"Zmiana opatrunków - tak to się teraz nazywa?"

             Lekcje mijały dziś bardzo spokojnie. Może dlatego, że nie było jednego z Huncwotów, który zazwyczaj robił zamieszanie. James zaraz po śniadaniu poszedł spotkać się z rodzicami i na zajęcia już nie zdążył. Pewnie odbywał z nimi długą i niekoniecznie przyjemną rozmowę.

            Kiedy wróciłam do Pokoju Wspólnego, Potter już tam siedział. Wyglądał na zamyślonego, bo nawet nie zauważył mojej obecności. Pomachałam mu dłonią przed oczami i dopiero wtedy oprzytomniał.

- O, witaj, Lily.

- Cześć? I jak było?

- Tak jak się spodziewałem – uśmiechnął się lekko. – Mama wściekła, a tata się śmiał. Nic nowego nie usłyszałem…

- Ale co dokładnie mówili?

- Głównie to mama się odzywała. Stwierdziła, że nie na takiego mnie wychowała i że się na mnie zawiodła. W sumie to się jej nie dziwię… Wyrzuty, pretensje… Z tego wszystkiego nie zauważyła nawet tego, jaki jestem poobijany.

- Naprawdę?

- Tak. Ona nie, ale tata… Spytał, co mi się stało. No i zanim odpowiedziałem, to mama znowu zaczęła swój wywód na temat nieodpowiedzialnego zachowania. Ale w końcu powiedziałem, że spadłem z miotły na treningu.

- Uwierzyli?

- Pewnie. Bez problemu.

- To dobrze. Przyjechali specjalnie do Hogwartu po to, żeby z tobą porozmawiać?

- Nie. Musieli coś załatwić z Dumbledorem, a przy okazji spotkali się ze mną. Jutro wyjeżdżają. I dobrze. Jakby bardziej mnie wypytywali, to mogliby się w końcu czegoś domyślić.

- A ty jak się czujesz?

- Dobrze. Te rany jeszcze bolą, ale nie tak jak wcześniej.

- Wieczorem będzie trzeba zmienić opatrunki.

- O nie… - jęknął.

- Nie marudź. Nie będzie tak źle.

- Wiem. Opatruje mnie w końcu najlepsza dziewczyna pod Słońcem – uśmiechnął się.

- James… - ostrzegłam go.

- No co? Taka prawda.

- Chodź na obiad – pociągnęłam go za rękaw.

Niechętnie się podniósł i razem ruszyliśmy do Wielkiej Sali. Chłopak nic przy tym nie mówił, ja także. Cisza ta jednak nie krępowała.

- Są nasze gołąbeczki – powiedział Syriusz, kiedy pojawiliśmy się przy stole Gryfonów.

- Black! – zawołałam.

- Tak? – uśmiechnął się przymilnie.

- Daruj sobie te komentarze.

Nie odpowiedział. James szepnął mu coś, przez co Łapa wywrócił tylko oczami. Może Potter go trochę przytemperował…

Cała nasza szóstka została ostatnia w Wielkiej Sali. Brakowało tylko Remusa, który wciąż leżał w Skrzydle Szpitalnym. Chłopaki mówili, że już się obudził, ale musiał zostać na kontroli.

Nikomu nie chciało się ruszyć z miejsca. Na jutro nie zadali nam wiele, więc mogliśmy pozwolić sobie na słodkie lenistwo. Wielka Sala akurat nie była zbyt wygodna na odpoczynek, ale co tam…

- Witaj, synu! – usłyszeliśmy nad sobą.

Poderwałam głowę i ujrzałam dwie nieznane mi osoby. Pierwszą była pewna pani z długimi włosami koloru czarnego. Jej orzechowe oczy dodawały jej uroku i sprawiały, że czuło się zaufanie do niej. Miała delikatne rysy twarzy. Obok niej stał wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna o czarnych, rozczochranych włosach. Jego usta były dziwnie znajome. I wtedy zrozumiałam, że to rodzice Jamesa.

- Cześć. Co wy tu robicie? – Rogacz poderwał się z miejsca.

- Przyszliśmy coś zjeść – odparła jego matka.

- A to są pewnie twoi przyjaciele! Syriusza i Petera już poznaliśmy, a tych uroczych dam nie - powiedział pan Potter, wskazując na nas.

Wszystkie trzy wstałyśmy od razu, a James nas przedstawił.

- To jest Dorcas, tutaj Ann, a tu Lily…

- Miło mi państwa poznać – powiedziałam podając rękę każdemu z nich.

- Nam ciebie także, Lily. James sporo o tobie mówił - rzekł tata Rogacza.

- O tak, bez przerwy! - dodała jego mama.

- Potwierdzam! – zawołał Syriusz, na co wszyscy się zaśmiali, a mi zrobiło się trochę głupio.

- Ale ty, Syriuszu, także coś wspominałeś o pewnej dziewczynie, pamiętam – powiedział Potter senior – Czyżby to była mowa o tej Dorcas? – wskazał na moja przyjaciółkę.

- Dokładnie tak, tato – odparł szybko James, a Black posłał mu wrogie spojrzenie.

