzrokiem jakby mieli się zaraz zabić.

- I co? Nic was nie łączy? Wiesz co, stary? Myślałem, że jesteśmy kumplami a ty mi tu takie rzeczy! Dorcas ma rację... Jesteście siebie warci... – powiedział i posłał nam wrogie spojrzenie.

- Nie no... Następny... James, mnie i Lily nic nie łączy, serio...

- Jasne... Przed chwilą widziałem...

- To zwykły taniec! A poza tym Lily nie jest twoją własnością!

- Ale wiedziałeś, co do niej czuję! A mimo to z nią flirtujesz!

- My normalnie rozmawiamy, Potter. A Syriusz ma rację, nie jestem twoją własnością! Mam prawo spędzać czas z kim chcę, a tobie nic do tego - powiedziałam.

- Gratuluję, Black! Udało ci się ją omamić! – rzekł z pogardą Rogacz.

- Nic mi się nie udało, Potter. Taka jest prawda.

Rogacz odwrócił się i nagle zamachnął zaciśniętą pięścią prosto w Syriusza. Ten nie pozostał mu dłużny. Zaczęli się bić jak mugole...

- Przestańcie natychmiast! Jeszcze McGonagall przyjdzie i dopiero będzie – krzyknął Remus, ale nic to nie dało.

Podbiegłam do Syriusza i zaczęłam go odciągać od Pottera, a Ann zrobiła to samo z Jamesem. Z nosa Blacka kapała krew i miał guza na czole, a wargi Rogacza były spuchnięte z lekkimi śladami krwi a na czole widniały świeże rany.

- Świetnie! Mugolska bójka! Lepiej być nie mogło! – krzyknęła Ann.

 Chłopaki wciąż patrzyli na siebie morderczym wzrokiem.

- Nawet nie próbujcie tego zaczynać… - ostrzegłam ich.

- Musicie iść do skrzydła Szpitalnego, żeby opatrzyć te rany – powiedziałam.

- Ja nie pójdę – powiedzieli równocześnie i znów zmierzyli się wrogim spojrzeniem.

Posłałam Ann proszące spojrzenie. Zrozumiała od razu, o co mi chodzi.

- Dobra… Ja wam zrobię te opatrunki – powiedziała.

- A może Lily woli sama opatrzyć swojego Syriusza? – spytał z ironią James.

- Przestań, Potter – warknęłam.

Odeszłam od nich. Miałam dość.

- Nie martw się, wszystko się ułoży – powiedziała Ann podchodząc do mnie.

- Oby... Ja już nie mogę...

- Będzie dobrze – uśmiechnęła się.

Wróciłam do dormitorium. Od razu, nawet się nie przebierając, rzuciłam się na łóżko. Byłam tym wszystkim wykończona. Nawet nie chciałam o tym myśleć...

***

Zacznę od tego, że powiedziałam, że notka pojawi się około lipca, a to nie znaczy w tym dniu. Wróciłam do domu dopiero 12... Ta notka była pisana trochę na szybko, jest niedopracowana. Nie wiem, co o niej sądzicie... Przepraszam, że nie poinformowałam o niej wszystkich, ale już nie mam czasu... Dziś znowu wyjeżdżam na obóz, wracam 3 sierpnia i notka pojawi się parę dni po moim powrocie. Poza tym w czasie wakacji jakoś nie mogę się skupić na pisaniu... Ech... Może w roku szkolnym się to zmieni :) Dziękuję za kolejne pojawienie się w Polecanych ;)  Pozdro! ;]

Złudna nadzieja

      Stan Jamesa poprawiał się. Po kilku dniach od wypadku całkowicie doszedł do siebie. Nie mógł jednak wyjść za Skrzydła Szpitalnego, bo pani Pomfrey chciała go trochę poobserwować.

     Dziś rano, jeszcze przed lekcjami, poszliśmy całą paczką do Rogacza. Pożartowaliśmy, porozmawialiśmy... Jak zawsze. Tylko teraz byłam dla niego bardziej przyjaźnie nastawiona. Poprosił mnie, żebym wpadła do niego po południu sama. Ciekawe, czego może chcieć. Pójdę i się przekonam.

- Idę do Jamesa – oznajmiłam przyjaciółkom po południu.

- Dobra... Ale chwila, czekaj - odparła Dorcas, odrywając się od gazety.

- O co chodzi? - spytałam.

- Jest coś między tobą i Jamesem? – zapytała.

- Nie no, ty znowu swoje...

- No co? Ostatnio często ze sobą rozmawiacie, jesteś dla niego milsza... A teraz jeszcze idziesz do niego... Więc nie dziw się, że pytam.

Ann przysłuchiwała się temu z boku.

- Mnie i Jamesa nic nie łączy i nigdy łączyć nie będzie. Po prostu martwiłam się o niego po tym wypadku... A jestem milsza bo... no martwiłam się o niego i tyle.

- Jasne, oczywiście, że tak – powiedziała Dorcas z ironią.

