Nad jeziorem - cz. 2

          James wciąż trzymał mnie za rękę, kiedy zbliżaliśmy się do wody. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero po chwili. Nagle bardzo dobrze poczułam ciepło bijące od jego dłoni. Serce zaczęło mi bić szybciej, jakbym biegła na dystans, a przecież szłam bardzo wolno. Reakcje mojego ciała na jego dotyk z pewnością nie były takie, jak zwykle.

            Przypomniał mi się jego pocałunek. Cóż, nie spodziewałam się tego, ale nie mogłam powiedzieć, że byłam rozczarowana. Było całkiem przyjemnie. I wokół panowała taka romantyczna atmosfera, że miałam ochotę to powtórzyć. Gdy tylko o tym pomyślałam, poczułam, jak moją twarz oblewa rumieniec. Już dawno zdałam sobie sprawę, że nie traktuję Jamesa jako przyjaciela. Był kimś o wiele ważniejszym. Pozostawało tylko pytanie, czy miałam w sobie dość odwagi, aby posunąć się dalej.

- James, ta woda jest zimna – mruknęłam, odsuwając się od niego na nieznaczną odległość.

- Tak myślisz? – zapytał z tajemniczym uśmiechem. Pokiwałam głową, na co on tylko zaśmiał się i ponownie chwycił mnie za rękę, by pociągnąć mnie stanowczo w stronę jeziora.

Cała ta sytuacja wydała mi się nagle być wyrwana z jakiejś książki o nastolatce, która napotyka na swojej drodze chłopaka ze snów, a ten oprowadza ją po tym wyimaginowanym świecie. Szybko jednak pozbyłam się tych skojarzeń, kiedy zauważyłam zniecierpliwioną minę Jamesa. Chwilę potem na jego twarzy pojawił się uśmiech, co całkowicie mnie zdekoncentrowało, przez co nie domyśliłam się,  co zamierza zrobić.

Nie zdążyłam nawet zaprotestować, a James już trzymał mnie na rękach.

- Co ty robisz? Puść!

- Jasne, ale poczekaj, aż wejdziemy trochę głębiej, bo chyba nie chcesz spaść na piach, nie? – zapytał poważnym tonem, po czym żwawo ruszył przed siebie.

- Nie, James, nie rób tego! Ta woda jest na pewno zimna! Nie odważysz się.

- Chcesz się założyć? – spytał z diabelskim uśmieszkiem.

- Niekoniecznie! To nie był zbyt dobry pomysł, żeby się kąpać w tym jeziorze. James, wychodź stąd… - chłopak sobie jednak nic z moich słów nie robił.

Wzmocnił uścisk, przez co przez chwilę poczułam się nieco skrępowana, ale szybko mi to przeszło. On natomiast schylił się tak, że odległość między mną a taflą wody wynosiła kilkanaście centymetrów. Odruchowo podciągnęłam się wyżej, trzymając się jego szyi. Ta sytuacja z boku zapewne wyglądała przekomicznie, ale mi wcale do śmiechu nie było. Nagłe zanurzenie w lodowatej wodzie nie należało do przyjemnych doświadczeń.

- Zawsze wiedziałem, że chcesz być jak najbliżej mnie – mruknął z zadowoleniem w głosie.

- Chciałbyś! – miałam nadzieję, że nie zauważył, jak zadrżał mi głos.

Chłopak zaśmiał się cicho, po czym powoli wyprostował się. Moje nogi znalazły się w wodzie, przed którą tak się wzbraniałam.

Okazało się, że moje obawy były całkowicie niepotrzebne. Temperatura jeziora dorównywała tym z najcieplejszych mórz świata.

- Jakim cudem ta woda jest taka ciepła? – zapytałam zdziwiona.

Wprawdzie dzisiejsza pogoda była idealna. Gorąco, lekki wietrzyk, dzięki któremu powstawały niewielkie fale. Jednak to na pewno nie wystarczyłoby, żeby woda tak się ogrzała.

James udał, że się zastanawia, a jego dłonie w tym czasie powędrowały na moją talię. Ja natomiast wciąż obejmowałam go za szyję. Nie zmieniłam jednak pozycji; wolałam, żeby to on się odsunął. Nie zrobił tego jednak.

- Kałamarnica wydziela specyficzną substancję. Nie do końca wiem, co to jest, ale myślę, że to jakaś magiczna ochrona. I ona ogrzewa tę wodę. Zimą, co prawda, ona zamarza, co mnie trochę nadal dziwi, ale to musi mieć jakiś związek z czarami. Dużo osób się kąpie w jeziorze, a mało kto zastanawia się nad tym, dlaczego nie jest mu zimno – uśmiechnął się delikatnie.

- Dlaczego o tym nie wiedziałam?

- Hmm… Może dlatego, że tym nie piszą w „Historii Hogwartu” – mruknął.

Otworzyłam na chwilę usta, nie widząc, co odpowiedzieć, ale wkrótce potem stwierdziłam, że nie ma sensu wdawać się z nim w przekomarzanki. Zdjęłam dłonie z jego szyi, po czym odsunęłam się od niego.

Skoro woda była taka ciepła i przyjemna, to dlaczego by z niej nie skorzystać?

Ruszyłam przed siebie, powoli się zanurzając.

- A dokąd to? – zawołał za mną James.

- Popływać!

Chwilę potem chłopak znalazł się przy mnie, niby przypadkiem ochlapując mnie wodą. Nie pozostałam mu dłużna i już po kilku minutach byłam cała mokra. Na tym się jednak nie skończyło. Rogacz przyciągnął mnie do siebie, po czym bezceremonialnie skierował wodę na moją twarz.

- James! – krzyknęłam głośno z oburzeniem.

- Tak? – zapytał niewinnym głosem.

- To miłe nie było – udałam, że się obrażam, krzyżując ręce na piersiach.

Potter położył dłonie na moich ramionach i przybliżył się do mnie.

- Lubię jak się denerwujesz – szepnął.

- Zauważyłam to, wiesz? – odwróciłam się do niego i szybko, żeby nie skojarzył, co zamierzam zrobić, uderzyłam o wodę, która poleciała wprost na jego twarz.

Spędziliśmy w jeziorze jeszcze dużo czasu. Wygłupialiśmy się jak dzieci, co było bardzo zabawne. Kiedy przypadkiem James ocierał się o mnie, czułam przyjemne ciepło i przechodziły mnie małe dreszcze. Nic więc dziwnego w tym , że kiedy nagle jego dłonie owinęły się wokół mojego brzucha, serce zaczęło mi bić o wiele mocniej niż zwykle.

- Mam jeszcze jedną małą niespodziankę na dziś – mruknął tajemniczym tonem.

- Jaką? – on mnie co chwilę zaskakiwał. Ciekawe, co wymyślił tym razem.

- Chodź, to ci pokażę – puścił mnie, jednak zaraz potem złapał mnie za rękę i delikatnie pociągnął, a na jego twarzy widniał szeroki uśmiech.

Nie protestowałam, kiedy prowadził mnie w stronę największej skały wystającej ponad powierzchnię wody. Ufałam mu i wiedziałam, że za chwilę pokaże mi coś naprawdę wspaniałego.