Chciał się odwdzięczyć, to było widać. Teraz to Syriusz się zawstydził. Zresztą Dorcas tak samo.

Aby odwrócić uwagę wszystkich od jego i Dorcas, Łapa zaczął rozmawiać z panią Potter. Jej mąż natomiast wziął Jamesa na bok i powiedział:

- Masz gust, synu. Powodzenia.

Myśleli pewnie, że tego nie usłyszałam. Tak jednak nie było. Poczułam się, jakby wszędzie wokół był knuty spisek mający na celu zrobić ze mnie dziewczynę Huncwota. Nawet jego rodzice wiedzieli… Ale taki już był James. Cały Hogwart w końcu widział, jak kombinował, żeby się ze mną umówić, więc jego rodzice tym bardziej musieli się dowiedzieć.

- No nie, Syriuszu! Ty też spadłeś z miotły? Jesteś taki poobijany - zauważyła pani Potter.

- Eee… No… Tak… Niedawno

- Coś takiego. James mówił mi to samo… Coś nie chce mi się w to wierzyć.

- Naprawdę, mamo… To nic takiego – wtrącił Rogacz.

- Kochanie, dajmy im już spokój. Pewnie mają dużo nauki… Chodźmy - na szczęście tata Jamesa nam pomógł.

- Dobrze, dobrze. Do zobaczenia – mruknęła i odeszła.

- Nie wiem, co wam się stało, ale na pewno nie był to upadek. Ale na drugi raz bądźcie ostrożniejsi – powiedział pan Potter.

Chłopaki tylko pokiwali głową. Ale im się udało…

Ruszyliśmy z powrotem do Pokoju Wspólnego.

- Masz fajnych rodziców – powiedziałam do Jamesa.

- Tak… To prawda.

- Dobrze, że twój tata tak nie dociekał.

- Całe szczęście…

            Po południu udałam się do biblioteki by tam w spokoju napisać jedyne wypracowanie na jutro z transmutacji. Temat nie był trudny, jednak sporo czasu zajęło wyszukanie potrzebnych informacji. Kiedy wróciłam do dormitorium, zobaczyłam coś niecodziennego. Dorcas siedziała na łóżku i wyrzucała całą zawartość swojego kufra, który był bardzo rzadko używany.  Sporo się tego tam nazbierało. Jakaś ubrania, kawałki materiału, kilka bransoletek, małe pudełeczko i… Stos zdjęć przedstawiających chłopaka z długimi, czarnymi włosami. Na niektórych była tam także dziewczyna – Dorcas. Tylko dlaczego właśnie teraz wyrzucała te stare fotografie?

- Co ty robisz? – zapytałam.

Meadowes dopiero teraz zauważyła, że nie jest sama. Wzruszyła tylko ramionami i odparła lakonicznie:

- Porządek.

Podeszłam bliżej i wzięłam jedno zdjęcie do ręki. Dorcas stała obok Syriusza pod drzewem. Oboje uśmiechali się szeroko i obejmowali nawzajem.

Spojrzałam ponownie na Dorcas. Patrzyła na fotografię przez pewien czas, po czym przedarła ja na pół. Tak samo potraktowała kolejne zdjęcia.  

- Dlaczego to robisz?

- Bo nie ma sensu tego trzymać.

- Dorcas… Stało się coś?

- Nie. Nic nowego. Tylko wreszcie do mnie dotarło, że to już naprawdę koniec.

- Jesteś pewna?

- Tak. Zaproponował mi przyjaźń. Fajnie, nie? Przyjaźń z Blackiem. Powinnam się cieszyć – powiedziała z ironią – Co z tego, że mówił o mnie na wakacjach? To już się skończyło. Koniec z tymi głupimi nadziejami. Najwyższy czas. Zapomnę o nim i znajdę innego – na potwierdzenie jej słów ostatnia podobizna Syriusza została przerwana na pół.

- Myślisz, że to takie proste? Znaleźć innego?

- Pewnie. Wiesz ilu fajnych chłopaków jest w Hogwarcie?

- Niby tak, ale jak ci z następnym nie wyjdzie, to potem będzie jeszcze gorzej. Metoda klina nie zawsze jest dobra.

- Ale czasem pomaga. Mam dosyć użalania się nad sobą i nad moim nieszczęściem z powodu Blacka. Koniec z tym. Definitywny.

- Jak chcesz, twoja decyzja. On jest głupi, że cię nie chce.

- Jego strata, wiem!  - uśmiechnęła się.

- Jeszcze znajdziesz tego jedynego.

- Mam nadzieję.

- Dobra, ja muszę lecieć do Huncwotów. Jamesowi trzeba zmienić opatrunki…

- Tak, tak… Pewnie. Zmiana opatrunków – tak to się teraz nazywa?

- Dorcas!

- Słucham?

- Ty już wiesz co. Bez podtekstów. Idę.

- Pa!

Dziewczyna za dużo sobie wyobraża. Postanowiłam o tym nie myśleć i skierowałam się do dormitorium chłopaków.

- Tak wcześnie? – zapytał James.

