"Zakochałaś się..."

               Odrana krzątałam się po dormitorium we wspaniałym nastroju. Dziewczyny jeszczespały, a ja cieszyłam się po prostu wszystkim. Podeszłam do okna i wpatrzyłam wniebo. Białe, puszyste chmurki dodatkowo podniosły moje hormony szczęścia wkrwi. Pewne obłoki ułożyły się w kształt małego słonika, a obok niego widniałakoniczyna – tak przynajmniej mi się wydawało. Na moją twarz wstąpił uśmiech.Nagle zobaczyłam kogoś latającego na miotle. Wpatrzyłam się w tę postaćdokładniej. Po chwili moje domysły zostały potwierdzone. Tuż przy szybiepojawił się Rogacz. Otworzyłam szybko okno i spytałam ze zdziwieniem:

-Co ty tu robisz o tej porze?

-A tak sobie latam… Może się przyłączysz? – zapytał posyłając mi uśmiech.

Wychyliłamsię lekko. Wysokość była przerażająca…

-  Nie, dzięki… Wolę zostać tutaj…

Chłopakzaśmiał się.

-Czemu nie śpisz? – spytał.

-Nie mogę... Obudziłam się wcześnie i już nawet nie próbowałam zasnąć… Ale tonic, szkoda dnia na spanie – uśmiechnęłam się.

-A co się stało, że masz taki dobry nastrój?

-Sama nie wiem… Tak po prostu – wpatrzyłam się w jego oczy, w których pojawiłysię wesołe błyski.

-Jutro Hogsmeade… – zauważył.

-Tak… Idziemy wszyscy razem, nie? Trzeba naszych gości oprowadzić… - odparłam.

-Yhym… - mruknął.

Chybanie ucieszyła go perspektywa wyjścia do wioski czarodziejów z Francuzami.

-Która godzina? – spytał James.

-Za piętnaście siódma – odparłam patrząc na zegar.

-To chyba wracam do zamku… Zobaczymy się później. Cześć, Lily… - powiedział iodleciał.

-Cześć… - powiedziałam za nim i zamknęłam okno.

-Z kim rozmawiałaś? – usłyszałam głos Dorcas siedzącej na łóżku.

Dziewczynaprzypatrywała mi się uważnie.

-Z Jamesem – odparłam krótko i uśmiechnęłam się.

-Z Jamesem… Wszystko jasne – na jej twarz wstąpił wyraz podstępu.

-Nic sobie nie myśl – powiedziałam szybko.

-Oczywiście… Jesteś taka szczęśliwa… Po rozmowie z Jamesem jeszcze bardziej…

Spojrzałamna nią jak na wariatkę, ale nie odpowiedziałam.

-O czym rozmawiacie? – Katie wynurzyła się ze swojej pościeli.

-O Lily i Jamesie – odparła szybko Meadowes.

-Tak? To trzeba obudzić Ann… - Katie rzuciła poduszką w blondynkę.

-Co? – mruknęła zaspana.

-Pobudka, mamy tu ważną rozmowę! – poinformowała ją Dorcas.

-Jaaaką? – ziewnęła.

-Lily i James – wyjaśniła Katie.

Annnatychmiast poderwała się z łóżka. Popatrzyłam na moje przyjaciółki zniedowierzaniem. O czym one chcą rozmawiać? Przecież między mną i Jamesem niema nic, oprócz przyjaźni.

-No to słucham… - powiedziała blondynka.

-Ale czego? Przecież nie ma o czym rozmawiać – odparłam.

-Oj, Lily… Chyba sama tego nie widzisz… Zakochałaś się… – stwierdziła Dorcasdobitnie.

-Co? Ja? A niby w kim?

-W Jamesie…

-Ostatnio jesteś szczęśliwa…

-I bardzo miła…

-I często spędzasz z nim czas…

-I patrzysz na niego z uwielbieniem…

-A James się zmienił dla ciebie…

Mówiłytak na przemian, a ja słuchałam ich z otwartymi ustami.

-Dobra, dobra, przestańcie! Nic między nami nie ma… - wyjąkałam.

-Tak ci się zdaje… Przecież to widać na kilometr, że on ci się podoba…

-Wcale nie!

-A właśnie, że tak! „Ma najpiękniejsze oczy na świecie” – to twoje słowa!Pamiętasz? Opowiadałaś mi wtedy o tym, jak cię ostatnio przytulił – rzekłaDorcas oskarżycielskim tonem.

-Eee… - nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

-Z boku naprawdę można pomyśleć, że wy coś do siebie macie… - stwierdziła Katie.

-Ale… My jesteśmy przyjaciółmi. Tylko. I nic więcej…

-Tak ci się zdaje… Często nie widzi się tego, co jest oczywiste – powiedziałaAnn.

-Nie… Ja i James? To niemożliwe… Wiem, że byście chciały… Ale ja go tylko lubię.Naprawdę… - chyba ich jednak nie przekonałam.

Dziewczynywymieniły spojrzenia i uśmiechnęły się.

-Zobaczysz… Jeszcze będziecie razem – rzekła Ann.

-Nie sądzę… Ała! – dostałam poduszką w głowę od Katie.

Dziewczynapokazała mi język i skryła się przed kontratakiem z mojej strony. Rozpętała siębitwa na poduszki. Po kilkunastu minutach całe dormitorium pokryte było pierzema my leżałyśmy wykończone na łóżkach.

-Zajmuję łazienkę! – zawołała szybko Ann.

Wszystkiewestchnęłyśmy. Trzeba zacząć się szykować…

            W Pokoju Wspólnym spotkałyśmy się zHuncwotami i Francuzami. Razem ruszyliśmy na śniadanie do Wielkiej Sali.Wszystko było takie jak zawsze. Do czasu…

-Kogo tu mamy… Szlama Evans i jej parszywi ochroniarze… - powiedział Snapepatrząc na nas krzywo.

