Ogłoszenie 2

Cześć. Mam parę rzeczy do zakomunikowania, więc:

Po pierwsze: bardzo przepraszam, że tak długo musicie czekać na nową notkę. Pojawi się ona jutro albo w sobotę. Mam dużo nauki i do kompa siadam gdzieś na godzinę a to za mało czasu, żeby coś napisać a chcę jeszcze poodwiedzać inne blogi.

Po drugie: Proszę, podawajcie adresy swoich blogów to dodam Was do linków. :)

Po trzecie: Wpisujcie się do Księgi Gości.

To tyle. Pozdrawiam wszystkich czytających i komentujących. :)

Załamana Dori

Rano obudziła nas Dorcas. Byłam bardzo zdziwiona, że ona już nie śpi.

- Co to się stało, że nie śpisz? – zapytałam ją sennym głosem.

- A tak jakoś się wcześnie obudziłam – odpowiedziała.

- Aha – wstałam i chciałam iść do łazienki żeby się ubrać, ale przypomniałam sobie, że przecież wczoraj zasnęłam w ubraniu.

- Nasze dormitorium wygląda wspaniale!  - zawołałam.

- Wiem! – odpowiedziała Ann.

Poprawiłam fryzurę i  zmieniłam swój strój. Poczekałyśmy jeszcze na Katie. Wyszłyśmy do Wielkiej Sali. Tam zjadłyśmy śniadanie. Po posiłku czekały nas dwie lekcje transmutacji. Szybko wyszłyśmy z Wielkiej Sali, żeby się nie spóźnić, bo z profesor McGonagall nie ma żartów. Profesor McGonagall zaczęła lekcję od długiej przemowy:

- Po pierwsze pragnę wam przypomnieć, że w tym roku czekają was Standardowe Umiejętności Magiczne. Radzę więc wziąć się poważnie do pracy. Po drugie chcę poinformować, głównie dziewczęta, że piątego listopada odbędzie się pierwszy występ a trzydziestego pierwszego października rozpocznie się Tydzień Mugola. Piosenka zostanie wybrana czwartego października. Mam nadzieję, że dobrze się spiszecie. Po trzecie chciałabym pochwalić Huncwotów za to że nie zdobyli jeszcze żadnego szlabanu i nie stracili żadnych punktów. Nie wiem co się stało, ale mam nadzieję, że tak już pozostanie. Dzisiaj zajmiemy się zaklęciami powodującymi znikanie. Zaczniemy od bezkręgowców a ściślej mówiąc od ślimaków.

Było to bardzo trudne gdyż wymagało dużego skupienia. Udało mi się to za piątym podejściem. Ann również sprawiła, że jej ślimak zniknął, natomiast Dorcas i Katie miały z tym nie małe trudności. U Huncwotów udało się to jedynie Remusowi, ale dopiero za ósmym podejściem. Widać też było, że James się bardzo starał. Do końca lekcji sprawiłam, że mój ślimak zniknął jeszcze jedenaście razy. Następnie udałyśmy się do Wieży Północnej na wróżbiarstwo. Nie zdarzyło się na taj lekcji nic ciekawego oprócz tego, że profesor Patil przepowiedziała rychłą śmierć Peterowi (nikt oczywiści w to nie uwierzył). Potem była historia magii. Binns jak zwykle przynudzał. Gdy wreszcie ta lekcja się skończyła trzeba było iść na opiekę nad magicznymi stworzeniami. Tam nadal zajmowaliśmy się niuchaczami. Wreszcie skończyły się lekcje. Na obiedzie Dorcas zapytała:

- Dziewczyny, może pokażemy chłopakom nasze dormitorium?

- Dobra, jest tylko jeden problem: jak oni tam wejdą?

- Oni już mają swoje sposoby – zapewniła nas Ann.

- OK, dziewczyny. To wy pokarzecie Huncwotom nasze dormitorium a ja muszę iść – powiedziała Katie.

- A można wiedzieć gdzie? – zapytałam 

- Nie – odrzekła Katie i wyszła.

