Próba i szlaban

   Po tej niebywałej lekcji eliksirów byłam pełna pytań. James się jakby na mnie obraził… Moja wina, że ktoś jeszcze się we mnie kocha? 

   O siedemnastej rozpoczęła się próba. Dorcas wpadła na „genialny” pomysł. Chciała żebym śpiewała całą piosenkę! Jeszcze czego?!

- Lily, ja nie żartuję – powiedziała.

- Strasznie to brzmi kiedy piosenkę jednej wokalistki śpiewają cztery osoby. Powinnyśmy to wcześniej zauważyć. Zgadzacie się ze mną? – zapytała nas.

Drugoklasistki natychmiast odpowiedziały że tak. Bo co by się stało gdyby tak nie powiedziały? Wolę nie myśleć… Katie zgodziła się z Dorcas a Ann… Ann milczała.

- Ann! Co o tym myślisz? – zapytała Dor.

Ann nic nie odpowiedziała. W ogóle sprawiała wrażenie nieprzytomnej. Dziwne…

- Ann, żyjesz?

Brak odpowiedzi.

- ANN!!! – wydarła się Dorcas.

Ma ten głosik…

- Eee.. Co? – inteligentna odpowiedź mojej przyjaciółki.

- Co się z tobą dzieje? – spytała Dorcas.

- Eee… nic… - odpowiedziała Ann.

- Jak to nic? Zawsze wszystkiego słuchałaś z wielkim zainteresowaniem a teraz co? Nie wiesz o czym mówimy! – krzyknęła zdenerwowana Dorcas.

- Przepraszam. Wyjaśnię wam wszystko później – powiedziała i wskazała głową na drugoklasistki.

- Trzymamy cię za słowo. – odpowiedziała Dorcas.

- No to o czym mówiłyście? – zapytała Ann.

- O tym, że strasznie głupio to brzmi jak śpiewamy wszystkie cztery tę piosenkę. Według mnie powinna ją śpiewać tylko Lily. Co o tym sądzisz?

- W zasadzie to masz rację. Zgadzam się.

- A ty, Lily, co o tym myślisz? – Dorcas wreszcie raczyła mnie o to zapytać.

- No nie wiem… Głupio tak samej śpiewać…

- Lily! Głupio to jest jak my wszystkie ją śpiewamy!

- No ale ja nie chce…

- Lily! Musisz! Prosimy…

Spojrzałam na nie i w końcu dałam za wygraną.

- Ech, niech wam będzie… - zgodziłam się

- Ale wy macie być tym chórkiem! Ok?

- Ok! Dzięki! – zawołała Dorcas i rzuciła się mi na szyję.

- Dobra, dobra. Bo mnie udusisz…

Dorcas przestała.

- To teraz Lily śpiewa wszystko. Postanowione! Zacznijmy ćwiczyć teraz nową wersję występu! – postanowiła dziewczyna.

Tak więc zaczęłyśmy. Jakoś nam to szło...

   Przed dziewiętnastą wyszłam z dormitorium i poszłam do gabinetu Gronga na trzeci szlaban. Przyszłam na czas. James już był. Gy weszłam nawet na mnie nie spojrzał. Profesor Grong kazał nam w jego gabinecie poukładać alfabetycznie wszystkie książki o magicznych stworzeniach. Trzy półki od podłogi do sufitu. Mnóstwo roboty... Profesor Grong usiadł za biurkiem i zaczął coś tam robić. Nie mogłam w ogóle porozmawiać z Jamesem. Westchnęłam i wzięłam się do roboty.

   Po dwóch godzinach pracy (byliśmy na literze K) Grong oświadczył, że musi wyjść i nie mamy się ruszać ani na krok od gabinetu, nawet jeśli już skończymy. Mamy po prostu czekać na niego. Wreszcie mogłam pogadać z Potterem...

- Możesz mi powiedzieć o co ci chodzi? – zaczęłam.

- O nic – odburknął.

- Jak to o nic? Widzę, że jesteś o coś na mnie zły. Może mi łaskawie powiesz co takiego zrobiłam?

- Obudziłaś mnie o 6:20 z krzykiem, że to niby ja wysyłam do ciebie jakieś anonimowe listy!! Oczywiście od razu oskarżyłaś mnie. A to nie byłem ja. Po drugie to… no… jestem na ciebie zły i koniec! – skończył mówić i wrócił do układania książek na L.

- Ok, możesz być na mnie zły za tą wczesną pobudkę. Myślałam, że to ty bo to w twoim stylu. Dlatego tak do was wpadłam. Sorry.

James widocznie nadal był na mnie obrażony bo nic nie odpowiedział.

- Nadal jesteś zły? – spytałam.

- Tak – odpowiedział.

- A można wiedzieć co znowu jest nie tak?

- Nieważne.

- James, jesteś na mnie zły a ja nie wiem o co! Zależy mi na tobie i nie chcę żebyśmy się ciągle kłócili! – krzyknęłam.

James przerwał pracę i spytał:

- Co powiedziałaś?

- To co słyszałeś – odparłam.

- Powiedziałaś: „zależy mi na tobie”. To prawda?

- Zależy mi na tobie jak na przyjacielu.

- To wszystko? – zapytał rozczarowany.

- James, posłuchaj. Na razie jesteś dla mnie przyjacielem. Tylko przyjacielem. Bardzo cię lubię, ale…

- … ale mnie nie kochasz. – dokończył za mnie.

