Pomoc

            Chłopaki wyglądali na wykończonych. Każdy z nich miał liczne rany i zadrapania. James jednak był w najgorszym stanie. Syriusz i Peter utrzymywali go z trudem, a on sam prawie nie stracił przytomności. Podbiegłam do nich szybko, Dorcas i Ann zrobiły to samo.

- Co tam się stało?! – spytałam od razu.

- Remus trochę poszalał - mruknął Syriusz.

- Chodźmy do waszego dormitorium - rzekła Dorcas, patrząc na nich z przerażeniem.

Po chwili byliśmy już w pokoju Huncwotów. Położyliśmy Rogacza na jego łóżku. Spojrzałam na chłopaków, po czym usiadłam przy Jamesie. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Po prostu zabrakło mi słów.

- Lily… - wykrztusił.

- Nic nie mów… Nie przemęczaj się.

Rzuciłam okiem na jego postać i w końcu dotarło do mnie, co należało zrobić. Poderwałam się szybko i zapytałam:

- Macie jakieś opatrunki?

Peter podszedł do szafki Remusa i wyjął małą apteczkę. Podał mi ją, a ja spytałam:

- Więcej nie ma?

Chłopak pokręcił głową. Westchnęłam i jednym zaklęciem zwiększyłam ilość potrzebnych plastrów.

- Dorcas, trzymaj, to dla Syriusza – podałam jej opatrunki i wodę utlenioną.

Black też potrzebował pomocy. Peter na szczęście nie był aż tak poraniony.

Meadowes spojrzała na mnie ze strachem; pewnie bała się tego, co może nastąpić. Starała się unikać Łapy, a teraz ma mu opatrywać rany…

Z pomocą Ann udało mi się zdjąć koszulę Jamesowi. Była ona pokrwawiona z dwóch stron. Na jego klatce piersiowej po lewej stronie widniała duża, świeża rana. Miała może pięć centymetrów średnicy, ale nie wyglądała na głęboką.

- Nic mi nie jest. Zostaw to… - mruknął James.

- Przestań… - dotknęłam ręką jego czoła.

- James, ty masz gorączkę! – zawołałam. - Cholera… Zaraz przyjdę.

Udałam się do łazienki, gdzie zmoczyłam ręcznik zimną wodą i wróciłam do poszkodowanego. Miałam nadzieję, że uda mi się choć trochę obniżyć jego temperaturę.

- Lily, zostaw mnie… Nie jest ze mną aż tak źle…

- A ta gorączka to skąd niby?

- Zawsze tak mam, kiedy widzę ciebie – na jego twarzy pojawił się nikły uśmiech.

Na żarty mu się zebrało! Udałam, że tego nie usłyszałam i położyłam ręcznik na jego czole. Chłopak jęknął, ale nie wiem, czy zrobił to z niezadowolenia, czy z bólu. Wzięłam wodę utlenioną i polałam nią ranę.

- Ała!

Zdziwiło mnie to, że przez jego ból ja sama czułam się źle. Chciałam mu jak najszybciej pomóc.

Kilka minut później to duże skaleczenie było zasłonięte plastrem. Miał jeszcze kilka mniejszych zadrapań, które tylko przemyłam. Musiałam przyznać, że jego umięśniona klatka piersiowa, nawet z opatrunkiem i śladami krwi, wyglądała bardzo pociągająco… Przez zbyt długi moment wpatrywałam się w niego. 

O czym ja myślę? Trochę się zagalopowałam…

James mrużył co chwilę oczy, jakby coś go mocno bolało. Przypomniałam sobie o koszuli, która była zakrwawiona po obu stronach.

- Masz rany na plecach? – zapytałam.

- Nie wiem… Ale strasznie bolą.

- Dobra, wstawaj.

Pomogłam mu się podnieść do pozycji siedzącej. Ręcznik spadł mu z głowy. Sprawdziłam więc dłonią jego czoło, wyglądało na to, że temperatura jeszcze bardziej wzrosła.

- To nic nie da. Przydałby się eliksir. Macie coś?

- Chyba nie.

- Peter, jak się czujesz? – zwróciłam się do chłopaka, który siedział z boku i przyglądał się całej sytuacji.

- Dobrze – odpowiedział zdziwiony.

- Więc… Weźmiesz pelerynę Jamesa i waszą Mapę i pójdziesz do Skrzydła Szpitalnego, dobra? Potrzebujemy kilku eliksirów. Weź ten, który pani Pomfrey zawsze podaje, gdy ktoś się źle czuje i ma gorączkę. Wiesz, o jaki mi chodzi? Brałeś go kiedyś, pamiętam. Przydałby się też jakiś na szybsze gojenie. I Eliksir Słodkiego Snu. Wszystkie są opisane, więc nie powinno być problemów.

- Ale dlaczego ja?

- A kto inny? Tylko ty możesz to zrobić.

- No dobrze - Pettigrew powoli zebrał się i wyszedł z dormitorium. Miałam nadzieję, że sobie poradzi.

