W Zakazanym Lesie - cz. 2

Hałas dochodzący z lewej strony stawał się coraz głośniejszy. Odruchowo przysunęłam się bliżej Jamesa i wstrzymałam oddech. On także się spiął. Nikt nic nie mówił, oboje nasłuchiwaliśmy. Miałam olbrzymią nadzieję, że to, co nadchodziło, nie będzie wrogo do nas nastawione. Ani niebezpieczne.

Kiedy usłyszałam kolejny trzask, drgnęłam. Niepewnie spojrzałam w tamtą stronę, ale jedyne, co udało mi się dostrzec, to ciemny kształt wyłaniający się zza drzew.

- James… - szepnęłam w panice.

- Cii – mruknął tylko i mocniej mnie objął.

Gwałtownie oblał mnie strach i panika. Nie wiedziałam, co zrobić, jeśli faktycznie coś nam groziło. Dwoje młodych czarodziejów w lesie pełnym magicznych stworzeń, nie wiadomo jak szkodliwych, a do tego bez różdżki. Wprost cudowne położenie.

Ciemna sylwetka po chwili znalazła się bardzo blisko nas. Teraz udało się dojrzeć więcej szczegółów. Istota ta przypominała psa, jednak zdawała się mieć korę drzewa zamiast sierści. Przez ułamek sekundy mignęło mi coś białego przed oczami, co prawdopodobnie było zębami stworzenia. To wystarczyło, żeby mnie przerazić.

- Co to jest? – wyjąkałam najciszej jak umiałam.

- Wydaje mi się… Że to jest błotoryj – powiedział James, lekko się rozluźniając. – Nie jest groźny – dodał. – Jeśli nie będziemy go zaczepiać, to sam pójdzie i nic nam nie zrobi.

- Naprawdę? Tak się go przestraszyłam… Czekaj, błotoryj? Czytałam o tym kiedyś… Skoro on tu jest, to by oznaczało, że gdzieś w pobliżu jest bagno.

- Tylko że ja nie jestem pewien czy to na pewno to – zaśmiał się lekko, co wystarczyło, żeby przestać się bać.

- A ja jestem. Zobacz na tę sierść. To na pewno błotoryj. Pamiętam, że żywi się mandragorą, więc w porządku.

Uspokoiwszy się, osunęłam się od chłopaka. Wydało mi się nieodpowiednie takie mocne przyleganie do niego, jeszcze mógł sobie coś pomyśleć. Chociaż on i tak już za dużo myślał…

Stwór przewędrował obok nas i zniknął po drugiej stronie. Mimo że już się tak nie bałam, wciąż miałam obawy co do nocy spędzonej w Zakazanym Lesie. Kto wie, co nas jeszcze czekało? Wcześniej pufek, teraz błotoryj. Jeszcze chwila i pewnie zza drzew wyskoczy rogogon węgierski albo bazyliszek. Do wschodu Słońca zostało jeszcze kilka godzin. Znowu zalała mnie panika. Co jeśli nawet wtedy nie uda nam się wyjść?

- Która godzina? – zapytałam.

- Dochodzi dwunasta. Ale nam szybko czas zleciał… - uśmiechnął się.

- Tak, a dziewczyny pewnie umierają ze strachu – poczułam zawód na myśl, że muszę tu siedzieć, zamiast być z nimi w dormitorium i opowiadać im wszystko po kolei. Chciałyby pewnie znać każdy szczegół mojego spotkania z Jamesem. Z drugiej strony mogę spędzić z nim więcej czasu, co ma swoje zalety, ale wolałabym być w innym miejscu.

- Potem im wszystko wyjaśnisz… Nie martw się, rano będziemy z powrotem w Hogwarcie.

- Jeśli do tego czasu nic się nie stanie – wtrąciłam.

- Nie myśl tak pesymistycznie, nic nam nie będzie.

- A ty nie myśl tak optymistycznie, nie wiadomo, co nas tu może spotkać.

Strach brał nade mną górę i teraz wydawało mi się, że ta sytuacja źle się skończy.

Rogacz wyczuł, że zaczynam panikować i ponownie mnie objął. Jego dotyk miał specyficzne właściwości, dzięki niemu poczułam się odrobinę spokojniejsza.

- Lily, nic się nie stanie, słyszysz? Nie pozwolę nikomu zrobić ci krzywdy. Nie martw się…

-  Ale co ty zamierzasz tutaj zrobić? James, tu jest ciemno, przerażająco, nie wiemy jak się wydostać… A w dodatku jest strasznie zimno – mruknęłam, na co on się tylko tajemniczo uśmiechnął.

***

            - No i gdzie oni są? Syriusz, jest już po północy! Mówiłeś, że wrócą już do tego czasu! – wydarła się Dorcas.

Godzinę wcześniej ona i Ann bez pukania wpadły do dormitorium Huncwotów i wyrwały ich brutalnie ze snu. Powodem tego była ich troska o przyjaciółkę, która powinna wrócić kilka godzin wcześniej z randki, a tego nie zrobiła. I tak oto Dorcas i Ann siedziały na łóżku wciąż zaspanego Łapy, a Remus próbował zasnąć, jednak donośny głos Meadowes mu to uniemożliwiał. Peter już dawno pochrapywał na sąsiednim łóżku, co bardzo irytowało dziewczyny.

- Dorcas, dajże spokój… Wrócą przecież niedługo, ile razy mam ci to powtarzać? – spytał, patrząc na nią nieprzytomnym wzrokiem.

- Zamiast powtarzać lepiej byś coś zrobił. W końcu James to twój przyjaciel!

- I na pewno wiesz, gdzie mogą być – dodała Ann.

- Nie wiem, nie mam pojęcia na jaki pomysł on wpadł. Ale przestańcie już, ja chcę spać…

- A ja chcę, żeby Lily wróciła w takim samym stanie jak była, bo jak nie, to możesz się już pożegnać ze swoim kumplem – warknęła Meadowes.

- Nic im nie będzie! – krzyknął Black. – A może tak dobrze się bawią, że nie chcą się rozstawać? O tym też by trzeba pomyśleć. Uspokójcie się obie i idźcie spać. Lily przecież was obudzi jak wróci.

- Tylko ciekawe kiedy wróci.

Syriusz westchnął, starając się uspokoić. Dorcas doprowadzała go powoli do szału. Chłopak posłał błagalne spojrzenie do Ann, ale ona udała, że tego nie widzi.