- A myśl sobie co chcesz, ja idę. Na razie – rzekłam i skierowałam się w stronę Skrzydła Szpitalnego.

James chodził po pomieszczeniu zniecierpliwiony. Kiedy mnie zobaczył, na jego twarz wstąpił uśmiech. Podszedł do mnie i przytulił. Zdziwiłam się, ale zachowałam trochę rozsądku i lekko go odepchnęłam.

- Po co chciałeś się ze mną widzieć? – spytałam oficjalnie.

Chłopak chyba zorientował się, że trochę przegiął – było to po nim widać.

- Tak o, chciałem się z tobą zobaczyć.

- Przecież już dziś tutaj byłam.

- Tak, ale nie sama. Choć, pokażę ci coś – poprowadził mnie do okna, z którego było widać chatkę Hagrida.

- Zobacz, co Hagrid tak wyhodował – powiedział, wskazując na mały ogródek.

- Jakie śliczne! – zachwyciłam się tymi dziwnymi roślinami, który tam rosły.

Nie przypominały one żadnego ze znanych mi kwiatów. Nie wiem, czym były. Kolor zmieniał się co chwilę z odcieni żółtego i czerwonego. Z daleka nie widziałam szczegółów, jednak całość wyglądała naprawdę pięknie.

- Cieszę się, że ci się podoba – rzekł James głębokim głosem.

Oderwałam wzrok od tego cudu usiadłam na łóżku.

James zaraz znalazł się obok mnie. Nie wiedziałam, co powiedzieć, on chyba też nie.

- Jak się czujesz? – spytałam, żeby przerwać tę niezręczną ciszę.

- Dobrze... W zasadzie to już mógłbym wyjść... Tylko nie mogę się przyzwyczaić do myśli, że przegraliśmy... – wyraźnie posmutniał.

- Nie przejmuj się... To nie twoja wina, tylko tego pałkarza.

- Ale mogłem przecież zauważyć ten tłuczek... I go wyminąć.

- Oj przestań. Jak spadałeś... To wyglądało strasznie… Nikt nie myślał wtedy o wygranej, tylko żeby nic ci się nie stało.

- Ty też? – spytał z nadzieją.

- Ja? Eee... No każdy...

Nagle jego ręka znalazła się na mojej talii. Popatrzyłam na niego pytająco, a nasze spojrzenia spotkały się. Jego wzrok był bardzo głęboki. Chłopak zaczął przybliżać swoją twarz do mojej. Znajdowałam się chyba w jakimś dziwnym stanie, bo zanim dotarło do mnie to, co się dzieje, było już za późno. James całował mnie coraz namiętniej. Czułam się wspaniale, było mi tak dobrze. Każdy jego pocałunek sprawiał, że pragnęłam tego bardziej... James objął mnie mocniej i przycisnął do siebie. Całował bardzo namiętnie, robił to doskonale. Tonęłam w jego ustach… Nic do mnie nie docierało...

Stopniowo odrywaliśmy się od siebie. Kiedy dotarło do mnie to, co się stało, spojrzałam na niego w przerażeniem w oczach. On też patrzył na mnie niepewnie.

- Lily... – zaczął lekko zachrypniętym głosem.

Odwróciłam szybko głowę i wstałam.

- Nie... Nic nie mów – powiedziałam trochę roztrzęsiona.

- Nie powinniśmy… Nie możemy… - rzekłam.

- Chłopak natychmiast podszedł do mnie.

- Posłuchaj, trochę mnie poniosło... Przepraszam. Nie mogłem się powstrzymać, proszę cię, nie bądź na mnie zła… - mówił to tak, że prawie mu uwierzyłam.

Spojrzałam mu prosto w oczy. Zobaczyłam w nich troskę, strach i... zakłopotanie?

- Muszę już iść – ruszyłam do wyjścia.

- Lily, czekaj! Nie zaczekałam.

- Lily! – chłopak pobiegł za mną.

- Panie Potter, proszę wracać od sali! - zawołała pielęgniarka wychodząc z gabinetu.

To mnie uratowało. Nie chciałam rozmawiać z Jamesem. Nie wiem, co mi się stało, że od razu go nie odepchnęłam. Było mi wtedy tak dobrze… Po prostu nie panowałam nad sobą. Tylko… Dlaczego?

     Szłam zamyślona przez korytarze aż na kogoś wpadłam. Tym kimś okazał się być Patrick.

- O Lily! Co ty taka zamyślona?

- A tak jakoś… - skłamałam.

Nie miałam ochoty na pogawędki z nim.

- A pamiętasz, jak obiecałaś mi, że się nad czymś zastanowisz? – spytał uśmiechając się lekko.

O Boże, nie! Tylko nie to… Co mam zrobić?

- Eee... No... Pamiętam...

- I co postanowiłaś?

Stwierdziłam, że muszę mu powiedzieć prawdę.

