"Sprawiłaś, że czułem się naprawdę szczęśliwy..."

            Wpadające przez okna sypialnipromienie słoneczne nieśmiało padały na moją twarz. Powoli otworzyłam oczy iprzeciągnęłam się w łóżku. Przypomniałam sobie wydarzenia z sylwestrowej nocy.Na moją twarz mimowolnie wpłynął uśmiech. James… Pocałunek… Było cudnie… Nigdynie zapomnę tej chwili. Dziwne, ale to mi się naprawdę podobało. Czułam sięwtedy jak w innym świecie. Rogacz działał na mnie w niewyjaśniony sposób.

            Głęboko westchnęłam Na mojej twarzywciąż gościł uśmiech. Wskazówki na zegarze pokazały godzinę dziesiątątrzydzieści. No ładnie, zaspałam na śniadanie. Ale pewnie nie ja jedyna. Dziśpod wieczór wracają do Hogwartu uczniowie. Nareszcie zobaczę się z Dorcas iAnn! Jutro rozpoczną się lekcje… Wszystko wróci do normalności. Ale czy napewno…?

            Z dormitorium wyszłam dopiero naobiad. W Wielkiej Sali nie było jeszcze nikogo oprócz nauczycieli. Niedługo pomnie pojawili się Huncwoci.

-Cześć, Lily! – powiedział uśmiechnięty James i pocałował mnie w policzek.

Spojrzałamna niego zdziwiona. Co to miało znaczyć? Czy on..? Nie, to niemożliwe. On chybanie myśli, że my…? Razem…?

Chłopakz uśmiechem na twarzy usiadł obok mnie.

Rzuciłamokiem na Syriusza. Stał patrząc na nas jak na Ufo. Miał lekko otworzone usta.Był w szoku, tak przynajmniej mi się wydawało. Po chwili jednak się otrząsnął iusiadł przy stole. Co jaki czas spoglądał na nas z niedowierzaniem.

            Przez cały posiłek czułam na sobiespojrzenia Pottera. I wciąż panowała niezręczna cisza. Nikt nie wiedział, copowiedzieć. Szybko zjadłam i wróciłam do siebie. Dopiero tam mogłam odetchnąć.

CzyżbyJames czegoś oczekiwał?

            Usłyszałam pukanie do drzwi. Niezdążyłam odpowiedzieć, bo w moim dormitorium pojawił się Syriusz.

-Mów – oświadczył.

-Co? – spytałam zaskoczona.

-No co zaszło między tobą i Jamesem? Dziś w Wielkiej Sali… Mnie nie oszukasz.Przyznaję, że nie spodziewałem się tego. Rogacz nic nie chce powiedzieć…

Westchnęłam.No cóż, mogłam się spodziewać, że Black będzie się chciał dowiedzieć.

Przezchwilę milczałam.

-Całowaliśmy się – powiedziałam bez ogródek.

Chłopakzrobił tak zwane wielkie oczy, otworzył usta.

-Ale… Jak? – wyjąkał z wielkim zdziwieniem.

Uśmiechnęłamsię.

-Nie wiesz jak się całuje? – spytałam z lekką ironią i rozbawieniem.

Syriuszmachnął ręką jakby odganiał komara.

-Nie o to mi chodzi – rzekł poważnym tonem.

-Jak do tego doszło? Czemu ty się zgodziłaś? – mówił jakby z pretensją w głosie.

-No tak wyszło… Nie panowałam nad tym.

-No to świetnie… - chłopak podszedł do okna.

-O co ci chodzi? – zapytałam w końcu.

-Dałaś mu nadzieje i on teraz myśli, że wy… wiesz. Sama widziałaś, co zrobił naśniadaniu. Powiedz mi szczerze. Ty chcesz z nim być?

Zdziwiłamnie jego bezpośredniość. W ogóle zaskoczył mnie tym pytaniem.

-Jak to czy chcę? – spytałam.

Samanie znałam odpowiedzi.

-Tak czy nie?

-Syriuszu, przecież wiesz, że my się przyjaźnimy. Nie mogłabym z nim być. Niemogę…

-Ale wiesz, że on chce?

-Słuchaj, James nie jest dzieckiem… On rozumie, że my nie możemy…

-Tak… Ale znowu się rozczaruję. Kurde, Lily, mam prośbę. Nie rób mu już więcejtakich akcji. Potem nie wiesz jak on się zachowuje…

-Jak?

-Nie da się z nim rozmawiać.

Westchnęłam.

-Ale on wczoraj zaczął…

-Dobra. No trudno. Było, minęło. Tylko zastanów się, czy naprawdę czegoś chcesz,bo jak nie…

-Okej…

Cisza.

-Dziś wraca Dorcas… - zaczęłam.

-Tak… I…?

-Nie cieszysz się?

-Cieszę się… Ale ona już nic nie chce.

-Tak sądzisz?

-A mam powody by myśleć inaczej? Nie chcę o tym mówić….

-Dobra…

-To ja idę już. I zastanów się nad sprawą z Jamesem… Nie rań go – topowiedziawszy opuścił pokój.

            On ma racje. Ja nie mogę dawaćJamesowi żadnych nadziei. Już dawno przecież postanowiłam. Tylko przyjaźń.Muszę się tego trzymać. Pozostaje tylko pytanie dlaczego wczoraj czułam się takwspaniale? On to sprawił. Tak, z pewnością. Chyba nie zrozumiem, co się wtedy zemną działo… Powinnam porozmawiać z Jamesem.

            Późnym popołudniem wyszłam z zamku,alby przywitać się z przyjaciółkami, które lada chwila miały przyjechaćpowozami. Po drodze napotkałam Jamesa i Syriusza. Ten pierwszy spojrzał na mnienieśmiało, po czym szybko odwrócił wzrok. Nikt nic nie mówił. Znowu.

Chwilęstaliśmy, czekając na powozy. Po kilku minutach byłam już ściskana przez mojeprzyjaciółki.

-Dorcas, Ann! Strasznie się cieszę, że was widzę!

Przekrzykiwałyśmysię, piszczałyśmy i ściskałyśmy przez dobre kilka minut.

-Ekhem – odchrząknął znacząco Syriusz.

-My też chcielibyśmy się przywitać – dodał.

Ześmiechem oderwałyśmy się od siebie.

Chłopaki przywitali się z Dorcas i Ann, a ja z Remusem i Peterem. Spojrzałam ukradkiemna Meadowes i Blacka. Było widać, że są szczęśliwi, że się znowu widzą.Chciałabym, żeby się zeszli. Byli udaną parą….

            Wróciłyśmy do zamku i od razuzamknęłam się z dziewczynami w dormitorium. Natychmiast podeszła do nas Dott iobrzuciła spojrzeniem.

-A to co? – spytała zaskoczona Ann.

-Dott. Mój kotek. Dostałam ją od Jamesa – powiedziałam z uśmiechem biorąc kotana ręce.

-Jak to?

Streściłamim całą sprawę z kotem. Były zachwycone. Dott również chyba je polubiła.

-No, Lily, opowiadaj, co działo się w Hogwarcie podczas Świąt? – zostałamobsypana mnóstwem pytań, kiedy dziewczyny nacieszyły się kotką.

Opowiedziałamim o hogwardzkich Świętach, o sylwestrowym pokazie Huncwotów i o innych rzeczach,które się w tym czasie wydarzyły.