Chłopak leżał na łóżku i czytał jakieś czasopismo o Quidditchu, co wywnioskowałam przez latające na miotłach postacie na okładce.

- No…

- To już prawie nie boli. Coraz lepiej jest.

- Ale opatrunki trzeba zmienić.

- Ale to będzie boleć.

Wywróciłam oczami. Rogacz bez słowa zdjął koszulkę, a ja musiałam cała siłą woli powstrzymać się, żeby nie zerkać w jego stronę. Szybko usiadłam za nim i delikatnie zerwałam opatrunki z pleców. Po ranach pozostał tylko niewielki ślad.

- Już się zagoiło. Eliksir widocznie pomógł. Są tylko blizny, które przydałoby się zlikwidować… Macie jakąś maść, czy coś podobnego?

- Nie wiem. Zobacz u Remusa. Coś powinien mieć.

Tak też zrobiłam. Znalazłam wiele żeli i maści, w tym także tę, której niedawno używałam, kiedy opatrywałam Jamesa po bójce ze Snapem. W końcu na jakiejś tubce zobaczyłam napis „Przeciw bliznom”, co bardzo mnie ucieszyło. Bez słowa zaczęłam wcierać substancję w jego plecy. Dziwnie się przy tym czułam, niepewnie, ale podobało mi się to. Jamesowi najwyraźniej sprawiało to dużą przyjemność.

- Mogłabyś zostać masażystką, wiesz?

- Chciałbyś! To przecież żaden masaż.

- Oj, Lily… Chyba będę musiał częściej wpadać w jakieś kłopoty, żebyś mogła mnie opatrywać.

- Tylko spróbuj, to cię wyślę do pani Pomfrey i tam zobaczysz na co ją stać!

- Żartowałem tylko.

Kilka minut później nałożyłam opatrunki, aby maść się utrzymała i rzuciłam okiem na jego ranę na klatce piersiowej. Ona jednak do końca się nie zagoiła. Zdezynfekowałam ją i opatrzyłam. Czułam jego uważne spojrzenie na sobie.

- Gotowe – to powiedziawszy udałam się do łazienki, by umyć ręce. Gdy wróciłam, chłopak wstał i spojrzał na mnie.

- Wiem, że już to mówiłem, ale… Chciałbym ci jeszcze raz podziękować. Uratowałaś mnie.

- James, daj spokój. Każdy zrobiłby to samo.

- Oj, niekoniecznie. Wstawiłaś się za mną, kiedy miałem wylecieć. Teraz też mi pomogłaś. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.

James miał niesamowita cechę. W przeciwieństwie do innych chłopaków, on często mówił o swoich uczuciach. I szczerze. Podobało mi się to, choć czasem wprawiało w zakłopotanie.

- Było, minęło. Ale mam nadzieję, że teraz będziesz się bardziej pilnował. Zapomnijmy o całej sprawie i tyle…

- Zapomnijmy? Miałbym zapomnieć to, co mi powiedziałaś w ten wieczór, kiedy myśleliśmy, że mnie wyrzucą?

Przypomniałam sobie o moich wyznaniach. Chyba za dużo wtedy powiedziałam.

- A jaki jest sens o tym pamiętać?

- Lily, mówisz serio? Przecież… Wreszcie dowiedziałem się, przez co cały czas nie chciałaś mi dać szansy. I teraz mam o tym zapomnieć?

- James… Ja… Znaczy… Targały mną różne emocje. Dlatego to powiedziałam.

Chłopak patrzył na mnie z niedowierzaniem, aż w końcu stwierdził:

- Kłamiesz. Nie wmówisz mi teraz tego, że to nie była prawda.

- Nie… Nie chcę ci nic wmawiać. To była prawda. Tylko chodzi o to, że nie powinnam tyle mówić…

- Ekstra. Żałujesz?

- Nie… Nie wiem.

- Nie rozumiem cię.

- I uwierz, ja siebie czasem też. Ale teraz… Po prostu żyjmy tak, jakby tego nie było. Muszę już iść… Dorcas na mnie czeka.

Kiedy otwierałam drzwi, usłyszałam jeszcze słowa Jamesa:

- Za bardzo mi na tobie zależy, żebym miał zapomnieć.

***

Jest notka. :) Udało mi się jakoś to napisać. Przepraszam za błędy, ale już nie mam czasu sprawdzać. Nie wiem, kiedy kolejna notka, zobaczymy, jak się wyrobię. Pozdro!

Pomoc

            Chłopaki wyglądali na wykończonych. Każdy z nich miał liczne rany i zadrapania. James jednak był w najgorszym stanie. Syriusz i Peter utrzymywali go z trudem, a on sam prawie nie stracił przytomności. Podbiegłam do nich szybko, Dorcas i Ann zrobiły to samo.

- Co tam się stało?! – spytałam od razu.

- Remus trochę poszalał - mruknął Syriusz.

- Chodźmy do waszego dormitorium - rzekła Dorcas, patrząc na nich z przerażeniem.

Po chwili byliśmy już w pokoju Huncwotów. Położyliśmy Rogacza na jego łóżku. Spojrzałam na chłopaków, po czym usiadłam przy Jamesie. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Po prostu zabrakło mi słów.