Spojrzałam na Ann, która wskazała mi plecy Jamesa. Wyglądały przerażająco. Po obu stronach dwa długie i dość głębokie zadrapania. Nie miałam pojęcia, co zrobić. Wyglądało na to, że Remus, w przypływie złości i szału, wbił swoje pazury z jego ciało.

- O cholera… - wymsknęło mi się.

- Lily, to wygląda bardzo poważnie. - powiedziała Ann.

- Wiem… James, powinieneś pójść do Skrzydła.

- Nie, mowy nie ma. Nie mogę… - mruknął z trudem.

Prawdę mówiąc, spodziewałam się takiej reakcji. Wiedziałam, że nic go nie przekona.

- Do tego woda utleniona nie wystarczy. Macie spirytus? – zapytała Ann.

- Chcecie nam upić Jamesa? – spytał Syriusz uśmiechając się lekko.

- Macie czy nie?

- Eee… No, chyba coś jeszcze zostało – mruknął i wskazał szafę.

Wyjęłam butelkę i czym prędzej zwilżyłam gazę spirytusem. Zaczęłam przecierać nią rany, na co Rogacz reagował syczeniem.

- James, to musi boleć… Nie ma innego wyjścia, przykro mi - powiedziałam niepewnie.

Chłopak tylko pokiwał głową. Był cały rozpalony i pewnie nie miał na nic sił. Było mi przykro, że tak cierpiał. Chciał przecież tylko pomóc przyjacielowi, a taka kara go za to spotkała. 

Sprawa nie wyglądała dość dobrze. Razem z Ann zakleiłam dokładnie rany plastrem. Na szczęście, niedługo potem wrócił Peter z potrzebnymi eliksirami. Przynajmniej tym razem nie zawiódł.

Podałam chłopakowi magiczne leki.

- Tu masz jeszcze Eliksir Słodkiego Snu. Wypij, bo inaczej nie zaśniesz.

Rogacz posłusznie przyjął płyn i po chwili zapadł w sen.

- Teraz będzie już tylko lepiej… Wracam do dormitorium – oświadczyła Ann.

- Dobrze…

***

            W tym samym czasie na sąsiednim łóżku siedzieli Dorcas i Syriusz. Dziewczyna delikatnie przemywała rany chłopakowi. Starała się na niego nie patrzeć. Bała się tego. Nie czuła się pewnie w tej sytuacji. Obecność Syriusza ostatnio ją dekoncentrowała, a do tego ta mała odległość między nimi powodowała przyśpieszone bicie serca. Łapa w przeciwieństwie do niej tak nie reagował, jednak cały czas zastanawiał się, o czym ona może myśleć w tej chwili. Widział, że ręce jej lekko drżały i że unika jego spojrzenia. Dorcas chciała szybko założyć ostatnie opatrunki i po prosu ulotnić się z pokoju.

            Kiedy wszystkie rany Syriusza były opatrzone, chłopak uśmiechnął się w podzięce. Dziewczyna szybko spuściła wzrok.

- Spójrz na nich – powiedział i wskazał na Jamesa i Lily.

Chłopak spał, a rudowłosa patrzyła na niego uważnie.

- Pasują do siebie. Ciekawe, kiedy Lily to zrozumie… - odparła Dorcas.

- Może już niedługo? Myślę, że już zauważyła zmianę Jamesa.

- Tak, pewnie tak.

Nastąpiła chwila ciszy, którą przerwał Syriusz:

- Dorcas, czy ty jesteś na mnie zła?

Meadowes dopiero teraz odważyła się spojrzeć mu w oczy. Zastanowiła się nad jego pytaniem.  Czy była zła? Nie… To nie złość.

- Nie, nie jestem.

- To dobrze. Słuchaj… Wiem, że nam się nie udało, ale to nie powód, żeby się unikać - zaczął.

- Do czego zmierzasz?

- Możemy się przecież przyjaźnić. Co ty na to?

Przez głowę dziewczyny przeleciało tysiące myśli. Przyjaźń? Ma tak po postu zapomnieć o uczuciu do niego?

- Przyjaźnić…?

Chłopak pokiwał głową i uśmiechnął się.

- Nie chciałbym stracić z tobą kontaktu. - powiedział, uśmiechając się przy tym tak ładnie, że aż nie sposób było odmówić.

- Ja z tobą też.

- Więc jak? Przyjaciele? – zapytał.

- Tak, przyjaciele – oboje uścisnęli sobie dłonie.

Dziewczyna posłała mu jeszcze uśmiech, po czym skierowała się w stronę wyjścia. Powinna się cieszyć. Tak jednak nie było. W sercu czuła ogromny ból, bo właśnie resztki nadziei na to, że kiedyś będą razem, prysnęły jak bańka mydlana.

***

Spojrzałam na śpiącego Jamesa. Wyglądał tak niewinnie… Jak małe dziecko. Oddychał spokojnie, miał lekko rozchylone usta. Kiedy dotknęłam jego czoła, z ulgą stwierdziłam, że jego gorączka zaczynała opadać, zapewne dzięki eliksirowi. Miałam nadzieję, że płyn na szybsze gojenie ran również pomorze. Nawet nie mogłam sobie wyobrazić, jaki ból czuł Rogacz. Nie mogłam się powstrzymać i pogładziłam go delikatnie po policzku.

