16 sierpnia 2005

Lekcja zaklęć

    Od tego wieczoru kiedy to moja przyjaźń z Jamesem się skończyła minęły już dwa dni, a ja wciąż nie mogłam dojść do siebie. Mało mówiłam, chodziłam smutna. Z Jamesem prawie wcale się nie odzywałam. Przyjaciółki nic nie wiedziały mimo, że wiele razy pytały, dlaczego tak dziwnie się zachowuję. Chyba domyślały się, że chodzi o Jamesa. Ja starałam się jego unikać. Niestety niezbyt mi się to udawało. Raz, gdy szłam z dziewczynami na transmutację, prawie wpadłyśmy na niego, gdyż Potter wyszedł zza rogu. Drugi raz Syriusz krzyknął do Jamesa (był tuż obok niego), gdy wracałam sama z biblioteki: „Rogacz, twoja laska jest sama!!! Masz szansę!”. Kretyn. Chcąc nie chcąc musieliśmy spojrzeć na siebie. Zaraz szybko odwróciłam wzrok.

Na dzisiejszej lekcji zaklęć profesor Flitwick oznajmił:

- Nauczycie się dziś rzucać zaklęcia zmieniające barwę skóry drugiego człowieka. Formuła zaklęcia to Colbar. Żeby rzucić to zaklęcie poprawnie należy wykonać obrót różdżką, wypowiedzieć formułę i rzucić zaklęcie myśląc na jaki kolor chcemy zmienić skórę partnera. Wymaga to jednak dużego skupienia. Musicie się bardzo skupić. Teraz dobiorę was w pary. Chłopak z dziewczyną.

Tak jak powiedział, tak zrobił. Dorcas był w parze z Anthontym Carrera ( nie była z tego za bardzo zadowolona bo chciała być z Syriuszem), Ann z Remusem (była bardzo zadowolona), Katie z Peterem, Syriusz z Mary Lee. Oczywiście domyślacie się kto mi pozostał??? James Potter. Katastrofa. Z wyrazu twarzy Jamesa nie można było wyczytać czy cieszy się z tego powodu czy też nie. Stanęliśmy naprzeciw siebie. James patrzył na mnie dziwnym wzrokiem. Takim chłodnym… Ja starałam się na niego nie patrzeć.

- Ty pierwszy – powiedziałam bardzo dziwnym głosem.

- Jak chcesz – odpowiedział dziwnie chłodnym tonem.

Chłopak machnął różdżką i wypowiedział formułę. Błysnęło różnokolorowe światło, które potem zmieniło kolor na zielono-pomarańczowy. Moja skóra zabarwiła się bardzo, bardzo leciutko na taki właśnie kolor. Prawie niezauważalnie. Kolor po paru sekundach znikł.

- Kiedy chcecie, żeby kolor utrzymał się dłużej wyobraźcie sobie tą osobę całą w tym kolorze – powiedział profesor Flitwick.

- Teraz ty – rzekł James.

Rzuciłam zaklęcie wyobrażając sobie całego Pottera w kolorze niebieskim. James zrobił się błękitny. Pozostał taki przez kilkanaście sekund. Potem on próbował zmienić mnie na czerwono, lecz wyszedł kolor pomarańczowy. Rozejrzałam się po Sali. Dorcas była seledynowa, Ann błękitna a Syriusz rzucał właśnie zaklęcie na Mary. Udało mu się to i Mary zrobiła się ciemnoczerwona.

- Brawo, panie Black! 20 punktów dla Gryffindoru.

Syriusz uśmiechnął się szeroko i spojrzał z nadzieją na Dorcas. Ta obrzuciła go chłodnym spojrzeniem. Ta nadzieja powędrowała do Mary. Dziewczyna odwzajemniła uśmiech. Jej chłopak był tak samo wściekł jak Dorcas. Po powodzeniu Syriusza w klasie zapanowało ożywienie. Uczniowie szeptali i wymieniali uwagi dopóty dopóki profesor Flitwick ich nie uciszył.

- No dalej, do pracy! Niedługo wam też się to uda!