- Lily… - wykrztusił.

- Nic nie mów… Nie przemęczaj się.

Rzuciłam okiem na jego postać i w końcu dotarło do mnie, co należało zrobić. Poderwałam się szybko i zapytałam:

- Macie jakieś opatrunki?

Peter podszedł do szafki Remusa i wyjął małą apteczkę. Podał mi ją, a ja spytałam:

- Więcej nie ma?

Chłopak pokręcił głową. Westchnęłam i jednym zaklęciem zwiększyłam ilość potrzebnych plastrów.

- Dorcas, trzymaj, to dla Syriusza – podałam jej opatrunki i wodę utlenioną.

Black też potrzebował pomocy. Peter na szczęście nie był aż tak poraniony.

Meadowes spojrzała na mnie ze strachem; pewnie bała się tego, co może nastąpić. Starała się unikać Łapy, a teraz ma mu opatrywać rany…

Z pomocą Ann udało mi się zdjąć koszulę Jamesowi. Była ona pokrwawiona z dwóch stron. Na jego klatce piersiowej po lewej stronie widniała duża, świeża rana. Miała może pięć centymetrów średnicy, ale nie wyglądała na głęboką.

- Nic mi nie jest. Zostaw to… - mruknął James.

- Przestań… - dotknęłam ręką jego czoła.

- James, ty masz gorączkę! – zawołałam. - Cholera… Zaraz przyjdę.

Udałam się do łazienki, gdzie zmoczyłam ręcznik zimną wodą i wróciłam do poszkodowanego. Miałam nadzieję, że uda mi się choć trochę obniżyć jego temperaturę.

- Lily, zostaw mnie… Nie jest ze mną aż tak źle…

- A ta gorączka to skąd niby?

- Zawsze tak mam, kiedy widzę ciebie – na jego twarzy pojawił się nikły uśmiech.

Na żarty mu się zebrało! Udałam, że tego nie usłyszałam i położyłam ręcznik na jego czole. Chłopak jęknął, ale nie wiem, czy zrobił to z niezadowolenia, czy z bólu. Wzięłam wodę utlenioną i polałam nią ranę.

- Ała!

Zdziwiło mnie to, że przez jego ból ja sama czułam się źle. Chciałam mu jak najszybciej pomóc.

Kilka minut później to duże skaleczenie było zasłonięte plastrem. Miał jeszcze kilka mniejszych zadrapań, które tylko przemyłam. Musiałam przyznać, że jego umięśniona klatka piersiowa, nawet z opatrunkiem i śladami krwi, wyglądała bardzo pociągająco… Przez zbyt długi moment wpatrywałam się w niego. 

O czym ja myślę? Trochę się zagalopowałam…

James mrużył co chwilę oczy, jakby coś go mocno bolało. Przypomniałam sobie o koszuli, która była zakrwawiona po obu stronach.

- Masz rany na plecach? – zapytałam.

- Nie wiem… Ale strasznie bolą.

- Dobra, wstawaj.

Pomogłam mu się podnieść do pozycji siedzącej. Ręcznik spadł mu z głowy. Sprawdziłam więc dłonią jego czoło, wyglądało na to, że temperatura jeszcze bardziej wzrosła.

- To nic nie da. Przydałby się eliksir. Macie coś?

- Chyba nie.

- Peter, jak się czujesz? – zwróciłam się do chłopaka, który siedział z boku i przyglądał się całej sytuacji.

- Dobrze – odpowiedział zdziwiony.

- Więc… Weźmiesz pelerynę Jamesa i waszą Mapę i pójdziesz do Skrzydła Szpitalnego, dobra? Potrzebujemy kilku eliksirów. Weź ten, który pani Pomfrey zawsze podaje, gdy ktoś się źle czuje i ma gorączkę. Wiesz, o jaki mi chodzi? Brałeś go kiedyś, pamiętam. Przydałby się też jakiś na szybsze gojenie. I Eliksir Słodkiego Snu. Wszystkie są opisane, więc nie powinno być problemów.

- Ale dlaczego ja?

- A kto inny? Tylko ty możesz to zrobić.

- No dobrze - Pettigrew powoli zebrał się i wyszedł z dormitorium. Miałam nadzieję, że sobie poradzi.

Spojrzałam na Ann, która wskazała mi plecy Jamesa. Wyglądały przerażająco. Po obu stronach dwa długie i dość głębokie zadrapania. Nie miałam pojęcia, co zrobić. Wyglądało na to, że Remus, w przypływie złości i szału, wbił swoje pazury z jego ciało.

- O cholera… - wymsknęło mi się.

- Lily, to wygląda bardzo poważnie. - powiedziała Ann.

- Wiem… James, powinieneś pójść do Skrzydła.

- Nie, mowy nie ma. Nie mogę… - mruknął z trudem.

Prawdę mówiąc, spodziewałam się takiej reakcji. Wiedziałam, że nic go nie przekona.

- Do tego woda utleniona nie wystarczy. Macie spirytus? – zapytała Ann.

- Chcecie nam upić Jamesa? – spytał Syriusz uśmiechając się lekko.

