W Zakazanym Lesie - cz. 3

         Do mojej świadomości zaczęły się przedzierać różne dźwięki. Najpierw usłyszałam szelest liści na drzewach, poruszanych przez wiatr. Do tego doszedł cichy śpiew ptaków. Wsłuchałam się bardziej w otaczające mnie odgłosy i wychwyciłam jeszcze jeden. Spokojny oddech. W końcu przypomniałam sobie, co się działo. Leżałam z Jamesem w Zakazanym Lesie i nie wiem, ile czasu to trwało. Musiałam najwyraźniej zasnąć… Drgnęłam i otworzyłam oczy. Naprzeciwko mnie znajdował się Rogacz, który także się we mnie wpatrywał.

- Witaj, śpiąca królewno – uśmiechnął się szeroko.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi i rozejrzałam dookoła. Zaczynało już świtać, przez co las nie wydawał się już być taki straszny i ciemny.

- Która godzina? – spytałam i szybko poderwałam się do pozycji siedzącej. James zaraz podążył za mną.

- Pewnie koło czwartej. Posiedzimy jeszcze trochę i możemy ruszać.

- To dobrze.

Oboje milczeliśmy. Poczułam się trochę niezręcznie, kiedy uświadomiłam sobie, że poprzednie dwie godziny spędziłam tuż przy nim.  Wydawało mi się, że powinnam coś powiedzieć, ale nie wiedziałam, co.

- Jak się spało? – zapytał chłopak, usadawiając się przy mnie. Objął mnie jedną ręką w pasie i przysunął jeszcze bliżej.

- Hmm… Bardzo dobrze. Nie sądziłam, że uda mi się zasnąć. A ty? Spałeś?

- Pewnie, że nie. Przecież obiecałem, że będę miał na ciebie oko. Ale i tak miło spędziłem czas… - na jego twarzy zagościł tajemniczy uśmieszek.

Stwierdziłam, że nie warto wdawać się w szczegóły. Siedzieliśmy tak przytuleni, a jego obecność dodawała mi otuchy.

- Spójrz tam, szybko! – powiedział nagle i wskazał ręką na fragment nieba widocznego zza korony drzew.

Zrobiłam to, co kazał. Przez kilka sekund udało mi się widzieć przemieszczający się jasny punkt na niebie – spadającą gwiazdę. Z moich ust wydobyło się ciche westchnienie. Pierwszy raz w życiu widziałam coś takiego. Ogarnął mnie zachwyt, chociaż wiedziałam, że tak naprawdę to może być meteoryt lub przelot stacji kosmicznej.

- Pomyślałaś życzenie? – spytał zaciekawiony.

- Kurcze, nie zdążyłam – wyznałam szczerze. Całkowicie zapomniałam o tym przesądzie.

Chłopak zaśmiał się z mojego gapiostwa, po czym szybkim ruchem podniósł się, wcześniej jednak zdarzył musnąć ustami mój policzek. Jego gest znowu mnie zaskoczył, ale była to pozytywna niespodzianka. Spojrzałam na niego, ale ten już zaczął zbierać ręczniki i inne rzeczy do koszyka. Nie było tego dużo, więc uznałam, że nie potrzebuje mojej pomocy i sam sobie poradzi.

Słońce już wschodziło, nadając niebu niesamowity kolor. Mieszanka czerwieni, pomarańczy i żółtego tworzyła romantyczny nastrój. Ptaki wydawały z siebie przyjemne dźwięki, których nigdy wcześniej nie słyszałam. Przypuszczałam, że zwierzęta te posiadają jakieś magiczne zdolności.

- Ej, Lily! Idziemy, czy chcesz tu jeszcze zostać? – zawołał James, stojąc kilka metrów ode mnie. W jednej ręce trzymał koszyk, a drugą wyciągał w moją stronę.

- Idę, idę, jasne – powoli podniosłam się z ziemi i ruszyłam w jego kierunku.

Dotarłszy do chłopaka, odwróciłam się, aby po raz ostatni spojrzeć na miejsce, w którym spędziłam dzisiejszą noc. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek tu jeszcze wrócę. Teraz ta część lasu wydawała się interesująca, kiedy była oświetlona promieniami Słońca.

Nic nie mówiąc, James ruszył żwawo przed siebie, a ja podążyłam za nim. Wiedział, dokąd iść, gdzie skręcić. Sprawiał wrażenie bardzo pewnego siebie. Kiedy udało mi się go dogonić, zobaczyłam, że cały czas się uśmiechał. Wcześniej mówił, że z tego miejsca nie można się wydostać w nocy, cały czas krąży się dookoła. Dopiero rano wyjście jest możliwe. Kiedy tak na niego patrzyłam, ogarnęły mnie wątpliwości… Czy aby na pewno tak było? Czy on sobie tego nie zmyślił, żebyśmy spędzili razem jeszcze więcej czasu?

Nie… Nie, nie zrobiłby tego. Odpędziłam od siebie te negatywne przypuszczenia i zaczęłam sobie przypominać czas, który z nim spędziłam.