-Nazwij ją tak jeszcze raz a pożałujesz – syknął James pojawiając się przy mnie.

-Oczywiście, Potter, jesteś mocny w gębie i umiesz rzucić parę prostych zaklęć…Nic nie wiesz o magii… Obrońca szlam się znalazł – kpił Ślizgon.

Jamesjuż sięgał po różdżkę, jednak przytrzymałam jego dłoń i powiedziałam:

-Nie warto…

-Potter, pozwolisz, żeby dziewczyna mówiła, co masz robić? – Snape był wyjątkowoodważny.

Rogaczdrgnął.

-James, nie, proszę… Chodź stąd – szepnęłam.

Tenjednak się nie ruszył.

-Tak jak myślałem, jesteś zwykłym tchórzem, Potter – dodał Snape.

Podziałałoto na Jamesa tak, jak na byka czerwona płachta. Wyrwał się mi i rzucił naŚlizgona. Snape się tego nie spodziewał. Rogacz uderzył go pięścią w twarz,przez co tamten zachwiał się, jednak nie pozostał mu dłużny. Zaczęli się bićjak mugole. Na nic zdały się krzyki moje i dziewczyn, żeby przestali. Snapepopchnął Jamesa na zbroje rycerza, Rogacz otarł się o nią, jednak zaraz dołożyłŚlizgonowi ze zdwojoną siłą. Przez chwilę widziałam, jak z jego lewego łukubrwiowego leci krew. Okładali się tak kilka minut, nikt nie miał odwagi się wto wtrącić i ich rozdzielić. Wokół nas zebrała się już spora grupazainteresowanych uczniów. Niedługo przyjdą nauczyciele i dopiero będzie…

-Syriusz, zrób coś! – krzyknęła w końcu Dorcas.

Łapajakby wyrwał się z transu, spojrzał na swoją byłą dziewczynę, po czym podszedłdo Rogacza i odciągnął go z trudem od Snape’a. Jakiś Puchon chwycił Ślizgona.Oboje stali dysząc ciężko i patrzyli na siebie z nienawiścią. Snape’owi leciałakrew z nosa, miał kilka siniaków, James podobnie. W końcu Ślizgon prychnął zpogardą i szybko odszedł. Stanęłam naprzeciwko Pottera i powiedziałam obojętnymtonem:

-Musisz iść do Skrzydła Szpitalnego.

Chłopakchyba już ochłonął, patrzył na mnie niepewnie, a w jego oczach zobaczyłam…Strach.

-Nie… Nie chcę… Dostanę pewnie szlaban… - odparł.

Milczałam.Miałam do niego żal… Myślałam, że nie da się sprowokować Snape’owi… Że już ztego wyrósł… Widocznie się myliłam.

Jamesotarł prawą dłonią krew spływającą mu po twarzy i syknął z bólu. Coś chybastało mu się z ręką… Mimo złości nie mogłam na to patrzeć…

-Dobra, chodź… Może obejdzie się bez pomocy pani Pomfrey… Dziewczyny, weźmiecienam coś do jedzenia? – zapytałam przyjaciółek.

-Jasne… - odparła Katie.

Udałamsię do dormitorium, a James poczłapał za mną. Żadne z nas się nie odzywało,panowała niezręczna cisza.

-Usiądź – poleciłam chłopakowi wskazując moje łóżko, a sama zaczęłam szukaćapteczki, którą Ann miała zawsze w pobliżu.

Wzięłamwodę utlenioną, którą nalałam na wacik i zaczęłam przecierać chłopaki ranę nałuku brwiowym. Jęknął. No cóż, trochę teraz pocierpi… Niezadowolona z efektówpowolnego czyszczenia obrażenia rozlałam trochę wody bezpośrednio na ranę, którazaczęła się pienić.

-Ałaa… - rozległ się głos Jamesa.

-Nie przesadzaj – powiedziałam twardo.

-To naprawdę boli…

-A nie bolało, kiedy się z nim biłeś? – warknęłam.

Chłopakjuż nie odpowiedział.

Szczerzemówiąc nie dbałam o to, by być delikatna. James co chwilę syczał i jęczał… Takitwardziel niby, a jak mu rany opatrywać, to umiera z bólu…

-Lily, ja wiem, że jesteś na mnie zła, ale nie musisz się na mnie wyżywać…Trochę delikatności nie zaszkodzi… - powiedział patrząc na mnie z wyrzutem,kiedy brutalnie przyłożyłam mu do rany gazę.

Nieodpowiedziałam, jednak starałam się już tak bardzo go nie krzywdzić. W końcuzałożyłam mu plaster, co James powitał z ulgą.

-Nie wiem, co z tymi siniakami… Tak szybko nie znikną – powiedziałam.

-Remus ma u siebie jakąś maść chyba…

-To pójdę po nią. Czekaj tu – udałam się do dormitorium Huncwotów, którewyglądało, jakby przeszedł tam huragan.

Szybkoodnalazłam potrzebną rzecz, gdyż znajdowała się ona w miejscu, gdzie panowałjako taki porządek. Wróciłam do Rogacza. Siedział grzecznie tam, gdzie gozostawiłam. Usiadłam przy nim i zdjęłam mu okulary. Na opakowaniu maściwyczytałam, że trzeba ją długo wcierać w miejsce siniaka. Tak też zrobiłam.Delikatnie zaczęłam masować policzek Jamesa. Po chwili chłopak zamknął oczy i najego twarz wstąpił wyraz zadowolenia. Uśmiechnęłam się lekko, wyglądał wtedyjak małe dziecko…

-Nie przyzwyczajaj się – mruknęłam z rozbawieniem.

Magicznamaść nie miała żadnego zapachu, była bezbarwna. Działała znakomicie, krwiakPottera powoli znikał. Wzięłam się za inne siniaki, a Jamesowi widocznie bardzoto odpowiadało.

-Skończone – oznajmiłam po kilku minutach.

-Już? – mruknął z niezadowoleniem.