-To ciekawie musiało być – skwitowała krótko Ann.

-No dobra, a co z Jamesem? – spytała Dorcas.

-Jak to co? – udałam zaskoczoną.

-Oj, dobrze wiesz, o co mi chodzi – powiedziała.

Pochwili zastanowienia wszystko im opowiedziałam. Każdy szczegół. Słuchały zzainteresowaniem. Kiedy skończyłam, Ann zapytała:

-I co teraz zamierzasz?

-Ja? Pogadam z nim… Przecież wiecie, że my… To nie miałoby sensu.

-Dlaczego? Nie chcesz?

Napoczątku nie miałam po prostu pojęcia, co odpowiedzieć.

-Ja… Nie… Nie wiem. Naprawdę…

-Wy coś do siebie macie – rzekła Dorcas.

-No co ty? Przyjaźń. Tylko.

-Lily… Nie obraź się, ale… Ty nie dopuszczasz do siebie myśli o Jamesie jako ochłopaku. On nie jest taki zły… Posłuchaj głosu serca, a nie wciąż myślisz,  że wy nie możecie. Przecież sama mówisz, żewtedy, w Sylwestra, czułaś się nieziemsko. To chyba coś znaczy, nie sądzisz?

-Nie… Nie, nie. Po prostu… Nie, to nic nie znaczy. Próbujecie mi wmówić coś,czego nie ma.

-Jesteś pewna?

-Tak. Muszę z nim porozmawiać.

-Jak chcesz…

-A jak wasze Święta? – spytałam, by zmienił temat.

Dziewczynyopowiedziały mi co się u nich działo. U Ann wszystko w najlepszym porządku,jednak u Dorcas… W drugi dzień Świąt pokłóciła się z matką. Teraz jest lepiej,ale… Wciąż jakieś zgrzyty.

Spędziłyśmykilka godzin na rozmowie. Potem Ann zajęła łazienkę, a ja zostałam sama zDorcas.

-A co z Syriuszem?

-Bez zmian…

-Chciałabyś z nim…? Znowu…?

-Nie wiem… Może… Ale on chyba nie chce.

Uśmiechnęłamsię lekko.

-Tak myślisz?

-No… Czy on… Mówił coś o mnie podczas Świąt?

-Nie…

-Sama widzisz – Dorcas posmutniała.

-Raz… Dziś. Przed waszym przyjazdem. On sądzi, że ty nie chcesz.

-Naprawdę? – nagle rozpromieniała.

-Tak. Daj mu jakiś sygnał.. Wiesz.

-Pomyślę o tym… Dzięki, że mi to powiedziałaś.

-Wy do siebie pasujecie. Chciałabym, żeby wam się udało… Zobacz… Ty i Syriusz,Ann i Remus…

-Ty i James…. – dodała.

-Nie, nie. My nie…

-Jeszcze się przekonamy.

Pojakiejś godzinie, kiedy wszystkie się umyłyśmy już, zdecydowałyśmy się zejść doPokoju Wspólnego. Coś czułyśmy, że będą tam Huncwoci. Nie myliłyśmy się…

Siedziałyśmyz nimi dość długo, aż w końcu Ann i Remus nas opuścili i poszli w bardziejustronne miejsce, jakim była sofa koło okna.

-Niedługo Ann ma urodziny – powiedziałam.

-Tak? To jakaś impreza by się przydała – Syriusz się ożywił.

-Też o tym pomyślałam – uśmiechnęłam się.

-Spoko, zajmiemy się tym.

Pochwili Peter wrócił do siebie, Syriusz również. Dorcas też stwierdziła, że jużpóźno. Zostałam sama z Jamesem.

-Chyba powinniśmy porozmawiać – powiedział chłopak.

-Też tak sądzę… - odparłam.

-Słuchaj… Ja… Wiem, że ten pocałunek… Znaczy… Że ty chcesz przyjaźni – rzekł.

-Nie jesteś zły? – zapytałam po chwili ciszy.

-Nie, no co ty? Rozumiem. Już wiele razy mi to mówiłaś… Po prostu myślałem, żemoże coś jednak, ale widzę, że raczej nie…

-Przepraszam…

-Nie masz za co. Nie przejmuj się.

-Rozmawiał z tobą Syriusz?

-Nie. Nie musiał… Sam to zauważyłem. Nie masz czym się martwić, przyjaźnimy sięi nie chcę tego psuć.

-Dzięki… - poznam, że poczułam ulgę.

-Chciałem ci jeszcze podziękować… Wczoraj… Sprawiłaś, że czułem się naprawdęszczęśliwy. Naprawdę dziękuję ci za to…

Zrobiłomi się głupio.

-James, ja… - położył mi palec na ustach.

-Nie martw się. Jest dobrze.

-Na pewno…?

-Tak. Pewnie się cieszysz, że wróciły dziewczyny, nie? – wyczułam, że chcezmienić temat.

-Jasne! A jutro już zaczynają się lekcje, znowu nauka... Ech…

-No, niestety. Ale jakoś to minie…

Rozmawialiśmyjeszcze chwilę o różnych rzeczach.

-Chyba już pójdę… Jest późno – powiedziałam.

-Okej. To do jutra.

Wstaliśmy.Chłopak przytulił mnie lekko. Poczułam to ciepło bijące od niego. Znowu temotyle w brzuchu…

-Muszę iść… - odsunęłam się od Jamesa.

Czymprędzej udałam się do dormitorium. „Dobrze zrobiłam, dobrze zrobiłam…”powtarzałam sobie w duchu mając nadzieję, że taka jest prawda.

 

***

 

Notkamoim zdaniem średniej jakości… Mogłaby być lepsza, ale cóż… Na lepszą mnie niestać.

Następnanie wiem kiedy. Postaram się na niedzielę, ale nic nie obiecuję. Pozdro!

Sylwester

Już pojutrze Sylwester. Rozpocznie się nowy rok,nowe sprawy… Stare problemy zostaną daleko w tyle odgrodzone niewidzialnąbarierą dat. Chyba się cieszyłam. Wszystko wróci do normy, moje przyjaciółkiprzyjadą do Hogwartu, rozpoczną się lekcje… Brakowało mi tego. Co prawda, zJamesem i Syriuszem było całkiem fajnie, zaprzyjaźniliśmy się, jednak to nie tosamo co z Dorcas i Ann.

Chłopaki coś szykowali. Domyślałam się, że tobędzie właśnie na Sylwestra. Nic mi nie chcieli powiedzieć. Miałam tylko nadzieję,że nie dostaniem im się za bardzo za to.

A moja kotka… Jest cudowna. Strasznie się do niejprzywiązałam. Ona do mnie chyba też. Przymilała się, ocierała. Nie wiem, jakmogłam żyć bez niej.

-Cześć, mogę wejść? – spytał James wchodząc do mojego dormitorium.

-Już wszedłeś, to po co pytasz? – uśmiechnęłam się lekko.

Leżałamwłaśnie na łóżku i bawiłam się z kotem.

-Mam coś dla ciebie – to powiedziawszy, wyszedł na chwilę, by przynieść wielkiepudło.

-Co to jest? – spytałam zaskoczona i zerwałam się z łóżka.

Rogaczotworzył zaklęciem pudło i wylewitował jego zawartość.

-Dokładniej mówiąc, to dla twojego kotka – powiedział.