Oczywiście głęboko się zamyśliłam, dlatego szłam przed siebie, nie zwracając uwagi na nic dookoła. Czasami tylko sprawdzałam, czy na pewno idę za Rogaczem. Przypomniało mi się, że on przecież jest animagiem, więc ewentualnie mógłby się przemienić w jelenia i mnie wziąć na siebie, a droga do zamku na pewno potrwałaby krócej. Skarciłam się szybko za takie głupie pomysły. Nie dość, że bym go zwyczajnie wykorzystała, to jeszcze ja czułabym się dziwnie, jadąc na nim. Sam ten pomysł brzmiał niedorzecznie.

Nagle zahaczyłam o wystający korzeń. Nie zauważyłam go wcześniej. Straciłam równowagę i przewróciłam się. Wszystko działo się w ciągu paru sekund. Nim się spostrzegałam, leżałam już na ziemi.

James w mgnieniu oka stał już przy mnie.

- Nic ci nie jest? – spytał zaniepokojony, klękając przy mnie.

- Nie, chyba nie. Ała! – wyrwało mi się, kiedy poczułam pulsujący ból w łydce.

- Co jest? – dopytywał się coraz bardziej nerwowo.

- Chyba coś mam z nogą… - mruknęłam, próbując zmienić pozycję.

Nogawka spodni była przecięta. Czerwony płyn wydobywał się z mojej nogi, wściekając w materiał.

- Cholera, musimy to zatamować – James pobiegł do koszyka i wyciągnął z niego ręcznik. Wrócił do mnie i czym prędzej owinął go wokół mojej łydki.

- Dzięki – powiedziałam. Jego szybka reakcja mnie zaskoczyła, zanim ja bym załapała, co należy zrobić, minęłoby trochę czasu.

- Jak ty to zrobiłaś? – spytał, siadając obok. Przyglądał mi się uważnie.

- Potknęłam się – wyznałam i spuściłam głowę.

Moim oczom ukazał się spory kawałek szkła. Skąd on się tu wziął? Wskazałam go chłopakowi, mówiąc:

- To dlatego się skaleczyłam.

- Nazywasz to skaleczeniem? Dziewczyno, ta rana musi być głęboka, skoro krew leci ci tak mocno. Mam nadzieję, że uda się to zatamować. A poza tym? Wszystko w porządku?

Wzruszyłam ramionami.

- Chyba tak. Otarłam jeszcze ręce, ale to nic takiego.

Chłopak pokręcił jeszcze głową i dalej mi się przypatrywał. Pewnie szukał jeszcze innych obrażeń. Nagle zaczęłam się śmiać, na co on zareagował krzywym spojrzeniem.

- Mogę wiedzieć, co jest w tej sytuacji takiego śmiesznego?

- Cała ta sytuacja! Jakby się nic nie stało, to by się to wszystko aż zbyt dobrze skończyło. Przynajmniej będę miała jakąś pamiątkę po tej nocy, bo raczej zostanie mi blizna, nie? – uśmiechnęłam się.

Udało mi się zarazić Jamesa tą wesołością i on także się zaśmiał.

- Jesteś niemożliwa.

Siedzieliśmy jeszcze jakiś czas, czekając aż krew przestanie mi lecieć. Rogacz zarządził, że lepiej będzie, jak zostawimy ręcznik owinięty wokół nogi, tak na wszelki wypadek. Powoli ruszyliśmy w dalszą drogę. Chłopak szedł cały czas blisko mnie, gotowy w każdej chwili mnie złapać.

Znowu milczeliśmy. Nie wiem, ile czasu już minęło, odkąd upadłam, ale zdawało mi się, że jesteśmy już blisko zamku.

- James, myślisz, że w bibliotece zjadę jakieś informacje o tym miejscu, w którym byliśmy? - zapytałam.

- Całkiem możliwe, chociaż radziłbym ci poszukać w dziale ksiąg zakazanych.

- Tak, bo przypadkiem uda mi się tam wejść – zaśmiałam się.

Noga cały czas mnie bolała, chociaż starałam się na to nie zwracać uwagi. Przypomniałam sobie, o czym myślałam, zanim się wywróciłam. Przez chwilę zastanawiałam się, czy mogę go o to spytać, nie ukazując mu przy tym braku zaufania. Uznałam jednak, że lepiej wyjaśniać wszelkie niepewności od razu.

- James… Nie obraź się, że cię o to pytam, ale chciałabym coś wiedzieć. To miejsce istnieje naprawdę, tak? Nie wymyśliłeś sobie tego ot tak? – przełknęłam głośno ślinę.

Przystanął nagle i odwrócił się w moją stronę. Rzucił mi takie spojrzenie, że natychmiast pożałowałam, że w ogóle o to zapytałam.

- Lily - zaczął. - Czy ty naprawdę myślisz, że taka głupota przyszłaby mi do głowy? Kurcze, myślałem, że mi ufasz, a tu takie coś…

- Ufam ci. Ufam, pewnie, że tak. Tylko… No nie chciałam mieć niejasności.

Jego wyraz twarzy nadal się nie zmieniał, Staliśmy nieruchomo naprzeciwko siebie, aż nagle on przysunął się i objął mnie w pasie.

- Słuchaj, nie ściemniałbym ci tak przecież. To był przypadek, że tam trafiliśmy – spojrzał mi w oczy.

- W porządku, wierzę ci. Przepraszam za to, po prostu chciałam się upewnić.

- Jasne – mruknął tylko, po czym mnie pocałował.

Tym razem nie chciał tego szybko zakończyć. Przycisnął mnie mocniej do siebie, pogłębiając pocałunek, który robił się coraz bardziej namiętny i pełny uczuć.

