26 czerwca 2005

Gra w butelkę, przygotowania do randki Katie i następna wizyta u jednorożców. cz. 2


Notka dedykowana Manii i Dorotce z www.wspomnienia-lily-e.blog.onet.pl
***

- Na pewno? – Dorcas dalej drążyła temat.
- Na pewno.
- A ten pocałunek Rogacza?
Nie wiedziałam co powiedzieć więc szybko zmieniłam temat.
- Weźmy się lepiej do przygotowywań Katie do randki.
Dorcas z dziwnym uśmieszkiem pokiwała głową.
- No dobrze – powiedziała.
Tak więc zaczęłyśmy przygotowania. Po wybraniu ciuchów (jakaś godzina) dla niej (czarna miniówka i czarna bluzeczka na ramiączkach z cekinami) Ann sobie coś przypomniała.
- Dziewczyny, przecież Laura i jej przyjaciółki nie wiedzą, że odwołałyśmy próbę!
- To trzeba im powiedzieć. – inteligentna odpowiedź Dorcas
- Ja mogę tam iść – powiedziała Ann.
- OK. to idź a my zajmiemy się fryzurą Katie – powiedziałam.
Ann wyszła a m zaczęłyśmy robić coś z włosami przyjaciółki. Zupełnie nie miałyśmy pomysłu na fryzurę. Po kilkunastu minutach, podczas których nic nie wymyśliłyśmy, Ann wróciła.
- Nic jeszcze nie wymyśliłyście? – spytała.
- Nie.
Ann pokiwała głową z powątpiewaniem i zabrała się do pracy. Rozpuściła dosyć długie włosy Katie i zrobiła równy przedziałek po boku. Potem jakimś zaklęciem zakręciła końcówki. Wpięła spinki i …
- Gotowe! – oznajmiła.
Katie przyjrzała się swojemu odbiciu w lustrze.
- No pięknie. Dzięki – powiedziała.
- Naprawdę ładne – rzekłam.
Robienie fryzurki zajęło Ann około pół godziny. Potem paznokcie. Tym zajęłam się ja. Pomalowałam jej paznokcie w stylu francuskim. Potem jeszcze makijaż (Dorcas go zrobiła). Wkrótce potem Katie wyszła.
- Oby ta randka była udana – powiedziała Ann.
- Dobrze, a teraz powiedz nam, Lily, co znaczył ten pocałunek Rogacza – znowu zaatakowała Dorcas.
- Nic – szybko odpowiedziałam, ale zrobiłam się czerwona.
- Tak, uważaj, bo uwierzę.
- Przyjaźnimy się i tyle.
- TYLKO przyjaźnicie? – zapytała szczególnie akcentując słowo „tylko”.
- Coś sugerujesz?
- Nie… tylko…
- Tylko co?
- James całuje cię w policzek i ty się na niego nie wydzierasz, przyznasz, że to trochę dziwne?
- Ja tego nie chciałam.
- A ten wasz wspólny sekret?
- Jeśli mogę się wtrącić – Ann wreszcie ożyła – to Lily i James mogą mieć chyba jakieś sekrety, nie? W końcu są przyjaciółmi.
- No ale… - Dorcas nie dawała za wygraną.
- Jeju Dorcas! Chyba możemy mieć jakieś tajemnice! – krzyknęłam.
- Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami i nie mamy przed sobą tajemnic!
- Spokój, nie kłóćcie się! – Ann próbowała złagodzić sytuację.
- Sorry Lily. Nie gniewasz się? – Dorcas chciała się pogodzić.
- Jasne, że nie – powiedziałam z uśmiechem i przytuliłam przyjaciółkę.
- Zapomnijmy o tym – powiedziałam.
Dorcas tylko kiwnęła głową.
Przyznam, że byłam trochę zła na Jamesa. Przez niego omal nie pokłóciłam się z przyjaciółką.
- Dziewczyny, nie odrobiłyśmy jeszcze zadania z zaklęć – zawołała Ann.
Odrobiłyśmy zadanie w dwie godziny. Potem Ann i Dorcas poszły spać a ja, ponieważ miałam jeszcze sporo czasu do północy, zaczęłam pisać wypracowanie dla Katie, bo ona z randki wróci pewnie późno i będzie miała czasu na lekcje. Skończyłam o przed dwunastą. Wyszłam do Pokoju Wspólnego. Jamesa jeszcze nie było. Pojawił się dopiero po pięciu minutach.
- Idziemy? – zapytał na powitanie.
- Tak – odpowiedziałam i poszliśmy. 
Droga minęła dość szybko. Na szczęście nie szłam już za rękę z Jamesem.
Jednorożce przywitały nas tak samo jak wczoraj. Ten nieśmiały nawet do nas podszedł. Aura polizała mnie po ręce. Jeden z młodych wdrapał mi się na kolana i zasnął.
Siedzieliśmy z nimi około dwóch godzin. Po tym czasie zdjęłam ostrożnie maluszka z kolan i położyłam koło matki. Później poszliśmy już do zamku.
Nawet nie przypuszczałam, że podczas tej drogi zdarzy się coś takiego...