Wszyscy, z oporem, po chwili uciszyli się i powrócili do ćwiczeń. Teraz ja rzucałam zaklęcie. Znowu się nie udało i tak w kółko. Po paru minutach Remus zamienił Ann na zielono. Gryffindor zdobył 15 punktów. Mi udało się to dopiero pod koniec lekcji. Jamesowi tuż przede mną. Po lekcji była transmutacja a potem obiad. Dorcas cały czas boczyła się na Syriusza . Popołudnie spędziłam w dormitorium odrabiając lekcje. O 22:00 mieliśmy astronomię. Nie zdarzyło się na niej nic ciekawego oprócz tego, że Syriusz kłócił się z profesor Sinistrą, że znalazł nową gwiazdę i jako że on pierwszy ją odkrył, ma prawo ją nazwać i zażyczył sobie imienia Dorcas. Chyba to miało był w ramach przeprosin. Nie wiem w ogóle czy się pogodzili, bo nie czekając na dziewczyny poszłam od razu do naszego dormitorium i nie przebierając się nawet w piżamę zasnęłam.


***


Notka wyszła mi strasznie, jest okropna, denna, krótka, nudna i wszystkie możliwe złe określenia. Z kolonii oprócz pamiątek przywiozłam ze sobą anginę i trochę źle się czuję dlatego notka jest taka okropna. Następna będzie albo w sobotę a jak nie to dopiero pod koniec wakacji. Nic nie obiecuję. Poza tym myślałam że po powrocie zobaczę więcej komentów a tymczasem tylko 11. Mogliście się bardziej postarać.  Papatki.

27 lipca 2005

Ogłoszenie 7

Hejka. Na początku chciałam Was przeprosić, że jednak nic nie napisałam. Po prostu lenistwo. :/ Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Po drugie postanowiłam Wam wyjawić pewną rzecz. Otóż Lily pogodzi się z Jamesem i to już niedługo!!! Zdradzam Wam to, bo mimo obietnicy, nie napisałam notki. Jak wrócę to nowa notka ukaże się na 100% (czyli 16 sierpnia). To tyle. Pozdrowionka dla wszystkich :)

23 lipca 2005

Utracona przyjaźń

- Lilka, wstawaj!!!

- ...

- Lily!!! – Ann próbowała mnie obudzić.

- Chwila... – mruknęłam zaspana.

- James przyszedł!

W odpowiedzi przewróciłam się na drugi bok. Ann próbowała zwalić mnie z łóżka moją metodą. Nie uda się jej...

- Daj mi spokój – „grzecznie” poprosiłam.

- Ale on naprawdę przyszedł!

Powoli, bardzo powoli, otworzyłam moje zielone oczka. Zobaczyłam coś co nazywało się James Potter. 

- Co ty tu robisz?! – krzyknęłam zrywając się z łóżka.

- Przyszedłem do ciebie. – odpowiedział dziwnie patrząc się na mnie.

W końcu chyba po raz pierwszy widzi mnie w samej piżamie...

- Po co? – zapytałam wojowniczo.

- Pogadać.

- To sobie pogadajcie a ja idę do łazienki – powiedziała szybko Ann i zniknęła w łazience.

Dorcas i Katie jeszcze spały.

- No to słucham – powiedziałam zniecierpliwiona i zdenerwowana.

- Przepraszam – ale odpowiedź, nie ma co.

- Ty znowu swoje?

- Oj Lily, mogłabyś już przestać się gniewać.

- Mogłabym a nie muszę.

- Musisz.

- Ciekawe kto lub co mnie zmusi?

- Na przykład to. – powiedział i zaczął się niebezpiecznie do mnie przybliżać.

„Chyba chce mnie pocałować” przemknęła mi przez myśl. Nim zdążyłam zareagować nasze usta złączyły się. Szybko odepchnęłam go i spoliczkowałam. Po raz kolejny czerwony ślad mojej dłoni zagościł na jego policzku.

- Nie pchaj języka tam gdzie nie trzeba – poradziłam.

- A teraz wyjdź - dodałam.