Nie wiem, ile czasu to trwało. Zupełnie się w tym zatraciłam i oprzytomniałam dopiero wtedy, kiedy się od siebie odsunęliśmy. Spojrzałam mu w oczy, kiedy on zrobił to samo. W jego orzechowych tęczówkach czaiło się pożądanie, które jednak opanował. Na jego usta wstąpił delikatny uśmiech.

- To co, wracamy do rzeczywistości? – spytał nonszalancko, odsuwając kilka gałęzi i wskazując przed siebie.

Podeszłam do niego. Faktycznie, staliśmy na skraju lasu. Trochę dalej stał nasz zamek – Hogwart. Jego pytanie było jak najbardziej na miejscu. W ciągu ostatnich dni zdawaliśmy się być w innym świecie. A teraz trzeba było wrócić do codzienności. Czułam jednak, że i tak nadchodzą zmiany…

***

I na tym kończymy te jakże sielankowe notki. ;) Kolejny rozdział pojawi się po Świętach. Wcześniej nie dam rady. Wtedy będzie trochę wolnego, to postaram się napisać ze dwa rozdziały na przód.

Co sądzicie o szablonie? Wykonała go dulce_bells i bardzo jej za to dziękuję. :) Do starego wystroju na pewno już nie wrócę. ;p

Co do notki… Długością nie zachwyca, wiem. Treść? Musiałam to jakoś zakończyć. W kolejnym rozdziale więcej akcji. ;)

Pozdrawiam!

W Zakazanym Lesie - cz. 2

Hałas dochodzący z lewej strony stawał się coraz głośniejszy. Odruchowo przysunęłam się bliżej Jamesa i wstrzymałam oddech. On także się spiął. Nikt nic nie mówił, oboje nasłuchiwaliśmy. Miałam olbrzymią nadzieję, że to, co nadchodziło, nie będzie wrogo do nas nastawione. Ani niebezpieczne.

Kiedy usłyszałam kolejny trzask, drgnęłam. Niepewnie spojrzałam w tamtą stronę, ale jedyne, co udało mi się dostrzec, to ciemny kształt wyłaniający się zza drzew.

- James… - szepnęłam w panice.

- Cii – mruknął tylko i mocniej mnie objął.

Gwałtownie oblał mnie strach i panika. Nie wiedziałam, co zrobić, jeśli faktycznie coś nam groziło. Dwoje młodych czarodziejów w lesie pełnym magicznych stworzeń, nie wiadomo jak szkodliwych, a do tego bez różdżki. Wprost cudowne położenie.

Ciemna sylwetka po chwili znalazła się bardzo blisko nas. Teraz udało się dojrzeć więcej szczegółów. Istota ta przypominała psa, jednak zdawała się mieć korę drzewa zamiast sierści. Przez ułamek sekundy mignęło mi coś białego przed oczami, co prawdopodobnie było zębami stworzenia. To wystarczyło, żeby mnie przerazić.

- Co to jest? – wyjąkałam najciszej jak umiałam.

- Wydaje mi się… Że to jest błotoryj – powiedział James, lekko się rozluźniając. – Nie jest groźny – dodał. – Jeśli nie będziemy go zaczepiać, to sam pójdzie i nic nam nie zrobi.

- Naprawdę? Tak się go przestraszyłam… Czekaj, błotoryj? Czytałam o tym kiedyś… Skoro on tu jest, to by oznaczało, że gdzieś w pobliżu jest bagno.

- Tylko że ja nie jestem pewien czy to na pewno to – zaśmiał się lekko, co wystarczyło, żeby przestać się bać.

- A ja jestem. Zobacz na tę sierść. To na pewno błotoryj. Pamiętam, że żywi się mandragorą, więc w porządku.

Uspokoiwszy się, osunęłam się od chłopaka. Wydało mi się nieodpowiednie takie mocne przyleganie do niego, jeszcze mógł sobie coś pomyśleć. Chociaż on i tak już za dużo myślał…

Stwór przewędrował obok nas i zniknął po drugiej stronie. Mimo że już się tak nie bałam, wciąż miałam obawy co do nocy spędzonej w Zakazanym Lesie. Kto wie, co nas jeszcze czekało? Wcześniej pufek, teraz błotoryj. Jeszcze chwila i pewnie zza drzew wyskoczy rogogon węgierski albo bazyliszek. Do wschodu Słońca zostało jeszcze kilka godzin. Znowu zalała mnie panika. Co jeśli nawet wtedy nie uda nam się wyjść?

- Która godzina? – zapytałam.

- Dochodzi dwunasta. Ale nam szybko czas zleciał… - uśmiechnął się.

- Tak, a dziewczyny pewnie umierają ze strachu – poczułam zawód na myśl, że muszę tu siedzieć, zamiast być z nimi w dormitorium i opowiadać im wszystko po kolei. Chciałyby pewnie znać każdy szczegół mojego spotkania z Jamesem. Z drugiej strony mogę spędzić z nim więcej czasu, co ma swoje zalety, ale wolałabym być w innym miejscu.

- Potem im wszystko wyjaśnisz… Nie martw się, rano będziemy z powrotem w Hogwarcie.

- Jeśli do tego czasu nic się nie stanie – wtrąciłam.

- Nie myśl tak pesymistycznie, nic nam nie będzie.