- Cholera, ale co ja mam zrobić? Do nauczycieli nie pójdziemy przecież, a ja sam nie mam pojęcia, gdzie mogą być.

- Więc jeśli nie masz nic przeciwko, to sobie tu poczekamy na nich, skoro mówisz, że niedługo będą.

Mina Syriusza wskazywała na to, że ma dużo przeciwko, ale nie odważył się odezwać.

***

            W milczeniu patrzyłam, jak James opróżnia zawartość kosza piknikowego, który mieliśmy ze sobą. To, co było mu niepotrzebne, wrzucił z powrotem, a resztę zostawił. W zasadzie to schował wszystko, oprócz ręczników.

- No. To możemy się położyć, chyba że wolisz robić coś innego. Ja proponowałbym sen.

- Zasnąłbyś tutaj? Serio?

- Ja nie. Mówiłem o tobie. Ja zamierzam cię pilnować, żeby przypadkiem żadne stworzenie mi cię nie porwało.

- Nie mam zamiaru spać, zresztą jest strasznie zimno. I się boję.

- Właśnie po to mamy ręczniki. Wyschły już w miarę, więc można się nimi przykryć. Nie jest tak źle – to powiedziawszy ułożył się wygodnie pod drzewem i poklepał miejsce koło siebie, dając mi znać, że mam do niego dołączyć.

Z pewnym ociąganiem się, usiałam obok niego, jednak nie położyłam się. Ten pomysł wydawał się śmieszny i niewykonalny, ale wydawało mi się, że James myślał o tym poważnie.

- No, dalej. Nie ma co liczyć, że wyjdziemy stąd przed wschodem Słońca, więc czemu by chociaż nie poleżeć? I spróbować zasnąć w twoim przypadku? – sięgnął po ręcznik i spojrzał na mnie ponaglająco.

Z westchnieniem położyłam się obok, zachowując jednak pewien dystans. James nakrył mnie ręcznikiem, a drugi narzucił na siebie. Było trochę lepiej, jednak nadal czułam zimne powietrze.

Przez kilka minut mogłam słyszeć tylko nasze oddechy. Wokół panowała głucha cisza. Gdybym była sama, już dawno bym tak panikowała, że pewnie biegałabym szalenie dookoła.

- Jestem pewna, że Dorcas nas zabije, kiedy wrócimy. Ann też będzie wściekła, ale nie aż tak.

- Damy radę, tym się nie martw.

- A jak jakiś nauczyciel się dowie…

- Tym też się nie przejmuj – uciął.

- To czym mam się przejmować? Tym, że jesteśmy w dziwnym miejscu w Zakazanym Lesie, z którego nie da się wyjść?

- Niczym masz się nie przejmować. Potraktuj to jako przygodę, którą kiedyś będziesz wspominać z uśmiechem. Gdybym ja miał się tak wszystkim martwić, już dawno bym był zwariował. Nie jest przecież idealnie, ale znowu nie jest też tak fatalnie.

- Podaj mi choć jedną zaletę tej sytuacji to może uwierzę.

- Hmm… - udał, że się zastanawia.  – Chociażby to, że jesteśmy tu razem – przekręcił się na bok, kierując twarz w moją stronę.

Uśmiechnęłam się delikatnie. Miał rację. To było ważne.

- Spróbuj choć na chwilę zapomnieć o tym całym lesie i strachu – mówiąc to, położył rękę na moim brzuchu i przysunął się bliżej. – Pomyśl o jakiejś przyjemnej rzeczy…

Jego głos był cichy i męski, a słowa wydobywające się z jego ust nagle zaczęły brzmieć bardziej realnie.

Chłopak niespodziewanie znalazł się jeszcze bliżej mnie i położył głowę na moim brzuchu.

- I rozluźnij się trochę, bo jesteś strasznie spięta – zażartował.

Zaśmiałam się nieznacznie, ale go posłuchałam. Starałam się skupić na miłych sprawach, próbowałam pozbyć się myśli o ciemności wokół nas, ale wciąż dekoncentrowała mnie głowa Jamesa leżąca na mnie. On także się nie odzywał. Zapragnęłam dotknąć jest rozczochranej czupryny, ale powstrzymałam się,

To była nietypowa sytuacja. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, jak wiele się zmieniło w ciągu ostatnich paru miesięcy. Teraz dotarło do mnie, że darzę Jamesa dużym zaufaniem. Jednak wciąż bałam się przed sobą przyznać, dlaczego wciąż nie chcę się zaangażować w ewentualny związek z nim.

- O czym myślisz? – zapytał nagle.

- O niczym szczególnym – odparłam szybko, nie chcąc udzielać prawdziwej odpowiedzi.

- Ech, no doba, koniec tego dobrego – mruknął i podniósł się z mojego brzucha, po czym wrócił na swoją poprzednią pozycję.

- Lepiej się już czujesz? – zapytał.

Pokiwałam głową na potwierdzenie. Byłam spokojniejsza, a w dodatku nie czułam już tak bardzo tego okropnego zimna.

Spojrzałam w gorę na niebo. Brak chmur umożliwiał oglądanie części rozgwieżdżonego nieba. Akurat przed nami był mały fragment, którego nie zasłaniały drzewa. Widniała tam połowa tarczy Księżyca oraz parę migoczących gwiazd. Okoliczność banalna, niczym z takiego romansu. Jednak wpatrywanie się w gwiazdy jest jak dawanie kwiatów – oklepane, ale ma w sobie coś cudownego.

James także zwrócił uwagę na tę część sfery niebieskiej. Mijały kolejne minuty, kiedy tak patrzyliśmy przez siebie i rozmyślaliśmy. Nie wiem, co pochłaniało jego umysł, ale ja znowu zastanawiałam się nad naszą potencjalnie wspólną przyszłością.

- Ile chciałabyś mieć dzieci? – zapytał ni stąd ni z owąd.

- Skąd takie pytanie? – odparłam zaskoczona.

- Tak mi wpadło do głowy. Po prostu pytam.

- Więc… Tak naprawdę to nigdy o tym nie myślałam…

Przez bardzo długi czas dyskutowaliśmy o dzieciach, o pomysłach na życie po Hogwarcie. Dość poważne tematy. Sama się dziwiłam, że podjęłam się rozmowy o tym, jednak z Jamesem się bardzo dobrze wymieniało poglądami i myślami.

         Kiedy milczeliśmy przez dłuższy czas, po raz kolejny pogrążyłam się w rozmyślaniach. Na szczęście Rogacz mi to przerwał.