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) 

25 czerwca 2005

Gra w butelkę, przygotowania do randki Katie i następna wizyta u jednorożców. cz. 1

    Niedziela… Można pomyśleć, że to najlepszy dzień tygodnia. Może by tak było, gdyby nie moje kochane przyjaciółki.
- Lily, wstawaj natychmiast!!! Spóźnimy się na śniadanie!!! – krzyczała Katie
- Och, dajcie mi spokój. Nie musimy iść na śniadanie…
- Właśnie, że musimy!!!
- Ale ja chcę spać...
- WSTAWAJ!!!
Powoli otworzyłam oczy. No cóż, przy nich raczej dłużej nie pośpię. Wolałam wstać dobrowolnie niż zostać oblana lodowatą wodą.
- No dobra, już wstaję.
Rozejrzałam się po dormitorium. Dorcas czesała włosy, Katie, która była już uszykowana, pilnowała, żebym wstała a sądząc po zapalonym świetle w łazience, była tam Ann. Po jakiś piętnastu minutach czekania, mogłam wreszcie zająć łazienkę. Umyłam się, ubrałam spodnie jeansowe i niebieską bluzkę. Włosy spięłam spinką. Na usta nałożyłam błyszczyk. Po tych czynnościach pokazałam się w dormitorium.
- No, gotowa?
Pokiwałam głową.
- To idziemy.
Poszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Huncwoci zaproponowali nam spacer po błoniach, a my zgodziłyśmy się.
Na hogwarckich błoniach było wspaniale, jeśli nie liczyć tego, że Rogacz próbował złapać mnie za rękę. Oczywiście nie zgodziłam się. Potem poszliśmy do Pokoju Wspólnego, żeby odrobić choć trochę zadań domowych. Udało mi się zrobić jedynie zielarstwo, ponieważ trzeba było iść na obiad. Po posiłku ny, dziewczyny, miałyśmy zamiar dalej odrabiać zadania domowe, lecz chłopaki chyba nie mieli takiego zamiaru.
- Nie no, wy chyba nie zamierzacie przesiedzieć całego dnia na odrabianiu lekcji? – spytał James.
- A co w tym złego?
- No myślałem, że w coś zagramy albo coś podobnego – powiedział.
- Np. w co? – zapytałam.
- W butelkę?
- Nie, dzięki. Wolę już przesiedzieć całe popołudnie na historii magii – mruknęłam.
- Oj Lily, nie musimy grać na całusy. Zagramy na pytania i wyzwania. To jak?
Wszyscy oprócz mnie zgodzili się.
- No dobra.
- Fajnie, to ja idę po fałszoskop i butelkę. – powiedział Remus i poszedł w stronę dormitorium
Po kilku minutach wrócił i zaczęliśmy grać. Pierwszy kręcił James ponieważ to on zaproponował grę. Wypadło na Katie.
- Hmmm… Katie, miałaś kiedyś młodszego od siebie chłopaka?
- Nie i całe szczęście – powiedziała.
Potem ona kręciła, wypadło na Remusa itd. Po kilkunastu minutach gry kręcił Syriusz i wypadło na mnie.
- Ruda, czy masz jakiś sekret z Jamesem?
Trafił w dziesiątkę. James rzucił mi dziwne spojrzenie.
- Nie… - skłamałam i fałszoskop natychmiast to wykrył. Gwizdał przeraźliwie.
- O, a jednak masz.
- No i co z tego? – warknęłam ze złością.
- Nic, zupełnie nic… A może powiesz nam jaki to sekret?
- Nie.
Do końca gry byłam strasznie wściekła. Na szczęście tą idiotyczną zabawę przerwała Dorcas:
- Dziewczyny, jest już piąta! Wszystkie do dormitorium! Wszystkie posłusznie wstałyśmy.
- Musicie już iść? Przecież próbę macie później – spytał Syriusz.
- Tak, musimy. A próbę odwołujemy. Pa kotku – pożegnała swojego chłopaka Dorcas i pocałowała go w policzek.
James również wstał. Podszedł do mnie, szepnął „Bądź dzisiaj o tej samej porze w tym samym miejscu” i pocałował mnie w policzek!!! Rzuciłam mu wściekłe spojrzenie a on czym prędzej się oddalił, nie chcąc usłyszeć wybuchu mojego gniewu.
- Lily, czy nie powinnyśmy o czymś wiedzieć?
- Nie…