 - Lily, idziesz? – zapytała Dorcas, stojąc przy drzwiach.

- Jeszcze chwile zostanę.

- Dobra, to ja będę do dormitorium.

Pokiwałam głową. Popatrzyłam jeszcze raz na śpiącego chłopaka, po czym wstałam.

- Jak się czujesz? – zapytałam Syriusza.

- Lepiej. Już tak bardzo wszystko nie boli.

- To dobrze.

- Martwisz się o Jamesa, prawda?

- To tak bardzo widać?

- Tak. Spokojnie, nic mu nie będzie. A ty świetnie się spisałaś.

- Tak myślisz?

- Pewnie. Nie wiem, co byśmy bez was zrobili.

- Zginęlibyście -  uśmiechnęłam się. - A teraz żegnam! Jutro rano tu wpadnę.

- Cześć!

Wróciłam do siebie. Ann już spała, a Dorcas, sądząc po zapalonym świetle w łazience, właśnie się myła. Nie miałam jednak sił na nią czekać. Rzuciłam się na łóżko i w ubraniu zasnęłam.

            Rano musiałam wstać o wiele wcześniej niż zwykle. Najszybciej jak umiałam, ogarnęłam się i przygotowałam do lekcji. Pognałam potem do Huncwotów, którzy spali sobie w najlepsze. Bez żadnych oporów zaczęłam budzić Jamesa, bo on miał najwięcej do zrobienia.

- James, wstawaj!

- Co…? Ja śpię dalej…

- Nie, wstawaj. Niedługo są lekcje, a jeszcze wcześniej musisz iść do gabinetu dyrektora.

- Nigdzie nie idę…

- Twoi rodzice przyjechali do szkoły.

Chłopak po chwili otworzył oczy.

- Co?

- Słyszałeś. No, wstawaj.

Z lekkim trudem i oporem James podniósł się i zapytał:

- Skąd wiesz?

- Wczoraj była tu McGonagall i chciała, żebyś się wtedy z nimi zobaczył, ale powiedziałam jej, że spałeś. I masz iść tam przed lekcjami jeszcze.

- Cholera… W takim stanie?

- Coś na to poradzimy… Jak się czujesz?

- Lepiej. O wiele lepiej.

- Okej. Potem weźmiesz jeszcze raz te eliksiry, ale teraz idź się uszykuj.

Rogacz wykonał moje polecenie, a ja w tym czasie obudziłam Syriusza, który, o dziwo, nie robił takich problemów, jak jego przyjaciel.

- Rodzice Jamesa są w szkole – powiedziałam.

- Tak? O… To się mu trochę dostanie za te ostatnie wybryki.

- Są tacy surowi?

- Nie… Jego tata pewnie będzie się z tego śmiał, ale mama… No, zachwycona nie będzie.

- Domyślam się. Ale może nie będzie aż tak źle. Wypij to – podałam mu eliksir na szybsze gojenie ran.

Kilkanaście minut później z łazienki wyszedł James. Od razu podałam mu magiczne płyny, które powinny mu pomóc. I tak jego stan od wczoraj bardzo się poprawił. Zdecydowałam, że na razie nie należy ruszać tych opatrunków – zmienię je wieczorem. Na twarzy na szczęście nie miał wielu zadrapań.

Syriusz i Peter wyszli na śniadanie zostawiając nas samych.

- Idziemy? – zapytałam, dziwiąc się, dlaczego nie poszliśmy z nimi.

- Dziękuję – odparł James i niespodziewanie mnie przytulił.

Ogarnęło mnie niesamowite uczucie. Ciepło rozeszło się po całym ciele, a mimo to pojawiła się gęsia skórka. Do tego ulga, że wszystko się dobrze skończyło.

Ostatnio coraz częściej tak na niego reagowałam…

***

Jakaś ta notka niedopracowana… A to wszystko przez brak czasu. Miałam ją dodać wczoraj, ale Internet mi nawalił. Dopiero dziś udało mi się połączyć… Następna w długi weekend, ale kiedy dokładnie – nie wiem.

Pełnia księżyca

              Następnego dnia lekcje minęły mi na przemyśleniach. Nie wiem, o czym mówiła profesor McGonagall, jaki eliksir kazał nam stworzyć profesor Slughorn, ani co działo się podczas buntu goblinów.  Cały czas myślałam tylko o jednym. O dzisiejszej pełni. Bałam się, że tym razem coś pójdzie nie tak i sekret Huncwotów się wyda, przez co będą mieć kłopoty. Szczególnie James. Pamiętałam słowa dyrektora, że teraz każdy jego wybryk będzie surowiej karany… Wiedziałam, że nic nie przekona chłopaków, aby zrezygnowali z tej przygody, więc pozostawało jedynie im zaufać. Może nie będzie tak źle…

            Po południu siedziałam w Pokoju Wspólnym i próbowałam napisać esej na astronomię o wpływie układu planet na nasze życie. Temat wydawał mi się bezsensowny, ale musiałam to zrobić. Dorcas i Ann szukały materiałów w bibliotece, a ja już wcześniej załatwiłam sobie potrzebne książki. Chciałam szybko to skończyć, jednak ktoś mi przeszkodził.