Udałam,że tego nie słyszę.

-A co z twoją ręką? Widziałam, że coś z nią nie tak…

-A nic… Trochę boli… - odparł.

Wzięłamjego dłoń, na co Potter syknął z bólu.

-Trochę? – spytałam z ironią.

-Chyba ją nadwyrężyłeś… - to powiedziawszy chwyciłam bandaż i owinęłam nim jegonadgarstek.

-Dzięki…

-Chodźmy na lekcje – skierowałam się w stronę drzwi.

-Jesteś na mnie zła? – zapytał podchodząc do mnie.

-A jak myślisz?

-On mnie sprowokował… - zaczął się tłumaczyć.

-Wiem. Właśnie o to mu chodziło… I urządziliście mugolską bójkę… Gratulacje.Ciesz się, że żaden nauczyciel tego nie widział…

-Ja nie pozwolę, żeby on ciebie tak nazywał…

-Nie musiałeś się na niego rzucać… Chodź już, nie chcę się spóźnić.

Wczasie drogi do sali eliksirów milczeliśmy. Nie chciałam mu urządzać awantury,choć z chęcią bym mu wykrzyczała, co o tym myślę…

Przez cały dzień nie odzywałam się do niego.Rogacz posyłał mi przepraszające spojrzenia, jednak udawałam, że tego niewidzę. Wciąż byłam zła, rozczarował mnie. Myślałam, że już dawno z tymskończył, a on nadal zachowuje się jak pięciolatek.