- Nie – odpowiedziałam a James posmutniał.

- Jeszcze nie – dodałam.

Chłopak się nagle ożywił.

- Czyli jest jakaś szansa, że kiedyś będziemy razem? – spytał z wielką nadzieją.

- No… Tak! – odparłam z uśmiechem.

James podszedł do mnie i mnie przytulił. Było mi tak dobrze… Szepnął „Kocham cię” i pocałował w policzek.

Wróciliśmy do układania książek co chwilę posyłając sobie uśmiechy. Skończyliśmy pracę po półtorej godziny a nauczyciel wciąż nie przychodził. Usiedliśmy na jego biurku i przytuliliśmy się do siebie. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam…

~~~~~Narracja trzecioosobowa~~~~~

James zasnął zaraz po Lily. Obudziło go dopiero wejście Gronga.

- Skończyliście? – zapytał profesor na wstępie.

- Tak. Ale nie przychodził pan tak długo, że w końcu Lily zasnęła – powiedział James.

- No to co? – warknął Grong i przeszedł wzdłuż półek sprawdzając pracę Lily i Jamesa.

- Dobrze. Możecie już iść – powiedział po chwili.

James wziął Lily na ręce i wyszedł z gabinetu. Całą drogę patrzył na swoją ukochaną. Był bardzo szczęśliwy, że Lily mu powiedziała, że kiedyś mogą być razem. 

   Wszedł do Pokoju Wspólnego. Nie było tam nikogo. Potter rzucił zaklęcie na schody do dormitorium dziewczyn (wcale nie było to łatwo, gdyż wciąż trzymał Lily) i zaniósł dziewczynę do jej pokoju. Zapukał i drzwi otworzyła mu Dorcas bardzo zaniepokojona.

- Boże, co jej się stało? – spytała patrząc na Lily.

- Nic. Po prostu zasnęła – odpowiedział chłopak.

- Strasznie się martwiłam. Połóż ją – poleciła dziewczyna i wpuściła go do środka.

James położył Lily na jej łóżku, przykrył i jeszcze raz pocałował w policzek. Pomyślał, że to był wspaniały dzień...

***

Nota wreszcie się pojawiła. Miała być wcześniej ale nie miałam czasu, żeby ją napisać. Mam nadzieję że się spodoba. Teraz mam trochę więcej czasu więc notki pojawiać się będą raz lub dwa w tygodniu. Mam nadzieję, że pod tą nocią zobaczę chociaż 10 komciów. To nie jest zbyt wiele. To tyle z mojego gadania. Pozdrawiam! :D

Cichy wielbiciel

          Był październikowy poniedziałkowy poranek. Ten dzień był dla mnie dniem najgorszym w życiu (nie licząc dnia, w którym James wyznał mi miłość)

A więc było to tak.... O 6 rano ktoś zapukał w okno (jeśli ktoś mnie o tej godzinie obudzi to jestem zła, bardzo zła)  Otworzyłam jedno oko… Potem drugie… To moja sowa. Do nóżki miała przyczepioną różową karteczkę pomalowaną w kwiatki. Wzięłam liścik, dałam ptaku krakersa. Sówka odleciała zadowolona. Po badziewnych kwiatkach i motylkach na karteczce domyśliłam się, kto mnie obudził…

Nawet nie chciałam tego czytać, położyłam liścik na półce przy moim łóżku i powoli próbowałam zasnąć. Powtarzam: próbowałam. Ta karteczka nie dawała mi spokoju. Nagle wstałam na równe nogi. Zegarek: 6:15. Wzięłam liścik, przeczytałam:

Kochanie! Jak Ci się spało? Mi znakomicie! Śniłaś mi się, wiesz?Miałem piękne, truskawkowe sny! Odpisz, czekam!

Ale się wkurzyłam! Nie chciałam odpisywać. Nawet nie zajrzałam do lustra - to był błąd. Zbiegłam piętro niżej (tam Huncwoci mają pokój), nawet nie pukałam, tylko od razu kopnęłam drzwi. Otworzyły się. Zła jak osa rzuciłam się na łóżko Jamesa. Odsunęłam kołdrę, i wywaliłam z niej śpiącego chłopaka. Ten głupek wywalony na podłogę jeszcze spał. Wrzasnęłam.

- JAMES!!!! W TEJ CHWILI WSTAWAJ!!! NIE UDAWAJ, ŻE NIE SŁYSZYSZ!!! JUŻ DOŚĆ NAROZRABIAŁEŚ! WIĘC TERAZ OBUDŹ SIĘ!!!

Obudził się. To on był zły jak osa. Od moich wrzasków obudzili się James i Syriusz. 

- Co ty sobie ruda wyprawiasz? Jest 6:20! Kobieto! Daj nam spać! - zawołał Black.

- A byście chcieli! – ofukałam ich.

- James, jak mogłeś mnie obudzić o szóstej rano?

James patrzył na mnie jak na idiotkę.

- Ja cię nie budziłem, nie jestem aż tak głupi.

- W takim razie ty, Syriuszu, napisałeś ten list za Jamesa?!

Syriusz patrzył się na mnie jak na wariatkę.

- W takim razie kto? – zapytałam żałośnie.

- Na pewno nie ja - burknął James.

- A teraz wybacz, Lilyanno Evans, ale ja chcę spać. Chyba mój przyjaciel popiera mnie.

Co miałam zrobić? Po prostu wyszłam. I tyle mnie widzieli. Doszłam do mojego dormitorium. Dorcas się już obudziła.