- Macie czy nie?

- Eee… No, chyba coś jeszcze zostało – mruknął i wskazał szafę.

Wyjęłam butelkę i czym prędzej zwilżyłam gazę spirytusem. Zaczęłam przecierać nią rany, na co Rogacz reagował syczeniem.

- James, to musi boleć… Nie ma innego wyjścia, przykro mi - powiedziałam niepewnie.

Chłopak tylko pokiwał głową. Był cały rozpalony i pewnie nie miał na nic sił. Było mi przykro, że tak cierpiał. Chciał przecież tylko pomóc przyjacielowi, a taka kara go za to spotkała. 

Sprawa nie wyglądała dość dobrze. Razem z Ann zakleiłam dokładnie rany plastrem. Na szczęście, niedługo potem wrócił Peter z potrzebnymi eliksirami. Przynajmniej tym razem nie zawiódł.

Podałam chłopakowi magiczne leki.

- Tu masz jeszcze Eliksir Słodkiego Snu. Wypij, bo inaczej nie zaśniesz.

Rogacz posłusznie przyjął płyn i po chwili zapadł w sen.

- Teraz będzie już tylko lepiej… Wracam do dormitorium – oświadczyła Ann.

- Dobrze…

***

            W tym samym czasie na sąsiednim łóżku siedzieli Dorcas i Syriusz. Dziewczyna delikatnie przemywała rany chłopakowi. Starała się na niego nie patrzeć. Bała się tego. Nie czuła się pewnie w tej sytuacji. Obecność Syriusza ostatnio ją dekoncentrowała, a do tego ta mała odległość między nimi powodowała przyśpieszone bicie serca. Łapa w przeciwieństwie do niej tak nie reagował, jednak cały czas zastanawiał się, o czym ona może myśleć w tej chwili. Widział, że ręce jej lekko drżały i że unika jego spojrzenia. Dorcas chciała szybko założyć ostatnie opatrunki i po prosu ulotnić się z pokoju.

            Kiedy wszystkie rany Syriusza były opatrzone, chłopak uśmiechnął się w podzięce. Dziewczyna szybko spuściła wzrok.

- Spójrz na nich – powiedział i wskazał na Jamesa i Lily.

Chłopak spał, a rudowłosa patrzyła na niego uważnie.

- Pasują do siebie. Ciekawe, kiedy Lily to zrozumie… - odparła Dorcas.

- Może już niedługo? Myślę, że już zauważyła zmianę Jamesa.

- Tak, pewnie tak.

Nastąpiła chwila ciszy, którą przerwał Syriusz:

- Dorcas, czy ty jesteś na mnie zła?

Meadowes dopiero teraz odważyła się spojrzeć mu w oczy. Zastanowiła się nad jego pytaniem.  Czy była zła? Nie… To nie złość.

- Nie, nie jestem.

- To dobrze. Słuchaj… Wiem, że nam się nie udało, ale to nie powód, żeby się unikać - zaczął.

- Do czego zmierzasz?

- Możemy się przecież przyjaźnić. Co ty na to?

Przez głowę dziewczyny przeleciało tysiące myśli. Przyjaźń? Ma tak po postu zapomnieć o uczuciu do niego?

- Przyjaźnić…?

Chłopak pokiwał głową i uśmiechnął się.

- Nie chciałbym stracić z tobą kontaktu. - powiedział, uśmiechając się przy tym tak ładnie, że aż nie sposób było odmówić.

- Ja z tobą też.

- Więc jak? Przyjaciele? – zapytał.

- Tak, przyjaciele – oboje uścisnęli sobie dłonie.

Dziewczyna posłała mu jeszcze uśmiech, po czym skierowała się w stronę wyjścia. Powinna się cieszyć. Tak jednak nie było. W sercu czuła ogromny ból, bo właśnie resztki nadziei na to, że kiedyś będą razem, prysnęły jak bańka mydlana.

***

Spojrzałam na śpiącego Jamesa. Wyglądał tak niewinnie… Jak małe dziecko. Oddychał spokojnie, miał lekko rozchylone usta. Kiedy dotknęłam jego czoła, z ulgą stwierdziłam, że jego gorączka zaczynała opadać, zapewne dzięki eliksirowi. Miałam nadzieję, że płyn na szybsze gojenie ran również pomorze. Nawet nie mogłam sobie wyobrazić, jaki ból czuł Rogacz. Nie mogłam się powstrzymać i pogładziłam go delikatnie po policzku.

 - Lily, idziesz? – zapytała Dorcas, stojąc przy drzwiach.

- Jeszcze chwile zostanę.

- Dobra, to ja będę do dormitorium.

Pokiwałam głową. Popatrzyłam jeszcze raz na śpiącego chłopaka, po czym wstałam.

- Jak się czujesz? – zapytałam Syriusza.

- Lepiej. Już tak bardzo wszystko nie boli.

- To dobrze.

- Martwisz się o Jamesa, prawda?

- To tak bardzo widać?

- Tak. Spokojnie, nic mu nie będzie. A ty świetnie się spisałaś.

- Tak myślisz?