***

Notka NIE JEST jeszcze skończona. Już jutro dalszy ciąg.  A jak wszyscy pewnie wiedzą od wczoraj mamy WAKACJE! Cudowne, dwumiesięczne wakacje. :D Będę miała teraz więcej czasu na pisanie. Notki będą częściej, ale będą krótsze, tak jak chcieliście. Pozdro dla wszystkich.

21 czerwca 2005

Zwykły dzień i kolejna wizyta u jednorożców

- Lily, wstawaj.
- …
- Lily!!!
- Eee… co?
- WSTAWAJ!!!
- Zaraz… Dajcie mi jeszcze 5 minut…
- OK. tylko zaraz masz wstać.
Nie odpowiedziałam bo zasnęłam ponownie. Pospałam sobie trochę i znowu zostałam obudzona. Tym razem był to kubeł zimnej wody.
- Aaaa!!! – wydarłam się
- Jak mogłaś???!!! – zapytałam ze złością Dorcas i wstałam z mokrego łóżka
- Tak jak ty mogłaś mnie i Ann obudzić na początku roku. Było miło?
Nie do wiary, że jeszcze mi to wypomina.
- Jeszcze pamiętasz?
- Tak, a teraz idź się szykuj bo nie zdążysz na obiad.
- Na… na obiad?
- Tak. Nie udało nam się ciebie obudzić na śniadanie więc budzę cię na obiad. A swoją drogą to co ty robiłaś w nocy, że tak długo spałaś?
- Aaa, nie mogłam spać… - skłamałam
- A gdzie Ann i Katie? - spytałam chcąc zmienić temat
- Ann poszła na spacer. Z Remusem – dodała.
- A Katie gdzieś poszła. Nie powiedziała gdzie.
- Aha...
Po pewnym czasie udałyśmy się do Pokoju Wspólnego. Akurat siedzieli tam Huncwoci...
- Cześć. Nie wiecie kto tak krzyknął? – zapytał Syriusz
- To Lily – powiedziała szybko Dor i wcisnęła się mu na kolana. Ja usiadłam między Peterem i Jamesem.
- A co się stało? – spytał James
- Dorcas oblała mnie lodowatą wodą tylko dlatego, że chciałam jeszcze trochę pospać – wyjaśniłam.
- Teraz przynajmniej wiesz jak to jest być oblana wodą – powiedziała Dorcas.
- To Lily też cię już oblała? – spytał Syriusz swą dziewczynę.
- Tak. Na początku roku – odpowiedziała.
- Bo nie chciałyście wstać!
- Mogłaś nas inaczej obudzić!
- Spokój!!! – krzyknął James.
Ja i Dorcas roześmiałyśmy się. W Pokoju Wspólnym siedzieliśmy do obiadu. W Wielkiej Sali byli już Ann i Remus. Nie chcąc im przeszkadzać usiedliśmy koło zadowolonej Katie.
- Coś ty taka zadowolona? – zapytała ją Dorcas
- Powiem wam w dormitorium – powiedziała i puściła nam oko. Posiłek zjedliśmy szybko i wróciliśmy do wieży Gryfonów. Tam rozdzieliliśmy się (czyt. dziewczyny poszły do dormitorium a chłopaki zostali w Pokoju Wspólnym).
– No to teraz mów dlaczego jesteś taka zadowolona – rozkazała Dorcas Katie.
- Aa, bo taki jeden chłopak z Ravenclawu, Tom Green, zaprosił mnie na randkę – powiedziała rozpromieniona.
- Ten TOM GREEN?
- Tak!
Tom Green, pałkarz Ravenclawu, był jednym z najprzystojniejszych chłopaków w szkole. Miał niebieskie oczy i blond włosy. Jeszcze był taki słodziutki. Ideał…