- Lily, Chryste, gdzieś ty się podziewała?

- Musiałam załatwić parę spraw - odburknęłam i szybko skierowałam się do łazienki.

Niestety, Dor szybko machnęła różdżką i drzwi łazienki się zatrzasnęły.

- Zaraz mi szybko wszystko dokładnie opowiesz.

- Weź sobie ten liścik, co leży na stole. Przeczytaj go, i jak chcesz, to powiedz, że jestem kompletną wariatką.

Dorcas przeczytała:

- Nie jesteś kompletną wariatką.

- Ale ja przed chwilą zeszłam do Jamesa, wywróciłam go z łóżka i na niego nawrzeszczałam!

- Jesteś kompletną wariatką. Przecież to nie musiał być on, nie?

- Faktycznie. To kto?

- Cichy wielbiciel? – zapytała z uśmiechem Dorcas. Nie chciałam w to wierzyć. Ale może...? 

 Na śniadaniu czułam się ciągle obserwowana. James zachowywał się normalnie, moje koleżanki z pokoju też. Pierwszy dzień śledztwa - nic. Po śniadaniu mieliśmy tylko 5 lekcji. Na ostatniej mieliśmy eliksiry. Robiliśmy eliksiry POZNANIA ZAUROCZENIA. Ja go wypiłam i od razu zrobiłam się fioletowa. To znaczyło, że kochają się we mnie dwie osoby. Jedną jest James a drugą? Kto?

***

Hej. Na początku chciałam powiedzieć że notka którą przeczytaliście jest cała napisana przez moją przyjaciółkę Magdę. Ja LEKKO zmieniłam tylko sam koniec. Gdyby nie ona na notę czekalibyście jeszcze z tydzień. A bardzo chciałam żeby była ona dzisiaj bo jest dzisiaj rocznica powstania bloga. :) Już pół roku on istnieje :D Następna notka powinna pojawić się nie długo bo mam już na nią pomysł. Pozdro for all. :*

Kartka z pamiętnika i nie tylko

   Wczoraj pogodziłam się z Jamesem. Bardzo się z tego cieszę. Jednak jest jedna rzecz, która może to szczęście zepsuć. Kłótnia z najlepszą przyjaciółką. Z samego rana Dorcas zaczęła się wściekać, że dostałam tygodniowy szlaban i znowu trzeba będzie odwołać próby. Gadała jeszcze, że ja nic nie protestowałam, żeby przełożyć karę. A ja na to, że wtedy myślałam o innych sprawach a nie o próbach. Potem wyskoczyła z tekstem, że wolę być na szlabanie z Jamesem, a nie z przyjaciółkami na próbie. Wypominała mi jeszcze, że nic nie powiedziałam im o jednorożcach. Przecież obiecałam Jamesowi! Próbowałam się tłumaczyć ale nie dała mi dojść do słowa. Wyszła trzaskając drzwiami. Podczas śniadania w ogóle się do mnie nie odzywała. A Ann i Katie nie były po niczyjej stronie. Latały tylko między mną a Dorcas, żeby przekazać, co mamy sobie do powiedzenia. Mam nadzieję, że się szybko pogodzimy...

   Po obiedzie poszłam z Jamesem do profesora Dumbledora. Dyrektor przyjął nas i wysłuchał. Potem powiedział, że na pewno porozmawia z profesorem Grongiem. Kiedy wychodziliśmy mruknął jeszcze „A, James. Powodzenia” i mrugnął do Pottera. Zupełnie nie wiem, o co mu chodziło. W drodze powrotnej James zaproponował mi spacer po błoniach. Zgodziłam się. Po drodze opowiedziałam mu o mojej kłótni z Dorcas. Powiedział, że to Dorcas powinna pierwsza wyciągnąć rękę do zgody i że nie powinnam się winić za kłótnię. W sumie to on ma rację. To Dorcas się wkurzyła. To już szlabanu nie wolno mieć? Niech Dorcas sobie dokładnie wszystko przemyśli! 

   Po powrocie do zamku wzięłam się za odrabianie zadań domowych. Zaklęcia, historia magii, eliksiry… Parę godzin roboty.

   Siedzę teraz i odrabiam zadanie z eliksirów (Wypisz wszystkie składniki Eliksiru Słodkiego Snu i opisz je). Zrobiłam sobie małą przerwę na notkę do pamiętnika...

- Lily, możemy pogadać? – usłyszałam jakiś głos.

Przerwałam pisanie i odwróciłam głowę. To była Dorcas. Spojrzałam na nią zdziwiona.

- To jak? – ponowiła pytanie.

- Siadaj – powiedziałam i uśmiechnęłam się.

W końcu to moja przyjaciółka. Dorcas usiadła i zaczęła:

- Lily, chciałam cię przeprosić za to, że tak na ciebie nawrzeszczałam rano. To nie twoja wina. Jesteś zła?

- Byłam na początku wkurzona, ale już mi przeszło. Ale masz trochę racji. Mogłam trochę protestować.

- Próby możemy przełożyć na wcześniejszą godzinę. Na przykład na na 16:30.

- Ok! – odparłam z uśmiechem.

- Czyli zgoda? – zapytała Dor.

- Zgoda! – odpowiedziałam i przytuliłam przyjaciółkę.

Teraz byłam naprawdę szczęśliwa.