Zostawiłam go i zaczęłam szukać szkolnego mundurka. Gdy go wreszcie znalazłam, James nadal był w naszym dormitorium.

- Powiedziałam coś chyba, nie? Masz wyjść.

- Lily, proszę. Nie gniewaj się już.

- Będę się gniewać, ile mi się będzie podobało. I masz zakaz całowania moich ust!

- Do kiedy?

- Do końca życia i jeszcze dłużej!!!! A teraz wyjdź i to natychmiast!

- A co jeśli nie wyjdę?

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

Nie miałam żadnego pomysłu, co by tu zrobić.

- Tak.

- Ale ja nie mam czasu na ciebie więc wyjdź! W tej chwili!

Zaczęłam się już naprawdę denerwować.

- Oj, Liluś, ale ty jesteś nerwowa – powiedział i próbował mnie przytulić, ale na szczęście wyrwałam się mu.

- Co ty sobie wyobrażasz? Że możesz robić to co się rzewnie podoba? Mylisz się. A teraz masz wyjść.

- Dobrze, dobrze. Ale jeśli myślisz, że tak łatwo się poddam, to się mylisz – i wyszedł.

- Uff, nareszcie – mruknęłam sama do siebie.

Musiałam poczekać z dziesięć minut zanim Ann wyjdzie. W tym czasie obudziłam Dorcas i Katie. Potem poszłam do łazienki i uszykowałam się.

   W drodze na śniadanie coś sobie przypomniałam.

- Katie, czy ty nam w ogóle opowiedziałaś o swojej randce?

- Właśnie, nic nie mówiłaś – Dor natychmiast mnie poparła.

- E tam... Nie ma o czym mówić.

- No powiedz. Prosimy...

- Ech, no dobra. Więc najpierw poszliśmy na błonia, pospacerowaliśmy trochę, potem on zapytał się czy zostanę jego dziewczyną. No i ja oczywiście nie zgodziłam się.

- Co?!

- Nie- zgo-dzi-łam- się.

- Niby dlaczego???

- Bo nic do niego nie czuję.

- To po co się z nim umówiłaś?

- Tak ładnie mnie poprosił więc głupio by było odmówić.

- Ale on jest przecież taki przystojny.

- James też jest przystojny a ty jakoś nie chcesz z nim być – odgryzła mi się.

- Bo James jest... jest...

- No, jaki jest? – Dorcas przejęła inicjatywę.

- Inny.

- To znaczy?

- Inaczej się zachowuje, rzuca zaklęcia na każdego kto krzywo na niego popatrzy i takie tam różne. Jest...

- ...Strasznie w tobie zakochany – dokończyła Dorcas.

- Miałyśmy nie rozmawiać o Jamesie tylko o randce Katie – szybko przerwałam ten temat.

- Jak chcesz.

Dalej słuchałyśmy jeszcze innych powodów, dla których Katie nie zgodziła się chodzić z Tomem Green’em. Śniadanie minęło dość normalnie, nie licząc tego, że Syriusz na całe gardło krzyknął „Dorcas, kocham cię!” McGonagall odjęła nam za to 30 punktów. Na lekcjach nie zdarzyło się nic wielkiego, Gryffindor zarobił 20 punktów. Potem poszłyśmy na obiad. Po wejściu do Wielkiej Sali zobaczyłam wielki czerwony napis:

Przepraszam, Lily. Wybacz mi.

J.P.

Zagotowało się we mnie ze złości. Naprawdę przesadził. Jeszcze niektórzy uczniowie mieli głupkowate uśmieszki na twarzach.

- Lilka, czy ty nam powiesz za co on cię tak przeprasza? – zapytała Ann.

- Nie – krótka, prosta odpowiedź.

- A można wiedzieć dlaczego?

- Nie.

- Lily!!!

- Co?

- Powiedz!

- Nie mogę.

- Niby czemu?

- Bo nie.

- No prosimy...

- No dobra. James bezpodstawnie oskarżył mnie o to, że wyjawiłam naszą tajemnicę. A tego nie zrobiłam.

- Aha. I teraz on za wszelką cenę próbuje się z tobą pogodzić. a ty tego nie chcesz.