Po obiedzie ja, Dorcas i Ann poszłyśmy do Pokoju Wspólnego. Huncwoci już tam byli. Podeszłyśmy do nich i Dorcas od razu przeszła do sedna sprawy:

- Cześć chłopaki, może wpadlibyście do nas?

- A z jakiej okazji nas zapraszacie? – zapytał James.

- A tak… pomyślałyśmy sobie, że może chcielibyście zobaczyć jak teraz mieszkamy… - odpowiedziałam.

- No dobrze…

Podnieśli się i skierowali w stronę naszego dormitorium. Syriusz rzucił jakieś zaklęcie na schody i Huncwoci weszli po nich a my za nimi. Gdy weszli byli po prostu zachwyceni. W końcu było wspaniale.

- Tu… jest… super. – wyjąkał Remus.

- Też tak uważam – dodał James.

- Tak, jest świetnie. Naprawdę chcielibyśmy zostać, ale mamy ważne rzeczy do zrobienia – rzekł Syriusz i prawie siłą wyciągnął pozostałych z naszego dormitorium. Najtrudniej było wyciągnąć Jamesa.

- Myślałam, że trochę u nas posiedzą – powiedziała Ann.

- Ja też, ale przynajmniej mamy czas dla siebie – powiedziałam.

- Tak, ale nic nie ma do roboty – rzekła Dor i rozłożyła się na swoim łóżku.

- Może się pouczymy? – zaproponowała Ann.

- No dobra, w końcu lepiej uczyć się niż nudzić – powiedziałam.

- Ale mi się nie chce… - marudziła Dorcas.

- Mi też nie ale chcesz się nudzić?

- Nie będę się nudzić. Idę do Huncwotów dowiedzieć się nad czym oni tak pracują – jak powiedziała tak zrobiła.

Odwróciłam się do Ann.

- To przynajmniej my się pouczymy – rzekła.

- Tak… - powiedziałam i sięgnęłam po książki.

Uczyłyśmy się jakieś dziesięć minut dopóki do dormitorium nie wpadła zapłakana Dorcas.

- Dor, co się stało? – zapytałam podbiegając do niej.

- On… on… - Dorcas nie mogła nic powiedzieć.

Usiadłyśmy na łóżku i próbowałyśmy wyciągnąć od Dorcas co się stało.

- Dor, proszę, powiedz co się stało.

- On… Syriusz…

- Co z Syriuszem?

- On się całował z inną – wyrzuciła z siebie Dorcas i zaniosła się jeszcze większym płaczem.

- Och, Dor, czym ty się przejmujesz? Przecież on zaraz ją rzuci – Ann próbowała pocieszyć przyjaciółkę.

- Ale… ale… ja go chyba kocham!

Spodziewałam się wszystkiego, ale nie tego. Dorcas i Syriusz?

- Dorcas, nie bądź o niego zazdrosna, jest sam i może się całować z kim chce – rzekłam.

- Wiem…

Pocieszałyśmy ją jeszcze parę godzin. Może to coś pomogło, sama nie wiem. W każdym razie postanowiłyśmy, że Dorcas nie będzie się odzywać do Łapy a ja jutro pogadam z Jamesem. W końcu to jego najlepszy przyjaciel. Na kolację poszłam tylko ja i Ann, Dorcas nie była głodna ( przynajmniej tak się tłumaczyła). Po kolacji wróciłyśmy od razu do dormitorium. Kotary przy łóżku Dorcas były zasunięte. Pogadałyśmy sobie z Ann o wadach i zaletach Huncwotów. Ann oczywiście wyciągnęła ode mnie wszystko co myślę o Rogaczu. Mogłam jej chyba powiedzieć… Po rozmowie poszłam się umyć. Po umyciu się i przebraniu w piżamę udałam się do łóżka i momentalnie zasnęłam.

***

Jak widzicie jest już notka. Mi się za bardzo ona nie podoba. Czekam na wasze opinie.

Zmiana zachowania Jamesa

   Dzisiaj obudziłam się pierwsza. Była szósta trzydzieści. Skorzystałam  z okazji i szybko zajęłam łazienkę. Wykonałam wszystkie poranne czynności i zaczęłam budzić dziewczyny. Nie było to wcale łatwe. Spały jak zabite. Dorcas coś mruczała. No trudno, skoro nie chcą wstać dobrowolnie trzeba je wręcz do tego zmusić.  Machnęłam różdżką i wyczarowałam dwa wiadra pełne zimnej wody. Machnęłam drugi raz i woda wylała się na moje przyjaciółki.