 

~~~Wieczorem w dormitoriumHuncwotów~~~

 

-Zawaliłem wszystko… Zawaliłem… - powtarzał James chodząc po pokoju.

Jegoprzyjaciele przypatrywali mu się ze znudzonymi minami.

-Pogodzicie się… Przecież nie raz Evans była na ciebie wściekła… - odparłSyriusz.

-Ale teraz jest inaczej! Ty nie słyszałeś jej… Mówiła takim tonem… Boże,wszystko zawaliłem…

-Rogacz, nie martw się, ona zrozumie… Nie nawrzeszczała na ciebie, a to dobryznak – wtrącił Remus.

-No właśnie! Zawsze krzyczała tak, że aż na błoniach było ją słychać! Nawaliłemrówno… I wszystko przez tego… Tego… Kretyna.

Łapai Lunatyk wymienili spojrzenia. Glizdogon nie brał udziału w tej dyskusji, gdyżbył zajęty pochłanianiem swoich ciasteczek.

-Kurna! Nie mogę jej stracić! Nie teraz, kiedy wreszcie zaczynało się cośukładać… - chłopak usiadł zrezygnowany na łóżku.

Wewnątrzniego toczyła się bitwa. Jedna jego część chciała pobiec do niej, przeprosić,wyjaśniać… A druga kazała mu tu zostać. Potter wiedział, że Lily nie będziechciała z nim rozmawiać… Powinien poczekać.

-Nie stracisz jej… Zobaczysz, przejdzie jej… - rzekł niepewnie Remus.

-Obiecałem sobie, że z tym skończę… Dla niej. I co? Teraz już się mogę pożegnaćz myślą, że Lily coś do mnie poczuje…

-Ej, nie dramatyzuj… Nie będzie tak źle… Robiłeś gorsze rzeczy… A jak jejzależy, to na pewno nie pozwoli, żeby to się skończyło – powiedział Syriusz.

-Zależy? Już powoli tracę nadzieję, że kiedykolwiek tak będzie. A ty to co? Zależyci na Dorcas, a nic nie robisz…

-Bo ona nie chce. Woli zabawiać się z tym Mathiasem – mruknął z goryczą.

-I co? Zamierzasz się poddać?

-Nie wiem… Nie mam pojęcia. Są jeszcze inne dziewczyny na tym świecie…

-Ja bym tak nie mógł… Chyba nigdy nie zapomnę o Lily… Jedynie Remus maszczęście…

-Mhm… - mruknął wyżej wspomniany i uśmiechnął się na myśl o Ann.

Lunatyknigdy by nie przypuszczał, że to on pierwszy z czwórki Huncwotów znajdziedziewczynę odpowiednią dla siebie. Przecież James i Syriusz byli bardziejpopularni, przystojni, zabawni. A on tylko się dobrze uczył. A jednak… Zakochałsię w Ann z wzajemnością. I był bardzo szczęśliwy.

-Dobra… Muszę coś zrobić, żeby Lily mi wybaczyła… Ale jutro…

-Uda się, zobaczysz…

-A ty pomyśl co z Meadowes…

-No…

Rogaczzamknął się w łazience i nie widział już, jak jego najlepszy przyjaciel wyjmujespod poduszki zdjęcie czarnowłosej, roześmianej dziewczyny z ciemną karnacją.Łapa przypatrywał się jej dokładnie, mimo że znał każdy szczegół tejfotografii. Tak bardzo chciałby cofnąć czas… Nie popsułby tego po raz drugi.Zależało mu na niej bardzo… Jednak Syriusz nie był taki jak Rogacz. W kwestiidziewczyn miał zdanie, że jak nie ta, to następna. Skoro Dorcas wyraźnie mupokazuje, że on nic już dla niej nie znaczy… To… Da sobie spokój. W Hogwarciejest mnóstwo chętnych dziewczyn, a Meadowes będzie żałować. Nie wiedziałjednak, jak bardzo się mylił…

 

***

 

            Siedziałam w dormitorium. Byłwieczór, moje przyjaciółki spędzały go w Pokoju Wspólnym, jednak ja chciałamzostać sama i wszystko przemyśleć. Poranne wydarzenia wciąż zaprzątały mojemyśli. James mnie bardzo zawiódł... Pewnie gdyby Snape wtedy tego niepowiedział, Rogacz nie rozpocząłby bójki. I jeszcze Ślizgon nazwał mnie… Niechciało mi to przejść przez myśl. James zawsze się wściekał, kiedy ktoś takmówił. Jednak dał się sprowokować. I to mnie najbardziej bolało. Nie chciałamsię z nim kłócić, ostatnio tak dobrze się między nami układało. A Rogaczowichyba jest przykro… Widziałam, jak na mnie patrzył. Dlaczego ja wciąż o nimmyślę? Przecież dziewczyny nie mogą mieć racji, nie zakochałam się w nim. Onie, w życiu! Łączy nas tylko przyjaźń. I nie mogę tego marnować przez głupiegoŚlizgona. Jutro już będzie tak jak dawniej…

 

 

            Tak jak postanowiłam, nazajutrz ranoweszłam do Wielkiej Sali z uśmiechem. W oczy rzucili mi się Huncwoci siedzącyjuż przy stole. James wyglądał jak zbity pies… Niszczył łyżką stały kształtmasła, co wyglądało dosyć śmiesznie.

-Cześć – powiedziałam wesoło podchodząc do nich.

Rogaczpodniósł głowę i spojrzał na mnie z nadzieją.

Usiadłamkoło niego i zapytałam:

-Jak ręka?

-Lepiej… Gdyby nie ty, byłoby gorzej.

Zaśmiałamsię. Zaczęłam jeść owsiankę, Rogacz podobnie. Przestał maltretować już masło.

Zaczęłamluźną rozmowę z chłopakami. Dzisiaj miało się odbyć wyjście do Hogsmeade, cobardzo mnie cieszyło.

Wdrodze powrotnej szłam z tyłu. James wkrótce znalazł się obok mnie.

-Gniewasz się jeszcze? – zapytał cicho.

-Nie… - pokręciłam głową.

Chłopakzatrzymał się, a jego twarz rozświetlił uśmiech. Szczery uśmiech, wiedziałamto.

-Naprawdę?

-Tak… - również się uśmiechnęłam.

Jamesjuż nic nie mówił, tylko szedł zadowolony. Wiedziałam, ile to dla niego znaczy…Dobrze zrobiłam…

 

            Po godzinie dziesiątej kroczyliśmyjuż jedną z ulic Hogsmeade. Była piękna pogoda, słońce oświetlało nam drogę.Weszliśmy do pubu Pod Trzema Miotłami i Syriusz poszedł zamówić dla wszystkichpiwo kremowe. Złączyliśmy dwa stoliki, bo byli z nami również Francuzi.Panowała miła atmosfera. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. W końcu Remusoświadczył, że zabiera Ann, Katie odeszła od nas z Andrewem a Mathiasem zajęłasię Dorcas. Alienor i Charlotte również się odłączyły, a Charles zapytał:

-Przejdziemy się, Lily? Pokazałabyś mi wioskę…

-Pewnie – odparłam i podniosłam się z krzesła.

Jamespatrzył na mnie z niedowierzaniem.

-To do zobaczenia! – powiedziałam w stronę Huncwotów i razem z Charlesem wyszłamz pubu.

-To gdzie pójdziemy? – zapytał.

-Może do Miodowego Królestwa?

-Okej.

WMiodowym Królestwie spotkaliśmy mnóstwo innych uczniów Hogwartu. Charles byłzachwycony ilością magicznych słodyczy. We Francji nie było takiej wioski.Oprowadziłam go po Hogsmeade, wszystko mu się podobało. Wbrew moim obawom,dobrze się z nim bawiłam. Miło się rozmawiało i żartowało.