- Jak to się stało?
- Szłam sobie korytarzem, on wyszedł zza rogu, porozmawialiśmy chwilę i on zaprosił mnie na randkę. No i zgodziłam się.
- Super! Kiedy ta randka?
- Jutro o 20:00 na błoniach.
- Świetnie. Dziewczyny, jutro o godz. 17:00 wszystkie macie tu być. Trzeba uszykować Katie do randki. – zarządziła Dorcas
-A co z próbą? – zapytała Ann
- Odwołamy ją.
- OK.
- Ale dzisiejsza będzie? – spytałam
- Tak.
- A jak się udał spacer z Remusem, Ann? – zapytała Dorcas.
- Aaa, dobrze… - odpowiedziała wymijająco.
- Czyli?
- No przeszliśmy się po błoniach, porozmawialiśmy i nic więcej… - powiedziała czerwona.
- Nic więcej, mówisz?
- No jeśli chcecie wiedzieć to pocałował mnie jeszcze w policzek – teraz była już strasznie czerwona.
- Uuu, brawo.
Do kolacji siedziałyśmy w dormitorium i odrabiałyśmy zadania domowe. Po posiłku, za prośbą chłopaków, siedziałyśmy z nimi w salonie Gryffindoru aż do próby. O 18:55 gdy wychodziłyśmy James szepnął mi na ucho:
- Bądź tutaj o północy.
Młodsze koleżanki nie spóźniły się. Po próbie każda umyła się i poszła spać. Ja oczywiście nie mogłam zasnąć. Do północy czytałam książkę pt. Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć? Za 5 dwunasta wyszłam do Pokoju Wspólnego. Na szczęście nie obudziłam nikogo. James już na mnie czekał.
- Idziemy?
- Tak. Chodź. – powiedział i nakrył nas peleryną-niewidką.
Droga przez zamek minęła dobrze, nikt nas nie złapał. W Zakazanym Lesie trochę się bałam, ale nie tak jak wczoraj. Szłam z Jamesem za rękę.  Gdy jednorożce nas zobaczyły, jeden z młodych od razu do nas podbiegł.Wzięłam do na ręce a on polizał mnie po twarzy. Razem z Jamesem podeszliśmy do matki z resztą młodych. Jeden maluszek wgramolił się na kolana Jamesowi. To ostatnie młode chyba było bardzo nieśmiałe bo tylko na nas popatrzyło. Aura tez pewnie by do nas podeszła gdyby nie to, że musiała pilnować tego nieśmiałego maleństwa. Spędziliśmy z jednorożcami jakieś dwie godziny. Gdy odchodziliśmy James spytał:
- Chcesz przyjść tutaj jutro?
- Oczywiście.
Wróciliśmy do zamku i rozeszliśmy się do swoich pokoi. Umyłam się, przebrałam i poszłam od razu spać, gdyż byłam bardzo śpiąca... 

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Dzięki za te 13 komentarzy. :))) Mam do Was pewną sprawę. Wolicie, żeby notki były częściej (co 2-3 dni), ale wtedy byłyby krótsze czy żeby były rzadziej (co 3-4-5) dni, ale wtedy byłyby dłuższe. Czekam na informacje! Pozdro dla wszystkich. :D

18 czerwca 2005

Niespodzianka Jamesa

Notka z dedykacją dla Olci-aniolka, Ginny i dla Anianki.