***

Notka jest. Nie jest zbyt udana. Strasznie długo ją pisałam. Nie mam pojęcia kiedy pojawi się następna notka. Postaram się napisać ją jak najszybciej. Pozdro for all :D

PRZEPRASZAM :(

Bardzo Was przepraszam! Sorry, sorry i jeszcze raz sorry. Nie pisałam całe 2 tygodnie. :( Powodów jest wiele ale jeden jest najważniejszy: BRAK WENY.  Nie mam żadnych pomysłów. Próbowałam coś wymyślić ale się nie udało.  Napiszcie, czy chcecie żeby coś się pojawiło, ale krótkie i nudne, czy żeby było trochę później, lecz dłuższe i ciekawsze. Mam nadzieję, że dostanę choć 3 komentarze... Jeszcze raz bardzo Was przepraszam. 

 

- Zgoda? - Zgoda.

- Panno Evans, już trzeci raz do pani mówię! – krzyknęła zdenerwowana profesor Patil.

Gwałtownie poderwałam się z krzesła. Na lekcji lekko przysypiałam. Niby poszłam wczoraj wcześniej spać, ale jakoś się nie wyspałam. Lekcja wróżbiarstwa była więc doskonała na odrobienie tych zaległości.

- Przepraszam, pani profesor. Co pani mówiła? 

- Pytałam, co pani widzi w swojej kryształowej kuli?

- Ja… eee… tu jest… chmura!

W kuli naprawdę widziałam chmurę. Chmurę niczego. No, ale coś musiałam powiedzieć więc wymyśliłam coś na poczekaniu.

- Chmura! – wykrzyknęła nauczycielka.

- Sprawdź co ona oznacza – poleciła.

Szybko znalazłam właściwą stronę i sprawdziłam, co oznacza chmura.

- Chmura oznacza szybkie pogodzenie się z osobą, na której ci bardzo zależy – przeczytałam z podręcznika.

- Bardzo dobrze! Dziesięć punktów dla Gryffindoru! – zawołała profesor Patil.

Fajnie… Zdobyłam 10 punktów za zmyślanie. No, nie wiem czy to było na pewno zmyślanie.

Wkrótce się o tym przekonałam…

***

  Zbliżała się lekcja opieki nad magicznymi stworzeniami. Dorcas była lekko podłamana. Syriusz spędzał z nią teraz o wiele mniej czasu. Prawie w ogóle nie rozmawiali. Według niej już mu się znudziła. Nie wiem, co o tym myśleć. Syriusz i Dorcas to taka udana para... Muszę chyba  porozmawiać później z Syriuszem.

Powoli doszłyśmy do chatki Hagrida, przy której mieliśmy lekcje opieki. To, co zobaczyłam, bardzo mnie zdziwiło. Podeszłam bliżej i po prostu nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Tego bym nigdy nie zapomniała. Profesor Grong trzymał Aurę. Na sznurkach. Wpatrywałam się w nich i myślałam, że to przewidzenia. Profesor Grong wziął Aurę z jej domu. A co z młodymi? Tak po prostu odebrał im matkę?

- Lily, coś się stało? – zapytała Ann zdziwiona moim zachowaniem.

- To Aura… - powiedziałam powoli.

Z drugiej strony nadchodzili Huncwoci. James też zauważył jednorożca. Szybko podszedł do nauczyciela i zaczął coś mu tam mówić. Podbiegłam do nich.

- …ona ma młode! – krzyknął James do Gronga.

- O, Lily… - popatrzyliśmy na siebie.

„Dobra, musimy teraz działać razem” pomyślałam.

- On mówi prawdę! Widzieliśmy jej młode! W ogóle jakim prawem pan ją wziął skoro koło niej były małe jednorożce?! – krzyknęłam.

- W ogóle nie było młodych – krzyknął profesor.

- I chciałem wam zrobić lekcje o jednorożcach. Załóżmy, że mówicie prawdę…

- Mówimy prawdę – burknął James.

- Nie przerywaj mi, Potter!!! Powiedziałem „załóżmy”. No więc załóżmy, że mówicie prawdę. Skąd wiecie, że ma młode? Była w Zakazanym Lesie a uczniom tam nie wolno wchodzić.

No i wpadliśmy...

- My tam… eee… poszliśmy – powiedział James.

- O, randka w Zakazanym Lesie… Dobrze Potter – zakpił profesor.

- To nie była randka! – wykrzyknęłam.

Nauczyciel udał, że tego nie usłyszał.

- Gryffindor traci pięćdziesiąt punktów. I nie warzcie mi się chodzić tam więcej!

- A co z młodymi? - krzyknął James.

- Jak byłem w Zakazanym Lesie to ich nie widziałem. Gdyby były to bym je wziął. A teraz idźcie do reszty klasy bo inaczej Gryyffindor straci kolejne punkty.

James spojrzał na nauczyciela z wielką nienawiścią.

- Chodź Lily – powiedział i pociągnął mnie za rękę w stronę Zakazanego Lasu.

Reszta uczniów była bardzo zdziwiona tym, co widziała.

- Co ty robisz? – spytałam zaskoczona.

- Chyba nie chcesz zostawić małych w lesie? Musimy je znaleźć.

- Dobrze, ale możesz mnie puścić – warknęłam.

- Sorry – powiedział i puścił moją dłoń.

Droga do polanki, na której zawsze były jednorożce, zajęła nam około piętnastu minut.

- To tu. Rozdzielmy się teraz – rzekł Potter.