Przednami stała pulchna pani z przeróżnymi kwiatami. Charles podbiegł do niej i pochwili wrócił do mnie trzymając w ręku różę.

-Proszę, to dla ciebie – powiedział podając mi ją.

-Dziękuję… Śliczna…

Kwiatmiał jasnoczerwoną barwę i lekko pachniał. To miłe ze strony Francuza…

Obeszliśmyjeszcze parę razy Hogsmeade. Wkrótce jednak nadszedł czas powrotu do Hogwartu.Przy bramie spotkałam resztę przyjaciół.

-No jesteście wreszcie! – zawołała Katie.

Charleszaczął rozmawiać z Andrewem, a Katie wzięła mnie na bok.

-Róża? – spytała wskazując na kwiat w mojej dłoni.

-No… Charles mi ją dał – wyjaśniłam.

-Aha… Gdybyś ty widziała, jak James się denerwował, że was nie ma…

-Ech… Przesadza pewnie… Było bardzo miło.

-Opowiesz nam w szkole… A teraz chodźmy.

Udaliśmysię w stronę zamku. James co chwilę posyłał mi dziwne spojrzenia. Niprzejmowałam się tym jednak.

Wdormitorium włożyłam różę do wazonu i postawiłam obok tej od Jamesa. Biała różabyła większa, wydawała mocniejszy zapach i… Wyglądała na żywszą. A ta od Charlesataka zwykła… Zdziwił mnie fakt, iż Rogacz podarował mi tamtą różę już bardzodawno, a ona wciąż się świetnie trzymała. Pewnie to magiczny kwiat… Ucieszyłamsię jednak na myśl, że nie zwiędnie. Przyzwyczaiłam się już do jej widoku. A taod Charlesa… Nie pasowała. Chwyciłam więc wazon i przeniosłam go na parapet.Tak o wiele lepiej…

 

***

 

Alesię rozpisałam… ;p Coś ostatnio mam wenę. :) Z tej notki jestem zadowolona… ;)Co do Snape’a to chyba go wprowadzę, ale dopiero później… Na razie jest jeszczepo staremu. ;p Następna notka pewnie w przyszły weekend. :) Pozdro!

"Najpiękniejsze na świecie"

            Minęło kilka dni, w czasie których lepiej poznaliśmy naszych gości. Po lekcjach częstowychodziliśmy wszyscy na błonia i pokazywaliśmy Francuzom zamek. Alienor iCharlotte były bardzo miłe. Można było się z nimi dogadać, nie kłóciłyśmy się.Katie właśnie z nimi trzymała się w Beauxbatons. Huncwoci także je polubili.Przynajmniej one dwie nie uganiały się za nimi, jak inne fanki. I nie miałypusto w głowach. Obie zostawiły swoich chłopaków w szkole i nie chciały wdawaćsię w żadne hogwardzkie romanse.

            Charles, Mathias i Andrew równieżnas nie upuszczali. Na początku ich ciągła obecność trochę mi przeszkadzała,jednak teraz już się przyzwyczaiłam. Razem byli strasznie zwariowani. Niesposób było się z nimi nudzić. A jak do tego dołączyć jeszcze Huncwotów… Dobrazabawa gwarantowana. Po niedoszłym pocałunku Charles przystopował. Niepowtórzył już tej próby. I bardzo dobrze. Byłam na niego zła, jednak z czasemmi to przechodziło. Teraz zachowuje się jak zwykły kolega. James nie polubiłFrancuza i nawet nie krył się z tym. Kiedy jednak z nim o tym porozmawiałam iwyjaśniłam mu, że nie powinien się tak wobec niego zachowywać, starał się niezwracać uwagi na Charlesa.

            A Jeanne, była dziewczyna Pottera,nie dawała się nam we znaki. Gdy obok niej przechodziliśmy, uśmiechała siętylko w stronę Jamesa, jednak ten ją ignorował. Obawy Rogacza okazały sięniesłuszne i nie musiałam w to ingerować.

            Kiedy zeszłam do Pokoju Wspólnego,moim oczom ukazała się duża grupa ludzi tłocząca się pod tablicą zogłoszeniami. Zainteresowana skierowałam się w ich stronę. Okazało się, że wsobotę odbędzie się wyjście do Hogsmeade. Ucieszyłam się na samą myśl o tym.

-Hogsmeade? Co to jest? – zapytał Charles, który nie wiadomo jak znalazł się zamną.

-Wioska czarodziejów. Jest niedaleko stąd. Świetne miejsce, zobaczysz –odparłam.

-W takim razie nie mogę się doczekać…

Pochwili pojawili się przy nas Huncwoci, moje przyjaciółki i goście z Francji.

-Hogsmeade? Ekstra! – powiedział zachwycony James.

-Będzie można uzupełnić swoje zapasy – dodał Syriusz.

-Zapasy czego? – zapytała Alienor.

Chłopakiwymienili spojrzenia. Wiedziałam, że nie chcą wyjawiać swoich sekretów ledwoznanym osobom.

-Jakieś tam rzeczy… Nie wiem… Chodźmy na śniadanie – powiedziałam chcąc zmienićtemat.

Śniadaniei lekcje minęły bardzo szybko. Po nich Huncwoci chcieli nas wyciągnąć naspacer. Dorcas, Ann i Katie zgodziły się, ale ja postanowiłam zostać w zamku,by napisać wypracowanie na eliksiry oraz poćwiczyć ostatnią lekcjętransmutacji. Usiadłam w Pokoju Wspólnym przy kominku i zaczęłam pisać. Pogodzinie skończyłam i rozpoczęłam ćwiczenie zaklęcia Figurs – czaru, który zamieniał rzeczy w figury. Wciąż coś mi niewychodziło, a profesor McGonagall miała sprawdzić nas na kolejnej lekcji.

-Co robisz? – nagle pojawił się przy mnie Charles.

-O cześć… Ćwiczę zaklęcie na transmutację – odparłam.

-Jakie?

Wyjaśniłammu całą sprawę.

-To proste. Miałem to w zeszłym roku… Pomóc ci? – powiedział.

-Jeśli możesz – uśmiechnęłam się.

Charlesbył ode mnie rok starszy. Wydawało mi się jednak, że miał większą wiedzę niżnie jeden siódmoklasista z Hogwartu.

-Spróbuj rzucić to zaklęcie – polecił.

Niestety,pióro, które wzięłam jako przedmiot do zmiany, pozostało takie jak wcześniej.

-Wykonujesz zły ruch ręką. Zobacz – to powiedziawszy wyjął swoją różdżkę izrobił tak, jak być powinno.

Przedemną stała figurka anioła.

-Czemu anioł? – zapytałam.

-Bo… Ty przypominasz anioła – powiedział niepewnie.

Zatkałomnie. Przyznaję, było to miłe, jednak z jego ust wydało mi się tandetne.

-To co powinnam robić z ręką? – zapytałam.

-Ruch musi być lekki, delikatny, a ty to robisz za mocno.

Spróbowałamtak jak mi radził. Znów nie wyszło. Po kilkunastu minutach nieudolnych ćwiczeńCharles złapał moją dłoń i pokierował ją odpowiednio. Dziwnie się poczułam.Przeszedł mnie dreszcz. Spojrzałam niepewnie na chłopaka, on też na mniepatrzył. Kolejny raz zachwyciłam się jego oczami. W cudownej czerni pojawiłysię wesołe błyski.

-Na czym skończyliśmy? – zapytałam, by przerwać tę dwuznaczną sytuację.

Charlesmruknął coś niezrozumiałego, zapewne było to w jego ojczystym języku.Wróciliśmy jednak do nauki. Po niecałej godzinie udało mi się opanować tozaklęcie.