*** 

    Kolejne dni mijały... Jesień zaczęła dawać się we znaki. Teraz często padał deszcz i wiał wiatr. James i Syriusz wracali z treningów quidditcha cali przemoczeni. W ciągu tych dni tylko raz nawrzeszczałam na Jamesa.  Myślał, że nie widzę i rzucił Petrificus Totalus na Snape’a. Potem przepraszał mnie ze sto razy. Na próbach szło nam dobrze. Ann rzuciła zaklęcie dźwiękoszczelne na nasz pokój tak żeby nikt nie słyszał jaką mamy piosenkę. Laura i jej przyjaciółki doskonale wykonywały nasze polecenia. :) Miałyśmy już opracowaną choreografię, teraz tylko trzeba było to ćwiczyć. Nauki było dość sporo.
Pewnej nocy obudziło mnie poszturchiwanie.
- Lily, wstawaj szybko. Chcę ci coś pokazać.
Powoli otworzyłam jedno oko.
- James, oszalałeś? Jest pierwsza w nocy – warknęłam zaspana.
- Lily, no chodź szybko. Spodoba ci się to – James się nie poddawał.
- Daj mi spokój.
- Oj, no chodź.
- Spadaj – warknęłam i przewróciłam się na drugi bok.
- Jeśli myślisz, że tak łatwo się poddam to się mylisz – warknął i pocałował mnie lekko w usta. Był to króciutki pocałunek, lecz całkiem mnie rozbudził. Potem James zapytał:
- Teraz pójdziesz?
- Zwariowałeś? – byłam na niego wściekła.
Nie dość, że budzi mnie w środku nocy, to jeszcze mnie całuje. Kretyn.
- Tak, zwariowałem. Z miłości do Ciebie - powiedział szczerząc zęby.
- Wstajesz?
Złość na niego trochę mi minęła. Dziwne, prawda?
- A muszę?
- Tak. Chcę ci coś pokazać. Na pewno ci się spodoba.
- Ech, no dobra.
Powoli zwlokłam się z łóżka.
- Dobra, to ja idę do łazienki się uszykować a ty tutaj poczekaj – szepnęłam żeby nie obudzić śpiących przyjaciółek.
James uśmiechnął się szeroko i skierował w stronę mojej szuflady.
- I nie grzeb w moich rzeczach – upomniałam go.
Uśmiech spełzł z jego twarzy a ja zamknęłam się w łazience. Ubrałam jeansy, zieloną bluzkę z długim rękawem a na to jeansową kurtkę. Włosy związałam w kucyk a usta pomalowałam błyszczykiem. Tak wystrojona pokazałam się Jamesowi. Siedział na łóżku i grzecznie na mnie czekał.
- Pięknie wyglądasz – powiedział gdy mnie zobaczył.
- Nie przesadzaj. To co, idziemy?
- Tak, chodź tu.
Podeszłam do niego a on wyciągnął jakąś pelerynę i kawałek pergaminu.
- To peleryna-niewidka - wyjaśnił
- Wystarczy, że się nią nakryjemy a nie będzie nas widać - dodał.
- OK, a to? – spytałam wskazując na pergamin.
- Mapa Huncwotów. Wskazuje wszystkie sekretne miejsca w Hogwarcie i osoby, które się w nim znajdują. Sami ją stworzyliśmy – oznajmił z dumą.
- Jakoś nic nie widzę.
- Trzeba rzucić odpowiednie zaklęcie. Znamy je tylko my.
- Super. Jak ją zrobiliście?
- Tego to Ci już nie mogę powiedzieć, lecz kiedyś na pewno się dowiesz. Lepiej już chodźmy.
- Poczekaj. Chcę żebyś wiedział, że to nie jest żadna randka.
- Dobrze, dobrze. Chodźmy już.
James nakrył nas peleryną, szepnął coś i stuknął różdżką w pergamin, który przekształcił się w mapę. Wyszliśmy po cichutku z dormitorium, przeszliśmy przez dziurę w portrecie Grubej Damy i podążyliśmy pustymi korytarzami Hogwartu. James co jakiś czas zerkał na mapę. Na szczęście nie natknęliśmy się na nikogo. Wyszliśmy z zamku. Wiatr mocno wiał. James prowadził nas w stronę Zakazanego Lasu. Przyznam, że trochę się bałam. Po wejściu do lasu chłopak zdjął z nas pelerynę-niewidkę.