- Lily, ja cię chyba uduszę!

- Lily, jak mogłaś?!

Narobiły tyle hałasu, że obudziły też Katie (i chyba cały Gryffindor).

- Budziłam was normalnie, ale się nie dało więc spróbowałam tak. I jak widzę przyniosło to skutek - wyjaśniłam spokojnie.

- Tak, tylko popatrz jak my teraz wyglądamy - odpowiedziała rozzłoszczona Dorcas.

- Oj, przestań gderać i lepiej uszykuj się do lekcji.

Dorcas nadal była zła, ale odwróciła się w stronę łazienki, lecz niestety nie mogła tam wejść. Przeszkodą była Ann, która ją ubiegła. Dor rzuciła się ze złości na mokre łóżko i natychmiast z niego wstała krzycząc:

- To jest mokre!!!

Zaśmiałam się i usiadłam na swoim (suchym) łóżku. Byłam już gotowa więc tylko czekałam na dziewczyny. Dorcas westchnęła i skierowała się w stronę mojego łóżka po czym usiała na nim i czekała aż Ann wyjdzie z łazienki. Zaczęłyśmy trochę plotkować i się trochę zagadałyśmy. Ann wyszła z łazienki (Dorcas tego nie zauważyła), którą natychmiast zajęła Katie. Dorcas spojrzała na Ann i była strasznie wściekła. Z trudem powstrzymałam się od wybuchnięcia śmiechem.

- Teraz to się spóźnimy - powiedziała ze złością.

- O przepraszam, MY się spóźnimy? Ja i Ann zaraz wychodzimy. Jeśli nie będziesz gotowa za piętnaście minut to idziemy we dwie - rzekłam.

- Och, wielkie dzięki. Jesteście prawdziwymi przyjaciółkami - warknęła i poszła do łazienki, która wreszcie była wolna.

- Wiemy - odpowiedziałam za nią.

Po piętnastu minutach Dor była jeszcze w łazience, więc, zgodnie z naszą obietnicą, poszłyśmy do Wielkiej Sali. Huncwoci siedzieli już przy stole. Usiadłyśmy koło nich.

- A gdzie jest Dorcas? -  zapytał Syriusz.

- W łazience - odpowiedziała Ann szczerząc zęby.

Nałożyłam sobie czegoś do jedzenia i zaczęłam jeść. Nagle drzwi Wielkiej Sali otworzyły się i ukazała się w nich Dorcas. Podeszła do stołu i usiadła.

- Zły humorek, co? - zapytał Syriusz.

- Żebyś wiedział - odpowiedziała "grzecznie" Dorcas.

- A można wiedzieć co się stało? - zapytał James.

- Tak. Otóż twoja ukochana wpadła na wspaniały sposób obudzenia nas. Oblała nas lodowatą wodą i przez nią się spóźniłam.

- Jak to przeze mnie? - spytałam "oburzona"

- A tak to. Zagadałaś mnie i nie zauważyłam jak Ann wychodzi z łazienki

- Mogłaś uważniej patrzeć.

- A ty mogłaś mi powiedzieć, że Ann wyszła!

- Przecież sama potem to zobaczyłaś!

- Ale mogłaś...

- DOSYĆ! - przerwał naszą kłótnię James - przecież chyba nie pokłócicie się o to, że Lily nie powiedziała Dorcas, że Ann wyszła z łazienki.

- Masz rację - przyznałam.

- No tak - dodała Dorcas.

Spojrzałyśmy na siebie i uśmiechnęłyśmy się. Potem w spokoju dokończyliśmy śniadanie i poszliśmy na pierwszą lekcję jaką była obrona przed czarną magią.

Siedziałam w ławce z Ann. Profesor Kroney czytała listę obecności. Gdy skończyła oznajmiła:

- Dzisiaj przerobimy zaklęcia niewybaczalne. Czy ktoś może wie jakie to są zaklęcia?