-Dzięki za pomoc, ale teraz powinnam już iść – powiedziałam.

-Okej, zobaczymy się później.

-Cześć…

Udałamsię do dormitorium. Starałam się nie myśleć o tym, co zaszło w Pokoju Wspólnym.To nic nie znaczyło.

            Nagle do pokoju wpadła Dorcas.

-Stało się coś?  Spytałam od razu.

-Nie… Tylko Syriusz strasznie mnie wkurzył swoimi głupimi uwagami… Nic takiego.

-Na pewno?

-Tak… A ty co tu robisz?

-Przyszłam przed chwilą. Charles pomagał mi w transmutacji…

-Tak? – zainteresowała się.

-No… Nic sobie nie myśl – dodałam szybko widząc jej minę.

-A nie wolałabyś, żeby to James był na jego miejscu…? – spytała.

Chwilęsię nad tym zastanowiłam.

-Nie. James jest moim przyjacielem, a Charles kolegą. Nie ma różnicy w tym,który mi pomagał…

-No dobra, powiedzmy, że ci wierzę… Ale wiesz co? Z boku wygląda to tak, jakbyśpodobała się Charlesowi.

-Ech… No widzisz… Ale ja nie chcę… Chyba. Pamiętasz jak kilka dni temu poszliśmydo mojego dormitorium?

Dorcaspokiwała głową.

-To on mnie próbował pocałować.

-Naprawdę? Ale szybki…

-No właśnie! Za szybki. Dziwnie tak…

-Nie martw się, James nie pozwoli mu się za bardzo do ciebie zbliżyć.

-Dzięki za pocieszenie – mruknęłam.

-Proszę – Dorcas wyszczerzyła zęby.

-A Mathias jak? – spytałam.

Dziewczynawestchnęła.

-Jakoś… Do Syriusza mu wiele brakuje…

-Ale…?

-Ale jest w porządku…

-To chyba dobrze?

-Tak…

Dorcaschwile posiedziała, jednak później wyszła szybko z dormitorium, twierdząc, żema do załatwienia ważną sprawę. Ku mojemu zdziwieniu, Dott zerwała się zeswojego posłania i wybiegła przez otwarte drzwi. Natychmiast udałam się za nią.Zbiegłam szybko po schodach i potknęłam się. Wywaliłabym się, gdyby nie czyjeśręce.

-Dzięki – wyjąkałam.

Popatrzyłamw górę na swojego wybawcę.

-Do usług – zaśmiał się James.

-Możesz częściej tak na mnie wpadać – dodał.

-Uważaj, bo wezmę to sobie do serca – uśmiechnęłam się.

-Proszę bardzo.

-Kurcze, muszę lecieć! Dott mi gdzieś uciekła – odwróciłam się od chłopaka iposzłam szukać mojego kota.

Szybkogo odnalazłam. Dott była na rękach Charlesa.

-Cześć… Mogę zabrać moją kotkę? – spytałam podchodząc do niego.

-Jasne… Złapałem ją, kiedy ci uciekała – odparł.

-Dzięki – zabrałam szybko  zgubę i odeszłam od niego. Widziałam jak otwierausta, żeby coś powiedzieć, ale nie chciałam z nim rozmawiać.

Wróciłamdo Jamesa. Stał tam, gdzie go zostawiłam.

-Już się odnalazła? – spytał.

-Tak… - Dott wciąż mi się wyrywała.

Miała białe plamki, widocznie była zła.

-Oj, chyba nie jest zachwycona. Mogę ją wziąć? – zapytał Rogacz.

-Pewnie… - z ulgą pozbyłam się kota z moich ramion.

Jameszaczął ją głaskać, a Dott z czasem się uspokajała.

-Chyba cię lubi – powiedziałam.

-Tak myślisz?

-No jasne! Przecież to ty ją znalazłeś… I byłeś jej pierwszym opiekunem.

-Może masz rację...

Pochwili rozmowy James oddał mi kotkę.

-Pójdę już… Zobaczymy się później – powiedziałam.

-Dobrze…

-To cześć… - odwróciłam się.

-Lily… - powiedział cicho chłopak.

-Tak? – spojrzałam na niego.

Jamesprzytulił mnie mocno. Po prostu. Poczułam ciepło chłopaka i jego piękne perfumy…Nie chciałam tego przerywać, bo świetnie się czułam. Po chwili odsunęłam się odniego i spojrzałam mu w oczy. Orzechowe, pełne radości i szczęścia…Mogłabym w nie patrzeć godzinami. Zdecydowanie ładniejsze od oczu Charlesa.Tak… Te jamesowe były najpiękniejsze na świecie.

 

***

Notka byłaby wcześniej, jednakwypadły inne obowiązki… Mogłaby być lepsza, jednak na taką mnie dziś stać. Tytułteż taki sobie… W kolejnej będzie więcej akcji. Pozdro! ;)

James i Charles

Następnego dnia poznałyśmy odpowiedź na zadane przez Ann pytanie. W drodze na śniadanie towarzyszyły nam dwie blondynki, koleżanki Katie ze szkoły, Alienor i Charlotte. Okazały się bardzo miłe. Widać było, że jeszcze się trochę boją i niepewnie się czują w Hogwarcie. Myślę, że z czasem będzie lepiej.

W Wielkiej Sali Alienor zawołała do nas jeszcze trzy dziewczyny. Siedziały przy stole Huffelpuffu.

- To jest Jeanne, Pauline i Louise – powiedziała.

Przedstawiłyśmy się po kolei. Jeanne była wysoka brunetką, tak jak Louise. Jedynie Pauline miała brązowe włosy i nie należała do najwyższych. Wszystkie sprawiały wrażenie sympatycznych.

- Mam wrażanie, że już cię kiedyś widziałam – powiedziała Jeanne uważnie mi się przypatrując.

- Tak? Ja ciebie jednak widzę po raz pierwszy – odparłam.

- Może mi się coś pomyliło… Jesteś podobna do pewnej osoby.

Nic nie odpowiedziałam.

Nagle w Wielkiej Sali pojawili się Huncwoci. Śmiali się głośno, widać, że byli w dobrym humorze. Kiedy jednak podeszli do nas, z twarzy Jamesa natychmiast zniknął uśmiech.

- Co ty tu robisz? – spytał poważnym tonem patrząc na Jeanne.

Ona nie wyglądała na zdziwioną, przeciwnie, na jej twarz wstąpił podstępny uśmieszek.

- Przyjechałam z Beauxbatons. Dziwię się, że dopiero teraz się spotykamy…

Potter nie odpowiedział tylko wciąż wpatrywał się w nią. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, nie dało się poznać, czy jest zły, czy szczęśliwy. Posłałam mu pytające spojrzenie, a on udał, że tego nie widzi.

Po chwili Jeanne i jej koleżanki wróciły do stołu Puchonów, a my zajęliśmy się śniadaniem. Dorcas i Ann zaczęły rozmawiać z dziewczynami z Beauxbatons, Huncwoci również czasem wtrącali swoje uwagi, jedynie James siedział zamyślony. Ja też wciąż analizowałam sytuację sprzed chwili. Kim była ta dziewczyna? I co ją łączyło z Rogaczem? Ta sprawa bardzo mnie interesowała i nie docierało do mnie nic, co działo się dookoła.

- Lily! Trzeci raz do ciebie mówię! Idziesz? – zapytała głośno Dorcas.

- Co? – ocknęłam się.

Dziewczyna westchnęła.

- Pytałam cię, czy idziesz na lekcje. - powtórzyła.

- A, tak, już…

- Mnie z wami nie będzie – oświadczyła Katie.

- Jak to?

- Mamy osobne lekcje. Chyba tylko kilka będzie łącznych, nie wiem dokładnie.

- Szkoda… W takim razie zobaczymy się później.

- Tak. To cześć!