- Nie, że nie chcę. Po prostu jakoś nie umiem.

- Ech, dziwna jesteś.

Dalej nie rozmawiałyśmy. Po kilku minutach pojawił się James z resztą Huncwotów. Syriusz i Dorcas od razu zajęli się sobą.

- Teraz mi wybaczysz? – spytał mnie James.

- Wiesz, śmieszny jesteś. Myślisz, że jakiś napis mnie przekona? Mylisz się.

Powróciłam do jedzenia. James usiadł koło mnie i do końca posiłku już się nie odzywał. Później poszliśmy do Pokoju Wspólnego odrobić lekcje. Po kilku godzinach pracy miałam już wszystko gotowe. Przypomniałam sobie coś. Jednorożce. Przecież nie mogę przestać ich odwiedzać bo pokłóciłam się z Potterem. Ale nie znam drogi. Prawdziwy pech. I poza tym trochę się boję. Chyba nic się im nie stanie, nie? Mam nadzieję.

- Idziecie? - spytałam dziewczyny po kilkunastu minutach.

- Nie, jeszcze trochę zostaniemy.

- OK, to ja idę.

Poszłam do dormitorium. Byłam jakaś zmęczona. Stwierdziłam, że najlepiej będzie jeśli dzisiaj szybciej pójdę spać. Poszłam się wykąpać. Po wyjściu z wanny zdałam sobie sprawę, że znowu zapomniałam wziąć ze sobą ubranie. Owinęłam się więc szczelnie ręcznikiem i wyszłam po nie. Na moim łóżku siedział James Potter.

- Co ty tu robisz? – spytałam ze złością.

- Czekam na ciebie – spokojnie odpowiedział dziwnie patrząc się na mnie Chyba po raz pierwszy widzi mnie tylko w ręczniku...

- To sobie jeszcze poczekasz – warknęłam.

Szybko wzięłam swoje rzeczy i już chciałam iść do łazienki, ale niestety nie mogłam. James złapał mnie w pasie.

- Puść mnie! Natychmiast! – krzyczałam.

Trochę głupio było być trzymaną w pasie gdy ma się na sobie tylko ręcznik.

- Musimy porozmawiać – powiedział Potter.

- Dobrze, tylko mnie puść!

- Nie uciekniesz?

- Nie.

- Na pewno?

- Puść mnie wreszcie!

Zrobił to. Ręcznik mi się trochę poluzował, ale na szczęście nie spadł.

- Mogę iść chociaż się ubrać? – spytałam.

- Mi nie przeszkadza to, że jesteś w ręczniku.

- Ale mi przeszkadza! – powiedziałam i szybko zniknęłam w łazience.

Zamknęłam się jeszcze dodatkowo na klucz. Najszybciej jak się dało ubrałam się i wyszłam do Pottera. Wzięłam też szczotkę, żeby rozczesać mokre włosy.

- No słucham.

- Tak dłużej nie może być – rzekł James.

- Tak czyli jak?

- Staram się, żebyś mi wybaczyła a ty nic. Ja już tak dłużej nie mogę. Ty ciągle krzyczysz. Powiedz, chcesz się ze mną przyjaźnić czy nie?

- Chcę... - powiedziałam bardzo, bardzo cicho patrząc na stopy

James tego nie usłyszał...

- Tak myślałem – i wyszedł.

Nie wiem czemu, ale rozpłakałam się. Płakałam i płakałam leżąc na łóżku. To dziwne, płaczę bo skończyła się moja przyjaźń z kimś kogo kiedyś nienawidziłam. Nie jestem już na niego zła. Jaka byłam głupia, że nie wybaczyłam mu od razu. Długo jeszcze płakałam i myślałam o Jamesie. Czyżbym zakochiwała się w nim? Nie, to niemożliwe. Po jakiś dwóch godzinach płaczu zasnęłam.


***


No i jak widzicie notka się pojawiła. Wróciłam, ale niestety nie na długo. W środę jadę na kolonię. Nie będzie mnie prawie 3 tygodnie. Myślę, że do tego czasu uda mi się jeszcze coś napisać. Zaraz wpadnę na Wasze blogi. I jeszcze coś: KOMENTUJCIE!!!! To tyle. Pozdrawiam.  