Pokiwałam głową na znak, że się zgadzam. Ja poszłam w lewo, a on w prawo. W dzień nie bałam się tak bardzo jak w nocy. Po paru minutach szukania znalazłam pod małym krzakiem dwa jednorożce. A gdzie pozostałe? Wzięłam je na ręce i wróciłam na polankę.

- James! – krzyknęłam.

Po chwili Potter przyszedł z jednym młodym na rekach.

- A gdzie czwarte? – spytałam od razu.

- Nie wiem. Znalazłem tylko te.

- Chodźmy teraz tam – wskazałam tą część lasu, której jeszcze nie przeszukaliśmy.

Bez słowa skierowaliśmy się tam.Po kilku minutach James podbiegł szybko do jakiegoś krzaczka. Poszłam zaraz za nim. Chłopak kucnął i po chwili na jego palcach znalazła się srebrzysta substancja. Moim oczom ukazał się straszny widok. Zabity młody jednorożec.

- Nie żyje. Jakieś stworzenie musiało je zabić. To dlatego pozostałe się tak rozbiegły – powiedział James smutnym głosem.

Z oczu poleciały mi łzy. To był ten nieśmiały jednorożec. Mały, bezbronny. Rozpłakałam się jeszcze bardziej. James przytulił mnie. W ogóle się nie opierałam.

- Kotku, nie płacz. I tak połowa młodych jednorożców ginie. No, nie płacz...

Uspokajał mnie jeszcze chwilę. Jego głos działał na mnie jak dobry lek na chorobę. Głos i dotyk. W jego ramionach było mi wspaniale. James chyba przestał być na mnie zły.

- Już dobrze? – spytał po chwili.

Pokiwałam głową i oderwałam się od niego.

- Lily… Zgoda? – zapytał chłopak z nadzieją.

- Zgoda –odparłam uśmiechając się lekko.

Przytulił mnie jeszcze raz i wreszcie odkleiliśmy się od siebie. Jeszcze jeden uśmiech i odwróciłam się w stronę zabitego jednorożca.

- Co z nim zrobimy? – zapytałam Jamesa.

- Wiesz, zostawimy go na razie tak jak jest. Później przyjdę z Syriuszem to coś z nim zrobimy - odpowiedział.

- Ok...

- A te weźmiemy ze sobą – wskazał ręką te trzy jednorożce, które przeżyły.

- Hagrid się nimi zajmie. A teraz już chodźmy. To niezbyt miły widok.

Wzięłam z powrotem te dwa młode jednorożce, które położyłam obok na trawie i razem z Jamesem, który też trzymał swojego malucha, wróciłam na lekcję. Profesor Grong czekał na nas zdenerwowany. 

- Potter! Evans! Macie tygodniowy szlaban! Jutro, o dziewiętnastej,  w moim gabinecie! – wrzasnął.

Podeszliśmy do niego trochę bliżej.

- W ogóle skąd macie te jednorożce...?

- To o nich mówiliśmy. Był jeszcze jeden, ale jakieś inne stworzenie musiało je zabić. To dlatego, że zabrał im pan matkę. Profesor Dumbledore się o tym dowie, może być pan tego pewien – rzekł James chłodnym tonem.

Profesor najpierw otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale potem chyba stwierdził, że lepiej będzie jak zamilknie.

Przyznam, że byłam dumna z Jamesa. Potter wydoroślał. Stał się bardziej czuły. Jest w nim jeszcze jednak trochę z dziecka, ale dużo mniej niż wcześniej. Cieszę się że pogodziliśmy się.

I możliwe, że mam malutki dar przepowiadania przyszłości...

***

 Na początku bardzo chciałabym Was przeprosić, że tak długo nic nie pisałam. Notka miała być 3 dni temu ale miałam pewne problemy z komputerem. W ogóle Internet nie chciał mi chodzić. Na szczęście wszystko jest już ok. A wcześniej… lenistwo. Teraz zaczęła się szkoła. Niestety. :( Teraz będę miała trochę mniej czasu wolnego. No cóż, szósta klasa… Testy… Notki powinny się ukazywać 2-3 razy w tygodniu. Od jutra zacznę nadrabiać zaległości na Waszych blogach. Zrobię porządek w linkach. Niedługo też zmienię szablon. Wszystko to zrobię kiedy będę miała więcej czasu. A no i dzięki za wszystkie komcie. Jest ich aż 21!!! To nowy rekord! :) To tyle z mojego gadania. Pozdrowienia dla wszystkich którzy cierpliwie czekali na nową notkę :)

Lekcja zaklęć

    Od tego wieczoru kiedy to moja przyjaźń z Jamesem się skończyła minęły już dwa dni, a ja wciąż nie mogłam dojść do siebie. Mało mówiłam, chodziłam smutna. Z Jamesem prawie wcale się nie odzywałam. Przyjaciółki nic nie wiedziały mimo, że wiele razy pytały, dlaczego tak dziwnie się zachowuję. Chyba domyślały się, że chodzi o Jamesa. Ja starałam się jego unikać. Niestety niezbyt mi się to udawało. Raz, gdy szłam z dziewczynami na transmutację, prawie wpadłyśmy na niego, gdyż Potter wyszedł zza rogu. Drugi raz Syriusz krzyknął do Jamesa (był tuż obok niego), gdy wracałam sama z biblioteki: „Rogacz, twoja laska jest sama!!! Masz szansę!”. Kretyn. Chcąc nie chcąc musieliśmy spojrzeć na siebie. Zaraz szybko odwróciłam wzrok.