Zgłosili się Remus, James i Syriusz. Profesor Kroney zapytała Syriusza.

- Imperius, Cruciatus i Avada Kedavra.

- Doskonale, panie Black. Dziesięć punktów dla Gryffindoru. Tak, te trzy zaklęcia są zakazane. Użycie któregokolwiek z nich jest karane dożywotnim pobytem w Azkabanie.

Resztą lekcji spędziliśmy na robieniu notatek z każdego zaklęcia. Potem poszliśmy na opiekę nad magicznymi stworzeniami. Profesor Grong zaczął od przypomnienia nam o SUM-ach. Później oznajmił, że dzisiaj zajmiemy się niuchaczami. Powiedział nam o nich trochę. Gdy tak gadał usłyszałam strzępek rozmowy Syriusza i Jamesa.

- Ekstra, moglibyśmy zwędzić parę i podrzucić do Wielkiej Sali. Ale by była jazda! - mówił podekscytowany Syriusz.

- No nie wiem stary. McGonagall pewnie by się domyśliła że to my a ja nie chcę mieć szlabanu.

- Wcześniej byś się tym nie przejmował!

- Teraz się wiele zmieniło...

Uśmiechnęłam się sama do siebie. Widać James wziął sobie do serca moje słowa. Następnie były eliksiry. Profesor Kolmy przypomniała o SUM-ach i oznajmiła, że dziś będziemy przyrządzać eliksir szczęścia.

- Składniki są w kredensie a instrukcja na tablicy, do roboty!

Niechętnie zabrałam się do robienia eliksiru. Gdy go sporządzałam coś sobie przypomniałam. Zawsze na pierwszej lekcji eliksirów w roku, Huncwoci urządzali "małą" eksplozję. Teraz pracowali w skupieniu. Przynajmniej Remus i James. Mam nadzieję, że tak pozostanie do końca. Gdy skończyły się eliksiry poszliśmy na zielarstwo. Tam nauczycielka całą lekcję przegadała na temat SUM-ów. Mieliśmy już tego dosyć. Potem poszliśmy na obiad. Po obiedzie do Pokoju Wspólnego. Pogadaliśmy trochę i my, dziewczyny poszłyśmy do dormitorium. Tam wpadł mi do głowy pewien pomysł.

- Dziewczyny, mam pomysł.

- Czyżby znowu oblanie nas wodą? - zapytała z ironią Dorcas.

- Nie. Myślę, że powinnyśmy przemeblować nasze dormitorium.

Dziewczyny patrzyły na mnie ze zdziwieniem.

- W końcu jest już takie pięć lat. Nie znudziło się wam ?

- To w sumie nie jest taki zły pomysł - powiedziała Ann.

- Tak, tylko powinnyśmy chyba spytać Katie co o tym sądzi. W końcu ona też tu mieszka, no nie? - dodała Dorcas.

- Dobra, więc poszukajmy jej! - rzekłam.

Wyszłyśmy z dormitorium, przeszłyśmy przez Pokój Wspólny i wyszłyśmy poszukać Katie. Gdy szłyśmy przez korytarz na trzecim piętrze, usłyszałyśmy czyjeś głosy. Podeszłyśmy bliżej i zobaczyłyśmy Syriusza, Jamesa i Snape'a w powietrzu. Syriusz trzymał różdżkę i wymachiwał nią we wszystkie strony i Snape szybował raz w jedna raz w druga stronę. James mówił do Syriusza:

- Syriusz, daj mu spokój. To drugi dzień szkoły. Później to nadrobimy.

Syriusz przestał machać różdżką i spojrzał na Jamesa ze zdziwieniem.

- Czy ty się dobrze czujesz?

- Tak. A co?

- Bo nigdy wcześniej nie broniłeś Snape'a. Powiedz co ci się stało.

- Nic. Po prostu mam teraz szansę zdobyć Lily więc nie chcę jej stracić i muszę się dobrze zachowywać.

- Przecież ona i tak tego nie widzi.

Zastanawiałam się czy teraz nie wyjść z ukrycia, ale postanowiłam że jeszcze trochę poczekam.