19 lipca 2005

Ogłoszenie 6

Cześć. Mam do zakomunikowania jedną rzecz. Wracam w sobotę i jak mi się uda to wtedy opublikuję notkę. Jak nie to nota pojawi się w niedzielę na 100%. U mnie komputer już jest i napisałam już połowę notki. To tyle. Pozdrawiam wszystkich.

6 lipca 2005

Ogłoszenie 5

Cześć. Wróciłam. Ale nie na długo. Znalazłam jakąś kafejkę. Jest jeden mały problem. Miał być komputer, ale nie ma. :( Notek więc nie mogę pisać. Na razie piszę je w zeszycie a potem przepiszę na kompa, ale to już jak wrócę. Pozdro dla wszystkich :)

2 lipca 2005

Szlaban

   Zapukałam w drzwi gabinetu profesor McGonagall. Usłyszałam „proszę” i weszłam.
- Dobry wieczór – przywitałam się.
- Dobry wieczór. Usiądź. Pana Pottera jeszcze nie ma – powiedziała McGonagall.
James zjawił się dopiero po pięciu minutach.
- Przepraszam za spóźnienie, pani profesor – powiedział na wstępie.
- Dobrze, że w ogóle pan się zjawił. No, a teraz chodźmy.
Poszliśmy za opiekunką. Starałam się nie patrzeć na Jamesa. McGonagall zaprowadziła nas do jakiegoś pomieszczenia. Wyglądało na opuszczoną klasę. Pełno pajęczyn, kurzu, brudu. Fuj!
- W ramach kary macie tu posprzątać. Bez użycia czarów. Przyjdę tu za cztery godziny, żeby zobaczyć jak wam idzie. A teraz oddajcie różdżki.
Oddaliśmy posłusznie nasze różdżki. „Będzie ciężko.” pomyślałam „posprzątać za pomocą mugolskich środków ten bałagan to niemałe wyzwanie”. McGonagall wyszła, pozostawiając nam szmatki i wiadro z wodą. Nic nie mówiąc, wzięłam jedną ze szmat i zaczęłam szorować półki. Po krótkiej chwili tuż obok mnie pojawił się Potter. Starał się chyba być jak najbliżej mnie. 
- Musisz akurat tutaj sprzątać? Idź na drugą stronę – powiedziałam ze złością.
- Ale ja chcę być blisko ciebie.
- W takim razie ja idę na drugą stronę – powiedziałam i poszłam.
Po paru sekundach znowu zjawił się koło mnie James. Normalnie jak dziecko, które chodzi za lizakiem. Postanowiłam się do niego nie odzywać, w ogóle go ignorować.
- Kocham cię, wiesz? – rzekł James.
Nie odpowiedziałam, ale przyznam, że zrobiło mi się trochę miło.
- Lily, przepraszam. Wybaczysz mi? – znowu zaczął.
Znów nie odpowiedziałam, a on kontynuował:
- Nie powinienem cię oskarżać za coś czego nie zrobiłaś. Proszę, wybacz mi.
Nadal milczałam. Najchętniej rzuciłabym mu się na szyję i wybaczyła... Ale nie. Muszę trzymać się swoich postanowień.
James podszedł do mnie od tyłu i przytulił w pasie. Czułam się jakby mnóstwo motylków latało w moim brzuchu.
- Kotku, nie chcę żeby nasza przyjaźń tak szybko się skończyła… - szepnął mi do ucha.
- Puść mnie!!! – krzyknęłam i wyrwałam się mu.
Chłopak był zdziwiony moim zachowaniem. „Nie wybaczę mu. Jeszcze nie teraz.” pomyślałam.
- Zabraniam ci mówić do mnie Liluś, kotku, kochanie itp. – warknęłam.
Powróciłam do sprzątania. James poszedł za moim przykładem. Przez jakieś trzy godziny nie odzywaliśmy się do siebie.
Próbowałam teraz zetrzeć kurz z najwyższej półki, ale niestety byłam za niska, gdyż półka miała jakieś 2 metry. James złapał mnie i podniósł do góry tak, że już dosięgałam. Szybko starłam kurz z tej półki i James opuścił mnie na ziemię.
- Dzięki. – i uśmiechnęłam się.
Chłopak odwzajemnił uśmiech.
O 23:00 przyszła McGonagall i stwierdziła, że dobrze się spisaliśmy i możemy już iść. Droga do Pokoju Wspólnego minęła nam dość szybko i w milczeniu. Dopiero tam Potter znowu zaczął ten temat.
- Lily, wybaczysz mi to, że bezpodstawnie cię oskarżyłem?
Widać, że bardzo żałuje...
- Nie wiem, James. Kiedyś tak, ale teraz nie mogę, nie potrafię. Muszę już iść. Cześć.
- Cześć.
Poszłam do dormitorium. Dziewczyny już spały. Szybciutko, nawet się nie przebierając, wskoczyłam do łóżka i zasnęłam.