Wciąż się dziwiłam, jak to się stało, że zabrnęliśmy tak daleko. Nie chodziło mi oczywiście o odległość, jaką pokonaliśmy przez tę kilka minut. Miałam na myśli nas, nasze wzajemne relacje. Tyle razy mu mówiłam, że nigdy nie zgodzę się na randkę, a tu proszę – znajdowałam się z nim poza terenem Hogwartu, co dozwolone nie było, a w dodatku sprawiało mi to niemałą przyjemność.

            Szliśmy wzdłuż tej skały, nic nie mówiąc. James trzymał mnie mocno za rękę. Wyglądał na głęboko zamyślonego. Raz spojrzał na mnie i obdarzył mnie ślicznym uśmiechem. Coraz bardziej ciekawiła mnie jego niespodzianka. Gdzie on ją ukrył? Jak na razie widziałam tylko wodę i kamienie.

- Jesteśmy prawie na miejscu – oznajmił, zatrzymując się niespodziewanie.

- Eee… James, ale tu nic nie ma – mruknęłam.

- Wiem, dlatego powiedziałem „prawie” – uśmiechnął się. – Teraz… Trochę sobie ponurkujemy – powiedział.

Spojrzałam na niego sceptycznie, nie do końca rozumiejąc, o co mu chodzi.

- Przepłyniesz ze dwa metry pod wodą? – zapytał.

Pokiwałam głową, zdając sobie sprawę, że on wcale nie żartował.

- To dobrze. Tutaj, musimy przepłynąć pod tą skałą. A potem… Sama zobaczysz. No, chodź – puścił moją dłoń i błyskawicznie zanurkował.

Stałam tak przez kilka sekund i nie wiedziałam, co zrobić. Powinnam pójść w jego ślady, ale zanim to do mnie dotarło, chłopak wynurzył się tuż przy mnie.

- Nie myślałaś chyba, że cię tak zostawię, co? – spytał.

Mokre włosy śmiesznie przylegały mu do głowy. Byłam przyzwyczajona do rozczochranej czupryny.

- Nie, zastanawiałam się tylko, dokąd ty chcesz mnie zaprowadzić – odparłam.

- Do pewnego miejsca, które chyba ci się spodoba. Płyń za mną, okej?

- Dobrze – zgodziłam się.

Chłopak ponownie zanurzył się w wodzie, a ja, niewiele myśląc, bo jeszcze mogłabym zmienić zdanie, zanurkowałam za nim.

Przepłynięcie dwóch metrów pod wodą nie było dla mnie żadną trudnością. Kiedy się wynurzyłam, przeżyłam szok. Wiedziałam, że należy się spodziewać czegoś niezwykłego, ale nie wiedziałam, że może to być aż tak cudowne.

Moim oczom ukazała się mała jaskinia. Właściwie była to wysepka na tej części jeziora, którą skały otaczały z każdej strony. Rozglądnęłam się dookoła – nie było żadnego innego wyjścia.

Jaskinia przypominała dużą oszlifowaną muszlę, bo cała się błyszczała. Mieniła się na wszystkie kolory tęczy, w zależności od tego, pod jakim kątem się na nią spojrzało. Podpłynęłam bliżej i zauważyłam, że składała się z małych przeźroczystych kamieni. W środku ujrzałam mnóstwo róż powplatanych w niewielkie przerwy między kryształkami.

- Niesamowite… - powiedziałam.

James usiadł na brzegu i wyciągnął dłoń, a by pomóc mi wyjść. Już po chwili siedzieliśmy w środku na ogniście czerwonym kocu, a zapach róż unosił się w powietrzu, dodając uroku temu magicznego miejscu.

Rogacz patrzył na mnie z wyczekiwaniem widocznym w oczach, ale na jego twarzy wciąż gościł uśmiech. Czekał, aż coś powiem.

- Tu jest… pięknie. Jak znalazłeś to miejsce?

- A tu już moja mała tajemnica – uśmiechnął się jeszcze szerzej.

Westchnęłam, choć wiedziałam, że i tak się nie dowiem. Spojrzałam w górę. Dokładnie nad nami znajdowało się Słońce, którego promienie przedostające się przez kryształki sprawiały, że ogarniał mnie zachwyt.

James przysunął się bliżej mnie, a jego dłoń objęła mnie w pasie. Przeszedł mnie dreszcz, ale i tym razem nie protestowałam. Znowu zastanowiłam się, jak to się stało, że siedzimy tu teraz razem przytuleni, ale nie wymyśliłam żadnej odpowiedzi.

- Cudowne miejsce, naprawdę. Takie… Pełne magii – powiedziałam.

- Dlatego cię tu zabrałem. Chciałem, żeby dziś wszystko było idealne – rzekł.

- I tak jest – odparłam, a on przytulił mnie mocniej.

Oparłam głowę na jego ramieniu, co zaskoczyło mnie samą. Jamesa najwyraźniej to usatysfakcjonowało, gdyż zamruczał słodko.

- Więc dopiąłem swego – stwierdził z dumą.

- To znaczy?

- Umówiłaś się ze mną. A w dodatku z własnej woli i wydaje mi się, że tobie się tu podoba.

Zaśmiałam się.

- To prawda. Aż sama się dziwię.

Nagle drgnął i obrócił się w moją stronę. Spojrzał mi prosto w oczy i rzekł głębokim głosem:

- Jestem ciekaw, czy miałabyś coś przeciwko, gdybym coś zrobił.

- Hmm… - udałam, że się zastanawiam. – Zależy co.

- To – powiedział i przybliżył swoje usta do moich, składając na nich delikatny pocałunek. Zaraz potem odsunął się i spojrzał na mnie wyczekująco.

- Chyba nie miałabym nic przeciwko – wymamrotałam, lekko zamroczona, bo nadal myślałam o wydarzeniu sprzed kilku sekund.

Zaraz potem znowu poczułam jego miękkie wargi i całkowicie zatraciłam się w pocałunku. Było tak, jak lubiłam najbardziej. Delikatnie, acz stanowczo. Jamesowi jednak wciąż było mało, bo całował coraz namiętniej i zachłanniej. Objął mnie mocno dłońmi, a ja zarzuciłam mu ręce na szyję.  Poddałam się jego ustom i obojgu nam sprawiało to ogromną przyjemność. Jego ręce przesuwały się po mojej talii i plecach i coraz trudniej było mi wyobrazić sobie, że kiedykolwiek mamy się od siebie oderwać.

Kiedy po dłuższej chwili się od siebie odsunęliśmy, serce waliło mi jak oszalałe. Oparłam głowę na jego ramieniu, a on przytulił mnie z całych sił. 

- Cudownie... - wyszeptał.

Nie wiem, ile dokładnie, ale spędziliśmy w tej magicznej jaskini bardzo dużo czasu. Chłopak wciąż mnie obejmował, a ja czułam przyjemne ciepło bijące od niego. I wtedy miałam już pewność, że moje uczucie do niego wciąż rosło i nawet nie próbowałam zaprzeczać.

            W końcu James oznajmił, że powinniśmy wracać na plażę. Wolałam zostać tutaj, ale przekonał mnie tym, że mamy jeszcze sporo jedzenia, a ja zaczynałam być głodna. Tym razem zanurkowałam pierwsza pod skałą. Chciałam zapamiętać dokładnie miejsce, w którym się wynurzyłam, żeby wiedzieć, jak tu trafić – tak na wszelki wypadek.