Przedemną stał specjalny koszyk do kota, kuweta, smakołyki i zabawki.

-Jeju, James, skąd ty to masz?

-Byłem dzisiaj w Hogsmeade i pomyślałem, że to ci się przyda. Ta kuweta jestzaczarowana, czyści się sama, gdy kot załatwi swoje potrzeby – rzekł.

-Spojrzałam jeszcze raz na te prezenty. To bardzo miło ze strony Jamesa…

-Dziękuję… - powiedziałam i przytuliłam lekko chłopaka.

-Nie ma za co – uśmiechnął się.

-Ależ jest! Kurcze, ile to musiało kosztować?!

-Nie tak dużo, nie martw się – posłał mi uśmiech.

-A jak tam twoja kotka? Wymyśliłaś już imię? – spytał.

-Nie… Myślę, myślę i nie mogę nic wymyślić…

-Żadnych pomysłów?

-Kilka jest, ale nie wiem, czy któryś z nich jest odpowiedni.

-Jakie?

-Myślałam nad Spot, Dott albo… Margo...*

-Hmm…. Ciężki wybór… Też nie wiem… Ale może Spot albo Dott?

-No, właśnie nad nimi najbardziej się zastanawiam.

-I która ci się bardziej podoba?

-Chyba Dott. Ale nie wiem… Co ty sądzisz?

-Jest okej. Naprawdę…

-Tak? No to… Niech zostanie… Dott – wzięłam Dott zna ręce i podrapałam za uchem.Jej plamki zrobiły się czarne. Było jej dobrze…

Jameszaśmiał się lekko.

-Będziesz na imprezie sylwestrowej? – zapytał.

-Raczej tak… - odparłam.

-Mam nadzieję. Będzie świetnie, zobaczysz. Dobra, to ja lecę. Zobaczymy siępóźniej. Cześć!

-Cześć! I dzięki za prezenty!

-Nie ma za co! – odkrzyknął w drzwiach i zniknął.

Spojrzałamna rzeczy mojej Dott. Przyznam, że James mnie pozytywnie zaskoczył. Przecieżnie musiał… Świetny z niego przyjaciel.

            Poukładałam wszystko na miejsce.Zajęło mi to dość sporo czasu. Szczególnie ucieszyła mnie magiczna,samooczyszczająca się kuweta. Szkoda, że w mugolskim świecie takich nie ma,pewnie niejednemu by się przydała. Koszyk położyłam obok mojego łóżka, azabawki i smakołyki do szuflady, uprzednio dając kilka Dott.

            Nagle drzwi po raz kolejny sięotworzyły i do mojego pokoju wpadł Syriusz.

-Hej, Lily, szukam Jamesa, nie było go tu? – spytał od razu.

-Był, całkiem niedawno.

-A nie wiesz, gdzie jest teraz?

-Nie… Nie wiem. A coś ważnego?

-Trochę, mam sprawę…

-A na waszej mapie go nie widać?

-Wziął ją ze sobą! Co za człowiek…

-Ciekawe po co mu…

-Właśnie… Nie ma go, kiedy jest potrzebny. A właściwie, co robisz?

-Szykuję pokój dla mieszkania dla Dott.

-Dott?

-No… Tak nazwałam moją kotkę.

-To zostaje tu na stałe?

-Tak. Masz coś przeciwko?

-Nie, tylko tak pytam. Przecież wiesz, jak bardzo lubię koty – powiedziałszczerząc zęby, a w jego głosie dało się słyszeć ironię.

-Tak, tak, wprost je kochasz – zaśmiałam się.

Dottpodeszła do Blacka, okrążyła go, po czym stanęła przed nim i głośno miauknęła,a jej plamki przybrały barwę czerwoną.

-Co jej…? – spytał niepewnie Huncwot.

-Nie wiem. Może usłyszała, jak miło się o niej wyrażasz? – wzięłam kotkę naręce.

-Tak, jasne, to kot, nie słyszy.

Dottmiauknęła przeraźliwie, łatki zrobiły się szybko białe, a ona sama zaczęła sięmi wyrywać. Black wyglądał na przestraszonego.

-Weź, ja stąd idę. Aż się jej boję – powiedział patrząc podejrzliwie na kota.

Uśmiechnęłamsię tylko, a chłopak opuścił pokój. Dott powoli się uspokajała.

-Jesteś czymś więcej niż tylko kotem – powiedziałam do niej.

           

            W końcu nastał ostatni dzień roku.Od rana Huncwoci wciąż gdzieś znikali i rzadko ich widziałam. No cóż… Też mają swoje obowiązki. Jednak samotnanie byłam. Spotkałam Justina i spędziłam z nim jakieś dwie godziny. Wyjaśniłammu ostatnie wydarzenia i przeprosiłam za nie. Na szczęście się nie gniewał.Rozmawialiśmy, śmialiśmy się… Miło zleciał mi czas.

            Wieczorem udałam się nakońcoworoczną ucztę. Było mało osób, jednak panowała atmosfera podobna do tej zBożego Narodzenia. Dyrektor złożył wszystkim życzenia i kazał nam się dobrzebawić. Czyżby coś wiedział…? Gdy to mówił, zwracał się głównie do Gryfonów.James i Syriusz planowali imprezę tylko dla nas… Mimo że większa częśćGryffindoru wyjechała na czas Świąt, szykowała się świetna zabawa.

            O dwudziestej pierwszej zeszłam doPokoju Wspólnego. Ze ścian udekorowanych balonami i serpentynami wypływałamuzyka. Zauważyłam Syriusza rozmawiającego z jakąś dziewczyną, Justina, a takżeJamesa pod oknem.

-Co tak stoisz? – spytałam podchodząc do niego.

-Czekałem na ciebie – odpowiedział tajemniczo.

-Tak…? A to czemu?

-Bo nie chciałem, żebyś przegapiła to, co za chwilę nastąpi.

Popatrzyłamna niego ze zdziwieniem, jednak chłopak już nic nie powiedział Po chwili nazewnątrz usłyszeliśmy olbrzymi hałas, który sprawił, że wszyscy przykleili nosdo szyby. Na niebie wystrzeliły iskry, które zaczęły się formować w olbrzyminapis „Huncwoci życzą wszystkim udanej zabawy i proszą o cierpliwe oczekiwaniena kolejny pokaz.” Litery z czasem rozpływały się, aż w końcu zniknęły.

-Wow, nieźle! Jak to zrobiliście? – zapytałam odwracając się do Rogacza.

-Podoba ci się? – odpowiedział pytaniem.

-Pewnie!

-To się cieszę – posłał mi uśmiech.

-Ale jak to zrobiliście? – dopytywałam się.

-Magia, czary… Kiedyś może się dowiesz…

Roześmiałamsię.

-Chodź, trzeba się zabawić – powiedział i pociągnął mnie na środek pokoju.

Chłopakmachnął różdżką i muzyka zmieniła się na taneczną i głośniejszą. Rogacz złapałmnie za ręce i po prostu porwał mnie do tańca. Wspaniale się z nim bawiłam.Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, że James tak dobrze tańczy. Przez pół godzinynie wypuszczał mnie z objęć.

-Usiądziemy na chwilę? – spytałam, kiedy zakończyła się piosenka.

-Jasne, jeśli chcesz.

Opadłamna kanapę, a James przyniósł dwa piwa kremowe.