***

Mam nadzieję, że nocia się Wam spodoba. Na następną będziecie dość długo czekać. Dzisiaj wyjeżdżam do cioci. Komputer tam jest ale Internetu nie ma :( W chwilach wolnych będę coś pisać i może jak znajdę jakąś kafejkę internetową to Wam to opublikuję. Postaram się też czasem wpadać na Wasze blogi. Nic nie obiecuję. Wracam najpóźniej za 3 tygodnie. Chyba się nie obrazicie? To tyle. Pozdrawiam.

30 czerwca 2005

Przepraszające listy Pottera


    Następnego ranka obudziłam się bardzo wcześnie. Chciałam jeszcze zasnąć, ale niestety nie udało mi się. Wspomnienie wczorajszej kłótni z Potterem nie dawało mi spokoju. Muszę przestać o nim myśleć.
    Powoli zwlokłam się z łóżka. Chcąc mieć dużo czasu uszykowanie się szybko weszłam do łazienki. Napuściłam wody do wanny i pogrążyłam się w długiej, wspaniałej kąpieli. Po jakiś 30 minutach wyszłam z wanny. Owinęłam się szczelnie ręcznikiem i zdałam sobie sprawę, że nie wzięłam ze sobą szat. Wyszłam więc po nie. Dziewczyny wciąż spały. Wzięłam ubrania i wróciłam do łazienki. Tam ubrałam się, na mokre włosy rzuciłam Zaklęcie Suszące, uczesałam je i wyszłam. Dochodziła siódma. Już najwyższy czas budzić dziewczyny... Zaczęłam więc to robić. Najpierw zaczęłam budzić Katie bo ona wstaje niemal natychmiast.
- Katie, wstawaj – powiedziałam.
Dziewczyna usiadła na łóżku, przetarła oczy i zapytała:
- Która godzina?
- Pięć po siódmej – odpowiedziałam.
Ziewnęła.
- OK., idę do łazienki a ty je obudź – powiedziała wskazując na Ann i Dorcas.  Zaczęłam więc budzić tą drugą.
- Dorcas, wstawaj!
- Zaraz…
- W tej chwili!
- Chwila…
Ale odpowiedź, nie ma co... Dam jej jeszcze 10 minut a jak nie wstanie dobrowolnie to zwalę ją siłą. Skierowałam się w stronę łóżka Ann.
- Ann wstawaj szybko! – teraz przyjęłam inną taktykę.
- Jeszcze chwilka…
- Remus przyszedł!
- Co?! Jak ja wyglądam? – wstała z łóżka jak oparzona.
To był niezawodny sposób na wygonienie z łóżka Ann i Dorcas. 
- Gdzie on jest? – spytała Ann.
- Sądzę, że w swoim dormitorium – odpowiedziałam chichocąc.
Ann wpatrywała się we mnie z lekką złością.
- No co?! To jedyny sposób, żebyś szybko wstała!
Ann prychnęła jak rozjuszona kotka.
- Oj, nie bądź już zła – poprosiłam.
- Nie jestem. Wolę już taki sposób budzenia niż oblanie lodowatą wodą – i uśmiechnęła się.
Powróciłam do budzenia Dorcas. Musiałam użyć innej metody. Po prostu zdarłam z niej kołdrę. Teraz dopiero wstała. Po jakiś dwudziestu minutach z łazienki wyszła Katie i wpadła tam Dorcas a po niej Ann. W drodze do Wielkiej Sali zaczęłam:
- Eee… dziewczyny, musimy dzisiaj znowu odwołać próbę.
- A to dlaczego? – zapytała Dorcas
- Mam szlaban.
- Nie wierzę. Ty i szlaban?
- To uwierz. Mam SZLABAN.
- A co zrobiłaś? – spytała Katie.
- Ee, nic takiego…
- Jasne, nic takiego. I za to „nic takiego” masz szlaban?
Nic nie odpowiedziałam.
- Dobra, nie chcesz powiedzieć to nie mów – powiedziała Ann.
- Dzięki.
Doszłyśmy do Wielkiej Sali. Na moje nieszczęście Huncwoci już tam byli, James także.
- Cześć chłopcy – powitała ich Katie.
- Cześć.
Spojrzałam ukradkiem na Jamesa. Na jego policzku nadal widniał lekki ślad mojej dłoni. Do końca śniadania nie odzywaliśmy się. Potem poszliśmy na lekcje.
Na historii magii James przysyłał mi liściki. Oto pierwszy z nich:
Lily, przepraszam. Rozmawiałem z Syriuszem i on nic nie wie o jednorożcach. Niepotrzebnie się pokłóciliśmy. Wybaczysz mi? Proszę. J.P.
Odpisałam:
 Nie. L.E.
 