Usiadłszy na kocu, James sięgnął po ręcznik i troskliwie mnie nim owinął. Potem podał mi jedną kanapkę, a sam wziął sobie drugą. Po raz kolejny stwierdziłam, że skrzaty przygotowują naprawdę pyszne jedzenie. O pocałunku nie rozmawialiśmy. W mojej podświadomości wciąż pozostawało wspomnienie o nim, przez co byłam lekko rozkojarzona.

Słońce chyliło się już ku zachodowi. Nawet nie przypuszczałam, że tak szybko minie mi czas z Jamesem.

- Która godzina? – spytałam.

Chłopak sięgnął po zegarek i odparł:

- Prawie ósma. Powinniśmy już wracać, jeśli chcesz zdążyć przed zmrokiem – odparł. – Kurcze! Nie wziąłem różdżki! Wiedziałem, że o czymś zapomniałem – mruknął.

- Nie martw się, ja swojej też nie mam – uśmiechnęłam się i zerknęłam na tarczę Dziennej Gwiazdy. Zapragnęłam zostać tutaj dłużej, gdyż przypuszczałam, że zachód Słońca będzie przepiękny i niezwykły, jak wszystko dzisiaj.

- Tak… Ale chciałem ci coś jeszcze pokazać, a do tego potrzebna mi różdżka – westchnął.

- Następnym razem – odpowiedziałam, a dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z moich słów. Czy ja właśnie zgodziłam się na kolejną… randkę?

James chyba też to tak zrozumiał, bo na jego twarz wpłynął charakterystyczny uśmiech, który tak mi się podobał.

- Dobrze, następnym razem.

Poszłam się przebrać w moje ubrania, bo zaczynało robić się chłodno. Tym razem nie bałam się, że James będzie podglądać, jak ostatnio. Chyba byłam w jakimś transie, bo normalnie nie miałam takiego dobrego humoru.

- Możemy zostać tu jeszcze trochę? Zaraz zachód Słońca… - wyjąkałam, siadając przy Jamesie.

On także był już ubrany. Wszystko już spakował, zostawił tylko koc, jakby przeczuwał, że zapytam o coś takiego.

 - Oczywiście, jeśli chcesz. Nawet nie wiesz, jak się cieszę z dzisiejszego dnia – przysunął się bliżej mnie i, tak jak w jaskini, objął mnie.

Nigdy wcześniej nie widziałam piękniejszego zachodu Słońca. Co prawda, na horyzoncie widniały drzewa, lecz barw, które pojawiały się na niebie, nie sposób było zapomnieć. Intensywna czerwień, różne odcienie pomarańczy, gdzieniegdzie żółty. Cudowny widok. A obok mnie chłopak, który dziś zaskoczył mnie wiele razy, a ja czułam się przy nim wspaniale.

Siedzieliśmy jeszcze bardzo długo, aż zmierzch przerodził się w noc, a na niebie pojawiło się mnóstwo gwiazd. Z niechęcią stwierdziłam, że najwyższa pora już wracać. Zanim trafimy do zamku minie i tak jeszcze sporo czasu.

Kiedy wstaliśmy, James przytulił mnie mocno i wyszeptał prosto do ucha:

- Dziękuję. To najlepszy dzień w moim życiu – a jego usta po razu kolejny odnalazły moje i złączyliśmy się w krótkim pocałunku.

- To ja ci dziękuję – powiedziałam, gdy się oderwaliśmy.

Chłopak uśmiechnął się delikatnie i spojrzał mi w oczy. Jego tęczówki błyszczały wesoło. Przestraszyłam się nagle. Czy on teraz spodziewał się, że… będziemy razem? Nie… Na to to ja jeszcze gotowa nie byłam.

- James… Nie spodziewaj się ode mnie… Zbyt wiele. Dzisiaj było cudownie, muszę to sobie poukładać. Chyba potrzebuję trochę czasu – powiedziałam.

Musiałam go uprzedzić. Nie mogłam mu niczego obiecywać, kiedy sama do końca nie wiedziałam, czego chcę.

- Dobrze – przez chwilę chyba był rozczarowany, ale zaraz potem się uśmiechnął. – Czekam już dość długo, mogę poczekać jeszcze trochę – pochylił się i pocałował mnie w czoło. - Wracajmy już – rzekł i schylił się po rzeczy, które tutaj zabrał.

Droga powrotna nie była już taka ciekawa, jak wtedy, kiedy tu szliśmy. Ciemno, cicho, mrocznie. Na duchu podtrzymywała mnie myśl, że James dobrze zna te tereny. Gdybym była tu sama, z pewnością bym panikowała. On szedł raźnym krokiem i wyglądał na zadowolonego. Poczułam ulgę widząc, że nie zraniłam go moimi słowami. Nie był mi obojętny, ale naprawdę potrzebowałam czasu.

            Nagle niespodziewanie zatrzymał się. Zrobiłam to samo, nie wiedząc, co się stało. Spojrzałam na niego uważnie. On wpatrywał się w ciemną przestrzeń przed nami, jakby czegoś szukając. Wciągnął głośno powietrze.

- Cholera – szepnął cicho, jednak zdołałam to usłyszeć.

W jego głosie czaiła się nutka strachu. Wiedziałam, że to nie koniec naszych przygód na dzisiaj…

***

Ech. Jest notka. Możecie mi wierzyć lub nie, ale ten rozdział pisałam ponad dwa tygodnie. Dopadł mnie wakacyjny leń… Aktualnie pochłaniam „Kroniki Wampirów” pani Anne Rice i nie mogłam się wciąż zebrać, żeby to napisać. Jakoś się udało i ciekawi mnie, co myślicie o tej notce. :)

Komentarze pewnych osób, którym bardzo przeszkadza to, że nie dodaję często notek, strasznie mnie irytują. Nikt nie każe wam tu zaglądać. Coś przeszkadza – czerwony krzyżyk w prawym górnym rogu. Proste. Ja mam swoje życie, a blog nie jest na pierwszym miejscu moich priorytetów.

Dobra. :) Kolejna notka, mam nadzieję, jeszcze w sierpniu. Wyjeżdżam we wtorek i wrócę pod koniec wakacji, wtedy może, powtarzam: może, coś dodam. Postaram się. To, co będzie w następnej notce, planuję już od półtora roku, więc muszę to tylko dobrze opisać. :)

Mam małą prośbę… Czy jest ktoś chętny, aby pomóc mi przy nowym szablonie? Sama próbowałam, ale nie znam się na programach graficznych i praktycznie nic mi nie wychodzi. Zgłoszenia na maila, GG albo w komentarzach. ;)

To tyle… Przepraszam, że tak długo czekaliście.

Nad jeziorem - cz. 1

Niespodziewanie poczułam na twarzy mocny powiew powietrza. Otworzyłam szybko oczy. To Dorcas stała przede mną z wyciągniętą różdżką.

- Rzuciłam zaklęcie, żeby makijaż ci się trzymał – wyjaśniła z tajemniczym uśmiechem.

Nie zadałam żadnego z nasuwających mi się pytań, a było ich sporo. I tak niczego bym się nie dowiedziała. Zbliżała się godzina zero, a mój stres coraz bardziej się nasilał.

Kilka minut później Ann wręczyła mi lusterko, abym mogła zobaczyć efekty ich pracy. Spojrzałam na swoje odbicie i przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć.