- A ty nie myśl tak optymistycznie, nie wiadomo, co nas tu może spotkać.

Strach brał nade mną górę i teraz wydawało mi się, że ta sytuacja źle się skończy.

Rogacz wyczuł, że zaczynam panikować i ponownie mnie objął. Jego dotyk miał specyficzne właściwości, dzięki niemu poczułam się odrobinę spokojniejsza.

- Lily, nic się nie stanie, słyszysz? Nie pozwolę nikomu zrobić ci krzywdy. Nie martw się…

-  Ale co ty zamierzasz tutaj zrobić? James, tu jest ciemno, przerażająco, nie wiemy jak się wydostać… A w dodatku jest strasznie zimno – mruknęłam, na co on się tylko tajemniczo uśmiechnął.

***

            - No i gdzie oni są? Syriusz, jest już po północy! Mówiłeś, że wrócą już do tego czasu! – wydarła się Dorcas.

Godzinę wcześniej ona i Ann bez pukania wpadły do dormitorium Huncwotów i wyrwały ich brutalnie ze snu. Powodem tego była ich troska o przyjaciółkę, która powinna wrócić kilka godzin wcześniej z randki, a tego nie zrobiła. I tak oto Dorcas i Ann siedziały na łóżku wciąż zaspanego Łapy, a Remus próbował zasnąć, jednak donośny głos Meadowes mu to uniemożliwiał. Peter już dawno pochrapywał na sąsiednim łóżku, co bardzo irytowało dziewczyny.

- Dorcas, dajże spokój… Wrócą przecież niedługo, ile razy mam ci to powtarzać? – spytał, patrząc na nią nieprzytomnym wzrokiem.

- Zamiast powtarzać lepiej byś coś zrobił. W końcu James to twój przyjaciel!

- I na pewno wiesz, gdzie mogą być – dodała Ann.

- Nie wiem, nie mam pojęcia na jaki pomysł on wpadł. Ale przestańcie już, ja chcę spać…

- A ja chcę, żeby Lily wróciła w takim samym stanie jak była, bo jak nie, to możesz się już pożegnać ze swoim kumplem – warknęła Meadowes.

- Nic im nie będzie! – krzyknął Black. – A może tak dobrze się bawią, że nie chcą się rozstawać? O tym też by trzeba pomyśleć. Uspokójcie się obie i idźcie spać. Lily przecież was obudzi jak wróci.

- Tylko ciekawe kiedy wróci.

Syriusz westchnął, starając się uspokoić. Dorcas doprowadzała go powoli do szału. Chłopak posłał błagalne spojrzenie do Ann, ale ona udała, że tego nie widzi.

- Cholera, ale co ja mam zrobić? Do nauczycieli nie pójdziemy przecież, a ja sam nie mam pojęcia, gdzie mogą być.

- Więc jeśli nie masz nic przeciwko, to sobie tu poczekamy na nich, skoro mówisz, że niedługo będą.

Mina Syriusza wskazywała na to, że ma dużo przeciwko, ale nie odważył się odezwać.

***

            W milczeniu patrzyłam, jak James opróżnia zawartość kosza piknikowego, który mieliśmy ze sobą. To, co było mu niepotrzebne, wrzucił z powrotem, a resztę zostawił. W zasadzie to schował wszystko, oprócz ręczników.

- No. To możemy się położyć, chyba że wolisz robić coś innego. Ja proponowałbym sen.

- Zasnąłbyś tutaj? Serio?

- Ja nie. Mówiłem o tobie. Ja zamierzam cię pilnować, żeby przypadkiem żadne stworzenie mi cię nie porwało.

- Nie mam zamiaru spać, zresztą jest strasznie zimno. I się boję.

- Właśnie po to mamy ręczniki. Wyschły już w miarę, więc można się nimi przykryć. Nie jest tak źle – to powiedziawszy ułożył się wygodnie pod drzewem i poklepał miejsce koło siebie, dając mi znać, że mam do niego dołączyć.

Z pewnym ociąganiem się, usiałam obok niego, jednak nie położyłam się. Ten pomysł wydawał się śmieszny i niewykonalny, ale wydawało mi się, że James myślał o tym poważnie.

- No, dalej. Nie ma co liczyć, że wyjdziemy stąd przed wschodem Słońca, więc czemu by chociaż nie poleżeć? I spróbować zasnąć w twoim przypadku? – sięgnął po ręcznik i spojrzał na mnie ponaglająco.

Z westchnieniem położyłam się obok, zachowując jednak pewien dystans. James nakrył mnie ręcznikiem, a drugi narzucił na siebie. Było trochę lepiej, jednak nadal czułam zimne powietrze.

Przez kilka minut mogłam słyszeć tylko nasze oddechy. Wokół panowała głucha cisza. Gdybym była sama, już dawno bym tak panikowała, że pewnie biegałabym szalenie dookoła.

- Jestem pewna, że Dorcas nas zabije, kiedy wrócimy. Ann też będzie wściekła, ale nie aż tak.

- Damy radę, tym się nie martw.

- A jak jakiś nauczyciel się dowie…

- Tym też się nie przejmuj – uciął.

- To czym mam się przejmować? Tym, że jesteśmy w dziwnym miejscu w Zakazanym Lesie, z którego nie da się wyjść?