Udałyśmy się na lekcje. Cały czas zastanawiałam się, skąd znają się James i ta Jeanne. Było w niej coś, co nie dawało mi spokoju. Nie wiedziałam, co działo się na lekcjach, byłam praktycznie w innym świecie.

Kiedy wróciłam do Pokoju Wspólnego, podszedł do mnie James.

- Może spacer? – zapytał uśmiechając się lekko.

- Chętnie – odparłam.

Może uda mi się poznać odpowiedzi na dręczące mnie pytania…

Wyszliśmy na błonia pokryte śniegiem. Zawiał zimny wiatr więc otuliłam się mocniej szalikiem. James zaczął luźną rozmowę o wszystkim i o niczym. W końcu zdecydowałam się zadać pytanie o męczącą mnie sprawę.

- A co z tą dziewczyną? Tą Jeanne?

Chłopak spojrzał na mnie z rozbawieniem.

- Nic… Byłem z nią na wakacjach…

Zamyśliłam się. Czyżby to lekkie ukłucie w sercu było spowodowane zazdrością?

- Kochałeś ją? – zapytałam nagle.

O dziwo, Rogacz roześmiał się. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.

- No co ty! Od kilku lat kocham tylko jedną dziewczynę i raczej się to nie zmieni – odparł nie patrząc na mnie.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Czułam jakbym została pozbawiona języka. Dlaczego tak się działo?

Chłopak wyczuł moje zmieszanie i szybko zmienił temat.

Dotarliśmy do brzegu jeziora, którego brzegi były zamarznięte. W oddali pojawiły się macki kałamarnicy pływającej w wodzie.

- Tam, za jeziorem, pewnie muszą być piękne miejsca… - powiedziałam wpatrując się w dal.

Za wodą wznosiły się śliczne wzgórza.

- I są – odparł Rogacz.

- Skąd wiesz? – odwróciłam głowę w jego stronę.

James stał za mną.

- Bo je widziałem – odrzekł tajemniczo.

- Jak to? – dopytywałam się.

- Wiesz, trochę się bywało za Hogwartem…

Uśmiechnęłam się. Nikt nie zna Hogwartu i jego okolic tak dobrze jak Huncwoci.

- Kiedyś cię tam zabiorę, jeśli chcesz. Tylko wiosną, bo o tej porze roku jest tam pusto i nie tak uroczo jak później – powiedział.

- Pewnie, że bym chciała! Dzięki!

James złapał mnie niepewnie za dłonie i oparł swoją głowę na moich ramionach. Poczułam przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele. Staliśmy tam dość długą chwilę, a ja nie miałam ochoty tego przerywać. Czułam się bezpiecznie przy nim. Było w tym coś bardzo dziwnego, czego nie potrafiłam określić. Jego bliskość działała na mnie bardzo pozytywnie.

W końcu oderwałam się od niego i spytałam:

- Wracamy już?

- Tak, pewnie…

Tak więc udaliśmy się do zamku.  Kiedy wchodziliśmy przez próg Hogwartu, James zapytał:

- A… Lily… Mogę mieć małą prośbę do ciebie?

- A o co chodzi?

- Bo ta Jeanne… Ona może sobie coś ubzdurać i się do mnie podwalać.

- Ale przecież lubisz, jak dziewczyny na ciebie lecą – przerwałam mu.

- Oj, niby tak, ale wiesz… Jak się już jakaś napalona przyczepi…

Zaśmiałam się.

- Więc? Na czym polega ta prośba?

Chłopak chwilę zastanawiał się, jak to powiedzieć.

- Gdyby ona też zaczęła się o coś mnie czepiać… To… Mogłabyś jej jakoś zasugerować, żeby dała sobie spokój? Wiem, że wy, dziewczyny, tak potraficie.

Przez chwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Trochę mnie zaskoczył.

- Chyba rozumiem… Ale dlaczego ja?

James zmieszał się, widocznie tego się nie spodziewał.

- Eee… No… Jesteśmy przyjaciółmi i myślałem, że byś mi pomogła.

Uśmiechnęłam się.

- Okej, w razie potrzeby zobaczę, co da się zrobić.

- Dzięki.

Do Pokoju Wspólnego dotarliśmy w milczeniu. Tam spotkaliśmy naszych przyjaciół, do których się dosiedliśmy. Katie jeszcze nie wróciła.

Jednak po chwili do pokoju weszli nasi francuscy goście. Dziewczyny, oprócz Katie, udały się do swojej sypialni, a chłopaki podeszli do nas. Charles usiadł na wolnym miejscu obok mnie. Rozpoczęliśmy normalną rozmowę o mijającym dniu.

- Dobra, ja już pójdę. Muszę zajrzeć do Dott – powiedziałam w końcu.

- Dott? – zainteresował się Charles.

- To moja kotka – wyjaśniłam.

- Pokażesz mi ją? – zapytał z nadzieją.

- Pewnie, tylko ona jest w moim dormitorium. A tam chłopaki wchodzić nie mogą.

- A to dlaczego?

- A żebym to ja wiedziała… Jest jakiś czar na schodach.

Szczerze mówiąc, nie byłam pewna, czy chcę, by ten chłopak wchodził do mojego pokoju. Ledwo go znałam i nie ufałam mu jeszcze.

- Może uda się go obejść – odparł chłopak i podszedł do schodów.

Postawił jedną nogę na schodach, które zamieniły się w ślizgawkę. Zaśmiał się lekko.

- To prosty urok. Wystarczy jedno, małe zaklęcie – rzekł.

To powiedziawszy, szepnął cicho jakieś słowo i machnął różdżką. Spokojnie zaczął wchodzić po schodach.

- Które drzwi? – zapytał.

- Drugie na prawo – odparłam zbyt szybko.

Zerknęłam na przyjaciół. Byli tak samo zdziwieni jak ja. Jedynie Katie uśmiechała się do mnie przyjaźnie, przez co poczułam się lepiej.

Huncwotom rozwikłanie tej zagadki zajęło o wiele więcej czasu… Cóż, widocznie Charles był bardzo mądry i utalentowany.

- To tutaj – wpuściłam chłopaka do środka.

- Ładnie tu macie…

Podeszła do nas Dott. Wzięłam ją na ręce. Kotka uważnie przypatrywała się mojemu gościowi. Jej kropki były ciemnozielone.

- Jest kolorowa? – zapytał zdziwiony Charles.

- Zmienia kolory kropek w zależności od nastroju. To magiczny kot.

- Skąd ją masz?

- Dostałam od Jamesa.

- To ten chłopak w okularach?

- Tak…

- Mogę ją wziąć na ręce? – zapytał.

- Jasne – podałam mu powoli kota.

Kropki Dott zrobiły się przez chwilę białe, jednak zaraz zmieniły się na czarne, kiedy Charles zaczął gładzić ją za uchem.

- Jest jej dobrze… - powiedziałam i też ją pogłaskałam.

Spojrzałam w górę i nasz spojrzenia zetknęły się. Miał naprawdę cudne oczy.

- Masz piękne oczy – rzekł.

„Ty też…” pomyślałam, jednak tego nie powiedziałam.

- Dzięki – odwróciłam wzrok.

Chłopak chwilę pobawił się z kociakiem, po czym ją wypuścił i rozejrzał się dookoła.

- Mieszkacie tu we trzy?

- Tak… Wcześniej była tu jeszcze Katie.

- Niech zgadnę… To jest twoje łóżko – wskazał na moją własność.

- Skąd wiedziałeś?

- Tak jakoś… Pasuje do ciebie.

Roześmiałam się.