- Pewnie. Nie wiem, co byśmy bez was zrobili.

- Zginęlibyście -  uśmiechnęłam się. - A teraz żegnam! Jutro rano tu wpadnę.

- Cześć!

Wróciłam do siebie. Ann już spała, a Dorcas, sądząc po zapalonym świetle w łazience, właśnie się myła. Nie miałam jednak sił na nią czekać. Rzuciłam się na łóżko i w ubraniu zasnęłam.

            Rano musiałam wstać o wiele wcześniej niż zwykle. Najszybciej jak umiałam, ogarnęłam się i przygotowałam do lekcji. Pognałam potem do Huncwotów, którzy spali sobie w najlepsze. Bez żadnych oporów zaczęłam budzić Jamesa, bo on miał najwięcej do zrobienia.

- James, wstawaj!

- Co…? Ja śpię dalej…

- Nie, wstawaj. Niedługo są lekcje, a jeszcze wcześniej musisz iść do gabinetu dyrektora.

- Nigdzie nie idę…

- Twoi rodzice przyjechali do szkoły.

Chłopak po chwili otworzył oczy.

- Co?

- Słyszałeś. No, wstawaj.

Z lekkim trudem i oporem James podniósł się i zapytał:

- Skąd wiesz?

- Wczoraj była tu McGonagall i chciała, żebyś się wtedy z nimi zobaczył, ale powiedziałam jej, że spałeś. I masz iść tam przed lekcjami jeszcze.

- Cholera… W takim stanie?

- Coś na to poradzimy… Jak się czujesz?

- Lepiej. O wiele lepiej.

- Okej. Potem weźmiesz jeszcze raz te eliksiry, ale teraz idź się uszykuj.

Rogacz wykonał moje polecenie, a ja w tym czasie obudziłam Syriusza, który, o dziwo, nie robił takich problemów, jak jego przyjaciel.

- Rodzice Jamesa są w szkole – powiedziałam.

- Tak? O… To się mu trochę dostanie za te ostatnie wybryki.

- Są tacy surowi?

- Nie… Jego tata pewnie będzie się z tego śmiał, ale mama… No, zachwycona nie będzie.

- Domyślam się. Ale może nie będzie aż tak źle. Wypij to – podałam mu eliksir na szybsze gojenie ran.

Kilkanaście minut później z łazienki wyszedł James. Od razu podałam mu magiczne płyny, które powinny mu pomóc. I tak jego stan od wczoraj bardzo się poprawił. Zdecydowałam, że na razie nie należy ruszać tych opatrunków – zmienię je wieczorem. Na twarzy na szczęście nie miał wielu zadrapań.

Syriusz i Peter wyszli na śniadanie zostawiając nas samych.

- Idziemy? – zapytałam, dziwiąc się, dlaczego nie poszliśmy z nimi.

- Dziękuję – odparł James i niespodziewanie mnie przytulił.

Ogarnęło mnie niesamowite uczucie. Ciepło rozeszło się po całym ciele, a mimo to pojawiła się gęsia skórka. Do tego ulga, że wszystko się dobrze skończyło.

Ostatnio coraz częściej tak na niego reagowałam…

***

Jakaś ta notka niedopracowana… A to wszystko przez brak czasu. Miałam ją dodać wczoraj, ale Internet mi nawalił. Dopiero dziś udało mi się połączyć… Następna w długi weekend, ale kiedy dokładnie – nie wiem.

Pełnia księżyca

              Następnego dnia lekcje minęły mi na przemyśleniach. Nie wiem, o czym mówiła profesor McGonagall, jaki eliksir kazał nam stworzyć profesor Slughorn, ani co działo się podczas buntu goblinów.  Cały czas myślałam tylko o jednym. O dzisiejszej pełni. Bałam się, że tym razem coś pójdzie nie tak i sekret Huncwotów się wyda, przez co będą mieć kłopoty. Szczególnie James. Pamiętałam słowa dyrektora, że teraz każdy jego wybryk będzie surowiej karany… Wiedziałam, że nic nie przekona chłopaków, aby zrezygnowali z tej przygody, więc pozostawało jedynie im zaufać. Może nie będzie tak źle…

            Po południu siedziałam w Pokoju Wspólnym i próbowałam napisać esej na astronomię o wpływie układu planet na nasze życie. Temat wydawał mi się bezsensowny, ale musiałam to zrobić. Dorcas i Ann szukały materiałów w bibliotece, a ja już wcześniej załatwiłam sobie potrzebne książki. Chciałam szybko to skończyć, jednak ktoś mi przeszkodził.

- Widziałaś Jamesa? – spytał bez ogródek Syriusza.

- Nie… Od obiadu nie.

- No właśnie! Znowu gdzieś polazł i znaleźć go nie można. Mapę też zabrał, a bez niej dziś ani rusz.

- Znajdzie się… - mruknęłam i powróciłam do pisania.

Łapa podstawił sobie krzesło i usiadł naprzeciwko mnie.

- Wczoraj też zniknął – powiedział.

- Każdy czasem chce pobyć sam.