- Wiesz, że jest prawie druga już? Jeszcze trochę i będzie można stąd iść. A ty i tak powinnaś się zdrzemnąć.

- Nie… Nie chcę.

Mój organizm okazał się być okropnym zdrajcą, bo z moich ust wydobyło się ziewnięcie.

- Jasne, widzę – zaśmiał się. – Spróbuj zasnąć, ja tu cały czas będę i jakby coś się działo, to cię obudzę – to powiedziawszy, przysunął się do mnie, objął jedną ręką i ułożył się tak, że głową dotykałam jego klatki piersiowej.

- Tak będzie nam cieplej – wyjaśnił szybko, jakby się bał mojego wybuchu złości czy czegoś podobnego.

- James, ale ja nie chcę spać – zaprotestowałam.

- Zobaczymy, jeśli naprawdę nie, to się chociaż rozgrzejesz.

Westchnęłam, ale już się nie odezwałam. Czułam wyraźnie jego zapach i ciepło płynące z jego ciała. Znajdowaliśmy się tak blisko siebie, jak nigdy dotąd. Wciągnęłam powietrze najciszej jak się dało, delektując się tą przyjemną wonią.

Nagle zdałam sobie sprawę z czegoś jeszcze. Wyczuwałam bicie jego serca. Co prawda delikatnie, ale jednak. Było to tak niezwykłe, że skupiłam się praktycznie tylko na tym, żeby czuć je jeszcze lepiej.  Przylgnęłam do niego mocniej, gdyż to niesamowite uczucie bardzo mi się spodobało.

Nie wiadomo kiedy zapadłam w lekką drzemkę, wsłuchana w bicie serca chłopaka leżącego obok mnie.

***

I to by było na tyle. Nie wyszło dokładnie tak, jak planowałam, ale nic nie poradzę. Czasu mam strasznie mało, trudno jest mi się przyzwyczaić do tego, że codziennie trzeba się uczyć. Muszę się jakoś ogarnąć. Miałabym wtedy więcej czasu na pisanie. Kolejna notka nie wiem kiedy. Najprędzej za 3 tygodnie dopiero, ale pewności nie mam.

Jeśli chcecie, to zostawcie pod tą notką adresy swoich blogów. ;) Czasem mam ochotę coś poczytać, a nie chce mi się grzebać w starych komentarzach i szukać linków. ;p Najbardziej oczywiście interesują mnie blogi o Lily, ale inne też mogą być. ;) W wolnych chwilach postaram się wejść. I nadrobić zaległości na innych blogach, których też mam sporo. ;)

Dziękuję też Madzialenie118 za wsparcie. ;) Twoje komentarze naprawdę mi pomagają. ;)

Pozdrawiam wszystkich czytelników. ;]

W Zakazanym Lesie - cz. 1

        James wciąż stał bez ruchu i wpatrywał się w czarną przestrzeń przed nami. Z mroku wydobywały się delikatne zarysy drzew. Nagle zdałam sobie sprawę z tego, że otacza nas absolutna cisza. W dodatku zachowanie Rogacza trochę mnie zaniepokoiło.

- Co się stało? – zapytałam w końcu, na co on tylko machnął ręką i przyłożył palec do ust, tym samym nakazując mi, żebym nic nie mówiła.

W tym samym czasie zaczął grzebać w kieszeniach, a po chwili znowu zaklął.

- Dlaczego ja nie mam różdżki, kiedy jej potrzebuję? – mruknął ze złością.

- Powiesz mi, o co chodzi?

- Nie jestem jeszcze pewien, ale… Wydaje mi się, że zboczyliśmy nieco z drogi… I trafiliśmy w pewne miejsce - powiedział niepewnie. – Stój tu i się nie ruszaj – dodał.

- Eee… Dobrze – zgodziłam się, choć wydawało mi się to dziwne.

James obrócił się dookoła i po chwili znów stał naprzeciwko mnie, jednak wyglądał tak, jakby mnie wcale nie widział. Rozejrzał się ponownie i dopiero wtedy się uśmiechnął.

- Już myślałem, że gdzieś zaginęłaś – mruknął.

- Jak to? Przecież się stąd nigdzie nie ruszałam.

- I przez to mam pewność, że trafiliśmy do tego głupiego miejsca. Ech… Kiedyś, chyba w trzeciej klasie, nie było mnie i Syriusza całą noc. Może pamiętasz, bo wiem, że wydarłaś się na nas równo jak Gryffindor stracił za to ileś tam punktów. I wtedy właśnie nie mogliśmy się wydostać z Zakazanego Lasu, bo byliśmy… tutaj.

- Czyli? Co to oznacza? – zapytałam, bo jego słowa nie miały dla mnie żadnego sensu.

- W tym miejscu po prostu można się bardzo łatwo zgubić. Obróciłem się i już ciebie nie widziałem – wyjaśnił.

Wpatrywałam się w niego z uniesionymi brwiami.

- Chyba żartujesz. Przecież to jest niemożliwe.

- Lily, jesteśmy w Zakazanym Lesie, z jakiś powodów jest on zakazany – uśmiechnął się i ruszył w moją stronę, łapiąc mnie za rękę.

- Więc… Będziemy błądzić? James, o co tu chodzi? – zaczęłam się już lekko denerwować.

- Chodzi o to, że możemy tak sobie krążyć tutaj całą noc, a wciąż będziemy w tym samym miejscu. Wtedy, kiedy zgubiłem się tu z Syriuszem, dopiero rano, kiedy było już jasno, udało nam się wyjść. Nie wiem, dlaczego tak się dzieje, ale wydaje mi się, że najrozsądniej będzie tutaj przeczekać do wschodu Słońca.

- Jasne, będę tu sobie po prostu siedzieć całą noc, nic takiego – mruknęłam z ironią. – James, to nie wchodzi w rachubę. Na pewno jest inne wyjście z tej sytuacji.

- Lily, przecież bym się nie zgrywał z tego. Mówię jak jest – jego wyraz twarzy był poważny, nie żartował.

- A nie możemy wrócić na plażę?

Pokręcił głową.

- Nie, bo po prostu będziemy krążyć i się zgubimy tylko. Cholera, ale się porobiło… Nie sądziłem, że pomylę drogę, przepraszam.

- To nie twoja wina. Przecież to ja chciałam poczekać na zachód, a jakbyśmy wrócili wcześniej, to by się to nie stało.

- Ale to i tak mnie nie usprawiedliwia.