- Teraz i tak nikt nas nie zobaczy – powiedział.
Weszliśmy głębiej w las. Teraz już strasznie się bałam.
- James, ja nie chcę dalej iść. Boję się – powiedziałam zatrzymując się.
- Lily, przecież jestem z tobą.
- Wiem, ale i tak się boję. Chcę wracać – zaczynałam panikować.
- Proszę bardzo. Droga wolna, ale i tak przecież nie wiesz jak teraz iść.
Miał rację. Nie miałam pojęcia, z której strony przyszliśmy. Wszystko wyglądało podobnie. Jeszcze na dodatek było ciemno. Musiałam więc iść z nim.
- OK., idę dalej.
Po jakiś dziesięciu minutach znowu się zatrzymałam.
- O co chodzi? – spytał zniecierpliwiony chłopak
- Boję się. Chcę już wrócić do Hogwartu.
- Lily, ja ci nie zabraniam. Jeśli chcesz to wrócimy. Ale potem będziesz żałować, że nie poszłaś dalej. Już blisko. Jeszcze jakieś pięć minut drogi – rzekł James.
Nie wiedziałam co zrobić.
- No chodź – powiedział Potter i złapał mnie za rękę.
Nie wyrwałam się, gdyż tak trochę mniej się bałam.
- No, jesteśmy na miejscu – oznajmił po paru minutach drogi.
Zasłonił mi oczy i poprowadził do przodu. Kiedy je zabrał, odebrało mi mowę.
Na polanie leżały jednorożce. Matka z czwórką dzieci. Były śliczne. Matka był już biała a młode złote.
- Podoba ci się? – zapytał James.
- Tak… Są piękne…
- Podejdź do nich – polecił.
- Czemu ja?
- Bo jednorożce wolą dotyk kobiety.
- OK...
Podeszłam do jednorożców. Matka zwróciła na mnie swą głowę. Powoli wyciągnęłam rękę i pogłaskałam ją po głowie. Chyba było jej dobrze, bo nie reagowała atakiem.
Po kilku minutach, kiedy jednorożce się do mnie przyzwyczaiły, zawołałam gestem Jamesa. Powoli do nas przyszedł. Matka się trochę przestraszyła. Pogłaskałam ją po głowie, żeby się nie denerwowała. James również ją pogłaskał. Na szczęście była już spokojna. Po jakimś czasie wstała i ułożyła głowę na moim brzuchu. Maluchy wciąż leżały. Postanowiliśmy nadać im imiona. Matka to Aura a młode, hmmm… Nie wiedzieliśmy jeszcze jakiej są płci. więc nie mogliśmy ich nazwać. Jednorożce chyba nas polubiły. Ja je również. Posiedzieliśmy z nimi jeszcze trochę.
- James, przyjdziemy tu jutro? – zapytałam z nadzieją, gdy odchodziliśmy.
- Jeśli chcesz – odparł z uśmiechem.
- Super. Teraz weźmiemy jeszcze Ann, Dorcas i…
- Lily - przerwał mi.
- Co? - spojrzałam mu w oczy.
- Czy mogłabyś nikomu nie mówić o jednorożcach?
- A dlaczego?
- Bo chciałbym mieć jakiś sekret tylko z tobą. Proszę…
Uśmiechnęłam się.
- Dobrze. Nikomu nie powiem, ale pod jednym warunkiem. Masz mi powiedzieć, jak je znalazłeś.
- A tak… Chodziłem sobie wczoraj po lesie i je napotkałem.
Jakiś czas później wróciliśmy do zamku. Przed zaśnięciem jedyne, co miałam w głowie, to piękne stworzenia, które mogłam poznać.
  
***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Następna już niedługo. :) Dzięki za wszystkie komenty. Anianko, masz rację. Niektóre notki są bez pomysłu. Ostatnia właśnie taka była. Co do tych powtarzających się słów to postaram się poprawić. Pozdro dla wszystkich.