Na dzisiejszej lekcji zaklęć profesor Flitwick oznajmił:

- Nauczycie się dziś rzucać zaklęcia zmieniające barwę skóry drugiego człowieka. Formuła zaklęcia to Colbar. Żeby rzucić to zaklęcie poprawnie należy wykonać obrót różdżką, wypowiedzieć formułę i rzucić zaklęcie myśląc na jaki kolor chcemy zmienić skórę partnera. Wymaga to jednak dużego skupienia. Musicie się bardzo skupić. Teraz dobiorę was w pary. Chłopak z dziewczyną.

Tak jak powiedział, tak zrobił. Dorcas był w parze z Anthontym Carrera ( nie była z tego za bardzo zadowolona bo chciała być z Syriuszem), Ann z Remusem (była bardzo zadowolona), Katie z Peterem, Syriusz z Mary Lee. Oczywiście domyślacie się kto mi pozostał??? James Potter. Katastrofa. Z wyrazu twarzy Jamesa nie można było wyczytać czy cieszy się z tego powodu czy też nie. Stanęliśmy naprzeciw siebie. James patrzył na mnie dziwnym wzrokiem. Takim chłodnym… Ja starałam się na niego nie patrzeć.

- Ty pierwszy – powiedziałam bardzo dziwnym głosem.

- Jak chcesz – odpowiedział dziwnie chłodnym tonem.

Chłopak machnął różdżką i wypowiedział formułę. Błysnęło różnokolorowe światło, które potem zmieniło kolor na zielono-pomarańczowy. Moja skóra zabarwiła się bardzo, bardzo leciutko na taki właśnie kolor. Prawie niezauważalnie. Kolor po paru sekundach znikł.

- Kiedy chcecie, żeby kolor utrzymał się dłużej wyobraźcie sobie tą osobę całą w tym kolorze – powiedział profesor Flitwick.

- Teraz ty – rzekł James.

Rzuciłam zaklęcie wyobrażając sobie całego Pottera w kolorze niebieskim. James zrobił się błękitny. Pozostał taki przez kilkanaście sekund. Potem on próbował zmienić mnie na czerwono, lecz wyszedł kolor pomarańczowy. Rozejrzałam się po Sali. Dorcas była seledynowa, Ann błękitna a Syriusz rzucał właśnie zaklęcie na Mary. Udało mu się to i Mary zrobiła się ciemnoczerwona.

- Brawo, panie Black! 20 punktów dla Gryffindoru.

Syriusz uśmiechnął się szeroko i spojrzał z nadzieją na Dorcas. Ta obrzuciła go chłodnym spojrzeniem. Ta nadzieja powędrowała do Mary. Dziewczyna odwzajemniła uśmiech. Jej chłopak był tak samo wściekł jak Dorcas. Po powodzeniu Syriusza w klasie zapanowało ożywienie. Uczniowie szeptali i wymieniali uwagi dopóty dopóki profesor Flitwick ich nie uciszył.

- No dalej, do pracy! Niedługo wam też się to uda!

Wszyscy, z oporem, po chwili uciszyli się i powrócili do ćwiczeń. Teraz ja rzucałam zaklęcie. Znowu się nie udało i tak w kółko. Po paru minutach Remus zamienił Ann na zielono. Gryffindor zdobył 15 punktów. Mi udało się to dopiero pod koniec lekcji. Jamesowi tuż przede mną. Po lekcji była transmutacja a potem obiad. Dorcas cały czas boczyła się na Syriusza . Popołudnie spędziłam w dormitorium odrabiając lekcje. O 22:00 mieliśmy astronomię. Nie zdarzyło się na niej nic ciekawego oprócz tego, że Syriusz kłócił się z profesor Sinistrą, że znalazł nową gwiazdę i jako że on pierwszy ją odkrył, ma prawo ją nazwać i zażyczył sobie imienia Dorcas. Chyba to miało był w ramach przeprosin. Nie wiem w ogóle czy się pogodzili, bo nie czekając na dziewczyny poszłam od razu do naszego dormitorium i nie przebierając się nawet w piżamę zasnęłam.

***

Notka wyszła mi strasznie, jest okropna, denna, krótka, nudna i wszystkie możliwe złe określenia. Z kolonii oprócz pamiątek przywiozłam ze sobą anginę i trochę źle się czuję dlatego notka jest taka okropna. Następna będzie albo w sobotę a jak nie to dopiero pod koniec wakacji. Nic nie obiecuję. Poza tym myślałam że po powrocie zobaczę więcej komentów a tymczasem tylko 11. Mogliście się bardziej postarać.  Papatki.

Ogłoszenie 7

Hejka. Na początku chciałam Was przeprosić, że jednak nic nie napisałam. Po prostu lenistwo. :/ Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Po drugie postanowiłam Wam wyjawić pewną rzecz. Otóż Lily pogodzi się z Jamesem i to już niedługo!!! Zdradzam Wam to, bo mimo obietnicy, nie napisałam notki. Jak wrócę to nowa notka ukaże się na 100% (czyli 16 sierpnia). To tyle. Pozdrowionka dla wszystkich :)