- Widziałaś Jamesa? – spytał bez ogródek Syriusza.

- Nie… Od obiadu nie.

- No właśnie! Znowu gdzieś polazł i znaleźć go nie można. Mapę też zabrał, a bez niej dziś ani rusz.

- Znajdzie się… - mruknęłam i powróciłam do pisania.

Łapa podstawił sobie krzesło i usiadł naprzeciwko mnie.

- Wczoraj też zniknął – powiedział.

- Każdy czasem chce pobyć sam.

- No tak, ale on jest jakiś dziwny ostatnio! Sama chyba zauważyłaś…

- Tak, ciekawe dlaczego. Od tamtej sprawy z wywaleniem z Hogwartu strasznie się zmienił.

- Oby to było tylko chwilowe. Bo już mam tego dosyć…

Spojrzałam na niego, po czym zamknęłam książkę i odłożyłam pergamin.

- I uwierz, że ja też. Wolałam Jamesa z poczuciem humoru, a nie smutnego… Nie wiesz, co takiego się stało? – zapytałam.

Komu jak komu, ale swojemu najlepszemu przyjacielowi może coś powiedział.

- Nie, nic nie mówił. Jedynie mogę się domyślać, że to, co ostatnio się wydarzyło, spowodowało, że zrozumiał, ile mógł stracić… I teraz chce to zmienić.

- Ale nie musi zachowywać się przez to tak, jak teraz!

- Ja to wiem. Pogadaj z nim, jeśli chcesz, ale wiesz, jaki on jest. Sam musi do wszystkiego dojść…

Pokiwałam głową. Miał rację. James powinien wszystko na spokojnie przemyśleć.

- Dobra, to ja idę go szukać, bo bez mapy nie damy rady. Bez niego zresztą też nie.

- Uważajcie na siebie!

- Spoko, nic się nie martw – odparł, po czym mrugnął do mnie i oddalił się w stronę portretu Grubej Damy.

Nie martwić się… Łatwo powiedzieć.

***

            Trójka Huncwotów wymknęła się wieczorem z zamku. Wzięli ze sobą pelerynę-niewidkę i ich słynną Mapę. Niedaleko Wierzby Bijącej Peter przemienił się w szczura i, naciskając narośl, unieruchomił drzewo. Syriusz i James żwawo weszli do ukrytego tunelu. Dopiero tam zaczęli się zmieniać się w zwierzęta. Chwilę później ich miejsce zajmował duży jeleń z pięknym porożem oraz czarny pies, którego oczy błyszczały w ciemności. Ledwie widoczny szczurek przyglądał się im z zaciekawieniem.

            Ruszyli długim podziemnym korytarzem, szykując się w myślach na kolejną przygodę. Często wychodzili z Lunatykiem na zewnątrz i odkrywali tereny Hogwartu i Hogsmeade. Powoli dotarli do Wrzeszczącej Chaty, a ich oczom ukazał się mizernie wyglądający prefekt Gryffindoru. Siedział skulony pod ścianą i wyglądał naprawdę strasznie. Podniósł głowę, gdy usłyszał zbliżające się zwierzęta. Widok przyjaciół, nawet w innej postaci, dodał mu sił. I nagle głośny krzyk rozległ się w chacie. Przez szczeliny między oknami wpadły pierwsze promienie światła Księżyca.

            Jeleń, pies i szczur szybko udali się w róg pomieszczenia, bo wiedzieli, że i tak teraz nic nie pomogą. Przemiana Remusa się rozpoczęła. Sylwetka Lupina zaczęła się wydłużać, pojawiała się na nich sierść. Na palcach wyrosły wielkie pazury, a zęby stały się ostrzejsze. Uszy zmieniły kształt, oczy przypominały już szparki. Całości towarzyszyły jęki i skowyty wilkołaka.

            Koszmar ten ciągnął się przez kilka minut. Po tym Remus jakby uspokoił się i spojrzał na stojące niedaleko zwierzęta. Znowu zawył. Jeleń i pies spojrzeli na siebie, po czym skinęli głową i ostrożnie podeszli do swego przyjaciela. Wtedy zdarzyło się coś nieprzewidywalnego. Wilkołak rzucił się na Rogacza i przewrócił go na ziemię. Łapa z całych sił starał się odciągnąć Lunatyka od przyjaciela, ale jemu także się dostało. Mały szczur piszczał tylko przeraźliwie. Szamotanina trwała jakiś czas, aż w końcu Syriuszowi udało się pomóc Jamesowi; przywlókł go do sąsiedniego pokoju, do którego wilkołak nie mógł się dostać. Remus rozwalał więc kolejne meble i przedmioty.

            Black powrotem zamienił się w człowieka i kucnął przy jeleniu, który także zaczął wracać do ludzkiej postaci.

- Żyjesz? – zapytał szybko Syriusz.

- Tak… - wysapał James.