-Dzięki – powiedziałam i wypiłam łyka.

-I jak ci się podoba? – zapytał.

-Jest super! Fajnie, że to zorganizowaliście.

-To jeszcze nie koniec – uśmiechnął się.

            Po godzinie znowu dało się słyszećhałas na dworze. Tym razem na rozgwieżdżonym niebie pojawiły się petardy, którepo wybuchu tworzyły przeróżne krajobrazy. I tak można było zobaczyć zachódsłońca, szczyty gór, pola i inne. Całość trwała około dziesięciu minut.

-Skąd ten pomysł? – spytałam zaskoczona Jamesa.

-A tak jakoś… Chcieliśmy coś fajnego pokazać.

-I wam się udało! Ja nie wiem, skąd wy znacie takie zaklęcia…

-Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiesz…

Poniedługim czasie zagadał mnie Syriusz podczas tańca.

-I jak  tam? – spytał.

-A dobrze…

-Widzę, że świetnie bawisz się z Jamesem…

-Tak… I…?

-No nic, cieszę się.

-Czy na pewno nic nie chodzi ci po głowie?

-Nie, no co ty? Po prostu dobrze was widzieć razem…

Nicjuż nie mówiłam.

            W ciągu zabawy tańczyłam jeszczekilka razy z Justinem, Syriuszem i Jamesem. To była jedna z najlepszych imprez,na jakich do tej pory byłam. Kilkanaście minut przed północą podszedł do mnieJames.

-Chodź ze mną do dormitorium, dobra?

-A po co? – spytałam zdziwiona.

-No chodź… - pociągnął mnie za rękę.

Weszliśmydo jego dormitorium.

-O co chodzi?

-Zaraz następna atrakcja… Stąd jest lepszy widok – powiedział nie patrząc namnie.

Faktycznie, po chwili za oknem dało się zobaczyćtworzące się kształty, które z czasem zmieniły się w zwierzęta: jelenia, psa,szczura i wilka. Wytwory te mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. Widok byłcudny. Zwierzaki bawiły się i przekomarzały ze sobą. Trwało to kilka minut.Patrzyłam na niebo jak urzeczona. Że tez Huncwoci potrafią wyczarować takierzeczy!

-Zaraz północ – szepnął James i przybliżył się do mnie.

Wkońcu zaczęliśmy cicho odliczać sekundy.

Naglemagiczne zwierzęta zniknęły i na ich miejscu pojawił się wielki, kolorowynapis: „Szczęśliwego Nowego Roku życzą Huncwoci!”

-Super… - mruknęłam z zachwytem.

-Wszystkiego najlepszego, Lily – Rogacz przysunął się bliżej.

-Wszystkiego najlepszego, James – odparłam z uśmiechem i spojrzałam mu w oczy.

Byłbardzo blisko. Za blisko. Czułam na sobie jego oddech. Powoli przysuwał swojątwarz do mojej. Serce zaczęło mi bić mocniej, a w brzuchu poczułam jakbylatające motyle. Chłopak patrzył to w moje oczy, to na usta. W końcu to sięstało. Pocałował mnie. Na początku lekko, jakby się bał, że mu ucieknę.Odwzajemniłam pocałunek. Potter złapał mnie w talii, a ja objęłam go za szyję.James całował coraz namiętniej, ale zarazem delikatnie. Po moim ciele przyszłydreszcze. Za nich nie chciałam tego przerywać. Rogacz sprawiał, że odpływałam…Przyssaliśmy się do siebie. Czułam się wspaniale.

            Kto by pomyślał, że tak właśnierozpocznie się nowy rok?

 

***

 

*- imiona te spodobały mi się najbardziej spośród Waszych propozycji, jednak wkońcu wybrałam Dott. :) Powinno być przez jedno ‘t’ i po angielsku oznaczałobywłaśnie ‘kropka’, ale przez dwa jest lepiej. Myślę, że dodam tam coś jeszcze,ale o tym później. :) Bardzo dziękuję Christinie za wymyślenie imienia :) Innepropozycje również były bardzo fajne :)

 

 

 

Uff,jest notka. Udało się ją wreszcie dodać. Miała być w niedzielę, i byłaby, gdybynie… Pewne problemy. Nie będę wnikać w szczegóły, ale chyba jest już lepiej.

Codo notki to chyba Was zadowoli choć trochę. :) Mam taką nadzieję. ;]

Pozdro!

Kotek

               Popołudniespędzałam w towarzystwie Jamesa i Syriusza. Teoretycznie mówiąc, bo w praktyceto Huncwoci siedzieli przy stole pochyleni nad jakimś pergaminem i niezauważali tego, co się wokół dzieje. Byli bardzo skupieni. Zastanawiałam się,co takiego planowali. Przez chwilę przypatrywałam się im uważnie i starałam sięusłyszeć, o czym mówią, jednak nie udało mi się to. W końcu powróciłam doczytania książki.

-Ej… Macie zamiar spędzić tak cały dzień? – spytałam wkrótce.

Nieodpowiedzieli. Wątpię, że w ogóle zwrócili na to uwagę.

-Halo!

Nadalnic.

-Potter! Black! Szlaban! – zawołałam.

Oderwalisię nagle od kartki.

-Co? Za co? – spytał zdezorientowany James.

-No, wreszcie. Za nic, nie ma żadnego szlabanu. Po prostu nie widziałam innegosposobu, żeby się z wami porozumieć.

Chłopakiwymienili spojrzenia.

-A… A o co pytałaś? – zapytał Syriusz.

-Czy zamierzacie spędzić na tym cały dzień?

-Nie tylko… - odparł tajemniczo James.

Westchnęłam.

-A można wiedzieć, co takiego robicie?

-Już niedługo się dowiesz – odrzekł Black.

Zrozumiałam,że nie należy już drążyć tego tematu, bo i tak się nie dowiem.

            Po jakiejś godzinie chłopakioświadczyli, że idą do siebie. Kiedy Syriusz zniknął na schodach, Jameszawrócił i do mnie podszedł.

-Bądź tu dziś o dziewiętnastej – powiedział.

-Po co? – zapytałam zdziwiona.

-Po prostu bądź – odparł i ruszył do dormitorium.

Zaskoczyłomnie to. O co mu chodzi? Tysiące myśli przeleciało w mojej głowie.  Po chwili trochę ochłonęłam i stwierdziłam,że pójdę.

            O dziewiętnastej zjawiłam się wPokoju Wspólnym. James już czekał.

-O co chodzi? – spytałam.

-Mam niespodziankę – uśmiechnął się.

-Jaką?

-Chodź, to się dowiesz – powiedział i skierował się w stronę wyjścia.

-Poczekaj.

Chłopakodwrócił się.

-Co?

-To bezpieczne? Nie łamiemy regulaminu?

-Spokojnie, wszystko jest legalne.

-Okej…

Rogaczpoprowadził tajnymi przejściami do pewnej klasy na drugim piętrze. Przez całądrogę zastanawiałam się, co takiego James chce mi pokazać.

-To tutaj – oświadczył wchodząc do klasy.

Rozejrzałamsię dookoła. Było tam kilka szaf, ławki i biurko. Wszystko to pokrywał kurz.

-I co? Nic nie widzę.

-Chodź tutaj – chłopak pociągnął mnie do kąta pomieszczenia za szafą.