- Wow – wymsknęło mi się.

Włosy miałam związane całkiem inaczej niż zwykle. Te z boku były upięte podłużną spinką, a spod nich wystawały kolejne. Ann je podniosła i otoczyła gumką.

Makijaż delikatny, stonowany. Odcienie brązu. Bałam się, że Dorcas przesadzi, jednak jej dzieło podobało mi się.

- Dobra, zbieraj się. Masz dwadzieścia minut, ale lepiej się nie spóźnić – powiedziała Meadowes.

Znowu poczułam ogromną gulę w gardle. Spróbowałam ją przełknąć, ale za nic nie chciała ruszyć się z miejsca. Wzięłam głęboki oddech.

- Lily, nie przejmuj się. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. James o wszystko zadba. Bardzo mu zależy na tym spotkaniu, więc raczej niczego nie popsuje.

Spojrzałam na nią niepewnie.

- Ty coś wiesz, prawda? – spytałam.

- Nawet jeśli tak to ci nic nie powiem, bo nie chcę ci psuć niespodzianki. No, ruchy. Nie każ mu czekać.

Nie zmieniłam jednak pozycji. Wpatrzyłam się tępo w ścianę naprzeciwko mnie. Najchętniej osunęłabym się na poduszki i zapadła w głęboki sen. Westchnęłam i powoli wstałam. Musiałam się wziąć w garść.

- No, wreszcie doczekałam się tej chwili – mruknęła z zadowoleniem Ann i natychmiast mnie przytuliła. – Powodzenia – szepnęła.

- Dzięki… - wymamrotałam.

- Daj mu szansę, Lily. Potem nam wszystko opowiesz! – powiedziała Dorcas i także mnie objęła.

Ona ma rację. Dziś powinnam dać mu szansę. I to zrobię. Tak, dziś może się sporo zmienić…

            Wkrótce później kroczyłam już pustymi korytarzami Hogwartu. Większość uczniów przebywała na zewnątrz, a w zamku pozostali jedynie ci, którzy uczyli się do końcowych egzaminów. Moje nerwy trochę osłabły – wciąż czułam nieprzyjemny ból brzucha, jednak byłam bardziej pewna siebie. Zastanawiała mnie pewna sprawa. Dlaczego teraz tak bardzo przeżywałam spotkanie z Jamesem, skoro wcześniej wiele razy z nim wychodziłam? Cóż, to pewnie dlatego, że dzisiaj mieliśmy oficjalną randkę. Zaśmiałam się na tę myśl. Kolejną randkę. W piątek klasie zabrał mnie do Pokoju Życzeń na romantyczną kolację, a potem polecieliśmy miotłą na cudowną łąkę. Pamiętałam wszystko tak, jakby to było wczoraj. Coś w tym jednak musiało być, coś w nas, że mimo tak długiego czasu i wszelkich przeciwności, jakimi były, na przykład, jego dziecinne niegdyś zachowanie i mój upór, udało nam się porozumieć, a nawet zaprzyjaźnić. Dotarło do mnie, że James sobie wszystko zaplanował. Działał powoli, stopniowo, aż udało mu się doprowadzić do tego, że się z nim umówiłam. Niezły jest – to trzeba przyznać.

            Nagle zdałam sobie sprawę, że stoję na błoniach. Skierowałam się w stronę rozłożystego dębu, pod którym mieliśmy się spotkać. To było nasze miejsce zbiórki od bardzo dawna, więc nawet nie musiał mi mówić, gdzie dokładnie mamy się zobaczyć. Uśmiechnęłam się ponownie. Cóż, byłam nawet szczęśliwa, że się tu znalazłam.

            Przemknęło mi przez myśl, że z pośpiechu zapomniałam zabrać ze sobą różdżkę. Ale raczej nie powinna być mi potrzebna, więc szybko o tym zapomniałam.

            Pod drzewem ujrzałam pewną postać. Mimo dużej odległości byłam pewna, że to James. Uśmiechnął się, gdy tylko mnie zobaczył. Podchodząc bliżej, zauważyłam, w co był ubrany. Ciemne jeansy, biały podkoszulek, który podkreślał jego mięśnie, a do tego rozpięta koszula w kratę. Wyglądał bardzo męsko. Włosy miał rozwichrzone i poczochrane, jak zwykle. Ten bałagan na jego głowie to już nieodłączna część jego osoby.

- Witaj – Rogacz podszedł do mnie szybkim krokiem i niepodziewanie objął mnie lekko jedną ręką. Pocałował mnie w policzek, po czym natychmiast się odsunął. – Ślicznie wyglądasz – powiedział z uśmiechem.

- Dzięki. Ty też całkiem fajnie – odpowiedziałam.

Chłopak zaśmiał się cicho.

- Chodź tam na chwilę – wskazał mi ręką pewien zaułek przy zamku.

- Po co? – zdziwiłam się.

- Zobaczysz – uśmiechnął się zdawkowo. – No chodź.

Poddałam się mu, wiedząc, że to pewnie część jego planu. Niespodziewanie ogarnął mną spokój. Niepotrzebnie wcześniej się denerwowałam.

W milczeniu doszliśmy do zakamarku przy budynku. Spojrzałam ukradkiem na Rogacza. Wyglądał na zamyślonego i… spiętego. Przyłapał mnie na tym, że na niego patrzę, i od razu uśmiechnął się szeroko. Schylił się i podniósł z ziemi duży kawałek materiału, w którym rozpoznałam jego pelerynę-niewidkę.

- Skąd to tutaj wziąłeś? – zapytałam.

- Przyniosłem wcześniej – mruknął, po czym zarzucił ją na nas. – Miejsce, do którego zamierzam cię zabrać, jest poza terenem szkoły. Lepiej, żeby nas nikt nie zauważył.

- James… - zaczęłam niepewnie, nie wiedząc, jak ująć to, co chciałam powiedzieć, żeby nie zabrzmiało to głupio. – Czy to… Czy nikt nas nie złapie? – wypaliłam, jednak nie było to zbyt mądre.

- Oj, Lily, wyluzuj trochę. Nic nam nie będzie. Nikt się nie dowie, gdzie byliśmy, chyba, że sami komuś powiemy.

Ruszyliśmy w stronę bramy głównej, która, o dziwo, była otwarta. James zauważył moje zaskoczenie.

- Zupełnie przez przypadek ubrudziłem lekko wejście. Teraz Filch ma coś do roboty, a my wolną drogę – poinformował mnie z zadowoleniem.

Gdy mijaliśmy woźnego, serce zabiło mi mocniej. Wiedziałam, że nikt nas nie widzi, a mimo to się denerwowałam.

Pogoda była cudowna. Mogło się wydawać, że Słońce specjalnie dziś postanowiło się pokazać na dłużej. Dzień był ciepły i nic nie zapowiadało, że miało się to popsuć. Czasem zawiał lekki wiatr, jednak to tylko dodawało uroku naszej wyprawie.

            Kiedy James poprowadził mnie wzdłuż muru, odeszły wszelkie wątpliwości. Cóż, wiedziałam, że łamię szkolne zasady, ale nie już się tym nie przejmowałam. Byłam zbyt podekscytowana, żeby przejmować się takimi błahostkami.