Miał liczne rany i zadrapania, a z rany na klatce piersiowej leciała krew. Ciężko oddychał, był wyczerpany. Łapa również był poraniony, ale nie tak jak Potter.

- Możemy poczekać, aż Remus się trochę uspokoi i tam wrócić. Albo pójść do zamku. Tylko trzeba by zawołać jakoś Petera – rzekł Black.

- Nie, nie zostawimy tak Remusa… Poczekajmy chwilę.

James podniósł się do pozycji siedzącej i spojrzał na przyjaciela. Kilka minut później oboje się przemienili i wrócili do wilkołaka. Wcześniej postanowili, że tym razem darują sobie eskapadę po okolicy. Remus był zbyt agresywny.

            Usiedli z boku, a po chwili dołączył do nich Glizdogon. I razem patrzyli na swojego przyjaciela, który po raz kolejny przechodził niesamowite męki… Kolejna godzina minęła w spokoju, jednak później wilkołak zauważył leżący obok kawałek kanapy. Rzucił to w stronę Syriusza, który z lekkim zdziwieniem kopnął go powrotem. I tak oto rozpoczęła się zabawa między Huncwotami. Podawali sobie ten kawałek, niczym piłkę. Zapewne mogło to wyglądać śmiesznie, jednak chłopaki wiedzieli, że trzeba jak najdłużej zająć tym Remusa. Kto by pomyślał? Wilkołak, który gra w „piłkę”.

            Niestety, błogi spokój nie mógł trwać wiecznie. Kawałek kanapy znudził się Remusowi i tym razem wolał bawić się czymś żywym. Peter stał się jego celem. Lunatyk dorwał go i kopnął. Szczur piszczał przeraźliwie, więc Rogacz czym prędzej go złapał i odstawił w bezpieczne miejsce. I to było coś, co nie spodobało się wilkołakowi. Drapnął mocno pazurami plecy jelenia, który głośno zaskamlał. Łapa rzucił się na pomoc, jednak to niewiele pomogło. Rozwścieczony Lupin atakował ich obu ze zdwojoną siłą.

            Peter obserwował sytuację z kryjówki i wiedział, że musi coś zrobić. Zdecydował się wybiec i czym prędzej ugryzł wilka w palca u nogi. Rozległ się skowyt i Remus na chwilę przestał się interesować jeleniem i psem. Okazję wykorzystał Łapa, najszybciej jak się dało odciągając półprzytomnego przyjaciela do korytarza, którym tu przyszli. Glizdogon zaraz znalazł się przy nich. Wszyscy odzyskali ludzką postać. James nie wiedział, co się dzieje. Miał olbrzymie rany i do tego te liczne upadki… Syriusz i Peter oparli go na swoich ramionach i razem dotarli do zamku. Wiedzieli, że nie mogą iść do Skrzydła Szpitalnego – tam wszystko by się wydało. Skierowali się więc do Pokoju Wspólnego, który powinien być pusty – dochodziła pierwsza w nocy.

***

            Około dwudziestej drugiej do Salonu Gryfonów wpadła profesor McGonagall. Było to o tyle dziwne, że nauczycielka rzadko fatygowała się aż tak daleko, a gdy to już robiła, miała zazwyczaj bardzo ważne sprawy. Uczniowie zwrócili się w jej stronę, a w pomieszczeniu zaległa cisza. Jako prefekt natychmiast poderwałam się z miejsca.

- Coś się stało, pani profesor? – zapytałam.

- Szukam pana Pottera. Wiesz, czy jest w swoim dormitorium? Bo tutaj go nie widzę…

Ups… Przecież nie mogę jej powiedzieć prawdy. W głowie przelatywały mi tysiące myśli. Powinnam skłamać?

- Tak, James jest u siebie. Mówił, że idzie już spać, bo był zmęczony treningiem… - odparłam bez zająknięcia.

Sama się sobie dziwiłam, że potrafię tak szybko coś wymyślić.

- Mówisz, że śpi… No dobrze, choć to wcześnie jak na niego. Pamiętam jak wiele razy o tej porze pan Filch go nakrywał na psotach… Powtórz mu, że jutro po śniadaniu ma natychmiast przyjść do dyrektora. Jego rodzice przyjechali do szkoły przed chwilą i bardzo chcieli się z nim widzieć teraz, ale skoro śpi…

- Dobrze, wszystko przekażę.

- Dziękuję. Do widzenia.

- Do widzenia.

Nasza opiekunka odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem wyszła z Pokoju Wspólnego. Dobrze, że się niczego nie domyśliła… James nie miałby lekko wtedy. I jeszcze na dodatek jego rodzice przyjechali!

Dwie godziny później Pokój Wspólny opustoszał i zostałam tam tylko ja. Chwilę potem pojawiły się Dorcas i Ann w piżamach.

- Co wy tu robicie? – zapytałam.

- Poczekamy z tobą. Widać, jak się denerwujesz. Nigdy tak nie było…

- No właśnie! Mam jakieś dziwne przeczucie… Boję się o nich.

- Wiem.