Moimoczom ukazał się koszyk z kotem. Był malutki… Miał może kilka tygodni. Leżałpod jakimś kocykiem, spod którego wystawał mu tylko pyszczek. Oczy miał otwartei spoglądał na nas nieufnie.

-I jak? – spytał James po chwili.

-Skąd ty go masz? – odwróciłam się do niego.

-Znalazłem parę dni temu niedaleko Zakazanego Lasu. Był sam… No i wziąłem gotutaj…. Myślałem, że się ucieszysz – powiedział.

-Cieszę się, pewnie, że tak. Mogę go wziąć na ręce?

-Jasne.

Podniosłamdelikatnie kotka. Był taki drobny… Miał brązową sierść z czarnymi plamkami.Podrapałam go za uszami, zamruczał.

-Chyba mu dobrze – powiedział James.

-Wiesz, co zauważyłem? Widzisz te czarne plamki? Są czarne, bo ma dobry nastrój.Gdy jest zły, zmieniają się na biały. Raz go chyba zezłościłem… Zdarzyło sięteż, że miały inny kolor… To chyba zależy od jego humoru – dodał.

Roześmiałamsię.

-Naprawdę? Jest niezwykły… Magiczny… Ciekawe, skąd tu się wziął.

-Nie wiem…

-I co z nim zrobimy? Trzeba go zanieść do McGonagall, powinna wiedzieć.

-Tak przypuszczałem, że to powiesz…

-Jest świetny… Taki milutki… To jest on czy ona? – zapytałam po chwili.

-Szczerze mówiąc, nie wiem…

-Ja też, nie znam się na kotach.

-Lily… A nie chciałabyś go zatrzymać?

-Ja? A ty nie? Przecież to ty go znalazłeś. A poza tym nie wiemy, czy możemy.

-W Hogwarcie wolno trzymać koty.

-Tak, ale… Nie wiadomo, czy McGonagall się zgodzi.

-Myślę, że nie będzie miała nic przeciwko…

-Tak? Ja nigdy nie miałam kota… Ten jest cudny…

Jamesuśmiechnął się.

-Jest twój – powiedział.

-Naprawdę? A ty go nie chcesz?

-Hmm… Chyba nie byłbym odpowiednim opiekunem dla kota. U ciebie będzie munajlepiej. Potraktuj to jako prezent ode mnie.

-Dzięki! Kochany jesteś!

Pobawiliśmysię chwilę z maluchem. On mnie już sobą zauroczył…

-Chodźmy do McGonagall, im szybciej tym lepiej – powiedziałam po pewnym czasie.

Włożyłamkota do koszyka i ruszyliśmy do gabinetu naszej opiekunki. Zauważyłam, że łatkizwierzaka zrobiły się ciemno-fioletowe, czyli już mu tak miło nie było.

            Zapukaliśmy do gabinetu nauczycielkii po chwili weszliśmy.

-Potter, Evans, coś się stało? – McGonagall natychmiast poderwała się z fotela.

-Znaleźliśmy kota, pani profesor – powiedziałam.

-Co? Jak to?

Jameswyjaśnił jej, jak to wszystko się stało i poinformował ją o magicznychzdolnościach zwierzaka.

-No dobrze… - powiedziała i spojrzała na stworzenie w koszyku.

-Możemy go zatrzymać? – zapytałam.

-Myślę, że tak. Muszę tylko się upewnić, czy nie ma związku z czarną magią… -McGonagall wyjęła kota z koszyka i rzuciła na niego jakieś zaklęcie. Nic sięnie stało.

-Wszystko jest dobrze. Jest rasa magicznych kotów, które pokazują swój nastrójza pomocą barw sierści. Są całkowicie bezpieczne. Ten najwyraźniej do niejnależy. Dziwi mnie tylko, jak znalazł się na terenie szkoły – powiedziałanauczycielka.

-Nie wiemy, pani profesor.

-No dobrze, możecie go zatrzymać. Tylko żeby nie narobił kłopotów – tu spojrzałasurowo na Jamesa.

-Dobrze. A nie wie pani przypadkiem jakiej on jest płci? – spytałam niepewnie.

-Nie, panno Evans, na kotach się tak nie znam.* Ale myślę, że nasz gajowy Hagridpowinien wiedzieć. Jest jeszcze trochę czasu do ciszy nocnej, powinniściezdążyć iść do niego.

-Dobrze, dziękujemy. Do widzenia.

Wyszliśmyz gabinetu.

-Magiczna rasa? Nigdy nie słyszałam o takiej – powiedziałam.

-Ja też. Dobrze, że możesz go zatrzymać.

-Noo, strasznie się cieszę! Będę miała jakieś towarzystwo w nocy, teraz, kiedydziewczyn nie ma.

-Zawsze mogę do ciebie przyjść – uśmiechnął się zawadiacko.

-Jasne, jasne. Chciałbyś.

-No pewnie.

Uśmiechnęłamsię.

-Dzięki za tego kotka… Jest naprawdę cudowny.

-Proszę… Cieszę się, że ty się cieszysz.

-Dobra, to chodźmy teraz do Hagrida.

Takteż zrobiliśmy. Po kilkunastu minutach staliśmy już we wnętrzu chatki gajowego.

-Znalazłeś kota? Cholibka, masz farta, chłopie – powiedział Hagrid, kiedywysłuchał opowieści Jamesa.

-To raczej kot ma farta… Kto wie, co by było, gdyby go James nie znalazł –powiedziałam.

-Zdechłby z zimna…

-Uf, na szczęście tak się nie stało. Słuchaj Hagridzie, mamy takie pytanie… Możei śmieszne… Bo my nie wiemy czy to on, czy ona – rzekłam w końcu z lekkimzawstydzeniem.

Jameszaczął lekko chichotać.

Półolbrzymzajrzał pod ogon zwierzaka. Odwróciłam głowę, było mi dziwnie wstyd.

-To kotka – odparł Hagrid.

-Jesteś pewien? – zapytał James.

-Tak.

-Dzięki… Słuchaj, my już pójdziemy, bo niedługo zamykają bramy, a nie chcemyszlabanu.

-Dobra, dobra. Wpadnijcie czasem…

-Jasne! To cześć!

Wróciliśmydo zamku. W Pokoju Wspólnym usiedliśmy na kanapie przy kominku.

-Kotka… Ciekawe, jak ją nazwać… - powiedziałam.

-Oj, w tym to ci nie pomogę. Nie mam głowy do imion.

-Coś wymyślę… Chyba… Jest taka fajna!

-Masz rację…

-James… Dlaczego wcześniej o niej nie mówiłeś?

-Za bardzo nie wiedziałem, co zrobić…

Oboknas wkrótce pojawił się Syriusz.

-Tu jesteście! Gdzie wy się podziewaliście? Co to jest? – spytał, gdy zobaczyłstworzenie na moich kolanach.

-To jest kot.

-Skąd on się tu wziął?! – widać było, że jest bardzo zaskoczony.

Rogaczpo raz trzeci opowiedział tę historię.

-I możecie go tu zostawić?

-Tak, McGonagall się zgodziła.

Blackopadł na kanapę obok mnie i spojrzał podejrzanie na kota.

-Dziwny jakiś – stwierdził.

-Czemu?

-Tak jakoś. Nie lubię kotów.

-Ech… Zobacz, ten jest taki kochany…

-Tak, tak, widzę…

Jameszaczął się z nas śmiać.