- Nocą łatwo się tu zgubić, wiesz? – mruknął, gdy weszliśmy między drzewa. Rosły one coraz gęściej, a kiedy obejrzałam się za siebie, nie widziałam nic prócz lasu. – Bardzo łatwo – dodał poważnym tonem, po czym spojrzał na mnie i wybuchnął śmiechem.  – Chyba się nie boisz, prawda? – spytał.

- No co ty? Jeszcze jasno, a zresztą, ty znasz drogę – odparłam.

Szliśmy bardzo długo. Słońce zdążyło zawędrować na najwyższy punkt na niebie. James wciąż pilnował, żebyśmy zbyt długo nie milczeli i co rusz opowiadał zabawne historyjki, najczęściej z życia Huncwotów, o których nie miałam pojęcia. Teraz zauważyłam, jak wiele udawało się im ukryć przed uczniami. Cóż, może i dobrze, że wcześniej o nich nie wiedziałam, bo miałabym wtedy jeszcze gorsze zdanie na temat Pottera niż kiedyś.

Zamyśliłam się przez chwilę. Właściwie to dlaczego wcześniej się z nim nie umówiłam? Co prawda, zastanawiałam się nad tym już dawno, lecz teraz spojrzałam na całą sprawę z innej perspektywy. Chłopak starał się za wszelką cenę zwrócić na siebie moją uwagę. Udawało mu się to, ale rzadko kiedy wywoływał u mnie pozytywne reakcje. No i byłam uprzedzona i to bardzo. Nie wierzyłam, że Rogacz może się zmienić. To pewnie dlatego tak długo to trwało… Wiedziałam już, że chłopak wydoroślał i mogę traktować go poważnie. Pozostawało tylko pytanie, czy tego chciałam. Nie byłam pewna, czy wolałam, żeby między nami coś się zmieniło, czy byśmy się wciąż przyjaźnili. Ta pierwsza opcja bardziej mnie zaciekawiła. Na pewno byłoby idealnie – na początku. A co potem? Nie, nawet nie chciałam sobie tego wyobrażać. Wbrew pozorom, James by się mną znudził i znalazł sobie inną. To była moja największa obawa. Ale czy nie warto zaryzykować, żeby choć na jakiś czas poczuć się w pełni szczęśliwą? Nie wiem.

- Co się stało? Nagle posmutniałaś – zauważył James, przypatrując mi się troskliwie.

- Nic, zamyśliłam się tylko. O czym mówiłeś?

- O tym, że jesteśmy już prawie na miejscu – wskazał głową na przerzedzenie między drzewami. – Stamtąd jeszcze jakieś pół godziny – uśmiechnął się.

- To gdzie ty mnie ciągniesz? – spytałam, choć nie spodziewałam się odpowiedzi.

James zaśmiał się cicho i odparł:

- Zobaczysz.

Wyszliśmy na zwyczajną polną dróżkę. Po obu jej stronach rosły fioletowe, małe kwiatki. Wokół nas roznosił się przyjemny zapach, jednak nie mogłam go skojarzyć z niczym znajomym.

Po kilkunastu minutach, James niespodziewanie objął mnie w pasie, a drugą ręką zasłonił mi oczy. Szłam teraz krok przed nim, a on prowadził.

- Zajęło nam to mniej czasu niż myślałem. Teraz nie protestuj, tylko się mnie słuchaj, a się nie potkniesz – polecił.

Poczułam się nieco niezręcznie. Miałam dwa wyjścia: albo mu zaufać, albo się wyrwać. Opcja numer jeden była bardziej kulturalna i… ciekawsza.

Prowadził mnie pewnie, lecz delikatnie. Szybko wyzbyłam się niepewności.

- Teraz uważaj, pełno tu wystających korzeni – powiedział, a ja od razu zaczęłam podnosić wyżej stopy.

Zauważyłam też, że idziemy pod górę. Odczuwałam już zniecierpliwienie. Nie mogłam się już doczekać, by zobaczyć miejsce, do którego prowadził mnie chłopak.

W końcu się zatrzymaliśmy. James objął mnie mocniej i powoli opuścił rękę.

- Wow – wymsknęło mi się.

Moim oczom ukazała się piękna plaża. Nie była taka, jak wszystkie znane mi dotychczas. Była to mieszanka trawy i piasku. Żółte drobinki skumulowały się przy wodzie, przechodząc płynnie w zieloną łąkę. Coś takiego mogłam sobie jedynie wyobrażać w najśmielszych marzeniach. Ponadto, wokół tego zakątka, leżały dość duże skały, a my staliśmy na jednej z nich. Wiatr mierzwił nam obojgu włosy.

- Tu jest pięknie… – powiedziałam z uczuciem.

- Cieszę się, że ci się podoba. To ma być niezwykły dzień. Zobaczysz, co czeka nas później – uśmiechnął się tajemniczo.

Kolejne niespodzianki? Widać, że James się postarał. Musiało mu bardzo zależeć na naszym spotkaniu.

- Chodźmy na dół – rzekł, po czym mnie puścił. Chwilę potem już trzymał moją dłoń, pomagając mi zejść.

Stanęliśmy na magicznej plaży. Po raz kolejny przeżyłam szok. Tuż obok nas leżał niebieski koc z koszem piknikowym. A obok niego duża, czerwona róża. Rogacz doskoczył do niej błyskawicznym tempem i wciągnął dłoń z kwiatem w moją stronę.

- To dla ciebie – powiedział męskim, głębokim głosem.

- Dziękuję – odparłam równie spokojnie, biorąc od niego różę. Podsunęłam ją sobie pod nos i powąchałam. Wydawała bardzo intensywny zapach, od którego kręciło się w głowie. – Jest piękna.

- Co najwyżej ładna, bo piękna to dziś jesteś ty. Zresztą, nie tylko dziś, ale zawsze. Chodź, usiądziemy.

Jego wyznanie wywołało uśmiech na mojej twarzy.

Opadłam z nim na koc. Zdziwiłam się miękkością naszego posłania. James wyciągnął z koszyka po jednej kanapce dla każdego.

- Sam to szykowałeś? – spytałam, jedząc posiłek.

- Skrzaty trochę mi pomogły – uśmiechnął się delikatnie.

No tak, mogłam się tego domyślić. To nawet dobrze, miałam przynajmniej pewność, że wszystko było jadalne.

James zabawiał mnie rozmową, jednak już nie dowcipkował, tak jak wtedy, gdy tu szliśmy.  Był teraz poważny, wydawało mi się, że swoimi pytaniami próbował wybadać sytuację.  Niby zwykła rozmowa, ale kryło się w niej coś tajemniczego.

- Podoba ci się tu? – zapytał po kilkunastu minutach, przypatrując mi się uważnie.

- Jasne, że tak. To miejsce jest takie… piękne i magiczne – powiedziałam rozmarzonym tonem, patrząc na lekko falująca wodę. Jak się wcześniej dowiedziałam, było nasze szkolne jezioro, w którym pływała olbrzymia kałamarnica.

- To prawda - pokiwał głową.

- Jak je znalazłeś?

- Szczerze mówiąc, nie pamiętam zbyt dokładnie. Wiem, że łaziłem po lesie i nagle tu trafiłem.

- Dzięki, że mnie tu zabrałeś.

- Nie ma za co. Jeśli chcesz, możemy tutaj częściej przychodzić - mruknął z błyskiem w oku.

- Byłoby świetnie.