Powtórzyłam im, co niedawno powiedziała profesor McGonagall. Były zaskoczone moimi kłamstwami. Ann stwierdziła, że Huncwoci maja na mnie zbyt duży wpływ. Możliwe… Ale to tylko jedno kłamstwo. Przecież nie mogłam wyznać prawdy!

            Po prawie niecałej godzinie usłyszałyśmy zbliżające się kroki. Szybko poderwałyśmy się z kanapy. Moim oczom ukazali się Syriusz i Peter ledwo utrzymujący prawie nieprzytomnego Jamesa.

- James! – krzyknęłam i czym prędzej do nich podbiegłam.

***

Ciąg dalszy w kolejnej notce. ;p Niestety, nie mam dziś już czasu na pisanie, dlatego ten rozdział jest taki krótki. Prawie cały weekend zleciał mi na nauce i zadaniach domowych… Następna notka zapewne w niedzielę. ;)

"Nie wmówisz mi, że on jest ci obojętny..."

            Wróciwszy do dormitorium, zobaczyłam Ann i Dorcas, które siedziały na łóżku i rozmawiały. Ten widok mnie zaskoczył. W końcu Dorcas była wciąż wściekła na Ann, a teraz wyglądało na to, że się pogodziły.

- O, cześć, Lily – powiedziała Ann, gdy mnie zobaczyła.

- Cześć…

- Gdzie byłaś?

- U Jamesa. Zostaje w Hogwarcie.

- Naprawdę? To świetnie!

- Tak… Udało się. A wy? Pogodziłyście się?

- No… Właściwie to tak… - Dorcas uśmiechnęła się.

- Ann opowiedziała mi parę rzeczy… - dodała.

- Tak?

Blondynka kiwnęła głową na potwierdzenie.

- Chyba wreszcie dotarło do mnie, jaki błąd popełniłam.

- Ann? Jak to się właściwie stało, że go poznałaś? – zapytałam.

Dziewczyna westchnęła, spojrzała na nas i zaczęła mówić:

- Wpadłam na niego. I wtedy nie wiedziałam jeszcze, że był Ślizgonem. On chciał pójść na spacer, to się zgodziłam. I potem tak się spotykaliśmy…

- Ile to trwało? – zapytała, siadając obok Dorcas.

- Oj, długo… Jakieś dwa miesiące…  I on zaczął mnie przekonywać do swoich racji, Widywaliśmy się częściej. I w końcu zostaliśmy parą. Stare życie przestało się dla mnie liczyć. Same zresztą widziałyście. I dalej… On wylądował w Skrzydle przez Jamesa i Syriusza, Remus też tam trafił. I dotarło do mnie to, czego narobiłam…

- Ale w końcu zrozumiałaś. I jesteś już z nami – powiedziałam.

Ann uśmiechnęła się lekko, po czym zaraz posmutniała.

- Myślicie, że Remus mi wybaczy? – zapytała po chwili.

Wymieniałam z Dorcas spojrzenia.

- Nie wiem, Ann. Musisz z nim porozmawiać.

- Tak… Dobra, dziewczyny, ja idę do łazienki – odparła szybko.

Prawdopodobnie chciała zakończyć ten temat. Zostałam z Dorcas i zapytałam:

- Co o tym sądzisz?

Dorcas wzruszyła ramionami.

- Chyba dobrze się stało. Ann się zmieniła…

- Mam nadzieję.

Nastąpiła chwila ciszy, podczas której zastanawiałam się, czy powinnam powiedzieć jej o wyznaniach Syriusza. On w końcu wszystko wygadał Jamesowi, więc dlaczego miałabym również tego nie zrobić?

- O czym myślisz? – spytała Meadowes.

- O tobie i o Syriuszu.

Dziewczyna spojrzała na mnie ze zdziwieniem, po czym roześmiała się.

- To chyba jesteś naprawdę zmęczona, skoro takie głupoty ci do głowy przychodzą.

- Nie, nie głupoty… Słuchaj, już dawno miałam ci o tym powiedzieć, ale tyle się działo…

- To coś istotnego?

- Tak. Pamiętasz, jak się wtedy upiliśmy?

Dorcas skinęła głową.

- Prosił, żebym ci tego nie mówiła, ale on też się wygadał, więc… Pytał, czy go kochasz…

- A ty co na to? – przerwała mi.

- Eee… No, powiedziałam, że tak.

- Lily!

- No co? Pijana byłam! A poza tym to prawda. Słuchaj dalej. Powiedział, że też cię kocha, że jesteś ładna, fajna… I że on jest idiotą.

Dorcas patrzyła na mnie uważnie. Nie wiedziałam, jak na to zareaguje…

- To i tak już koniec. Co z tego, że to mówił, skoro i tak nic nie zrobi? Lily… Nie chcę o tym mówić. Dajmy temu spokój.

- Ale…

- Proszę. Nie chcę żadnych nadziei. Lepiej powiedz, co takiego wygadał Black.

- Eee… Muszę?

- To pytanie retoryczne? – spytała.

Uśmiechnęłam się i opowiedziałam jej wszystko z lekkim ociąganiem.