-Dobra, ja się zmywam. Rogacz, pamiętaj, musimy dziś to skończyć – powiedziałSyriusz i wrócił do siebie.

-Co skończyć? – zapytałam.

-A nic…

-Jasne.

-Zobaczysz niedługo.

-No okej… Też już pójdę, muszę wykombinować jakieś rzeczy dla niej… Na raziebędzie w tym koszyku, a potem... – wstałam.

-Dzięki James, naprawdę strasznie się cieszę… - rzekłam i przytuliłam lekkochłopaka, uprzednio wkładając kota do swojego legowiska.

-Nie ma za co – posłał mi uśmiech.

 

***

 

*- Jak wiadomo z książek o HP, profesor Mcgonagall była animagiem i zamieniałasię w kota, jednak dużej wiedzy o nich nie miała. 

 

 

Udałomi się dodać notkę. :) Jutro zaczyna się znowu szkoła… Niestety. Nie wiem, czy zatydzień opublikuję notkę, spróbuję, ale nic nie obiecuję. Co do 7 tomu HP…Przypominam, że zaczęłam pisać bloga jeszcze przed wyjściem 6 części, więc oprzyjaźni Lily i Snape’a nie miałam pojęcia. Chyba wplotę jakoś ten wątek, alenie do końca tak, jak było w książce. Nie wiem, muszę to przemyśleć. A terazmam do Was pytanie. :) Jak mogę nazwać tego kota Lily? Mam kilka pomysłów, alemoże Wy wpadniecie na lepszy ;) Piszcie w komentarzach :) Pozdro!

Spostrzeżenia i wyjaśnienia

            Wróciwszyze spaceru z Syriuszem poczułam ogromną ochotę na gorącą, relaksującą kąpiel.Byłam zmęczona wygłupami z Blackiem. Nalałam wodę do wanny i po chwili się wniej zanurzyłam. Uczucie ciepła rozeszło się po moim ciele. Od razu lepiej…

            Dziś Boże Narodzenie... Rok temu byłBal. Jak ten czas szybko leci… Tyle się wydarzyło… Wspomnienia wróciły.Spędziłam z Jamesem cudny wieczór… Ten taniec… Nigdy tego nie zapomnę.Wcześniej Rogacz miał wypadek na miotle. Pamiętam, że kiedy u niego siedziałam,zdałam sobie sprawę, że go kocham. Patrząc na to teraz, uważam, że było toniedojrzałe uczucie. Na pewno go nie kochałam, mogłam być nim co najwyżejzauroczona. No cóż, potem Potter zdradził mnie z inną. Wyjaśnił wszystko, byłato zemsta Ślizgonów, ale mimo to straciłam do niego zaufanie. Później pojawiłsię Alex, Tom… A z Jamesem wciąż się kłóciłam. No i godziłam. Kłótnia, zgoda,kłótnia, zgoda… I tak w kółko. Teraz zdałam sobie z tego sprawę. Stanęły miprzed oczami te wszystkie sytuacje z nim. Z boku to musiało wyglądać… Żałośnie.Jak dzieci…. Muszę porozmawiać o tym z Jamesem.

            A co się stało z tym uczuciem? Terazchyba go nie ma. Dobrze się stało… Tak, na pewno. James nie jest tym odpowiednim.Nie moglibyśmy być razem… Co najwyżej przyjaźń.

            Leżałam w wannie jeszcze bardzodługo dopóki woda nie zrobiła się zimna. W końcu wyszłam i po chwili byłam jużgotowa do spania. Ale no bez przesady, jest dopiero dziesiąta. Założyłamszlafrok i zeszłam do Pokoju Wspólnego. Może znajdzie się ktoś z kim możnapogadać?

            Nie myliłam się. Przy kominkusiedział James. Nie byłam do końca pewna, czy powinnam do niego podejść. A comi szkodzi? Złość na niego już mi przeszła, mam nadzieję, że on równieżochłonął. Opadłam na kanapę obok niego i głośno westchnęłam. Spojrzał na mnieze zdziwieniem.

-No co? Wzdychać nie wolno? - spytałam z uśmiechem.

-Wolno, wolno… - odparł i zamyślił się.

Przyjrzałamsię mu. Wyglądał tak… Inaczej. Spokojny, jakby w innym świecie. Poważny…Sprawiał jednak wrażenie osoby zmartwionej.

-Nad czym tak myślisz? – spytałam w końcu.

Chłopakwyrwał się z transu i spojrzał na mnie.

-Ja? Nad niczym…

-Właśnie widzę.

-Naprawdę. A ty co, nie jesteś z tym swoim Justinem? – w jego głosie dało sięsłyszeć nutkę ironii.

Zdziwiłamsię, skąd zna jego imię.

-Jakim moim? Bez przesady…

Rogaczmilczał.

-James… Słuchaj… Bo ja myślałam o tym wszystkim dzisiaj… - przerwałam, niewiedząc jak ująć to, co chcę powiedzieć.

-I…? – ponaglił mnie James.

-I… Musimy porozmawiać.

-Słucham.

Super…Wcale mi tego nie ułatwia..

-Ech… No bo… - naprawdę nie wiedziałam, jak zacząć.

Zamilkłam.

-Chodzi o tego Justina? - zapytał.

-Nie… O nas – przyznałam.

Chłopakwyraźnie się zainteresował.

-Tak…?

Wzięłamgłęboki oddech. Czas na szczerą rozmowę.

-Wiesz… Przypomniały mi się te wszystkie nasze kłótnie. I co potem… I doszłam downiosku, że z boku to musiało wyglądać co najmniej głupio. Kłótnia, zgoda i zarazto samo. Zastanów się…

-I…?

-I… Tak dłużej być nie może. Nie chcę…

Jameschyba nie rozumiał. Jacy oni niedomyślni…

-No skończmy z tym! Nie możemy po prostu żyć jak kumple? Bo wciąż siękłóciliśmy, naprawdę mam tego dość.

-Do czego zmierzasz?

-Może raz na zawsze zakopiemy topór wojenny? Jesteśmy przyjaciółmi, nie?

-No, jesteśmy…

-No właśnie. Naprawdę nie chcę się już kłócić.

Jamesspojrzał mi w oczy i powiedział:

-Ja też nie. Tylko, wiesz… Ja… Czuję do ciebie coś  więcej…

Onie. Nie, nie, o tym miało nie być mowy.

-James, posłuchaj… Ja bardzo cię lubię.. Ale nie tak, jak ty byś chciał. Jedyne,co mogę ci zaoferować, to przyjaźń.

Chłopakspuścił głowę.

-Rozumiem – powiedział po chwili.

-Naprawdę?

-Tak…

-Cieszę się. Więc jak? Skończymy z tym czepianiem się o byle co?

-Tak… Masz rację. Zachowywaliśmy się jak dzieci…

-Dokładnie. To co, obiecujesz, że nie będziesz już odstawiał takich scen, jakdziś, kiedy zobaczysz mnie rozmawiającą z innym chłopakiem?

-Postaram się – uśmiech zagościł na jego twarzy.

-Okej.

Rozsiadłamsię wygodnie na kanapie, wpatrzyłam w ogień. Po chwili głośno westchnęłam.

-Znowu wzdychasz – zauważył chłopak.

Zaśmiałamsię. Przyznaję, że zrobiłam to specjalnie.