Rogacz przysunął się bliżej mnie, otaczając mnie ramieniem. Nie, nie dotykał mnie, ale wyglądało to tak, jakby nigdzie indziej nie mógł oprzeć dłoni. Obserwator z boku mógł zapewne stwierdzić, że wyglądamy jak para zakochanych. Cóż, może i tak było, ale zbytnio mi to nie przeszkadzało.

- Spróbuj tego – James podsunął mi pod usta coś czerwonego. Posłusznie rozwarłam wargi i pozwoliłam mu siebie nakarmić. Od razu poczułam słodki smak truskawki.

- Skąd ty masz truskawki? – zapytałam ze zdziwieniem.

Nasze skrzaty za nic na świecie nie chciały wydawać uczniom tych owoców. Dodawały je do potraw, ale jeszcze nigdy nie podały ich osobno.

- No cóż… Wykradłem je z naszej kuchni – przyznał się otwarcie.

- Jesteś niemożliwy! - zawołałam, na co on wybuchnął tylko śmiechem.

- Może jeszcze jedną? – spytał, podsuwając mi truskawkę.

- Dzięki – tym razem zabrałam  mu ją z ręki i sama się nakarmiłam.   

Rozmawialiśmy bardzo długo. Rogacz wyciągnął ze mnie wiele tajemnic z mojego dzieciństwa, kiedy jeszcze nie miałam pojęcia o magii. Dziwiło go, jak można żyć bez czarów. On od zawsze miał z nimi do czynienia.

- Wiedziałem, że trafię do Gryffindoru - powiedział później. - Byłem po prostu pewien.

- A to dlaczego?

- Sam nie wiem. Miałem takie dziwne przeczucie cały czas.

- Dla mnie list z Hogwartu to był wielki szok… Chciałam tylko, żeby to nie okazało się głupim żartem.

- Ja tam się cieszę, że tu trafiłaś - zaśmiał się.

-  Nie masz mnie jeszcze dosyć? - spytałam poważnie.

- Dziwne, ale nie.

- Dlaczego? Przecież tyle lat byłam dla ciebie okropna.

- Ale to mnie nie zniechęciło. Ja wiem, że byłem straszny. Wciąż cię irytowałem, robiłem ci na złość. Ale to dlatego, że chciałem zwrócić na siebie twoją uwagę.

- Wiem – odwróciłam się w jego stronę.

- A wiesz, że cię kocham? – spytał z łobuzerskim uśmiechem.

Nie zdążyłam mu odpowiedzieć, bo niepodziewanie zbliżył swoje usta do moich. Przeszedł mnie dreszcz, a już po chwili tonęłam w jego pocałunku. To było dopiero coś! James to mistrz w tej dziedzinie.

Oderwałam się od niego, dysząc ciężko. Chłopak oparł czoło o moje ramię i spytał:

- Może popływamy?

- Co? – odsunęłam się od niego zaskoczona.

W ramach odpowiedzi sięgnął do kosza piknikowego i z bocznej kieszonki wyjął mój strój kąpielowy.

- Skąd ty to masz?

- Znajomości – wyszczerzył zęby.

No tak, wszystko jasne. Dorcas od samego początku wiedziała, co on planuje. I nie pisnęła ani słówka!

- No, dawaj, woda jest bardzo ciepła. Możesz się przebrać tam za skałą. Obiecuję, że nie będę podglądał.

- Jasne, a ja mam ci  wierzyć?

- A czemu nie? No już. Czekam tutaj.

- A ty się przebierać nie musisz?

- Mam już wszystko na sobie.

Spojrzałam na niego z powątpiewaniem w oczach. Wyglądał na pewnego siebie. Westchnęłam, wzięłam od niego mój kostium i wstałam, kierując się za skałę, która wskazał mi James.

Była w niej mała wnęka, która akurat wystarczała, aby zdołała się tam ukryć taka osoba, jak ja. Rozejrzałam się dookoła.

- Pośpiesz się! – zawołał James. Jego głos dochodził z plaży. Zyskałam więc pewność, że został tam, gdzie powinien.

Zastanawiałam się, dlaczego się zgodziłam na jego propozycję. Pływanie? Ciekawa opcja. Szybko się przebrałam, żeby przypadkiem Jamesowi nie  zachciało się sprawdzić, czy wszystko ze mną w porządku.

            Gdy ubrałam już mój strój kąpielowy, poczułam się nieco niezręcznie. Kostium zbyt wiele odsłaniał. Na co ja się dałam namówić? Wzruszyłam ramionami i poszłam z powrotem w kierunku naszego koca.

James siedział ubrany w jedynie kąpielowe spodenki. Z trudem udało mi się oderwać wzrok od jego umięśnionej klatki piersiowej. Na mój widok uśmiechnął się. Wstał i ruszył w moim kierunku.

Chłopak wyciągnął rękę w moim kierunku i pociągnął mnie w stronę wody.

***

Przepraszam! Baaardzo Was przepraszam, że tak długo nie było notki. Powodów jest wiele. Najpierw nie było czasu, potem weny i chęci. Potem trochę zamieszania ze szkołą. I powoli sobie kończyłam tę notkę. Nie myślcie, że przez ten czas nic nie robiłam, bo prawie każdego dnia dopisywałam po trochu, a że nie miałam weny, nie szło mi to za dobrze.

Druga część tej notki po moim powrocie z Grecji. Wracam 17 lipca nad ranem, a w ciągu najbliższych dni coś dodam. Będę tam pisać notki w zeszycie na plaży. :) Potem biorę się za szablon, notki… Po wakacjach liceum, muszę napisać trochę na zapas.

Kąpiel Lily i Jamesa może się wam kojarzyć ze sceną w „Przed świtem”, ale uprzedzam, że miałam to zaplanowane ponad rok temu, zanim usłyszałam o Zmierzchu. ;p

Nie powiadomię wszystkich, bo już nie zdążę.

A. Chciałam powiedzieć jeszcze, że komentarze, w których mnie poganiacie, wcale mi nie pomagają, a tylko zniechęcają. Każdemu może się zdarzyć gorszy czas w życiu, nie? Ja mam to właśnie teraz.

Jeszcze spacja mi nie działa i wszystkie odstępy w drugiej połowie notki są robione za  pomocą klawiatury ekranowej. Masakra jednym słowem.

Okej, kończę. Udanych wakacji Wam życzę! ;)

Wyniki i przygotowania

          Wraz z przyjaciółkami weszłam do Wielkiej Sali. Za chwilę profesor Dumbledore miał ogłosić wyniki konkursu na najlepszy eliksir. Teraz to nie miało już dla mnie żadnego znaczenia. Szłam tam, bo reszta to robiła. Sama najchętniej zaszyłabym się w dormitorium i po raz kolejny przypomniała sobie to, jak James się ze mną umówił. Od tego czasu chodziłam z głową w chmurach, co też nie umknęło uwadze dziewczyn. Obiecałam, że później wszystko im wyjaśnię.

Pomieszczenie było prawie pełne. Szóstoklasiści siedzieli najbliżej stołu nauczycieli. Huncwoci już zajęli nam miejsca. Kiedy usiadłam, James posłał mi uśmiech. Na moment zamarło mi serce. Te moje reakcje nie są odpowiednie…

Z rozmyślań wyrwał mnie głos dyrektora, który najwidoczniej mówił już kilka minut. Cóż, nie za bardzo orientowałam się, co dookoła się dzieje. To już wcale nie było normalne, bo przeważnie się skupiałam.