~~~Po trzydziestu minutach w Pokoju Wspólnym~~~

- Co oni tak długo tam robią? – denerwował się James.

- Rozmawiają – odparła spokojnie Katie.

- Ledwo się znają!

Rogacz chodził w te i powrotem i nawet nie starał się pohamować swoich uczuć.

- Ej, stary, przystopuj trochę. To twoja laska, czy co? – zapytał Mathias.

Potter posłał mu wrogie spojrzenie, ale nie odpowiedział.

- Jemu na niej strasznie zależy – szepnęła Mathiasowi Dorcas do ucha, tak, że tylko on to usłyszał.

Syriusz spojrzał na nich kątem oka.

- Nic jej nie będzie, prawda? – zapytała Katie swojego chłopaka.

- Pewnie, nie masz się czym martwić. Charles nie jest taki… - odparł Andrew i pocałował ją czule.

~~~W dormitorium~~~

Siedziałam na swoim łóżku, a Charles na sąsiednim. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się w najlepsze. Pomimo wcześniejszej lekkiej niechęci do chłopaka, teraz zmieniłam o nim zdanie. Po głębszym poznaniu go zobaczyłam, że jest w porządku. Nagle mój wzrok przykuł budzik na szafce. Rozmawiałam z nim już dość długo. Moi przyjaciele pewnie się trochę martwili…

- Chyba powinniśmy już do nich wrócić – powiedziałam.

- Okej.

Wstaliśmy.

- Lily… - szepnął, gdy znajdowaliśmy się przy drzwiach.

- Tak?

Chłopak zaczął się do mnie przybliżać. W końcu zrozumiałam, co chce zrobić. Już prawie czułam jego oddech na sobie…

- Przestań – powiedziałam twardo i odsunęłam się od niego.

- Sorry… - był zmieszany.

- Nie próbuj więcej – ostrzegłam.

- A teraz chodź – dodałam.

Czym prędzej zeszłam na dół do Pokoju Wspólnego. Kiedy James mnie zobaczył, na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi.

- Co tak długo? – Rogacz starał się być spokojny, jednak ja wiedziałam, że to tylko pozory.

- A tak jakoś… Zagadaliśmy się.

Usiadłam przy Jamesie. Charles rzucił na mnie dziwne spojrzenie.

- Wszystko w porządku? – zapytał cicho Potter.

- Tak…

- Na pewno?

- Tak, wszystko okej.

- Wiesz, że jakby co, to możesz na mnie liczyć.

- Wiem, wiem, dzięki…

Poczułam się bezpieczniej. Charles mnie zaskoczył tym, co próbował zrobić. Mam nadzieję, że już więcej nie będzie próbował…

***

Ostatnio mam wenę na pisanie… :) Koniec tej notki powstał pod wpływem chwili… Mam nadzieję, że notka się spodoba, bo ja sama jestem z niej zadowolona :) Imiona dziewczyn z Francji zawdzięczam Cecile :) Następna notka za tydzień. Pozdro!