- Niczym masz się nie przejmować. Potraktuj to jako przygodę, którą kiedyś będziesz wspominać z uśmiechem. Gdybym ja miał się tak wszystkim martwić, już dawno bym był zwariował. Nie jest przecież idealnie, ale znowu nie jest też tak fatalnie.

- Podaj mi choć jedną zaletę tej sytuacji to może uwierzę.

- Hmm… - udał, że się zastanawia.  – Chociażby to, że jesteśmy tu razem – przekręcił się na bok, kierując twarz w moją stronę.

Uśmiechnęłam się delikatnie. Miał rację. To było ważne.

- Spróbuj choć na chwilę zapomnieć o tym całym lesie i strachu – mówiąc to, położył rękę na moim brzuchu i przysunął się bliżej. – Pomyśl o jakiejś przyjemnej rzeczy…

Jego głos był cichy i męski, a słowa wydobywające się z jego ust nagle zaczęły brzmieć bardziej realnie.

Chłopak niespodziewanie znalazł się jeszcze bliżej mnie i położył głowę na moim brzuchu.

- I rozluźnij się trochę, bo jesteś strasznie spięta – zażartował.

Zaśmiałam się nieznacznie, ale go posłuchałam. Starałam się skupić na miłych sprawach, próbowałam pozbyć się myśli o ciemności wokół nas, ale wciąż dekoncentrowała mnie głowa Jamesa leżąca na mnie. On także się nie odzywał. Zapragnęłam dotknąć jest rozczochranej czupryny, ale powstrzymałam się,

To była nietypowa sytuacja. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, jak wiele się zmieniło w ciągu ostatnich paru miesięcy. Teraz dotarło do mnie, że darzę Jamesa dużym zaufaniem. Jednak wciąż bałam się przed sobą przyznać, dlaczego wciąż nie chcę się zaangażować w ewentualny związek z nim.

- O czym myślisz? – zapytał nagle.

- O niczym szczególnym – odparłam szybko, nie chcąc udzielać prawdziwej odpowiedzi.

- Ech, no doba, koniec tego dobrego – mruknął i podniósł się z mojego brzucha, po czym wrócił na swoją poprzednią pozycję.

- Lepiej się już czujesz? – zapytał.

Pokiwałam głową na potwierdzenie. Byłam spokojniejsza, a w dodatku nie czułam już tak bardzo tego okropnego zimna.

Spojrzałam w gorę na niebo. Brak chmur umożliwiał oglądanie części rozgwieżdżonego nieba. Akurat przed nami był mały fragment, którego nie zasłaniały drzewa. Widniała tam połowa tarczy Księżyca oraz parę migoczących gwiazd. Okoliczność banalna, niczym z takiego romansu. Jednak wpatrywanie się w gwiazdy jest jak dawanie kwiatów – oklepane, ale ma w sobie coś cudownego.

James także zwrócił uwagę na tę część sfery niebieskiej. Mijały kolejne minuty, kiedy tak patrzyliśmy przez siebie i rozmyślaliśmy. Nie wiem, co pochłaniało jego umysł, ale ja znowu zastanawiałam się nad naszą potencjalnie wspólną przyszłością.

- Ile chciałabyś mieć dzieci? – zapytał ni stąd ni z owąd.

- Skąd takie pytanie? – odparłam zaskoczona.

- Tak mi wpadło do głowy. Po prostu pytam.

- Więc… Tak naprawdę to nigdy o tym nie myślałam…

Przez bardzo długi czas dyskutowaliśmy o dzieciach, o pomysłach na życie po Hogwarcie. Dość poważne tematy. Sama się dziwiłam, że podjęłam się rozmowy o tym, jednak z Jamesem się bardzo dobrze wymieniało poglądami i myślami.

         Kiedy milczeliśmy przez dłuższy czas, po raz kolejny pogrążyłam się w rozmyślaniach. Na szczęście Rogacz mi to przerwał.

- Wiesz, że jest prawie druga już? Jeszcze trochę i będzie można stąd iść. A ty i tak powinnaś się zdrzemnąć.

- Nie… Nie chcę.

Mój organizm okazał się być okropnym zdrajcą, bo z moich ust wydobyło się ziewnięcie.

- Jasne, widzę – zaśmiał się. – Spróbuj zasnąć, ja tu cały czas będę i jakby coś się działo, to cię obudzę – to powiedziawszy, przysunął się do mnie, objął jedną ręką i ułożył się tak, że głową dotykałam jego klatki piersiowej.

- Tak będzie nam cieplej – wyjaśnił szybko, jakby się bał mojego wybuchu złości czy czegoś podobnego.

- James, ale ja nie chcę spać – zaprotestowałam.

- Zobaczymy, jeśli naprawdę nie, to się chociaż rozgrzejesz.

Westchnęłam, ale już się nie odezwałam. Czułam wyraźnie jego zapach i ciepło płynące z jego ciała. Znajdowaliśmy się tak blisko siebie, jak nigdy dotąd. Wciągnęłam powietrze najciszej jak się dało, delektując się tą przyjemną wonią.

Nagle zdałam sobie sprawę z czegoś jeszcze. Wyczuwałam bicie jego serca. Co prawda delikatnie, ale jednak. Było to tak niezwykłe, że skupiłam się praktycznie tylko na tym, żeby czuć je jeszcze lepiej.  Przylgnęłam do niego mocniej, gdyż to niesamowite uczucie bardzo mi się spodobało.