- …nie będę was dłużej trzymać w niepewności. Oto wyniki. – Profesor Dumbledore uśmiechnął się szeroko.

- Co wcześniej mówił? – spytałam szeptem siedzącą obok Ann.

- Że bardzo trudno było im wybrać zwycięzców – odpowiedziała cicho.

- Wyróżnienie zdecydowaliśmy się przyznać parze z Gryffindoru – Dorcas Meadowes i Jamesowi Potterowi. Świetny pomysł z eliksirem na znikanie bąblów! Tak, drodzy uczniowie, znikanie bąblów. Tyle że oni tak to ulepszyli, że przy okazji człowiek zdrowieje i poprawia mu się humor! Pani Pomfrey była zachwycona, bo wcześniej nikt czegoś takiego nie stworzył. Gratuluję! Teraz mogę wam przyznać pięćdziesiąt punktów!

Zewsząd rozbrzmiały głośne brawa. Muszę przyznać, że byłam trochę zaskoczona. James i Dorcas dostali wyróżnienie? Całkiem dobrze, chociaż nie spodziewałabym się tego. Spojrzałam na ich twarze i doszłam do wniosku, że oni także byli zdziwieni.

- Gratuluję – szepnęłam w ich stronę.

Dorcas mruknęła coś cicho, a po kilku sekundach jej usta wykrzywiły się w lekkim uśmiechu. James natomiast cały czas szczerzył zęby, co trochę mnie zdekoncentrowało, więc natychmiast odwróciłam głowę.

- No, a teraz trzecie miejsce – kontynuował dyrektor, kiedy już oklaski ucichły. – Zdobywa je para ze Slytherinu – John Mullet i Julia Stivenson! Moje gratulacje! Eliksir, który sprawia, że nasze ubrania zmieniają się, zależnie od woli, na stroje, które były noszone w danej epoce*. Ciekawie i oryginalnie, brawo! Ponadto zauważyliśmy, że większa dawna wpływa też na wygląd! Odmładza i postarza! Sto punktów dla Slytherinu!

Ponownie wszyscy zaczęli klaskać, ale tym razem trwało to o wiele krócej. Przymknęłam oczy, marząc o wyciągnięciu się na łóżku i pogrążeniu w rozmyślaniach. Niech to się już kończy, pomyślałam.

- Drugie miejsce dla Emily Mirrey i Patricka Deera z Ravenclawu. Eliksir na dobre pomysły** okazał się dla nas świetnym rozwiązaniem. Wiemy, że jego przyrządzenie jest bardzo skomplikowane, dlatego też zdecydowaliśmy się wam przyznać tę nagrodę. Sto pięćdziesiąt punktów dla was!

I po raz kolejny zostałam ogłuszona przez brawa. Teraz pozostawała jeszcze zwycięska para. Jaka – to już mnie mało interesowało.

- I najbardziej wyczekiwane pierwsze miejsce! Za bardzo trudny eliksir, który ma tyle właściwości, że sami się zdziwiliśmy! Metamorfomagia, tyle że na innych zasadach, a poza tym poprawa nastroju i kilka innych, o których nie wspomnę, bo jeszcze by was pokusiło po niego. Gratuluję Lily Evans i Syriuszowi Blackowi! Dwieście punktów dla Gryfonów! A swoją drogą, to jestem bardzo ciekawy, jak go wykonaliście… - Dyrektor zaśmiał się cicho.

Nieprzytomnie podniosłam głowę, kiedy usłyszałam swoje nazwisko. Przez chwile miałam wrażenie, że się przesłyszałam. Spojrzawszy jednak na szeroki uśmiech Blacka, zdałam sobie sprawę, że słowa Dumbledore’a były jak najbardziej prawdziwe. W sali znowu zapanowało poruszenie. Oklaski, krzyki i gwizdy – wszystko to było skierowane do mnie i do Syriusza.

Poczułam poklepywania po plecach, jednak nie wiedziałam, od kogo. Zewsząd napływały gratulacje, ale i tak nie mogłam się zorientować, kto mi je składa. Dopiero gdy brawa ucichły, a trwało to o wiele dłużej niż wcześniej, rzuciłam okiem na twarze moich przyjaciół, którzy byli równie zadowoleni, jak ja.

- Tak, tak, pewnie wiele z was chciałaby pogratulować zwycięzcom, ale na to będziecie mieli czas później. Teraz obiecana nagroda… Cóż, oprócz punktów zdecydowaliśmy się, że otrzymacie przywilej niepisania egzaminów z eliksirów na koniec roku szkolnego! – poinformował nas dyrektor, wciąż się uśmiechając.

Być może mi się zdawało, ale czarodziej właśnie puścił mi oczko.

***

            Mogłam się spodziewać, że w ciągu kilku kolejnych dni będę głównym tematem rozmów uczniów Hogwartu. Ja i Syriusz. Nie było osoby, która nie wiedziałaby o naszym zwycięstwie. Przynajmniej kilka razy w ciągu doby podchodził do mnie ktoś z pytaniem, czy mógłby dostać małą fiolkę z płynem. Oczywiście odmawiałam. Nawet gdybym chciała, to i tak nie miałabym sposobu, aby podarować komuś miksturę, bo wszystko, co zostało, zabrał do siebie Black. Zabroniłam mu wszelkiego handlowania naszym wynalazkiem, lecz nie miałam pewności, czy posłucha.

            Cieszyłam się ze zwycięstwa, jednak było coś, co sprawiało, że schodziło ono na drugi plan. Tym czymś, a raczej kimś, był James Potter, który przez te dni aż promieniował radością. Na pewno uszczęśliwiało go wyróżnienie w konkursie, jednak przy każdej możliwej okazji starał się dyskretnie mi zasugerować, że wreszcie spełniło się jego marzenie. Może w normalnej sytuacji bym go sprowadziła na ziemię, ale to nie była normalna sytuacja. Sama chodziłam podekscytowana i zniecierpliwiona, a zarazem zdenerwowana.

            Moje przyjaciółki były wniebowzięte, a jakżeby inaczej. Najpierw wpadły w euforię, a potem zaczęły dokładnie wszystko komentować. Co rusz z ich ust wypływały słowa „nareszcie”, „w końcu” i „świetnie”. Dorcas od razu napisała do Katie. Przeczuwałam, że najchętniej ogłosiłaby to całemu światu. No cóż, rozumiałam je, bo pewnie od dawna przeczuwały, że coś takiego nastanie.

W sobotę okazało się, że nastawianie budzika nie było koniecznie. Obudziłam się wcześnie rano, a powodem tego był okropny sen, w którym miałam wrażenie, że znajduję się w innym świecie, gdzie nic nie działo się tak, jak powinno. W moim śnie przespałam cały dzień, a dopiero późnym popołudniem zbudziły mnie dziewczyny, głośno krzycząc, dlaczego nie jestem na spotkaniu z Jamesem. Minęło trochę czasu, zanim uświadomiłam sobie, że to nie jest prawda. Odetchnęłam z ulgą, a zaraz po tym poczułam nieprzyjemny ból brzucha. Przewróciłam się na drugi bok, starając się nie myśleć o niczym. Nie udało mi się to. Myśl o dzisiejszej wyprawie z Rogaczem przebijała się przez wszystkie blokady.