- No przestań! Nie będziemy się kłócić, kto zawinił. Lepiej pomyślmy, co by tu zrobić…

Oboje milczeliśmy. Spojrzałam w dół i zdałam sobie sprawę, że wciąż trzymamy się za ręce. Niby niechcący odsunęłam się od niego i rozejrzałam dookoła. Nic nie można było zobaczyć, wszędzie tylko ciemność.

- Chodź, usiądziemy gdzieś, nie ma sensu tak stać – powiedział chłopak i skierował się w stronę najbliższego drzewa, a ja poczłapałam za nim.

Siadając, oparłam rękę na czymś miękkim. To coś się poruszyło, a ja odruchowo cofnęłam się i z moich ust wydobył się krzyk.

- Co jest? – spytał James zaniepokojonym tonem.

- Tam coś jest… - wskazałam na jaśniejsze miejsce na ziemi obok mnie.

James spojrzał w tamtym kierunku i wybuchnął śmiechem. Już po chwili trzymał w ręku małą kulkę, którą wyciągnął w moją stronę.

- Nie bój się, to nic takiego. To tak zwany pufek. Niegroźny. Trzymaj.

Wciąż zaskoczona zabrałam stworzenie na kolana. Faktycznie, okazało się być bardzo przyjazne. Pufek nagle podniósł powieki i ujrzałam jego śliczne, nietypowe oczy barwy złotej.

- Haha, a ja się tego bałam… Dużo ich tu jest? – zapytałam Jamesa, głaskając magiczne zwierzątko po sierści miękkiej jak puch.

- Szczerze to nie wiem, za często ich tu nie widać. Trzymają się bezdrzewnych miejsc, ten pewnie się tu zgubił, jak my.

Pokiwałam głową na znak, że zrozumiałam. Przez długi czas żadne z nas się nie odzywało. Oparłam się o pień drzewa i bezwiednie wodziłam ręką po włosach pufka. Nasza obecna sytuacja nie była zbyt ciekawa. Noc w Zakazanym Lesie? Przerażająca perspektywa.

- Zaraz wracam. Nie ruszaj się stąd, dobrze? – James poderwał się szybko z ziemi.

- Gdzie ty idziesz? – zaniepokoiłam się. Wizja samotnego spędzenia choćby minuty w tym lesie nie była przyjemna.

- Chcę coś sprawdzić. Zostań tu, bo cię potem nie znajdę, dobrze?

- James, przecież wtedy tylko się obróciłeś i mnie nie widziałeś. A teraz? No przestań, nie idź nigdzie.

- Jakimś cudem uda mi się ciebie znaleźć, nie martw się. Chcę się tylko upewnić, czy na pewno nie da się stąd wyjść. Parę minut i wracam.

- Nie masz jakiegoś sznurka? Czy czegoś podobnego? – spytałam, bo nie wierzyłam, że uda mu się z powrotem tutaj trafić.

- Nie, chyba nie.

- Au! – wykrzyknęłam, gdyż właśnie zostałam ugryziona w palec przez pufka. Stworzenie odskoczyło i uciekło, a ma moich kolanach pozostał pęczek jego sierści.

- Haha, ugryzł cię. Nie wiedziałem, że to robią – zaśmiał się chłopak.

- Tak, bardzo śmieszne. Spójrz na to – podniosłam do góry włosy zostawione przez małego gryzącego potworka. Zdziwiłam się, kiedy zobaczyłam, że były one złączone i tworzyły długą nitkę.

- Jakby nas rozumiał i wiedział, czego potrzebujemy – uśmiechnął się Rogacz. – Niczym nić Ariadny – zażartował.

- Łap jeden koniec i się przypadkiem nie zgub – powiedziałam.

- Niedługo będę – obiecał.

Czułam się o wiele pewnie, kiedy wiedziałam, że do mnie trafi. Mimo to martwiłam się o niego. Tak czy siak, byliśmy sami w tym lesie i musieliśmy trzymać się razem. Kto by pomyślał, że nasz randka się tak zakończy? A właściwie się jeszcze nie skończyła. Dorcas i Ann pewnie się zamartwiają, dlaczego nas tak długo nie ma. Mam nadzieję, że Huncwoci jakoś je uspokoją.

Kolejne minuty upływały, a jego wciąż nie było. Kłębek sierści był bardzo długi, jednak właśnie został rozwinięty do końca. Linka była napięta i tylko czekałam, jak się trochę poluzuje. Oznaczałoby to, że Potter wraca do drzewa, pod którym siedziałam. Cisza i ciemność były nie do wytrzymania. Wkrótce zaczęłam żałować, że pufek uciekł. Nie byłabym chociaż sama, choć nadal czułam jego ugryzienie.

Usłyszałam trzask gałęzi i moje serce zaczęło automatycznie szybciej być. Nić wciąż była napięta, dlatego się przestraszyłam. Hałas był coraz głośniejszy. Coś, co go powodowało, najwyraźniej się zbliżało. Wstrzymałam oddech, mając nadzieję, że to nic groźnego.

- Już jestem! – zawołał wesoło James, wynurzając się z ciemności.

Odetchnęłam z ulgą.

- Nawet nie wiesz, jak mnie przestraszyłeś! Miało być parę minut, a nie kilkanaście! – powiedziałam, kiedy usiadł przy mnie.

Trzymał w ręki zwiniętą sierść. Więc dlatego była wciąż napięta.

- E tam, przesadzasz. Nic mi nie jest, jak widzisz.

- A sprawdziłeś chociaż to, co chciałeś?

- Tak… Myślałem, że może jakoś uda mi się znaleźć drogę, ale niestety... Jakby nie ten sznurek to sam bym się zgubił, dobrze, że o tym pomyślałaś.

- No widzisz. Ale to już ostatnio raz, kiedy gdzieś teraz idziesz, dobrze?

- Jasne, już cię nie zostawię. A co, bałaś się? - uśmiechnął się.

- Tak! Ale bardziej bałam się, że coś ci się stanie – powiedziałam, zanim zdążyłam pomyśleć, co mówię.

- Bałaś się o mnie? – jego ton zmienił się na bardziej poważny.

- No tak, przecież właśnie to powiedziałam – zmieszałam się lekko, ale nie było sensu udawać, że jest inaczej.

- Hm, to miłe – mruknął cicho i niespodziewanie przybliżył się do mnie, całując mnie w policzek.