Utracona przyjaźń

- Lilka, wstawaj!!!

- ...

- Lily!!! – Ann próbowała mnie obudzić.

- Chwila... – mruknęłam zaspana.

- James przyszedł!

W odpowiedzi przewróciłam się na drugi bok. Ann próbowała zwalić mnie z łóżka moją metodą. Nie uda się jej...

- Daj mi spokój – „grzecznie” poprosiłam.

- Ale on naprawdę przyszedł!

Powoli, bardzo powoli, otworzyłam moje zielone oczka. Zobaczyłam coś co nazywało się James Potter. 

- Co ty tu robisz?! – krzyknęłam zrywając się z łóżka.

- Przyszedłem do ciebie. – odpowiedział dziwnie patrząc się na mnie.

W końcu chyba po raz pierwszy widzi mnie w samej piżamie...

- Po co? – zapytałam wojowniczo.

- Pogadać.

- To sobie pogadajcie a ja idę do łazienki – powiedziała szybko Ann i zniknęła w łazience.

Dorcas i Katie jeszcze spały.

- No to słucham – powiedziałam zniecierpliwiona i zdenerwowana.

- Przepraszam – ale odpowiedź, nie ma co.

- Ty znowu swoje?

- Oj Lily, mogłabyś już przestać się gniewać.

- Mogłabym a nie muszę.

- Musisz.

- Ciekawe kto lub co mnie zmusi?

- Na przykład to. – powiedział i zaczął się niebezpiecznie do mnie przybliżać.

„Chyba chce mnie pocałować” przemknęła mi przez myśl. Nim zdążyłam zareagować nasze usta złączyły się. Szybko odepchnęłam go i spoliczkowałam. Po raz kolejny czerwony ślad mojej dłoni zagościł na jego policzku.

- Nie pchaj języka tam gdzie nie trzeba – poradziłam.

- A teraz wyjdź - dodałam.

Zostawiłam go i zaczęłam szukać szkolnego mundurka. Gdy go wreszcie znalazłam, James nadal był w naszym dormitorium.

- Powiedziałam coś chyba, nie? Masz wyjść.

- Lily, proszę. Nie gniewaj się już.

- Będę się gniewać, ile mi się będzie podobało. I masz zakaz całowania moich ust!

- Do kiedy?

- Do końca życia i jeszcze dłużej!!!! A teraz wyjdź i to natychmiast!

- A co jeśli nie wyjdę?

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

Nie miałam żadnego pomysłu, co by tu zrobić.

- Tak.

- Ale ja nie mam czasu na ciebie więc wyjdź! W tej chwili!

Zaczęłam się już naprawdę denerwować.

- Oj, Liluś, ale ty jesteś nerwowa – powiedział i próbował mnie przytulić, ale na szczęście wyrwałam się mu.

- Co ty sobie wyobrażasz? Że możesz robić to co się rzewnie podoba? Mylisz się. A teraz masz wyjść.

- Dobrze, dobrze. Ale jeśli myślisz, że tak łatwo się poddam, to się mylisz – i wyszedł.

- Uff, nareszcie – mruknęłam sama do siebie.

Musiałam poczekać z dziesięć minut zanim Ann wyjdzie. W tym czasie obudziłam Dorcas i Katie. Potem poszłam do łazienki i uszykowałam się.

   W drodze na śniadanie coś sobie przypomniałam.

- Katie, czy ty nam w ogóle opowiedziałaś o swojej randce?

- Właśnie, nic nie mówiłaś – Dor natychmiast mnie poparła.

- E tam... Nie ma o czym mówić.

- No powiedz. Prosimy...

- Ech, no dobra. Więc najpierw poszliśmy na błonia, pospacerowaliśmy trochę, potem on zapytał się czy zostanę jego dziewczyną. No i ja oczywiście nie zgodziłam się.

- Co?!

- Nie- zgo-dzi-łam- się.

- Niby dlaczego???

- Bo nic do niego nie czuję.

- To po co się z nim umówiłaś?

- Tak ładnie mnie poprosił więc głupio by było odmówić.

- Ale on jest przecież taki przystojny.

- James też jest przystojny a ty jakoś nie chcesz z nim być – odgryzła mi się.

- Bo James jest... jest...

- No, jaki jest? – Dorcas przejęła inicjatywę.

- Inny.

- To znaczy?

- Inaczej się zachowuje, rzuca zaklęcia na każdego kto krzywo na niego popatrzy i takie tam różne. Jest...

- ...Strasznie w tobie zakochany – dokończyła Dorcas.

- Miałyśmy nie rozmawiać o Jamesie tylko o randce Katie – szybko przerwałam ten temat.

- Jak chcesz.

Dalej słuchałyśmy jeszcze innych powodów, dla których Katie nie zgodziła się chodzić z Tomem Green’em. Śniadanie minęło dość normalnie, nie licząc tego, że Syriusz na całe gardło krzyknął „Dorcas, kocham cię!” McGonagall odjęła nam za to 30 punktów. Na lekcjach nie zdarzyło się nic wielkiego, Gryffindor zarobił 20 punktów. Potem poszłyśmy na obiad. Po wejściu do Wielkiej Sali zobaczyłam wielki czerwony napis:

Przepraszam, Lily. Wybacz mi.

J.P.