I kolejne liściki: 
Liluś… No proszę… Przecież wiem, że nikomu się zdradziłaś naszego sekretu. Nie chcę, żeby nasza przyjaźń tak się skończyła. Proszę, wybacz mi.
J.P

Nie! Odwal się, Potter! I nie jestem Liluś!
L.E.

Lily, proszę… Zrozumiałem swój błąd. Wybacz mi.
J.P.

Nie! Jeśli myślisz, że zwykłe „przepraszam” sprawi, że o wszystkim zapomnę to się mylisz! I nie pisz już!
L.E. 

James posłuchał mnie i nie dostałam już żadnych karteczek. Po lekcjach poszliśmy na obiad a potem do Pokoju Wspólnego. Ponieważ nie chciałam być w jednym pomieszczeniu z Jamesem, poszłam sama do dormitorium. Na odrabianiu zadań domowych na jutro zleciało mi całe popołudnie. Przed szósta Dorcas przyszła do naszej sypialni i zapytała:
- Idziesz na kolację?
- Tak… - odpowiedziałam i poszłam.
Po posiłku wszystkie poszłyśmy do dormitorium drugoklasistek, aby powiedzieć im o odwołanej próbie. Zdziwiły się trochę. Potem wróciłyśmy do naszego dormitorium i pogadałyśmy o różnych babskich sprawach. Przed dziewiętnastą wyszłam z pokoju i skierowałam się w stronę gabinetu profesor McGonagall na szlaban…