- No tak, ale on jest jakiś dziwny ostatnio! Sama chyba zauważyłaś…

- Tak, ciekawe dlaczego. Od tamtej sprawy z wywaleniem z Hogwartu strasznie się zmienił.

- Oby to było tylko chwilowe. Bo już mam tego dosyć…

Spojrzałam na niego, po czym zamknęłam książkę i odłożyłam pergamin.

- I uwierz, że ja też. Wolałam Jamesa z poczuciem humoru, a nie smutnego… Nie wiesz, co takiego się stało? – zapytałam.

Komu jak komu, ale swojemu najlepszemu przyjacielowi może coś powiedział.

- Nie, nic nie mówił. Jedynie mogę się domyślać, że to, co ostatnio się wydarzyło, spowodowało, że zrozumiał, ile mógł stracić… I teraz chce to zmienić.

- Ale nie musi zachowywać się przez to tak, jak teraz!

- Ja to wiem. Pogadaj z nim, jeśli chcesz, ale wiesz, jaki on jest. Sam musi do wszystkiego dojść…

Pokiwałam głową. Miał rację. James powinien wszystko na spokojnie przemyśleć.

- Dobra, to ja idę go szukać, bo bez mapy nie damy rady. Bez niego zresztą też nie.

- Uważajcie na siebie!

- Spoko, nic się nie martw – odparł, po czym mrugnął do mnie i oddalił się w stronę portretu Grubej Damy.

Nie martwić się… Łatwo powiedzieć.

***

            Trójka Huncwotów wymknęła się wieczorem z zamku. Wzięli ze sobą pelerynę-niewidkę i ich słynną Mapę. Niedaleko Wierzby Bijącej Peter przemienił się w szczura i, naciskając narośl, unieruchomił drzewo. Syriusz i James żwawo weszli do ukrytego tunelu. Dopiero tam zaczęli się zmieniać się w zwierzęta. Chwilę później ich miejsce zajmował duży jeleń z pięknym porożem oraz czarny pies, którego oczy błyszczały w ciemności. Ledwie widoczny szczurek przyglądał się im z zaciekawieniem.

            Ruszyli długim podziemnym korytarzem, szykując się w myślach na kolejną przygodę. Często wychodzili z Lunatykiem na zewnątrz i odkrywali tereny Hogwartu i Hogsmeade. Powoli dotarli do Wrzeszczącej Chaty, a ich oczom ukazał się mizernie wyglądający prefekt Gryffindoru. Siedział skulony pod ścianą i wyglądał naprawdę strasznie. Podniósł głowę, gdy usłyszał zbliżające się zwierzęta. Widok przyjaciół, nawet w innej postaci, dodał mu sił. I nagle głośny krzyk rozległ się w chacie. Przez szczeliny między oknami wpadły pierwsze promienie światła Księżyca.

            Jeleń, pies i szczur szybko udali się w róg pomieszczenia, bo wiedzieli, że i tak teraz nic nie pomogą. Przemiana Remusa się rozpoczęła. Sylwetka Lupina zaczęła się wydłużać, pojawiała się na nich sierść. Na palcach wyrosły wielkie pazury, a zęby stały się ostrzejsze. Uszy zmieniły kształt, oczy przypominały już szparki. Całości towarzyszyły jęki i skowyty wilkołaka.

            Koszmar ten ciągnął się przez kilka minut. Po tym Remus jakby uspokoił się i spojrzał na stojące niedaleko zwierzęta. Znowu zawył. Jeleń i pies spojrzeli na siebie, po czym skinęli głową i ostrożnie podeszli do swego przyjaciela. Wtedy zdarzyło się coś nieprzewidywalnego. Wilkołak rzucił się na Rogacza i przewrócił go na ziemię. Łapa z całych sił starał się odciągnąć Lunatyka od przyjaciela, ale jemu także się dostało. Mały szczur piszczał tylko przeraźliwie. Szamotanina trwała jakiś czas, aż w końcu Syriuszowi udało się pomóc Jamesowi; przywlókł go do sąsiedniego pokoju, do którego wilkołak nie mógł się dostać. Remus rozwalał więc kolejne meble i przedmioty.

            Black powrotem zamienił się w człowieka i kucnął przy jeleniu, który także zaczął wracać do ludzkiej postaci.

- Żyjesz? – zapytał szybko Syriusz.

- Tak… - wysapał James.

Miał liczne rany i zadrapania, a z rany na klatce piersiowej leciała krew. Ciężko oddychał, był wyczerpany. Łapa również był poraniony, ale nie tak jak Potter.

- Możemy poczekać, aż Remus się trochę uspokoi i tam wrócić. Albo pójść do zamku. Tylko trzeba by zawołać jakoś Petera – rzekł Black.

- Nie, nie zostawimy tak Remusa… Poczekajmy chwilę.

James podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na przyjaciela. Kilka minut później oboje się przemienili i wrócili do wilkołaka. Wcześniej postanowili, że tym razem darują sobie eskapadę po okolicy. Remus był zbyt agresywny.