Atmosfera wyraźnie się zmieniła. On wciąż był blisko mnie, a w dodatku znajdowaliśmy się sami w ciemnym i niebezpiecznym lesie.  Rogacz owinął rękę wokół mojego pasa. Prawdopodobnie zapomniał, o czym mówiłam mu wcześniej.

- James, to trochę skomplikowane… - zaczęłam ten niemiły temat, jednak mi przerwał.

- Nie, to jest bardzo proste. Dwoje ludzi coś do siebie czuje i są razem. Nie ma w tym nic skomplikowanego – powiedział spokojnie.

- Tyle że te dwoje ludzi musi też tego chcieć.

- A ty nie chcesz?

- To nie tak… Mówiłam ci, że to skomplikowane.

Rozmowa zbaczała na złe tory. Zastanawiałam się, dlaczego nagle z tym wyskoczył, wydawało mi się, że wcześniej zakończyliśmy ten temat.

- Dla ciebie tak… Ech, dobra, nie naciskam, tylko zwyczajnie nie rozumiem ciebie do końca.

- Ja siebie też… James, i co dalej? Siedzimy tu całą noc? To jest chore… - zmieniłam temat, wykorzystując okazję.

- A masz lepszy pomysł?

- Nie… Ale no… Dziewczyny się na pewno martwią, przecież już późno. Jakbyśmy mieli różdżkę, byłoby łatwiej.

- Tak, wiem – westchnął i mocniej mnie objął. – Nie jest ci zimno? – spytał.

- Trochę… - przede wszystkim dlatego się od niego nie odsuwałam. Przy nim było po prostu cieplej.

Nie wiem, ile czasu minęło, kiedy tak siedzieliśmy. Nikt się nie odzywał, bo i po co? Pogrążyłam się w myślach, on pewnie też.

- Czego się najbardziej boisz? – spytał niespodziewanie.

Zaskoczył mnie. Zastanowiłam się nad odpowiedzią na to pytanie.

- Hmm… Chyba straty ukochanej osoby. I bezsilności. To najgorsze, co może się przytrafić – wyznałam po chwili.

- Tak, masz rację… Też tak uważam – odparł zamyślonym tonem.

- A ty?

- Sam nie wiem… Ale chyba mam podobnie jak ty.

- A dlaczego o to pytasz? – dopytywałam.

Kiedy cisza została w końcu przerwana, nie chciałam szybko do niej wracać.

Wyruszył ramionami. Nie odezwał się.

Senność zaczęła mnie dopadać, z chęcią osunęłabym się na ziemię i spała. Ale taka opcja nie wchodziła w rachubę.

- Lily, źle ci teraz? Bo ja się wciąż staram pojąć twój tok rozumowania i nie mogę… - znowu nagle wypalił.

- Nie, nie jest mi źle – poczułam na sobie jego wzrok, więc też na niego spojrzałam.

- Więc… Chyba ci to nie będzie przeszkadzało – mruknął cicho, zbliżając do mnie swoje usta. Pocałował mnie zachłannie i gwałtownie. Znowu wprawił moje serce w małą arytmię, ale co tam, nieważne. Trwałoby to dłużej, jednak kolejny trzask gałęzi sprawił, że się od niego odsunęłam.

- Słyszałeś? – spytałam.

- Nie. Co miałem słyszeć?

Znowu rozległ się ten sam dźwięk i najwyraźniej dochodził z lewej strony i był o wiele głośniejszy.

- Właśnie to – wyjąkałam, a żołądek prawie podskoczył mi do gardła.

***

Na więcej mnie nie stać. Co prawda, to nie jest główna część tego, co planowałam. Wszystko rozwinie się w kolejnej notce i będzie lepsza niż ta, tak mi się wydaje. To mały wstęp. ;p Ta notka była pisana na raty i pod względem jakościowym też nie jest najlepsza, jak dla mnie.

Wiem, że długo nic nie było. Nie miałam czasu, chęci. Ostatnio dużo nieprzyjemnych rzeczy się dzieje w moim życiu. Pisanie nie jest na pierwszym miejscu.

Blog jednak będzie prowadzony, o to się nie martwcie. Notki będą rzadziej… Raz, dwa razy w miesiącu, nie częściej. Kiedyś narzekałam, że w gimnazjum mam dużo nauki, ale teraz widzę, że to nic w porównaniu z liceum, a to dopiero początek. ;p

Nowy szablon pojawi się niedługo, czekam tylko na dokończenie i tyle. ;)

Przepraszam, że tak późno dzisiaj, ale dopiero wieczorem miałam trochę czasu na dokończenie notki. Dziękuję niektórym za wyrozumiałość  ;) I przepraszam wszystkich, że czasem was zawodzę…

Nad jeziorem - cz. 2

          James wciąż trzymał mnie za rękę, kiedy zbliżaliśmy się do wody. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero po chwili. Nagle bardzo dobrze poczułam ciepło bijące od jego dłoni. Serce zaczęło mi bić szybciej, jakbym biegła na dystans, a przecież szłam bardzo wolno. Reakcje mojego ciała na jego dotyk z pewnością nie były takie, jak zwykle.

            Przypomniał mi się jego pocałunek. Cóż, nie spodziewałam się tego, ale nie mogłam powiedzieć, że byłam rozczarowana. Było całkiem przyjemnie. I wokół panowała taka romantyczna atmosfera, że miałam ochotę to powtórzyć. Gdy tylko o tym pomyślałam, poczułam, jak moją twarz oblewa rumieniec. Już dawno zdałam sobie sprawę, że nie traktuję Jamesa jako przyjaciela. Był kimś o wiele ważniejszym. Pozostawało tylko pytanie, czy miałam w sobie dość odwagi, aby posunąć się dalej.

- James, ta woda jest zimna – mruknęłam, odsuwając się od niego na nieznaczną odległość.

- Tak myślisz? – zapytał z tajemniczym uśmiechem. Pokiwałam głową, na co on tylko zaśmiał się i ponownie chwycił mnie za rękę, by pociągnąć mnie stanowczo w stronę jeziora.

Cała ta sytuacja wydała mi się nagle być wyrwana z jakiejś książki o nastolatce, która napotyka na swojej drodze chłopaka ze snów, a ten oprowadza ją po tym wyimaginowanym świecie. Szybko jednak pozbyłam się tych skojarzeń, kiedy zauważyłam zniecierpliwioną minę Jamesa. Chwilę potem na jego twarzy pojawił się uśmiech, co całkowicie mnie zdekoncentrowało, przez co nie domyśliłam się,  co zamierza zrobić.