Nie wiadomo kiedy zapadłam w lekką drzemkę, wsłuchana w bicie serca chłopaka leżącego obok mnie.

***

I to by było na tyle. Nie wyszło dokładnie tak, jak planowałam, ale nic nie poradzę. Czasu mam strasznie mało, trudno jest mi się przyzwyczaić do tego, że codziennie trzeba się uczyć. Muszę się jakoś ogarnąć. Miałabym wtedy więcej czasu na pisanie. Kolejna notka nie wiem kiedy. Najprędzej za 3 tygodnie dopiero, ale pewności nie mam.

Jeśli chcecie, to zostawcie pod tą notką adresy swoich blogów. ;) Czasem mam ochotę coś poczytać, a nie chce mi się grzebać w starych komentarzach i szukać linków. ;p Najbardziej oczywiście interesują mnie blogi o Lily, ale inne też mogą być. ;) W wolnych chwilach postaram się wejść. I nadrobić zaległości na innych blogach, których też mam sporo. ;)

Dziękuję też Madzialenie118 za wsparcie. ;) Twoje komentarze naprawdę mi pomagają. ;)

Pozdrawiam wszystkich czytelników. ;]

W Zakazanym Lesie - cz. 1

        James wciąż stał bez ruchu i wpatrywał się w czarną przestrzeń przed nami. Z mroku wydobywały się delikatne zarysy drzew. Nagle zdałam sobie sprawę z tego, że otacza nas absolutna cisza. W dodatku zachowanie Rogacza trochę mnie zaniepokoiło.

- Co się stało? – zapytałam w końcu, na co on tylko machnął ręką i przyłożył palec do ust, tym samym nakazując mi, żebym nic nie mówiła.

W tym samym czasie zaczął grzebać w kieszeniach, a po chwili znowu zaklął.

- Dlaczego ja nie mam różdżki, kiedy jej potrzebuję? – mruknął ze złością.

- Powiesz mi, o co chodzi?

- Nie jestem jeszcze pewien, ale… Wydaje mi się, że zboczyliśmy nieco z drogi… I trafiliśmy w pewne miejsce - powiedział niepewnie. – Stój tu i się nie ruszaj – dodał.

- Eee… Dobrze – zgodziłam się, choć wydawało mi się to dziwne.

James obrócił się dookoła i po chwili znów stał naprzeciwko mnie, jednak wyglądał tak, jakby mnie wcale nie widział. Rozejrzał się ponownie i dopiero wtedy się uśmiechnął.

- Już myślałem, że gdzieś zaginęłaś – mruknął.

- Jak to? Przecież się stąd nigdzie nie ruszałam.

- I przez to mam pewność, że trafiliśmy do tego głupiego miejsca. Ech… Kiedyś, chyba w trzeciej klasie, nie było mnie i Syriusza całą noc. Może pamiętasz, bo wiem, że wydarłaś się na nas równo jak Gryffindor stracił za to ileś tam punktów. I wtedy właśnie nie mogliśmy się wydostać z Zakazanego Lasu, bo byliśmy… tutaj.

- Czyli? Co to oznacza? – zapytałam, bo jego słowa nie miały dla mnie żadnego sensu.

- W tym miejscu po prostu można się bardzo łatwo zgubić. Obróciłem się i już ciebie nie widziałem – wyjaśnił.

Wpatrywałam się w niego z uniesionymi brwiami.

- Chyba żartujesz. Przecież to jest niemożliwe.

- Lily, jesteśmy w Zakazanym Lesie, z jakiś powodów jest on zakazany – uśmiechnął się i ruszył w moją stronę, łapiąc mnie za rękę.

- Więc… Będziemy błądzić? James, o co tu chodzi? – zaczęłam się już lekko denerwować.

- Chodzi o to, że możemy tak sobie krążyć tutaj całą noc, a wciąż będziemy w tym samym miejscu. Wtedy, kiedy zgubiłem się tu z Syriuszem, dopiero rano, kiedy było już jasno, udało nam się wyjść. Nie wiem, dlaczego tak się dzieje, ale wydaje mi się, że najrozsądniej będzie tutaj przeczekać do wschodu Słońca.

- Jasne, będę tu sobie po prostu siedzieć całą noc, nic takiego – mruknęłam z ironią. – James, to nie wchodzi w rachubę. Na pewno jest inne wyjście z tej sytuacji.

- Lily, przecież bym się nie zgrywał z tego. Mówię jak jest – jego wyraz twarzy był poważny, nie żartował.

- A nie możemy wrócić na plażę?

Pokręcił głową.

- Nie, bo po prostu będziemy krążyć i się zgubimy tylko. Cholera, ale się porobiło… Nie sądziłem, że pomylę drogę, przepraszam.

- To nie twoja wina. Przecież to ja chciałam poczekać na zachód, a jakbyśmy wrócili wcześniej, to by się to nie stało.

- Ale to i tak mnie nie usprawiedliwia.

- No przestań! Nie będziemy się kłócić, kto zawinił. Lepiej pomyślmy, co by tu zrobić…

Oboje milczeliśmy. Spojrzałam w dół i zdałam sobie sprawę, że wciąż trzymamy się za ręce. Niby niechcący odsunęłam się od niego i rozejrzałam dookoła. Nic nie można było zobaczyć, wszędzie tylko ciemność.