Zagotowało się we mnie ze złości. Naprawdę przesadził. Jeszcze niektórzy uczniowie mieli głupkowate uśmieszki na twarzach.

- Lilka, czy ty nam powiesz za co on cię tak przeprasza? – zapytała Ann.

- Nie – krótka, prosta odpowiedź.

- A można wiedzieć dlaczego?

- Nie.

- Lily!!!

- Co?

- Powiedz!

- Nie mogę.

- Niby czemu?

- Bo nie.

- No prosimy...

- No dobra. James bezpodstawnie oskarżył mnie o to, że wyjawiłam naszą tajemnicę. A tego nie zrobiłam.

- Aha. I teraz on za wszelką cenę próbuje się z tobą pogodzić. a ty tego nie chcesz.

- Nie, że nie chcę. Po prostu jakoś nie umiem.

- Ech, dziwna jesteś.

Dalej nie rozmawiałyśmy. Po kilku minutach pojawił się James z resztą Huncwotów. Syriusz i Dorcas od razu zajęli się sobą.

- Teraz mi wybaczysz? – spytał mnie James.

- Wiesz, śmieszny jesteś. Myślisz, że jakiś napis mnie przekona? Mylisz się.

Powróciłam do jedzenia. James usiadł koło mnie i do końca posiłku już się nie odzywał. Później poszliśmy do Pokoju Wspólnego odrobić lekcje. Po kilku godzinach pracy miałam już wszystko gotowe. Przypomniałam sobie coś. Jednorożce. Przecież nie mogę przestać ich odwiedzać bo pokłóciłam się z Potterem. Ale nie znam drogi. Prawdziwy pech. I poza tym trochę się boję. Chyba nic się im nie stanie, nie? Mam nadzieję.

- Idziecie? - spytałam dziewczyny po kilkunastu minutach.

- Nie, jeszcze trochę zostaniemy.

- OK, to ja idę.

Poszłam do dormitorium. Byłam jakaś zmęczona. Stwierdziłam, że najlepiej będzie jeśli dzisiaj szybciej pójdę spać. Poszłam się wykąpać. Po wyjściu z wanny zdałam sobie sprawę, że znowu zapomniałam wziąć ze sobą ubranie. Owinęłam się więc szczelnie ręcznikiem i wyszłam po nie. Na moim łóżku siedział James Potter.

- Co ty tu robisz? – spytałam ze złością.

- Czekam na ciebie – spokojnie odpowiedział dziwnie patrząc się na mnie Chyba po raz pierwszy widzi mnie tylko w ręczniku...

- To sobie jeszcze poczekasz – warknęłam.

Szybko wzięłam swoje rzeczy i już chciałam iść do łazienki, ale niestety nie mogłam. James złapał mnie w pasie.

- Puść mnie! Natychmiast! – krzyczałam.

Trochę głupio było być trzymaną w pasie gdy ma się na sobie tylko ręcznik.

- Musimy porozmawiać – powiedział Potter.

- Dobrze, tylko mnie puść!

- Nie uciekniesz?

- Nie.

- Na pewno?

- Puść mnie wreszcie!

Zrobił to. Ręcznik mi się trochę poluzował, ale na szczęście nie spadł.

- Mogę iść chociaż się ubrać? – spytałam.

- Mi nie przeszkadza to, że jesteś w ręczniku.

- Ale mi przeszkadza! – powiedziałam i szybko zniknęłam w łazience.

Zamknęłam się jeszcze dodatkowo na klucz. Najszybciej jak się dało ubrałam się i wyszłam do Pottera. Wzięłam też szczotkę, żeby rozczesać mokre włosy.

- No słucham.

- Tak dłużej nie może być – rzekł James.

- Tak czyli jak?

- Staram się, żebyś mi wybaczyła a ty nic. Ja już tak dłużej nie mogę. Ty ciągle krzyczysz. Powiedz, chcesz się ze mną przyjaźnić czy nie?

- Chcę... - powiedziałam bardzo, bardzo cicho patrząc na stopy

James tego nie usłyszał...

- Tak myślałem – i wyszedł.

Nie wiem czemu, ale rozpłakałam się. Płakałam i płakałam leżąc na łóżku. To dziwne, płaczę bo skończyła się moja przyjaźń z kimś kogo kiedyś nienawidziłam. Nie jestem już na niego zła. Jaka byłam głupia, że nie wybaczyłam mu od razu. Długo jeszcze płakałam i myślałam o Jamesie. Czyżbym zakochiwała się w nim? Nie, to niemożliwe. Po jakiś dwóch godzinach płaczu zasnęłam.

***

No i jak widzicie notka się pojawiła. Wróciłam, ale niestety nie na długo. W środę jadę na kolonię. Nie będzie mnie prawie 3 tygodnie. Myślę, że do tego czasu uda mi się jeszcze coś napisać. Zaraz wpadnę na Wasze blogi. I jeszcze coś: KOMENTUJCIE!!!! To tyle. Pozdrawiam.  

Ogłoszenie 6

Cześć. Mam do zakomunikowania jedną rzecz. Wracam w sobotę i jak mi się uda to wtedy opublikuję notkę. Jak nie to nota pojawi się w niedzielę na 100%. U mnie komputer już jest i napisałam już połowę notki. To tyle. Pozdrawiam wszystkich.

Ogłoszenie 5

Cześć. Wróciłam. Ale nie na długo. Znalazłam jakąś kafejkę. Jest jeden mały problem. Miał być komputer, ale nie ma. :( Notek więc nie mogę pisać. Na razie piszę je w zeszycie a potem przepiszę na kompa, ale to już jak wrócę. Pozdro dla wszystkich :)