Nie zdążyłam nawet zaprotestować, a James już trzymał mnie na rękach.

- Co ty robisz? Puść!

- Jasne, ale poczekaj, aż wejdziemy trochę głębiej, bo chyba nie chcesz spaść na piach, nie? – zapytał poważnym tonem, po czym żwawo ruszył przed siebie.

- Nie, James, nie rób tego! Ta woda jest na pewno zimna! Nie odważysz się.

- Chcesz się założyć? – spytał z diabelskim uśmieszkiem.

- Niekoniecznie! To nie był zbyt dobry pomysł, żeby się kąpać w tym jeziorze. James, wychodź stąd… - chłopak sobie jednak nic z moich słów nie robił.

Wzmocnił uścisk, przez co przez chwilę poczułam się nieco skrępowana, ale szybko mi to przeszło. On natomiast schylił się tak, że odległość między mną a taflą wody wynosiła kilkanaście centymetrów. Odruchowo podciągnęłam się wyżej, trzymając się jego szyi. Ta sytuacja z boku zapewne wyglądała przekomicznie, ale mi wcale do śmiechu nie było. Nagłe zanurzenie w lodowatej wodzie nie należało do przyjemnych doświadczeń.

- Zawsze wiedziałem, że chcesz być jak najbliżej mnie – mruknął z zadowoleniem w głosie.

- Chciałbyś! – miałam nadzieję, że nie zauważył, jak zadrżał mi głos.

Chłopak zaśmiał się cicho, po czym powoli wyprostował się. Moje nogi znalazły się w wodzie, przed którą tak się wzbraniałam.

Okazało się, że moje obawy były całkowicie niepotrzebne. Temperatura jeziora dorównywała tym z najcieplejszych mórz świata.

- Jakim cudem ta woda jest taka ciepła? – zapytałam zdziwiona.

Wprawdzie dzisiejsza pogoda była idealna. Gorąco, lekki wietrzyk, dzięki któremu powstawały niewielkie fale. Jednak to na pewno nie wystarczyłoby, żeby woda tak się ogrzała.

James udał, że się zastanawia, a jego dłonie w tym czasie powędrowały na moją talię. Ja natomiast wciąż obejmowałam go za szyję. Nie zmieniłam jednak pozycji; wolałam, żeby to on się odsunął. Nie zrobił tego jednak.

- Kałamarnica wydziela specyficzną substancję. Nie do końca wiem, co to jest, ale myślę, że to jakaś magiczna ochrona. I ona ogrzewa tę wodę. Zimą, co prawda, ona zamarza, co mnie trochę nadal dziwi, ale to musi mieć jakiś związek z czarami. Dużo osób się kąpie w jeziorze, a mało kto zastanawia się nad tym, dlaczego nie jest mu zimno – uśmiechnął się delikatnie.

- Dlaczego o tym nie wiedziałam?

- Hmm… Może dlatego, że tym nie piszą w „Historii Hogwartu” – mruknął.

Otworzyłam na chwilę usta, nie widząc, co odpowiedzieć, ale wkrótce potem stwierdziłam, że nie ma sensu wdawać się z nim w przekomarzanki. Zdjęłam dłonie z jego szyi, po czym odsunęłam się od niego.

Skoro woda była taka ciepła i przyjemna, to dlaczego by z niej nie skorzystać?

Ruszyłam przed siebie, powoli się zanurzając.

- A dokąd to? – zawołał za mną James.

- Popływać!

Chwilę potem chłopak znalazł się przy mnie, niby przypadkiem ochlapując mnie wodą. Nie pozostałam mu dłużna i już po kilku minutach byłam cała mokra. Na tym się jednak nie skończyło. Rogacz przyciągnął mnie do siebie, po czym bezceremonialnie skierował wodę na moją twarz.

- James! – krzyknęłam głośno z oburzeniem.

- Tak? – zapytał niewinnym głosem.

- To miłe nie było – udałam, że się obrażam, krzyżując ręce na piersiach.

Potter położył dłonie na moich ramionach i przybliżył się do mnie.

- Lubię jak się denerwujesz – szepnął.

- Zauważyłam to, wiesz? – odwróciłam się do niego i szybko, żeby nie skojarzył, co zamierzam zrobić, uderzyłam o wodę, która poleciała wprost na jego twarz.

Spędziliśmy w jeziorze jeszcze dużo czasu. Wygłupialiśmy się jak dzieci, co było bardzo zabawne. Kiedy przypadkiem James ocierał się o mnie, czułam przyjemne ciepło i przechodziły mnie małe dreszcze. Nic więc dziwnego w tym , że kiedy nagle jego dłonie owinęły się wokół mojego brzucha, serce zaczęło mi bić o wiele mocniej niż zwykle.

- Mam jeszcze jedną małą niespodziankę na dziś – mruknął tajemniczym tonem.

- Jaką? – on mnie co chwilę zaskakiwał. Ciekawe, co wymyślił tym razem.

- Chodź, to ci pokażę – puścił mnie, jednak zaraz potem złapał mnie za rękę i delikatnie pociągnął, a na jego twarzy widniał szeroki uśmiech.

Nie protestowałam, kiedy prowadził mnie w stronę największej skały wystającej ponad powierzchnię wody. Ufałam mu i wiedziałam, że za chwilę pokaże mi coś naprawdę wspaniałego.

Wciąż się dziwiłam, jak to się stało, że zabrnęliśmy tak daleko. Nie chodziło mi oczywiście o odległość, jaką pokonaliśmy przez tę kilka minut. Miałam na myśli nas, nasze wzajemne relacje. Tyle razy mu mówiłam, że nigdy nie zgodzę się na randkę, a tu proszę – znajdowałam się z nim poza terenem Hogwartu, co dozwolone nie było, a w dodatku sprawiało mi to niemałą przyjemność.

            Szliśmy wzdłuż tej skały, nic nie mówiąc. James trzymał mnie mocno za rękę. Wyglądał na głęboko zamyślonego. Raz spojrzał na mnie i obdarzył mnie ślicznym uśmiechem. Coraz bardziej ciekawiła mnie jego niespodzianka. Gdzie on ją ukrył? Jak na razie widziałam tylko wodę i kamienie.

- Jesteśmy prawie na miejscu – oznajmił, zatrzymując się niespodziewanie.

- Eee… James, ale tu nic nie ma – mruknęłam.

- Wiem, dlatego powiedziałem „prawie” – uśmiechnął się. – Teraz… Trochę sobie ponurkujemy – powiedział.