- Nie widzi, to fakt, ale ja wolę nie ryzykować. Proszę, opuść go już na ziemię.

- Jak chcesz. Robię to tylko dlatego, żebyś zdobył Lily.

Gdy odchodzili Syriusz szepnął jeszcze do siebie:

- Prawdziwy z niego Huncwot, nie ma co...

Teraz mogłyśmy dalej szukać Katie. Byłam szczęśliwa, że teraz James nie maltretuje już Snape'a. Czuję jednak że jak mnie już zdobędzie (nie mówię, że mu się uda i że będzie łatwo!) to mu to minie.

Wreszcie znalazłyśmy Katie. Była zachwycona tym pomysłem. Postanowiła nam w tym pomóc. Wróciłyśmy we czwórkę do dormitorium, Zastanowiłyśmy się jak ma wyglądać nasz pokój po "remoncie" i wzięłyśmy się do roboty, Nie obyło się oczywiście bez magii. Podczas pracy pogadałyśmy sobie z Katie. Dowiedziałyśmy się o niej sporo rzeczy. Czuję, że może się zaprzyjaźnimy. Nie poszłyśmy na kolację bo musiałyśmy skończyć "remont" przed pójściem spać. Około wpół do dwunastej skończyłyśmy. Dormitorium wyglądało wspaniale. Wyczarowałyśmy jeszcze parę rzeczy. Było po prostu bajecznie. Zmęczone rzuciłyśmy się na swoje łóżka i w ubraniach zasnęłyśmy.

***

No i jest wreszcie notka. Mam nadzieję, że się wam spodoba. Chcę tylko zaznaczyć, że pomysł na przemeblowanie dormitorium dziewczyn nie jest mój. Wymyśliła go moja przyjaciółka, Magda. Pozdrawiam wszystkich czytających i komentujących mój blog. :)

Ogłoszenie 1

Wiecie co? Jesteście wspaniali. :) Gdy zakładałam bloga to myślałam, że będą same krytyki, że głupio piszę itp. Myślałam, że te notki będą nudne. Widzę, że jednak Wam się podobają. Widać była potrzebna Wasz ocena, żebym w to uwierzyła. Następna notka będzie albo jutro albo w środę. Dziś raczej nie będę miała czasu, żeby zacząć notkę. Pozdrawiam wszystkich!

Rada dana Jamesowi

- Lily, wstawaj!

- …

- Lily, wstawaj! – błagała mnie Dorcas.

- …

- Lilka, wstawaj natychmiast. Jest siódma trzydzieści i mamy godzinę na …

- Co?! I wy dopiero teraz mnie budzicie??? – zapytałam ze złością i szybko wstałam.

- Budzę cię już około piętnastu minut. Ann jest w łazience.

- Ann, pośpiesz się! – zawołałam waląc w drzwi łazienki.

- Już, już! Jeszcze chwilka! – usłyszałam odpowiedź Ann.

Ann wreszcie wyszła i ja zajęłam łazienkę. Umyłam się, ubrałam, uczesałam i nałożyłam lekki makijaż. Zajęło mi to trzydzieści minut.

- Lily, co tak długo??? – spytała Dorcas.

- Spoko, na pewno zdążymy.

- Lily, ja się nie umalowałam!- krzyknęła Dorcas.

- No to chyba jednak się spóźnimy.

Dorcas szybko poleciała do łazienki.

- Dor, szybciej. – Ja i Ann ponaglałyśmy przyjaciółkę

Dorcas wreszcie wyszła. Szybko zeszłyśmy do Pokoju Wspólnego i poszłyśmy do Wielkiej Sali. Usiadłyśmy, nałożyłyśmy sobie czegoś na talerze i zaczęłyśmy jeść i trochę rozmawiać.

- Ciekawe gdzie są Huncwoci? – zapytała Dorcas rozglądając się po Sali.

Gdy tylko to powiedziała weszli wyżej wymienieni osobnicy. Zobaczyli nas i natychmiast skierowali się w naszą stronę.

- Żeby tylko nie usiedli koło nas. – szepnęłam do przyjaciółek a one tylko się uśmiechnęły

Moja prośba niestety się nie spełniła i Huncwoci usiedli koło nas. Potter oczywiście przy mnie.