-Rok temu był Bal… Pamiętasz? – rzekł James.

-Tak… Pamiętam…

-Było naprawdę wspaniale… - powiedział.

-Szkoda, że nie przetrwało – dodał.

-Zdarza się. Ale pozostały wspomnienia – odparłam.

Niewiedziałam, dlaczego to powiedziałam.

-Wiesz, Lily? Jesteś naprawdę świetną dziewczyną i mam nadzieję, że kiedyśznajdziesz kogoś, z kim będziesz szczęśliwa – powiedział.

Niespodziewałam się tego po nim.

-Zaskoczyłeś mnie… Ale cieszę się, że to mówisz.

-Ja chcę po prostu dla ciebie jak najlepiej…

-Dzięki.

Cisza.Nie wiem, co go skłoniło do takich wyznań. Było to pewnie dla niego trudne…

-A co z tym Justinem? – zapytał nagle.

-Skoro przyjaźń, to przyjaźń, nie? – dodał.

-Z nim? Nic szczególnego.. Kolega.

-Tak tylko pytam…

-Okej. Wiesz, ja chyba pójdę już spać… Cześć.

-Dobranoc…

Wróciłamdo dormitorium. Mam to już za sobą. Choć nie było dokładnie tak, jak to sobiewyobrażałam, cieszę się, że z nim porozmawiałam. Myślę, że on mówił szczerze,że zrozumiał to.

            Następnego dnia w drodze do WielkiejSali spotkałam Syriusza. Wyszłam wcześniej niż inni. W Hogwarcie było bardzocicho i spokojnie. Ale to już niedługo… Za kilka dni znów będzie to pełne życiamiejsce.

-Hej, gdzie tak gnasz? – przy mnie zjawił się Syriusz.

-Na śniadanie, a ty?

-Tak samo. A czemu tak wcześnie?

-Nie wiem… Tak o. A ty to co?

-Też tak o…

-Aha…

Inteligentnarozmowa, nie ma co…

-Słyszałem, że mieliście z Jamesem wczoraj małą pogawędkę… - zaczął.

-Tak… I co?

-Nic, nic… Tak tylko mówię… Rogacz przygaszony jakiś jest…

-Też zauważyłam. Spytałam go o to, ale nic nie powiedział. A swoją drogą, tomyślę, że zrozumiał…

-Chyba tak… Gadałem z nim, tak jak obiecałem.

-Dzięki…

-Nie ma za co. Mam nadzieję, że już nie będziecie się kłócić, dość już tego było– uśmiechnął się.

-Też tak sądzę…

 

***

 

No,jest notka. Nie wiem, co o niej sądzić, taka nijaka chyba… No cóż. Mam ferieteraz i niby więcej czasu, ale tak naprawdę to rozwlekam się ze wszystkim idlatego tak późno notka. Jak wrażenia po 7 tomie? Piszcie na GG, chętnie o tympogadam ;) Widzę teraz, że w moim blogu jest wiele niezgodności, ale stopniowobędę się starała to naprawić… A tak na marginesie, to wiedziałam, po prostuczułam, że Snape będzie miał tam jakieś znaczenie… Ech… Następna notka, kiedysię zbiorę w sobie i ją napiszę ;p Pozdro!

Zazdrość

            Kolejne kilka dni minęło dosyć spokojnie. Z Jamesem nie zdarzyło mi się mieć żadnychnietypowych, dwuznacznych sytuacji. Spędzałam ten czas z nim i z Syriuszem,głównie na żartach. Starałam się unikać jakichkolwiek poważnych rozmów, gdyżtrochę bałam się, co może z nich wyniknąć. Nie chciałam wracać do tego, comogłoby być, gdyby Syriusz nam nie przerwał. Potter najwidoczniej też nie.

            W Wigilię Bożego Narodzenia w całymHogwarcie panowała bardzo miła i świąteczna atmosfera. Co prawda, niezbyt dużouczniów pozostało w szkole, jednak to nie przeszkadzało. Nauczyciele stali siębardziej sympatyczni, nawet profesor McGonagall częściej się uśmiechała.

            Nazajutrz po przebudzeniudostrzegłam na końcu mojego łóżka mnóstwo różnych paczek i opakować. Na tak,dziś Boże Narodzenie. Na moją twarz wpłynął uśmiech. Perspektywa otrzymaniaprezentów działa tak pewnie na każdego. Szybko poderwałam się z łóżka i wzięłamsię za rozpakowywanie podarków.

            Od rodziców i Petunii dostałam dwiebluzki oraz śliczny sweterek. Dorcas wysłała mi kolczyki, które już dawnowidziałam w Hogsmeade, ale nie mogłam ich kupić. Kochana jest… Ann dała mipiękne perfumy. Ciekawe, skąd wiedziała, ze chciałam je mieć. O dziwo, Katierównież mi coś wysłała. Była to dość duża figurka lwa. Zwierzę wyglądało bardzorealistycznie. Do tego Katie dołączyła karteczkę: „Kiedyś dowiesz się, co tenlew oznacza. Wesołych Świąt.” O co tu chodzi? Dziwne… Stwierdziłam, że sprawąlwa zajmę się później, a na razie wzięłam się za kolejne prezenty. Peter dał mipudełko słodyczy, a Remus książkę „100 sprawdzonych sposobów na udaną randkę”.Nieźle… Od Syriusza dostałam komplet czarnej bielizny. Ten to ma pomysły…Zostały dwa prezenty. Jeden z nich był od Hagrida. Dał mi śliczne pudełko, a wnim słodycze. Napisał na karteczce, że robił to pudełko ręcznie. Jak to miło zjego strony…

            Odpakowałam ostatnią paczkę. OdJamesa. Ramka z naszym wspólnym zdjęciem i srebrna bransoletka. Piękna. Jeju,ten to wie, co mi dać… Mam nadzieję, że spodoba mu się prezent ode mnie.

            Po południu udałam się do WielkiejSali na świąteczny posiłek. W drodze spotkałam Jamesa i Syriusza.

-Dzięki za prezenty, są świetne – uśmiechnęłam się.

-Nie ma za co, mam nadzieję, że ten ode mnie ci się przyda. A te rękawice doquidditcha są super, dzięki – odparł Black.

-A te perfumy od ciebie… Ekstra! – rzekł James.

-To się cieszę, że wam się podobają. Chodźmy na ucztę.

Nastołach w Wielkiej Sali znajdowało się mnóstwo potraw, o wiele więcej niżzazwyczaj. Starałam się spróbować chociaż części z nich. Nauczyciele żartowaliz uczniami, było naprawdę cudownie.

            Wracałam do dormitorium sama, gdyżchłopaki jeszcze zostali w Wielkiej Sali. Chyba chcieli zrobić jakieś zapasy jedzenia, coś o tym wspominali. Niewiem dokładnie, po co im to było, jednak nie dopytywałam się, bo wiedziałam, żei tak mi nie powiedzą. Do końca dnia zostało jeszcze trochę czasu,zastanawiałam się, co będę robić… Ale pewnie coś się znajdzie.

            Nagle poczułam dotyk na swoimramieniu.

-Cześć – powiedział Justin.

-O, cześć, nie widziałam cię wcześniej – przyznałam.

-Wiem, szłaś tak szybko…

-Zostałeś tu na święta? – spytałam.