Spojrzałam na niego sceptycznie, nie do końca rozumiejąc, o co mu chodzi.

- Przepłyniesz ze dwa metry pod wodą? – zapytał.

Pokiwałam głową, zdając sobie sprawę, że on wcale nie żartował.

- To dobrze. Tutaj, musimy przepłynąć pod tą skałą. A potem… Sama zobaczysz. No, chodź – puścił moją dłoń i błyskawicznie zanurkował.

Stałam tak przez kilka sekund i nie wiedziałam, co zrobić. Powinnam pójść w jego ślady, ale zanim to do mnie dotarło, chłopak wynurzył się tuż przy mnie.

- Nie myślałaś chyba, że cię tak zostawię, co? – spytał.

Mokre włosy śmiesznie przylegały mu do głowy. Byłam przyzwyczajona do rozczochranej czupryny.

- Nie, zastanawiałam się tylko, dokąd ty chcesz mnie zaprowadzić – odparłam.

- Do pewnego miejsca, które chyba ci się spodoba. Płyń za mną, okej?

- Dobrze – zgodziłam się.

Chłopak ponownie zanurzył się w wodzie, a ja, niewiele myśląc, bo jeszcze mogłabym zmienić zdanie, zanurkowałam za nim.

Przepłynięcie dwóch metrów pod wodą nie było dla mnie żadną trudnością. Kiedy się wynurzyłam, przeżyłam szok. Wiedziałam, że należy się spodziewać czegoś niezwykłego, ale nie wiedziałam, że może to być aż tak cudowne.

Moim oczom ukazała się mała jaskinia. Właściwie była to wysepka na tej części jeziora, którą skały otaczały z każdej strony. Rozglądnęłam się dookoła – nie było żadnego innego wyjścia.

Jaskinia przypominała dużą oszlifowaną muszlę, bo cała się błyszczała. Mieniła się na wszystkie kolory tęczy, w zależności od tego, pod jakim kątem się na nią spojrzało. Podpłynęłam bliżej i zauważyłam, że składała się z małych przeźroczystych kamieni. W środku ujrzałam mnóstwo róż powplatanych w niewielkie przerwy między kryształkami.

- Niesamowite… - powiedziałam.

James usiadł na brzegu i wyciągnął dłoń, a by pomóc mi wyjść. Już po chwili siedzieliśmy w środku na ogniście czerwonym kocu, a zapach róż unosił się w powietrzu, dodając uroku temu magicznego miejscu.

Rogacz patrzył na mnie z wyczekiwaniem widocznym w oczach, ale na jego twarzy wciąż gościł uśmiech. Czekał, aż coś powiem.

- Tu jest… pięknie. Jak znalazłeś to miejsce?

- A tu już moja mała tajemnica – uśmiechnął się jeszcze szerzej.

Westchnęłam, choć wiedziałam, że i tak się nie dowiem. Spojrzałam w górę. Dokładnie nad nami znajdowało się Słońce, którego promienie przedostające się przez kryształki sprawiały, że ogarniał mnie zachwyt.

James przysunął się bliżej mnie, a jego dłoń objęła mnie w pasie. Przeszedł mnie dreszcz, ale i tym razem nie protestowałam. Znowu zastanowiłam się, jak to się stało, że siedzimy tu teraz razem przytuleni, ale nie wymyśliłam żadnej odpowiedzi.

- Cudowne miejsce, naprawdę. Takie… Pełne magii – powiedziałam.

- Dlatego cię tu zabrałem. Chciałem, żeby dziś wszystko było idealne – rzekł.

- I tak jest – odparłam, a on przytulił mnie mocniej.

Oparłam głowę na jego ramieniu, co zaskoczyło mnie samą. Jamesa najwyraźniej to usatysfakcjonowało, gdyż zamruczał słodko.

- Więc dopiąłem swego – stwierdził z dumą.

- To znaczy?

- Umówiłaś się ze mną. A w dodatku z własnej woli i wydaje mi się, że tobie się tu podoba.

Zaśmiałam się.

- To prawda. Aż sama się dziwię.

Nagle drgnął i obrócił się w moją stronę. Spojrzał mi prosto w oczy i rzekł głębokim głosem:

- Jestem ciekaw, czy miałabyś coś przeciwko, gdybym coś zrobił.

- Hmm… - udałam, że się zastanawiam. – Zależy co.

- To – powiedział i przybliżył swoje usta do moich, składając na nich delikatny pocałunek. Zaraz potem odsunął się i spojrzał na mnie wyczekująco.

- Chyba nie miałabym nic przeciwko – wymamrotałam, lekko zamroczona, bo nadal myślałam o wydarzeniu sprzed kilku sekund.

Zaraz potem znowu poczułam jego miękkie wargi i całkowicie zatraciłam się w pocałunku. Było tak, jak lubiłam najbardziej. Delikatnie, acz stanowczo. Jamesowi jednak wciąż było mało, bo całował coraz namiętniej i zachłanniej. Objął mnie mocno dłońmi, a ja zarzuciłam mu ręce na szyję.  Poddałam się jego ustom i obojgu nam sprawiało to ogromną przyjemność. Jego ręce przesuwały się po mojej talii i plecach i coraz trudniej było mi wyobrazić sobie, że kiedykolwiek mamy się od siebie oderwać.

Kiedy po dłuższej chwili się od siebie odsunęliśmy, serce waliło mi jak oszalałe. Oparłam głowę na jego ramieniu, a on przytulił mnie z całych sił. 

- Cudownie... - wyszeptał.

Nie wiem, ile dokładnie, ale spędziliśmy w tej magicznej jaskini bardzo dużo czasu. Chłopak wciąż mnie obejmował, a ja czułam przyjemne ciepło bijące od niego. I wtedy miałam już pewność, że moje uczucie do niego wciąż rosło i nawet nie próbowałam zaprzeczać.

            W końcu James oznajmił, że powinniśmy wracać na plażę. Wolałam zostać tutaj, ale przekonał mnie tym, że mamy jeszcze sporo jedzenia, a ja zaczynałam być głodna. Tym razem zanurkowałam pierwsza pod skałą. Chciałam zapamiętać dokładnie miejsce, w którym się wynurzyłam, żeby wiedzieć, jak tu trafić – tak na wszelki wypadek.