- Chodź, usiądziemy gdzieś, nie ma sensu tak stać – powiedział chłopak i skierował się w stronę najbliższego drzewa, a ja poczłapałam za nim.

Siadając, oparłam rękę na czymś miękkim. To coś się poruszyło, a ja odruchowo cofnęłam się i z moich ust wydobył się krzyk.

- Co jest? – spytał James zaniepokojonym tonem.

- Tam coś jest… - wskazałam na jaśniejsze miejsce na ziemi obok mnie.

James spojrzał w tamtym kierunku i wybuchnął śmiechem. Już po chwili trzymał w ręku małą kulkę, którą wyciągnął w moją stronę.

- Nie bój się, to nic takiego. To tak zwany pufek. Niegroźny. Trzymaj.

Wciąż zaskoczona zabrałam stworzenie na kolana. Faktycznie, okazało się być bardzo przyjazne. Pufek nagle podniósł powieki i ujrzałam jego śliczne, nietypowe oczy barwy złotej.

- Haha, a ja się tego bałam… Dużo ich tu jest? – zapytałam Jamesa, głaskając magiczne zwierzątko po sierści miękkiej jak puch.

- Szczerze to nie wiem, za często ich tu nie widać. Trzymają się bezdrzewnych miejsc, ten pewnie się tu zgubił, jak my.

Pokiwałam głową na znak, że zrozumiałam. Przez długi czas żadne z nas się nie odzywało. Oparłam się o pień drzewa i bezwiednie wodziłam ręką po włosach pufka. Nasza obecna sytuacja nie była zbyt ciekawa. Noc w Zakazanym Lesie? Przerażająca perspektywa.

- Zaraz wracam. Nie ruszaj się stąd, dobrze? – James poderwał się szybko z ziemi.

- Gdzie ty idziesz? – zaniepokoiłam się. Wizja samotnego spędzenia choćby minuty w tym lesie nie była przyjemna.

- Chcę coś sprawdzić. Zostań tu, bo cię potem nie znajdę, dobrze?

- James, przecież wtedy tylko się obróciłeś i mnie nie widziałeś. A teraz? No przestań, nie idź nigdzie.

- Jakimś cudem uda mi się ciebie znaleźć, nie martw się. Chcę się tylko upewnić, czy na pewno nie da się stąd wyjść. Parę minut i wracam.

- Nie masz jakiegoś sznurka? Czy czegoś podobnego? – spytałam, bo nie wierzyłam, że uda mu się z powrotem tutaj trafić.

- Nie, chyba nie.

- Au! – wykrzyknęłam, gdyż właśnie zostałam ugryziona w palec przez pufka. Stworzenie odskoczyło i uciekło, a ma moich kolanach pozostał pęczek jego sierści.

- Haha, ugryzł cię. Nie wiedziałem, że to robią – zaśmiał się chłopak.

- Tak, bardzo śmieszne. Spójrz na to – podniosłam do góry włosy zostawione przez małego gryzącego potworka. Zdziwiłam się, kiedy zobaczyłam, że były one złączone i tworzyły długą nitkę.

- Jakby nas rozumiał i wiedział, czego potrzebujemy – uśmiechnął się Rogacz. – Niczym nić Ariadny – zażartował.

- Łap jeden koniec i się przypadkiem nie zgub – powiedziałam.

- Niedługo będę – obiecał.

Czułam się o wiele pewnie, kiedy wiedziałam, że do mnie trafi. Mimo to martwiłam się o niego. Tak czy siak, byliśmy sami w tym lesie i musieliśmy trzymać się razem. Kto by pomyślał, że nasz randka się tak zakończy? A właściwie się jeszcze nie skończyła. Dorcas i Ann pewnie się zamartwiają, dlaczego nas tak długo nie ma. Mam nadzieję, że Huncwoci jakoś je uspokoją.

Kolejne minuty upływały, a jego wciąż nie było. Kłębek sierści był bardzo długi, jednak właśnie został rozwinięty do końca. Linka była napięta i tylko czekałam, jak się trochę poluzuje. Oznaczałoby to, że Potter wraca do drzewa, pod którym siedziałam. Cisza i ciemność były nie do wytrzymania. Wkrótce zaczęłam żałować, że pufek uciekł. Nie byłabym chociaż sama, choć nadal czułam jego ugryzienie.

Usłyszałam trzask gałęzi i moje serce zaczęło automatycznie szybciej być. Nić wciąż była napięta, dlatego się przestraszyłam. Hałas był coraz głośniejszy. Coś, co go powodowało, najwyraźniej się zbliżało. Wstrzymałam oddech, mając nadzieję, że to nic groźnego.

- Już jestem! – zawołał wesoło James, wynurzając się z ciemności.

Odetchnęłam z ulgą.

- Nawet nie wiesz, jak mnie przestraszyłeś! Miało być parę minut, a nie kilkanaście! – powiedziałam, kiedy usiadł przy mnie.

Trzymał w ręki zwiniętą sierść. Więc dlatego była wciąż napięta.

- E tam, przesadzasz. Nic mi nie jest, jak widzisz.

- A sprawdziłeś chociaż to, co chciałeś?

- Tak… Myślałem, że może jakoś uda mi się znaleźć drogę, ale niestety... Jakby nie ten sznurek to sam bym się zgubił, dobrze, że o tym pomyślałaś.