-Tak, musiałem… A ty, jak widzę, również.

-Moi rodzice jechali do rodziny, a ja nie chciałam – wyjaśniłam.

-Rozumiem.. Cały czas spędzasz z Potterem i Blackiem, nie?

Trochęzdziwiło mnie jego pytanie.

-No nie cały… Często, ale nie ciągle… A dlaczego to mówisz?

-No bo kiedy cię widziałem to zawsze byłaś z nimi…

-A… To… Tak wyszło, po prostu.

-Okej. Co słychać poza tym?

Itak zaczęliśmy rozmowę…  Dość dobrze sięrozumieliśmy. Justin był zabawny, sympatyczny i nie głupi, tak jak niektórzy.Opowiedział mi trochę o sobie, jednak tematu swojej rodziny unikał. Mówił oszkole, nauce, przyszłości… Ma ciekawe aspiracje.

            Siedzieliśmy na kanapie w PokojuWspólnym, w których znajdowało się już trochę osób, jednak nie widziałam, żebyJames i Syriusz już wrócili. Zastanawiałam się, co takiego ich zatrzymało. Mimoto spędzałam czas w miłym towarzystwie Justina.

            Po kilkunastu minutach pojawili sięwyżej wspomniani Huncwoci. Śmiali się, a gdy mnie zobaczyli, zamurowało ich, aszczególnie Jamesa. Zostawił Syriusza i szybko do mnie podszedł. ObrzuciłJustina morderczym spojrzeniem i zwrócił się do mnie.

-Możesz na chwilę? – spytał takim dziwnym tonem, jakby nie akceptował sprzeciwu.

Spojrzałamniepewnie na Justina, a potem na Jamesa.

-Zaraz przyjdę – powiedziałam do Justina i odeszłam na drugą stronę pokoju.

Odwróciłamsię jeszcze i zobaczyłam, jak James mówił coś do Justina…

            Po chwili Potter zjawił się obokmnie.

-Chodźmy do dormitorium – powiedział.

-Po co? – spytałam zaskoczona.

-Chodź – powtórzył i pociągnął mnie za rękę.

Wyrwałamsię mu, lecz poszłam za nim. Rogacz poprowadził do mojego dormitorium.

-O co ci chodzi? – spytałam ze złością.

-O co? Raczej o co tobie chodzi?! Rozmawiasz z jakimś obcym chłopakiem! Kto wie,co mu chodzi po głowie? Nic o nim nie wiesz!

Przezchwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Potem jednak roześmiałam się mu wtwarz.

- No bez przesady! Poznałam go już wcześniej.

-To nic nie zmienia. On nie jest dla ciebie.

Onie, ja mu nie pozwolę sobą rządzić.

-Przestań! Nie muszę ci się z niczego tłumaczyć! Nie masz prawa wtrącać się wmoje życie. Będę robić, co chcę i z kim chcę!

-Świetnie! Tylko żeby potem nie było, że cię nie ostrzegałem!

-Nie musisz się o mnie martwić!

-Super!

-Też się cieszę!

Jameswyszedł wściekły trzaskając drzwiami.

Coon sobie wyobraża? Czy według niego nie mogę rozmawiać z innymi chłopakami?Czego on w ogóle chce? Niech się najpierw zastanowi nad sobą, a potem udzielainnym rad.

Zeszłampowrotem do Pokoju Wspólnego. Niestety, Justina już nie było. PrawdopodobnieJames mu coś nagadał. Czemu on się wtrąca? Nic nie wie o Justinie, a od razu goocenia. 

            Wróciłam do siebie. Byłam zła naJamesa. Nie chciałam, żeby tak wyszło. Na dodatek w Wigilię… Ja naprawdęmyślałam, że James się zmieni, że mogę się z nim zaprzyjaźnić. A tu taka scenazazdrości. Justina ledwo znam, a to było zwykła rozmowa. A Potter takie fochyodstawia. Chciałabym, żeby dziewczyny już przyjechały, wszystko wróciłoby donormy. Święta z Jamesem i Syriuszem nie były do końca chyba dobrym pomysłem.Ale już niedługo…

            Po kilkunastu minutach usłyszałampukanie do drzwi. Ciekawe, kto to… Wszedł Syriusz.

-Nie przeszkadzam? – spytał.

-Nie…

-To dobrze. Chciałbym się tylko czegoś dowiedzieć.

-Mów.

-Pokłóciłaś się z Jamesem?

Przezchwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

-Czemu o to pytasz?

-Bo wrócił od ciebie nieźle wkurzony, a jak spytałem, co się stało, tenodburknął coś tylko…

-A… Tak, pokłóciliśmy się.

-O co?

-Zrobił  mi awanturę o to, że gadałam ztakim jednym chłopakiem. Odpyskowałam mu, a ten się obraził.

-Tylko o to?

-Tak, a co?

-Ech… Nic, tylko…

-Tylko co?

-On jest o ciebie strasznie zazdrosny, dlatego tak zrobił.

-Zazdrosny? Myślałam, że zrozumiał, że możemy być tylko przyjaciółmi.

-Zrozumiał, ale mimo to wciąż ma nadzieje… Nie wiń go za to, zależy mu na tobie.Wiesz, jak on się czuje, kiedy widzi cię z innym chłopakiem? Tak straszniechciałby być na jego miejscu…

-Przecież może ze mną rozmawiać.

-Ale on chciałby być cały czas z tobą… Zrozum go trochę.

-Nie wiedziałam, że on tak to postrzega. Ale ja naprawdę nie chcę niczego więcejniż przyjaźń…

-Dla Jamesa to i tak dużo, jednak… Wiesz… Pogadam z nim o tym.

-Okej…

-Nie martw się, będzie dobrze. A co to w ogóle za chłopak?

-Justin, poznałam go niedawno, dziś mieliśmy okazję trochę porozmawiać, a Jamessię wtrącił…

-Ty z tym Justinem coś ten teges?

Uśmiechnęłamsię.

-Nie, no co ty? Zwykły kolega.

-Tak tylko pytam.

-Okej…

-Idziesz do naszego dormitorium?

-Nie… Chyba nie… Dziś nie chciałabym się widzieć z Jamesem.

-Dobra, jak chcesz. To może pójdziemy gdzieś? Na błonia?

-Hmmm… W zasadzie to czemu nie? Czekaj, tylko się ubiorę.

Spędziłamz Syriuszem ponad godzinę na dworze. Wygłupialiśmy się, żartowaliśmy. Byłocałkiem fajnie. Szkoda, że Jamesa nie było z nami, ale mam nadzieję, żepowtórzymy to z nim, jak nam obojgu przejdzie już złość na siebie. Trzebadobrze wykorzystać ostatnie dni tego roku…

 

***

 

Uff…Udało mi się dodać notkę. Miała być dwa tygodnie temu… Ale popsuł mi siękomputer. I przez ten cały czas mi się psuje. Tę notkę w sumie przepisywałam 4razy aż w końcu się udało… Przepraszam, że tak późno… Następna być może zatydzień, albo za dwa. W tygodniu nie mam czasu na pisanie, a weekendy zawalonemam zadaniami z fizy. A teraz jeszcze wyszedł 7 tom Harry’ego Pottera i nicmnie od niego nie oderwie. ;p Ciekawe jak to będzie w liceum… Ech… No cóż. Tylechciałam powiedzieć. Pozdro!