- No, proszę, proszę. Wreszcie wyszło to z ciebie…

- Nie… Byłam pod wpływem alkoholu…

- Dobra, Lily, nie oszukuj się, bo to już nudne. Kiedy wreszcie przyznasz się, że James nie jest ci tak do końca obojętny?

- Dorcas, czemu ty zawsze wiesz, kiedy kłamię? – zapytałam.

- Jak to?

- No bo… - przerwałam i po chwili zdecydowałam się jej opowiedzieć, co zaszło w ciągu ostatnich kilku dni.

Dziewczyna słuchała uważnie, nie przerywała mi. Z początku trochę się krępowałam, ale w końcu się rozkręciłam i gadałam jak najęta.

- No, moje gratulacje – usłyszałam, kiedy skończyłam opowieść.

- Wreszcie jakieś postępy.

- Ale nie rób sobie nadziei, że ja z nim kiedyś będę.

- Parę lat temu mi mówiłaś, że chcesz, żeby go stąd wywalili. A jak przyszło co do czego, to sama się postarałaś, żeby tu zostało. Więc wiesz… Dobrze, że zmieniłaś poglądy.

- Dorcas! Ja ci chyba coś zrobię…

- Tak, tak, możesz mnie poprosić, żebym była świadkiem na waszym ślubie.

- Dorcas! – rzuciłam w nią poduszką, jednak nie trafiłam, bo Meadowes uciekła z łóżka.

Drzwi do łazienki otworzyły się i w dormitorium pojawiła się Ann. Okazję wykorzystała Dorcas, która szybko schowała się w naszej „świątyni”.

Panna Makron popatrzyła na całą sytuację z niedowierzaniem, po czym stwierdziła:

- Wariatki.

Roześmiałam się tylko.

***

            Następny poranek wyglądał wreszcie tak, jak powinien. Po pobudce zrobionej przez Ann, niechętnie wstałyśmy i zaczęłyśmy się szykować. Gonitwa do łazienki, rozmowy, żarty… Tego mi brakowało przez ostatni czas.

            We trzy udałyśmy się do Wielkiej Sali na śniadanie. Ann jeszcze szybko pobiegła do Skrzydła Szpitalnego, a ja z Dorcas poszłam pod klasę, gdzie miała się zaraz odbyć transmutacja. Huncwoci już tam stali i czekali. Uśmiechnęłam się do Jamesa na powitanie. Miło było znów go z nami zobaczyć.

- Remus się obudził! – rzekła Ann, która właśnie przybiegła do nas.

- Już? No to ekstra!

- Tak… Pani Pomfrey mi powiedziała.

- Porozmawiasz z nim? – zapytałam.

- Nie wiem…

- Proszę do klasy! – zza rogu wyszła profesor McGonagall.

Musiałyśmy więc przerwać naszą rozmowę.

Lekcja się rozpoczęła, jednak ja nie miałam zamiaru za bardzo uważać. Naskrobałam parę słów na skrawku pergaminu.

Remus się obudził.

I podałam to do Jamesa i Syriusza. Odczytali to i kiwnęli głową na znak, że zrozumieli. Miałam nadzieję, że Rogacz pójdzie do niego i z nim pogada.

Profesor McGonagall rzuciła mi ostrzegające spojrzenie, więc skupiłam się na lekcji.

            Kilka godzin później, kiedy napotkałam Jamesa w Pokoju Wspólnym, postanowiłam trochę go pomęczyć i przekonać go do wizyty w Skrzydle, bo wiedziałam, że sam tam nie pójdzie.

- Byłeś u Remusa? – spytałam od razu bez żadnych ogródek, siadając obok niego.  

- Lily, tak bez przywitania? – odparł udając smutną minkę.

- Cześć. Więc jak?

- Ech. Nie, nie byłem.

- Bo…?

- Bo nie.

- Aha. Mądra, sensowna i niezwykle inteligentna odpowiedź – powiedziałam z ironią.

Na twarz Jamesa wstąpił nikły uśmiech, po czym odpowiedział:

- Nie byłem u niego, bo za bardzo nie wiem, co by to dało.

- Porozmawialibyście… Tak samo mówiłeś o rozmowie z Syriuszem, a widzisz, że nie było tak źle.

- Ale to co innego.

-Oj, przestań. Idź tam, przeproś go, wyjaśnij sytuację i tyle…

- Zobaczymy.

- Pójdziesz?

- Lily…

- Tak czy nie?

- No pójdę! Ale nie męcz mnie już.

- No. Nie można było tak od razu? Kiedy masz pierwszy szlaban?

- Lily… Nie możemy porozmawiać o czymś przyjemniejszym?

- Ale najpierw powiedz mi, kiedy masz pierwszy szlaban.

- Dziś o dziewiętnastej.

- Dziękuję za informacje, które tak ciężko mi było od ciebie wyciągnąć – uśmiechnęłam się.

- Bardzo śmieszne.