- No widzisz. Ale to już ostatnio raz, kiedy gdzieś teraz idziesz, dobrze?

- Jasne, już cię nie zostawię. A co, bałaś się? - uśmiechnął się.

- Tak! Ale bardziej bałam się, że coś ci się stanie – powiedziałam, zanim zdążyłam pomyśleć, co mówię.

- Bałaś się o mnie? – jego ton zmienił się na bardziej poważny.

- No tak, przecież właśnie to powiedziałam – zmieszałam się lekko, ale nie było sensu udawać, że jest inaczej.

- Hm, to miłe – mruknął cicho i niespodziewanie przybliżył się do mnie, całując mnie w policzek.

Atmosfera wyraźnie się zmieniła. On wciąż był blisko mnie, a w dodatku znajdowaliśmy się sami w ciemnym i niebezpiecznym lesie.  Rogacz owinął rękę wokół mojego pasa. Prawdopodobnie zapomniał, o czym mówiłam mu wcześniej.

- James, to trochę skomplikowane… - zaczęłam ten niemiły temat, jednak mi przerwał.

- Nie, to jest bardzo proste. Dwoje ludzi coś do siebie czuje i są razem. Nie ma w tym nic skomplikowanego – powiedział spokojnie.

- Tyle że te dwoje ludzi musi też tego chcieć.

- A ty nie chcesz?

- To nie tak… Mówiłam ci, że to skomplikowane.

Rozmowa zbaczała na złe tory. Zastanawiałam się, dlaczego nagle z tym wyskoczył, wydawało mi się, że wcześniej zakończyliśmy ten temat.

- Dla ciebie tak… Ech, dobra, nie naciskam, tylko zwyczajnie nie rozumiem ciebie do końca.

- Ja siebie też… James, i co dalej? Siedzimy tu całą noc? To jest chore… - zmieniłam temat, wykorzystując okazję.

- A masz lepszy pomysł?

- Nie… Ale no… Dziewczyny się na pewno martwią, przecież już późno. Jakbyśmy mieli różdżkę, byłoby łatwiej.

- Tak, wiem – westchnął i mocniej mnie objął. – Nie jest ci zimno? – spytał.

- Trochę… - przede wszystkim dlatego się od niego nie odsuwałam. Przy nim było po prostu cieplej.

Nie wiem, ile czasu minęło, kiedy tak siedzieliśmy. Nikt się nie odzywał, bo i po co? Pogrążyłam się w myślach, on pewnie też.

- Czego się najbardziej boisz? – spytał niespodziewanie.

Zaskoczył mnie. Zastanowiłam się nad odpowiedzią na to pytanie.

- Hmm… Chyba straty ukochanej osoby. I bezsilności. To najgorsze, co może się przytrafić – wyznałam po chwili.

- Tak, masz rację… Też tak uważam – odparł zamyślonym tonem.

- A ty?

- Sam nie wiem… Ale chyba mam podobnie jak ty.

- A dlaczego o to pytasz? – dopytywałam.

Kiedy cisza została w końcu przerwana, nie chciałam szybko do niej wracać.

Wyruszył ramionami. Nie odezwał się.

Senność zaczęła mnie dopadać, z chęcią osunęłabym się na ziemię i spała. Ale taka opcja nie wchodziła w rachubę.

- Lily, źle ci teraz? Bo ja się wciąż staram pojąć twój tok rozumowania i nie mogę… - znowu nagle wypalił.

- Nie, nie jest mi źle – poczułam na sobie jego wzrok, więc też na niego spojrzałam.

- Więc… Chyba ci to nie będzie przeszkadzało – mruknął cicho, zbliżając do mnie swoje usta. Pocałował mnie zachłannie i gwałtownie. Znowu wprawił moje serce w małą arytmię, ale co tam, nieważne. Trwałoby to dłużej, jednak kolejny trzask gałęzi sprawił, że się od niego odsunęłam.

- Słyszałeś? – spytałam.

- Nie. Co miałem słyszeć?

Znowu rozległ się ten sam dźwięk i najwyraźniej dochodził z lewej strony i był o wiele głośniejszy.

- Właśnie to – wyjąkałam, a żołądek prawie podskoczył mi do gardła.

***

Na więcej mnie nie stać. Co prawda, to nie jest główna część tego, co planowałam. Wszystko rozwinie się w kolejnej notce i będzie lepsza niż ta, tak mi się wydaje. To mały wstęp. ;p Ta notka była pisana na raty i pod względem jakościowym też nie jest najlepsza, jak dla mnie.

Wiem, że długo nic nie było. Nie miałam czasu, chęci. Ostatnio dużo nieprzyjemnych rzeczy się dzieje w moim życiu. Pisanie nie jest na pierwszym miejscu.

Blog jednak będzie prowadzony, o to się nie martwcie. Notki będą rzadziej… Raz, dwa razy w miesiącu, nie częściej. Kiedyś narzekałam, że w gimnazjum mam dużo nauki, ale teraz widzę, że to nic w porównaniu z liceum, a to dopiero początek. ;p

Nowy szablon pojawi się niedługo, czekam tylko na dokończenie i tyle. ;)

Przepraszam, że tak późno dzisiaj, ale dopiero wieczorem miałam trochę czasu na dokończenie notki. Dziękuję niektórym za wyrozumiałość  ;) I przepraszam wszystkich, że czasem was zawodzę…