- Nie możemy być razem. To nie ma sensu. Lubię cię, ale to nie wystarczy. Przepraszam, muszę już iść - pognałam jak najszybciej do Pokoju Wspólnego.

Patrick jeszcze krzyczał, żebym poczekała, ale ignorowałam to.

Zdecydowanie za dużo wrażeń jak na parę minut.

      W Pokoju Wspólnym nie było dużo ludzi. Na kanapie przy kominku siedział Syriusz. O dziwo, był sam. Opadłam na miejsce obok niego.

- A gdzie reszta? – spytałam.

- James w szpitalu, a inni poszli gdzieś... Nie wiem... Stało się coś? – spytał , widząc moją minę.

- Nie, nic... – skłamałam.

- Możesz mi powiedzieć.

- Wiem.

- Chodzi o Jamesa?

- Skąd widziałeś?

- Mówił mi, że masz do niego przyjść... Byłaś?

Pokiwałam głową.

- I co?

Milczałam.

- Obiecuję, że nie wygadam się Jamesowi.

- No ok... Poszłam tam... Trochę porozmawialiśmy... A potem – na samo wspomnienie tego, co było potem, poczułam ucisk w okolicach brzucha.

- Co potem? – zapytał Syriusz.

- James zaczął mnie całować! I najgorsze jest to, że mu na to pozwoliłam! – wyrzuciłam z siebie jednym tchem.

Syriusz uśmiechnął się lekko.

- Co w tym takiego śmiesznego?

- Nic, nic... Tylko nie rozumiem, dlaczego tak dramatyzujesz.

- On za każdym razem, kiedy staję się dla niego milsza, robi sobie jakieś nadzieje... Niepotrzebne nadzieje…

- Jak to niepotrzebne? To ty nie...?

- Co nie?

- No James jest pewien, że go kochasz... Teraz myśli, że zrozumiałaś to po tym wypadku... I dlatego tak... Wiesz…

- Boże... Ja nic do niego nie czuję... Nie wiem nawet, czy go lubię…

- Cholera. No to mamy problem. Zrobimy tak: ja nie powiem mu, że z tobą rozmawiałem, ale zasugeruję mu, że powinien przystopować.

- Dobrze… Ja już mam tego dosyć. Za każdym razem tak jest…

- Spokojnie, nie martw się – chłopak przytulił mnie.

Dość długo trwaliśmy w tej pozycji.

- Syriusz! Co ty robisz?! Lily, to ty?! – usłyszałam głos nad sobą.

Oderwałam się od Blacka i spojrzałam w górę. To była Dorcas.

- Dorcas, my nie… - zaczęłam, ale ona mi przerwała.

- Akurat! Nie spodziewałam się tego po was – w jej oczach pojawiły się łzy.

Odwróciła się i pobiegła do dormitorium.

- Ja do niej pójdę – powiedziałam, widząc wstającego Syriusza.

Dorcas siedziała na łóżku i płakała. Zrobiło mi się strasznie przykro.

- Dorcas... To nie tak jak myślisz – zaczęłam.

- Jasne! Tulisz się do mojego chłopaka po kątach i myślisz, że tego nie widzę!

- To był zwykły, przyjacielski uścisk! Nie masz żadnych podstaw do złości!

- Nie wierzę ci… Wyjdź stąd.

- Ale…

- Wyjdź!

Wyszłam więc. Nie było sensu się z nią kłócić.

W Pokoju Wspólnym siedział wciąż Syriusz.

- I co? - spytał, gdy mnie zobaczył.

- Jest wściekła. Mówiłam jej, że to był zwykły uścisk, ale ona mi nie wierzy...

- Może ja do niej pójdę?

- Nie… Poczekajmy aż ochłonie...

- Dobrze…

- Nie martw się, zrozumie.

- Mam nadzieję.

- Dzięki, że mi pomożesz z Jamesem...

- Nie ma sprawy, jutro z nim pogadam. A teraz będę już leciał... Zastanowię się jak to wszystko wytłumaczyć Dorcas.

- Dobra... To pa.

Poszedł Mam nadzieję, że Dorcas wszystko zrozumie. Na pewno. I oby James przystopował. Może z nim o tym później porozmawiam? Nie wiem. Tylko… Ten pocałunek był cudny. Dawno się tak nie czułam. Nie mam pojęcia, dlaczego pozwoliłam mu zabrnąć aż tak daleko... Nie ma sensu się nad tym zastanawiać. To nic dla mnie nie znaczyło... I tak przecież nigdy nie będę z Jamesem. Nigdy.

***

Przepraszam, że znów tyle musieliście czekać na notkę, ale nie miałam kompletnie weny na pisanie. Dopiero wczoraj mnie ona dopadła :) Mam nadzieję, że notka Wam się spodoba. Następna pojawi się około 9 lipca. Teraz wyjeżdżam i notki będę pisała jedynie w zeszycie :) Życzę wszystkim miłych wakacji :) Pozdro! ;]