***

Notka mi się za bardzo nie podoba. Następna chyba w sobotę. Pozdrawiam. :* :* :*

28 czerwca 2005

Kłótnia z Jamesem

     Szliśmy w milczeniu. Gdy wreszcie przez gałęzie drzew było widać zamek, James zatrzymał się i zapytał:
- Lily, czy ty powiedziałaś komuś o tych jednorożcach?
Zdziwiło mnie jego pytanie.
- Nie, dlaczego pytasz?
- Bo Syriusz chyba nie wziął sobie znikąd tego pytania podczas gry w butelkę.
- Nikomu nic nie powiedziałam, James.
- Jakoś ci nie wierzę.
- Ja mu naprawdę nic nie powiedziałam.
Chłopak dalej wpatrywał się we mnie z powątpiewaniem.
- Nie wierzysz mi? – zapytałam.
- Jakoś nie umiem.
- Proszę bardzo, nie musisz - zaczęła we mnie narastać irytacja.
- Kotku, chcę ci wierzyć, ale to co mówisz jest mało prawdopodobne.
Teraz już przesadził.
- Nie mów do mnie „kotku”!– krzyknęłam głośno.
- Ciszej…
- Co ciszej?! Nie będziesz mnie uciszał! A przez ten cały sekret omal nie pokłóciłam się z przyjaciółką!
- A, już rozumiem! – teraz on także zaczął krzyczeć. – Powiedziałaś to Dorcas a ona był zła, że też nie może zobaczyć jednorożców, bo ja bym się dowiedział, że komuś to powiedziałaś! I powiedziała o tym Syriuszowi!
- Co ci strzeliło do głowy?! Masz strasznie bujną wyobraźnię! A jak nie chcesz wierzyć to nie wierz! Mam to gdzieś i nie zamierzam cię przekonywać! – krzyknęłam i odeszłam.
Nie obchodziło mnie, że nie mam peleryny-niewidki. Przeszłam parę metrów, byłam już widoczna z zamku, gdy drogę zastąpił mi James. Przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Przez kilka sekund tonęłam w jego ustach. Po chwili na szczęście opamiętałam się.
CHLAST!!!
Po prostu spoliczkowałam go. Popatrzył na mnie zdziwiony. Na jego lewym policzku widniał czerwony ślad mojej dłoni.
- Nigdy więcej tego nie rób – rozkazałam trzęsącym się od złości tonem.
Odwróciłam się na pięcie i szybko poszłam do zamku. Co on sobie ubzdurał? Najpierw pretensje, a później pocałunek. O nie, nie ze mną takie akcje.
Stracił wszystko ci było między nami. Ale czemu ja się nim przejmuję? To jego wina, nie moja. Nie powiedziałam nikomu o jednorożcach.
W końcu doszłam do zamku. Teraz musiałam uważać, żeby nie wpaść na Panią Norris albo na Filcha. Gdy byłam na trzecim piętrze usłyszałam otwierające się główne drzwi zamku. „ To pewnie Potter wchodzi do szkoły.” pomyślałam i poszłam dalej po schodach. Kiedy byłam na piątym pietrze zza zakrętu wyszła Pani Norris. Tylko tego brakowało... Zaraz po niej zjawił się Filch.
- O, kogo my tu mamy? Panienka Evans. Idziemy do profesor McGonagall.
W tym momencie pojawił się Potter. O dziwo, nie miał na sobie peleryny-niewidki.
- O, i pan Potter. Czyżby to jakaś randka? Idziemy.
Poszliśmy, nie patrząc na siebie. Doszliśmy do gabinetu profesor McGonagall. Filch zapukał i usłyszeliśmy „Proszę” i weszliśmy.
- Usiądźcie – poleciła i wskazała nam dwa krzesła.
- No więc słucham. Dlaczego tu jesteście?
- Otóż tych dwoje zostało złapane jak chodzili po zamku o tej porze – wyjaśnił Filch.
- To prawda? – spytała mrużąc oczy.
Pokiwaliśmy głową, wciąż milcząc.
- To skandal! Mogliście wybrać inną porę i miejsce na randkę! Gryffindor traci 50 punktów! I wy dwoje macie szlaban! Jutro o 19:00 w moim gabinecie! A teraz do łóżka i spać! – krzyknęła.
- Przepraszamy. Do widzenia.
Wyszliśmy z gabinetu profesorki. Świetnie. Po prostu świetnie. Jeszcze musimy odwołać koleją próbę.
Nie odzywaliśmy się do siebie przez całą drogę do Pokoju Wspólnego. Dopiero tam James powiedział „cześć”, lecz ja mu nie odpowiedziałam. W dormitorium umyłam się, przebrałam w piżamę i poszłam spać.
To okropne. Przez tą naszą kłótnię mamy szlaban. No trudno, jakoś to przeżyję ale godzić się z nim nie mam zamiaru!
Wkrótce zasnęłam...

***

Mam nadzieję że notka się Wam spodoba. Następna CHYBA w czwartek. Pozdrawiam. :*