            Spojrzałam na tarczę zegara stojącego na szafce nocnej. Szósta dwadzieścia. Poderwałam się z łóżka i skierowałam w stronę łazienki. I tak bym nie zasnęła, więc lepiej wziąć gorącą kąpiel i się zrelaksować. Tak też zrobiłam. Dziewczyny jeszcze spały. One z pewnością cieszyły się z mojej randki. Ja też, jednak jeszcze nigdy wcześniej tak się nie denerwowałam.

            Ciepła woda pozwoliła mi na odprężyć, jednak zaraz potem przypomniałam sobie o tym, co mnie czeka. Cóż, sytuacja z mojego snu byłaby w tym wypadku lepszym rozwiązaniem – przespałabym cały dzień, a potem musiałabym się jedynie martwić, jak to wyjaśnić. Chciałam mieć to już za sobą. Pozostawało tylko pytanie, dlaczego tak to przeżywałam. Przecież już nie raz spotykałam się z Jamesem. Tylko że wtedy było to na linii przyjaciół. A teraz? To już coś więcej.

            Do rzeczywistości przywróciło mnie głośne walenie w drzwi.

- Lily, wyłaź stamtąd! Musisz się uszykować, nie możesz tam tyle siedzieć! No, już, ruchy! – krzyczała Dorcas.

Otworzyłam gwałtownie oczy. Chyba musiałam się zamyślić w tej wannie…

- Zaraz! – odkrzyknęłam.

Szybko się umyłam do końca i niedługo potem stałam już owinięta ręcznikiem przed lustrem. Zastanawiałam się, co powinnam ubrać. Znowu pogrążyłam się w rozmyślaniach, aż po raz kolejny usłyszałam, jak Meadowes mnie ponagla, więc wmaszerowałam do dormitorium, mając na sobie jedynie cienki materiał. Usiadłam na łóżku i spojrzałam błagalnie na moje przyjaciółki.

- Pomożecie mi się uszykować? – poprosiłam.

Wymieniły rozbawione spojrzenia, po czym Dorcas wyjęła zza pleców mój strój kąpielowy. Rozszerzyłam oczy ze zdziwienia.

- Wiedziałyśmy, że nas o to poprosisz – mruknęła Ann z uśmiechem.

- I dlatego coś już przygotowałyśmy  - dodała Dorcas. – Łap.

Podała mi zawiniątko różnych ciuchów. Nie zdążyłam nawet się im przyjrzeć, bo zostałam brutalnie popchnięta w stronę łazienki.

Westchnęłam głęboko i spojrzałam na rzeczy, które trzymałam. Pierwsze wpadły mi w dłonie dżinsy. Jasne, niewyróżniające się. Odetchnęłam z ulgą. Następna część ubrania – zielona koszulka z kołnierzykiem. A do tego ciemna katana. Cóż, nie było tak źle. Szybko założyłam bieliznę, którą wcześniej wzięłam ze sobą, a potem wskoczyłam w ciuchy uszykowane przez moje przyjaciółki. Tak wyszykowana pokazałam się w dormitorium.

- No, no, James padnie, jak cię zobaczy.

- Tak, jasne. Myślicie, że to odpowiedni strój?

- Pewnie! Jest ci wygodnie? – spytała Ann.

- No tak… - odparłam niepewnie.

- To jest najważniejsze, więc nie masz się czym martwić. Wyglądasz świetnie. Chodź tu, zobacz sama – Dorcas pociągnęła mnie w stronę lustra, wiszącego na jednej ze ścian.

Tak do końca się nie myliła. Koszulka z krótkim rękawem była zwyczajna, jednak miała w sobie coś takiego, co sprawiało, że całość wyglądała dość elegancko.

- To całkowicie nadaje się na randkę – stwierdziła Ann.

Jej komentarz przywołał myśl o bólu brzucha. Zamknęłam oczy, żeby choć na chwilę się uspokoić. Nerwy zjadały mnie od środka.

- Co jest? – usłyszałam pytanie Dorcas.

- Nic… Po prostu strasznie się denerwuję. Wiem, że to dziwne, ale nie mam pojęcia, dlaczego tak jest – wyjaśniłam.

Kątem oka zauważyłam, jak dziewczyny wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Dorcas uśmiechnęła się szeroko i wskazała mi łóżko.

- Połóż się. Mi to czasem pomaga. Postaraj się uspokoić. Potem będzie już lepiej.

Pokiwałam głową i zrobiłam to, co kazała. Dott wskoczyła na łóżko i położyła się obok mnie, opierając swoje ciało o mój brzuch. Poczułam jej przyjemne ciepło i zamknęłam oczy, mając nadzieję, że nie zasnę. Wkrótce okazało się, że sen był niemożliwy. Nie przy takim stresie. Oddychałam głęboko, starając się nie myśleć o niczym…

Kilkanaście minut przeminęło nie wiadomo, kiedy. W tym czasie Dorcas i Ann zdążyły przygotować cały stos różnych kosmetyków. Oceniłam swój stan emocjonalny – byłam nieco spokojniejsza. Nadal miałam wrażenie, że wszystko przewraca mi się w żołądku.

Spojrzałam na zegarek. Do spotkania została jeszcze godzina.

- Chodź tu, Lily… Jeszcze włosy i makijaż.

Posłusznie podeszłam do przyjaciółek. Zdziwił mnie mój brak protestów. Stwierdziłam, że to pewnie przez zdenerwowanie, bo w innym stanie na pewno nie byłabym taka uległa.

Usiadłam na krześle obok nich.

- Ja się biorę za włosy, a ty, Dorcas, zajmij się resztą – poleciła Ann. – Tak sobie myślałam, Lily, że najlepiej je związać, ale nie w koński ogon, tylko trochę inaczej… Sama zobaczysz.

Nie odpowiedziałam. Znowu przymknęłam nieświadomie oczy.

- O, świetnie. Czytasz mi w myślach – zażartowała Dorcas, a już po chwili poczułam na powiece delikatne smagnięcia.

Uśmiechnęłam się lekko. Nagle dotarło do mnie, że to się dzieje naprawdę. Niedługo czeka mnie randka z Jamesem. Tak, właśnie z nim. Kto by pomyślał? W dodatku denerwowałam się tak, jakby to miał być najważniejszy dzień w moim życiu. Może nim był? Sporo mogło się zmienić. Na lepsze czy na gorsze – tego nie wiedziałam. Byłam jednak pewna, że podjęłam właściwą decyzję, zgadzając się na spotkanie z Rogaczem.

* Pomysł zaczerpnięty od Zwinnej :) Odrobinę tylko przerobiłam. :) Dzięki. ;)

** Pomysł od Weroniki :) Też bardzo dziękuję. :)

***

I tyle. Na nic lepszego mnie nie stać. Wena mi gdzieś uciekła. Bardzo źle pisało mi się tę notkę. Nie wiem, kiedy kolejna. W ten weekend raczej nie, bo muszę oddać jeszcze parę prac do szkoły, a trzeba je jeszcze zrobić. ;p W następny z kolei wyjeżdżam. Chciałabym, żeby przyszła notka była dopracowana do końca, bo jest dość ważna. :) Zobaczymy jak to będzie. Pozdro!