            Usiedli z boku, a po chwili dołączył do nich Glizdogon. I razem patrzyli na swojego przyjaciela, który po raz kolejny przechodził niesamowite męki… Kolejna godzina minęła w spokoju, jednak później wilkołak zauważył leżący obok kawałek kanapy. Rzucił to w stronę Syriusza, który z lekkim zdziwieniem kopnął go powrotem. I tak oto rozpoczęła się zabawa między Huncwotami. Podawali sobie ten kawałek, niczym piłkę. Zapewne mogło to wyglądać śmiesznie, jednak chłopaki wiedzieli, że trzeba jak najdłużej zająć tym Remusa. Kto by pomyślał? Wilkołak, który gra w „piłkę”.

            Niestety, błogi spokój nie mógł trwać wiecznie. Kawałek kanapy znudził się Remusowi i tym razem wolał bawić się czymś żywym. Peter stał się jego celem. Lunatyk dorwał go i kopnął. Szczur piszczał przeraźliwie, więc Rogacz czym prędzej go złapał i odstawił w bezpieczne miejsce. I to było coś, co nie spodobało się wilkołakowi. Drapnął mocno pazurami plecy jelenia, który głośno zaskamlał. Łapa rzucił się na pomoc, jednak to niewiele pomogło. Rozwścieczony Lupin atakował ich obu ze zdwojoną siłą.

            Peter obserwował sytuację z kryjówki i wiedział, że musi coś zrobić. Zdecydował się wybiec i czym prędzej ugryzł wilka w palca u nogi. Rozległ się skowyt i Remus na chwilę przestał się interesować jeleniem i psem. Okazję wykorzystał Łapa, najszybciej jak się dało odciągając półprzytomnego przyjaciela do korytarza, którym tu przyszli. Glizdogon zaraz znalazł się przy nich. Wszyscy odzyskali ludzką postać. James nie wiedział, co się dzieje. Miał olbrzymie rany i do tego te liczne upadki… Syriusz i Peter oparli go na swoich ramionach i razem dotarli do zamku. Wiedzieli, że nie mogą iść do Skrzydła Szpitalnego – tam wszystko by się wydało. Skierowali się więc do Pokoju Wspólnego, który powinien być pusty – dochodziła pierwsza w nocy.

***

            Około dwudziestej drugiej do Salonu Gryfonów wpadła profesor McGonagall. Było to o tyle dziwne, że nauczycielka rzadko fatygowała się aż tak daleko, a gdy to już robiła, miała zazwyczaj bardzo ważne sprawy. Uczniowie zwrócili się w jej stronę, a w pomieszczeniu zaległa cisza. Jako prefekt natychmiast poderwałam się z miejsca.

- Coś się stało, pani profesor? – zapytałam.

- Szukam pana Pottera. Wiesz, czy jest w swoim dormitorium? Bo tutaj go nie widzę…

Ups… Przecież nie mogę jej powiedzieć prawdy. W głowie przelatywały mi tysiące myśli. Powinnam skłamać?

- Tak, James jest u siebie. Mówił, że idzie już spać, bo był zmęczony treningiem… - odparłam bez zająknięcia.

Sama się sobie dziwiłam, że potrafię tak szybko coś wymyślić.

- Mówisz, że śpi… No dobrze, choć to wcześnie jak na niego. Pamiętam jak wiele razy o tej porze pan Filch go nakrywał na psotach… Powtórz mu, że jutro po śniadaniu ma natychmiast przyjść do dyrektora. Jego rodzice przyjechali do szkoły przed chwilą i bardzo chcieli się z nim widzieć teraz, ale skoro śpi…

- Dobrze, wszystko przekażę.

- Dziękuję. Do widzenia.

- Do widzenia.

Nasza opiekunka odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem wyszła z Pokoju Wspólnego. Dobrze, że się niczego nie domyśliła… James nie miałby lekko wtedy. I jeszcze na dodatek jego rodzice przyjechali!

Dwie godziny później Pokój Wspólny opustoszał i zostałam tam tylko ja. Chwilę potem pojawiły się Dorcas i Ann w piżamach.

- Co wy tu robicie? – zapytałam.

- Poczekamy z tobą. Widać, jak się denerwujesz. Nigdy tak nie było…

- No właśnie! Mam jakieś dziwne przeczucie… Boję się o nich.

- Wiem.

Powtórzyłam im, co niedawno powiedziała profesor McGonagall. Były zaskoczone moimi kłamstwami. Ann stwierdziła, że Huncwoci maja na mnie zbyt duży wpływ. Możliwe… Ale to tylko jedno kłamstwo. Przecież nie mogłam wyznać prawdy!

            Po prawie niecałej godzinie usłyszałyśmy zbliżające się kroki. Szybko poderwałyśmy się z kanapy. Moim oczom ukazali się Syriusz i Peter ledwo utrzymujący prawie nieprzytomnego Jamesa.

- James! – krzyknęłam i czym prędzej do nich podbiegłam.

***

Ciąg dalszy w kolejnej notce. ;p Niestety, nie mam dziś już czasu na pisanie, dlatego ten rozdział jest taki krótki. Prawie cały weekend zleciał mi na nauce i zadaniach domowych… Następna notka zapewne w niedzielę. ;)