- Ej, co ty taki smutny? Przecież wszystko dobrze się skończyło…

- Nie do końca… Ale nie mówmy o tym, dobrze? Lepiej powiedz co u ciebie…

Spojrzałam na niego uważnie. Chyba rzeczywiście nie chciał rozmawiać o tym, co go trapiło. Opowiedziałam mu o pogodzeniu z Ann, z czego bardzo się ucieszył. Wciąż jednak wydawał się być myślami w innym świecie…

***

            Kilka kolejnych dni przyniosło pewne zmiany. Pierwszą i najważniejszą było zachowanie Jamesa. Z tego wesołego i pełnego życia chłopaka niewiele zostało. Czasem uśmiechnął się, zażartował, ale nie trwało to długo. Często chodził smutny, zamyślony. Mówił mi, że odwiedził Remusa i wszystko mu wyjaśnił, więc to na pewno nie spowodowało jego nastroju. Odrabiał wzorowo lekcje, zdobywał punkty dla Gryffindoru, chodził na szlabany… Rozmawiał ze mną normalnie, choć wydawało mi się, że udaje.

            Ann także poszła do Lunatyka, jednak w ich wypadku ta wizyta skończyła się kłótnią. Remus podobno był wściekły i nie chciał jej nawet wysłuchać. Powiedział, że nie chce żadnej litości. Dziewczyna po tym, lekko mówiąc, załamała się. Nasz prefekt wyszedł ze Skrzydła i ani słowem się do niej nie odezwał. Ann zabroniła mi i Dorcas rozmawiać z nim o tym. Uważała, że sobie na to zasłużyła. Ja jednak sądziłam, że ktoś powinien pogadać z Remusem i wyjaśnić mu wszystko, ale bałam się to zrobić.

            Syriusz i Dorcas nie wykazywali żadnych chęci ponownego zejścia się. Oboje się ignorowali. Myślałam, że niedawne wydarzenia coś zmienią, jednak widocznie myliłam się.

            Pewien wieczór spędzałam na jednym z parapetów w Pokoju Wspólnym. Zbliżała się pełnia księżyca, naszemu satelicie niewiele już brakowało do pełnej tarczy. Światło pochodzące z tego ciała niebieskiego rozchodziło się po niebie. Myślałam o Huncwotach, którzy tak bardzo poświęcili się dla swojego przyjaciela. Nauka animagii jest bardzo trudna… I niebezpieczna. Może nie byli tacy głupi, jak jeszcze niedawno uważałam.

- Cześć, Ruda – usłyszałam za sobą.

- Nie „Ruda”, Czarny – odparłam z uśmiechem do Syriusza.

- Co tak sama siedzisz?

- A nie wolno?

- Wolno, wolno… I co, znalazłaś coś interesującego na tym niebie?

- Tak, księżyc prawie w pełni.

- No, to już jutro.

- Idziecie?

- No pewnie!

Usłyszeliśmy zbliżające się kroki, więc szybko przerwaliśmy rozmowę. Na szczęście, okazało się, że to James.

- O czym tak spiskujecie?

- Spiskujemy?

- No tak, przerywacie rozmowę, gdy ktoś się zbliża.

- A… Rozmawialiśmy o pełni. Nadal uważam, że nie powinieneś iść – odparłam.

- Ale ja jestem potrzebny.

- Jest przecież Syriusz.

- Ale jak jeden pies ma sobie poradzić z wilkołakiem? Szczur mi przecież nie pomorze – zapytał Black z lekkim oburzeniem, po czym dodał:

- A James jako jeleń bardzo się przydaje.

- No widzisz, Lily. Nie możemy zostawić teraz Remusa.

- Ale jak cię złapią? Ledwo ci się udało zostać w szkole, a teraz jeszcze to…

Naprawdę się o niego bałam. Nie po to przecież latałam do dyrektora, żeby teraz on tak łatwo wpadł w problemy.

James chwycił mnie za ramiona i spojrzał mi w oczy.

- Lily, posłuchaj. Nic się nie stanie.

Spuściłam głowę. Chyba go nie przekonam…

- Na pewno?

- Tak, na pewno. Nie martw się.

Pokiwałam głową.

- No, a teraz was żegnam. Do jutra!

James oddalił się w stronę swojego dormitorium, a ja spojrzałam na Syriusza i powiedziałam:

- Obiecaj mi, że będziesz jeszcze bardziej ostrożny.

- Dobrze, obiecuję. A teraz spadam już, bo trzeba jeszcze z chłopakami uzgodnić parę rzeczy.

- Okej, cześć…

- Cześć, cześć. A, Lily?

- Tak?

- Nie wmówisz mi, że on jest ci obojętny – mruknął z uśmiechem i zaraz zwiał po schodach, bojąc się mojej reakcji.

Długo jeszcze myślałam nad jego słowami. Obojętny to może i mi nie jest, ale na pewno nie czuję tego, czego wszyscy by chcieli. James jest przyjacielem i tak powinno zostać. Na razie.

           

***

Jakoś napisałam tę notkę, ale nie jestem z niej w pełni zadowolona… No cóż. Może następna wyjdzie lepiej… Zobaczymy. ;D Dzięki za wszystkie adresy blogów, na których są robione nagłówki. :) Najwyższy czas zmienić szablon… Jeszcze trochę to potrwa, zanim się zdecyduję jak ma on wyglądać. ;p Pozdro!