- Cześć dziewczyny – powitał nas Syriusz.

- Cześć.

- Jak się spało, Liluś? – wiadomo kto tak zapytał.

- Dobrze i nie mów do mnie Liluś – warknęłam.

- Jak sobie życzysz, kotku.

- NIE-MÓW-DO-MNIE-KOTKU!!! – warknęłam.

- Dobrze, nie złość się Lily – Potter już wiedział, że nadchodzi mój napad złości, więc przystopował.

Profesor McGonagall chodziła i rozdawała plany zajęć. Po zajrzeniu na swój dowiedziałam się, że mam dzisiaj takie lekcje jak:

1. Zaklęcia

2. Zaklęcia

3. Historia Magii

4. Historia Magii

5. Wróżbiarstwo

- No i pięknie, dwie godziny Historii Magii w pierwszym dniu – narzekał Syriusz.

- I jak dziewczyny, zakładacie klub taneczny? – zapytał nas Potter.

- Tak – odpowiedziała mu Ann.

- Fajnie.

- No, chodźmy już. Za piętnaście minut są zaklęcia – powiedziałam.

Poszłyśmy do klasy profesora Flitwicka. Zaczął od przypomnienia, że w tym roku będziemy zaliczać SUMY. Potem zaczęliśmy ćwiczyć zaklęcie uciszające.

- Silencio! – powiedziałam i mój kruk natychmiast zamilkł i spojrzał na mnie krzywo.

Zaklęcia zawsze szybko opanowywałam.

Dorcas i Ann również się udało. U Huncwotów szło słabo, jedynie Remusowi się udało. James ciągle krzyczał Silencio!, a jego kruk kłapał dziobem coraz głośniej, aż w końcu profesor Flitwick krzyknął:

- Potter, ucisz w końcu tego kruka!

- Bardzo bym chciał panie profesorze, ale ten kruk sam się drze!

Profesor Flitwick tego nie skomentował. Nauczyciel na zadanie domowe zadał ćwiczenie tego zaklęcia tym, którzy jeszcze go nie opanowali. Potem Historia Magii. Binns na szczęście nie mówił nic o SUMACH tylko od razu zaczął swój nudny wykład na temat wojen olbrzymów. Po kilku minutach cała klasa zapadła w stan otępienia, oprócz oczywiście Ann i Remusa. Ja i Dorcas zdawałyśmy Historię Magii tylko dzięki Ann. To od niej spisywałyśmy notatki. Huncwoci też wszystko spisywali od Remusa. Rozejrzałam się po klasie. Potter i Black grali w Eksplodującego Durnia, a Peter zasnął. Ja po krótkiej chwil zaczęłam gadać z Dorcas. Tak minęły nam dwie lekcje.

- Jeszcze tylko wróżbiarstwo i mamy czas wolny – rzekła Dorcas.

W klasie profesor Patil, która znajdowała się w Wieży Północnej, zajęłyśmy swoje zwykłe miejsca. Profesor Patil zaczęła:

- Witajcie moi drodzy. Chcę wam przypomnieć, że w tym roku czekają was Standardowe Umiejętności Magiczne i pragnę żeby każdy zdał Suma z wróżbiarstwa przynajmniej na P. Dzisiaj zajmiemy się taseografią, czyli sztuką wróżenia z herbacianych fusów. Weźcie filiżankę osoby siedzącej naprzeciwko i odczytajcie przyszłość!

Ja, Dorcas i Ann z trudem powstrzymałyśmy chichot. Wzięłam filiżankę Ann i próbowałam coś wyczytać z układu fusów ale nic tam nie widziałam. Nauczycielka na szczęście nie mnie ale Pottera.

- Jak według pana czeka przyszłość pana Blacka, panie Potter?

- Eee… No więc… Eee… tu jest coś co przypomina stopę i coś co przypomina księżyc.

Zaglądnął do słownika.

- Stopa znaczy że z w najbliższej przyszłości podejmiesz bardzo ważne decyzje, a księżyc oznacza zbliżającą się miłość. Wygląda na to, że będziesz musiał podjąć ważne decyzje w miłości – oznajmił z lekkim uśmieszkiem.