Usiadłszy na kocu, James sięgnął po ręcznik i troskliwie mnie nim owinął. Potem podał mi jedną kanapkę, a sam wziął sobie drugą. Po raz kolejny stwierdziłam, że skrzaty przygotowują naprawdę pyszne jedzenie. O pocałunku nie rozmawialiśmy. W mojej podświadomości wciąż pozostawało wspomnienie o nim, przez co byłam lekko rozkojarzona.

Słońce chyliło się już ku zachodowi. Nawet nie przypuszczałam, że tak szybko minie mi czas z Jamesem.

- Która godzina? – spytałam.

Chłopak sięgnął po zegarek i odparł:

- Prawie ósma. Powinniśmy już wracać, jeśli chcesz zdążyć przed zmrokiem – odparł. – Kurcze! Nie wziąłem różdżki! Wiedziałem, że o czymś zapomniałem – mruknął.

- Nie martw się, ja swojej też nie mam – uśmiechnęłam się i zerknęłam na tarczę Dziennej Gwiazdy. Zapragnęłam zostać tutaj dłużej, gdyż przypuszczałam, że zachód Słońca będzie przepiękny i niezwykły, jak wszystko dzisiaj.

- Tak… Ale chciałem ci coś jeszcze pokazać, a do tego potrzebna mi różdżka – westchnął.

- Następnym razem – odpowiedziałam, a dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z moich słów. Czy ja właśnie zgodziłam się na kolejną… randkę?

James chyba też to tak zrozumiał, bo na jego twarz wpłynął charakterystyczny uśmiech, który tak mi się podobał.

- Dobrze, następnym razem.

Poszłam się przebrać w moje ubrania, bo zaczynało robić się chłodno. Tym razem nie bałam się, że James będzie podglądać, jak ostatnio. Chyba byłam w jakimś transie, bo normalnie nie miałam takiego dobrego humoru.

- Możemy zostać tu jeszcze trochę? Zaraz zachód Słońca… - wyjąkałam, siadając przy Jamesie.

On także był już ubrany. Wszystko już spakował, zostawił tylko koc, jakby przeczuwał, że zapytam o coś takiego.

 - Oczywiście, jeśli chcesz. Nawet nie wiesz, jak się cieszę z dzisiejszego dnia – przysunął się bliżej mnie i, tak jak w jaskini, objął mnie.

Nigdy wcześniej nie widziałam piękniejszego zachodu Słońca. Co prawda, na horyzoncie widniały drzewa, lecz barw, które pojawiały się na niebie, nie sposób było zapomnieć. Intensywna czerwień, różne odcienie pomarańczy, gdzieniegdzie żółty. Cudowny widok. A obok mnie chłopak, który dziś zaskoczył mnie wiele razy, a ja czułam się przy nim wspaniale.

Siedzieliśmy jeszcze bardzo długo, aż zmierzch przerodził się w noc, a na niebie pojawiło się mnóstwo gwiazd. Z niechęcią stwierdziłam, że najwyższa pora już wracać. Zanim trafimy do zamku minie i tak jeszcze sporo czasu.

Kiedy wstaliśmy, James przytulił mnie mocno i wyszeptał prosto do ucha:

- Dziękuję. To najlepszy dzień w moim życiu – a jego usta po razu kolejny odnalazły moje i złączyliśmy się w krótkim pocałunku.

- To ja ci dziękuję – powiedziałam, gdy się oderwaliśmy.

Chłopak uśmiechnął się delikatnie i spojrzał mi w oczy. Jego tęczówki błyszczały wesoło. Przestraszyłam się nagle. Czy on teraz spodziewał się, że… będziemy razem? Nie… Na to to ja jeszcze gotowa nie byłam.

- James… Nie spodziewaj się ode mnie… Zbyt wiele. Dzisiaj było cudownie, muszę to sobie poukładać. Chyba potrzebuję trochę czasu – powiedziałam.

Musiałam go uprzedzić. Nie mogłam mu niczego obiecywać, kiedy sama do końca nie wiedziałam, czego chcę.

- Dobrze – przez chwilę chyba był rozczarowany, ale zaraz potem się uśmiechnął. – Czekam już dość długo, mogę poczekać jeszcze trochę – pochylił się i pocałował mnie w czoło. - Wracajmy już – rzekł i schylił się po rzeczy, które tutaj zabrał.

Droga powrotna nie była już taka ciekawa, jak wtedy, kiedy tu szliśmy. Ciemno, cicho, mrocznie. Na duchu podtrzymywała mnie myśl, że James dobrze zna te tereny. Gdybym była tu sama, z pewnością bym panikowała. On szedł raźnym krokiem i wyglądał na zadowolonego. Poczułam ulgę widząc, że nie zraniłam go moimi słowami. Nie był mi obojętny, ale naprawdę potrzebowałam czasu.

            Nagle niespodziewanie zatrzymał się. Zrobiłam to samo, nie wiedząc, co się stało. Spojrzałam na niego uważnie. On wpatrywał się w ciemną przestrzeń przed nami, jakby czegoś szukając. Wciągnął głośno powietrze.

- Cholera – szepnął cicho, jednak zdołałam to usłyszeć.

W jego głosie czaiła się nutka strachu. Wiedziałam, że to nie koniec naszych przygód na dzisiaj…

***

Ech. Jest notka. Możecie mi wierzyć lub nie, ale ten rozdział pisałam ponad dwa tygodnie. Dopadł mnie wakacyjny leń… Aktualnie pochłaniam „Kroniki Wampirów” pani Anne Rice i nie mogłam się wciąż zebrać, żeby to napisać. Jakoś się udało i ciekawi mnie, co myślicie o tej notce. :)

Komentarze pewnych osób, którym bardzo przeszkadza to, że nie dodaję często notek, strasznie mnie irytują. Nikt nie każe wam tu zaglądać. Coś przeszkadza – czerwony krzyżyk w prawym górnym rogu. Proste. Ja mam swoje życie, a blog nie jest na pierwszym miejscu moich priorytetów.

Dobra. :) Kolejna notka, mam nadzieję, jeszcze w sierpniu. Wyjeżdżam we wtorek i wrócę pod koniec wakacji, wtedy może, powtarzam: może, coś dodam. Postaram się. To, co będzie w następnej notce, planuję już od półtora roku, więc muszę to tylko dobrze opisać. :)

Mam małą prośbę… Czy jest ktoś chętny, aby pomóc mi przy nowym szablonie? Sama próbowałam, ale nie znam się na programach graficznych i praktycznie nic mi nie wychodzi. Zgłoszenia na maila, GG albo w komentarzach. ;)

To tyle… Przepraszam, że tak długo czekaliście.