- Aha – odrzekł Syriusz.

- Wspaniała interpretacja, panie Potter! Dziesięć punktów dla Gryffindoru! – oznajmiła zachwycona profesor Patil.

Zdziwiłam się lekko. James zwykle tracił punkty, a nie zyskiwał. James, po usłyszeniu że zdobył dziesięć punktów, spojrzał na mnie z nadzieją. Uśmiechnęłam się do niego. Na jego twarzy pojawił się wielki uśmiech. Ja szybko odwróciłam się w stronę przyjaciółek. Po co ja się do niego uśmiechnęłam? Teraz pomyśli, że go lubię. A niech sobie tak myśli. Czeka go wielki zawód! Profesor Patil podała nam znaczenie innych kształtów, których nie było w słowniku. Potem skończyła się lekcja. Poszłyśmy na obiad a po obiadku do Pokoju Wspólnego. Tam miałyśmy kilkanaście minut spokoju gdy dołączyli do nas Huncwoci.

- Lily, umówisz się ze mną? – Potter znowu swoje.

- Jasne, że nie – powiedziałam.

- A może jednak? – James nie dawał za wygraną.

- Nie i jeszcze raz nie! – powiedziałam ze złością.

- Na pewno? – James teraz już przesadził.

- NIE! – wrzasnęłam.

- No to czemu się do mnie uśmiechnęłaś na wróżbiarstwie?

Wszyscy spojrzeli na mnie ze zdziwieniem

- Bo chociaż raz zarobiłeś punkty, a nie straciłeś.

James zrobił się smutny. Zrobiło mi się go żal. Już się nie odzywał, ale czasami zerkał smutnym wzrokiem w moim kierunku. Tak było mi go żal… Niepotrzebnie tak zareagowałam. Postanowiłam, że zaraz z nim pogadam i go przeproszę. W końcu tak się stara, że należą mu się jakieś przeprosiny. Zapisał się nawet na mugoloznawstwo żeby „bliżej poznać świat, z którego pochodzi jego ukochana” – tak twierdził. Gdy rozchodziliśmy się, poprosiłam Jamesa na bok. Zdziwił się trochę, ale się zgodził.

- Ja… no… eee… - strasznie się jąkałam.

- No mów – powiedział James.

- Ja… chciałam cię przeprosić – bąknęłam w podłogę.

- Za co? – zapytał zdezorientowany James.

- No… Za moje zachowanie.

- Lily, co się stało, że teraz nagle mnie przepraszasz? Nigdy wcześniej mnie nie przeprosiłaś.

No właśnie. Co się ze mną stało? I co ja mam mu odpowiedzieć? Najlepiej prawdę.

- No bo mi zrobiło się ciebie żal, jak tak na ciebie wrzasnęłam – wypaliłam.

James chwycił mnie za podbródek i spojrzał mi prosto w oczy.

- Lily, czy ja mam u ciebie jakieś szanse?

- Każdy ma, ty też. Zależy czy dobrze ją wykorzystasz… - powiedziałam tajemniczym tonem i poszłam do dormitorium.

Zastałam tam dziewczyny i one od razu chciały wiedzieć dlaczego chciałam pogadać z Potterem. Opowiedziałam in wszystko. Były bardzo zadowolone. Potem poszłyśmy na spacer na błonia i nad jezioro. Wróciłyśmy na kolację. Po kolacji poszłyśmy do Pokoju Wspólnego. Ann i Dorcas zostały a ja udałam się do dormitorium. Szybko umyłam się i przebrałam w piżamę. Poczytałam jeszcze z godzinę jakąś książkę i potem położyłam się o łóżka.

"Ciekawe jak jutro będzie się zachowywał James" pomyślałam "Poczekamy i zobaczymy".

Zamknęłam oczy i zasnęłam.

***

No i jest wreszcie notka. Przepraszam że tak długo musieliście na nią czekać, ale po prostu nie chciało mi się pisać. Napiszcie czy wam się podoba bo mi nie za bardzo. Jeśli ktoś chce byś dodany do linków to niech napisze w komentarzu. Pozdrowienia. =)