Nowe znajomości

           PrzyjazdKatie oznaczał jedno – nieprzespaną noc. Zamknęłyśmy się w dormitorium irzuciłyśmy na nie zaklęcie dźwiękoszczelne, gdyż przeczuwałyśmy, że Huncwocibędą chcieli wykorzystać okazję i nas podsłuchać. Ubrane w piżamy złączyłyśmyłóżka tak jak kiedyś i wyczarowałyśmy kilkanaście świec, aby nadać pokojowinastrój. Opowiadałyśmy sobie mnóstwo rzeczy, które zdarzyły się w czasie, kiedysię nie widziałyśmy z Katie. Najdłużej rozmawiałyśmy o sprawach damsko-męskich.Katie wyglądała na bardzo zakochaną. Jej chłopak, Andrew, zdawał się byćideałem, z tego co mówiła Katie. Naprawdę wspaniale się dobrali. Już nie mogłamsię doczekać, kiedy go poznam.

            Dorcas opowiedziała także, co działosię w tym czasie z nią i Syriuszem.

-…I on powiedział Lily, że podobno chce… Jednak zachowuje się jak kolega… Samawięc widzisz… To skończone – mówiła Dorcas.

Katieprzez chwilę milczała, lecz później powiedziała:

-No to teraz masz okazję, by to zmienić. Wzbudź w nim zazdrość, zobaczysz, że tozadziała.

-Też o tym myślałam…

-Ale czy to nie głupie? – wtrąciła Ann.

-Może trochę… Ale jeśli mu zależy, to powinno go to ruszyć.

-To tylko trzy tygodnie, Black się jakoś przemęczy… Ale on może robić to samo –powiedziałam po chwili ciszy.

-Zobaczymy… Jeśli tak… To trudno. Najwyżej dam sobie spokój… Ale nie mówmy już otym – rzekła Dorcas.

-Jak chcesz… Dobra, Lily, a co z tobą i Jamesem?

-Jak to co? Jest moim przyjacielem…

-Tak, szczególnie po Sylwestrze… - wtrąciła Ann z uśmiechem.

-Tak? A co wtedy było? – zainteresowała się od razu Katie.

-Nic – mruknęłam szybko.

-Jasne, nic a nic – zakpiła Dorcas.

-No mówicie! – zawołała Katie.

-Całowali się! I Lily się to podobało!

-Naprawdę? – ucieszyła się Katie.

Niezaprzeczyłam.

-Nie mówmy o tym, dobra? – zapytałam.

Niktmi nie odpowiedział Za to na twarzy Katie widniał podstępny uśmieszek.

-Mówiłam już dawno, że w końcu zauważysz w nim chłopaka dla siebie – rzekła.

-Wcale nie! Jesteśmy przyjaciółmi. I nie mam zamiaru tego zmieniać.

-Zobaczymy…

TematJamesa został zakończony. Pogrążyłyśmy się w rozmowie na wiele innych tematów.Na tym zleciała nam cała noc. Przyznaję, że bardzo brakowało mi rozmów z Katie.Dziewczyna miała trochę inne spojrzenie na wiele spraw.

 

***

 

            Obudziło mnie poszturchiwanie.Powoli otworzyłam oczy.

-Co ty tu robisz? – poderwałam się z łóżka.

-Eee… No… Nie byłyście na śniadaniu, więc postanowiłyśmy do was zajrzeć –powiedział niepewnie James.  

Rozejrzałamsię po pokoju. Reszta Huncwotów budziła moje przyjaciółki. Syriusz pochylał sięnad Dorcas i szeptał jej coś do ucha. Uśmiechnęłam się lekko.

-Która godzina? – zapytałam Jamesa.

-Dochodzi dwunasta – odpowiedział chłopak z błyskiem w oku.

Spojrzałamna siebie. Moja piżama składała się z krótkich spodenek i skąpej koszulki naramiączkach.

-Nie patrz tak na mnie – mruknęłam pokazując mu język i ukryłam się spowrotem podkołdrą.

Chłopakroześmiał się.

-Jak właściwie tu weszliście? Przecież zamknęłyśmy drzwi mnóstwem zaklęć… -powiedziałam.

-No trochę nam to zajęło… Jednak te zaklęcia da się zdjąć – odparł.

-I jak się spało w dawnym łóżku, Katie? – zapytał Remus.

Itak rozkręciła się rozmowa. Chłopaki zostali u nas około godziny. Dopiero kiedyPeter przypomniał sobie o obiedzie, raczyli wyjść. James siedział w nogachmojego łóżka, a ja wciąż skrywałam się pod kołdrą. To dziwne, ale nie czułamsię skrępowana jego obecnością. To potwierdziło przekonanie, że jest tylko moimprzyjacielem.

W końcu udało nam się dotrzeć na obiad. Dobrze, żedziś sobota. Byłyśmy spóźnione i niewielu uczniów jeszcze jadło. Wróciwszy doPokoju Wspólnego podszedł od razu do nas jakiś chłopak. Miał długie blond włosyzwiązane z tyłu.

-Katie! Tu jesteś! Wszędzie cię szukałem.

-O, cześć! Trafiłeś do Gryffindoru? To super!

-Też tak myślę. Może mnie przedstawisz? – posłał jej śliczny uśmiech.

-Ach, no tak. To jest Andrew, mój chłopak. A to Lily, Dorcas i Ann, mojeprzyjaciółki.

-Dużo o was słyszałem – Andrew uścisnął nam po kolei ręce.

Usiedliśmyrazem na kanapie i zaczęliśmy rozmawiać. Andrew okazał się naprawdę miły. Razemz Katie wyglądali na udaną parę. Wkrótce później nasz gość zauważył swoichkolegów ze szkoły i zawołał ich do nas. Był wśród nich Charles – chłopak, któryzwrócił moją uwagę na wczorajszej uczcie.

-Poznajcie się, to jest Mathias, a to Charles.

-Lily – przestawiłam się.

Francuzidosiedli się do nas. Okazali się bardzo sympatyczni. Co prawda, ja niewielemówiłam, to Dorcas przejęła inicjatywę.

            Po kilkunastu minutach w PokojuWspólnym pojawili się Huncwoci. Zawołałam ich, aby do nas podeszli. Katieprzedstawiła ich naszym gościom. Kilka minut później dało się już zauważyć, żeJames i Syriusz nie są zadowoleni z towarzystwa Francuzów. Katie zajęła sięswoim chłopakiem, podobnie jak Ann. Peter szybko nas opuścił. Mathias i Charleszaczęli zagadywać mnie i Dorcas. Ten pierwszy okazywał większe zainteresowaniemojej przyjaciółce. A Charles… Okazał się naprawdę fajny.

-Mówisz dobrze po angielsku – zauważyłam po chwili.

-Tak… Moja siostra tu mieszka. Często do niej jeżdżę.

-Rozumiem…

-A ty? Masz rodzeństwo? – zapytał.

Opowiedziałammu o mojej siostrze. Podczas rozmowy z nim, wyczułam, że chłopak jest bardzonieśmiały. Wolał pytać o mnie niż mówić o sobie. A jego oczy… Zwróciły mojąuwagę już wczoraj. Były bardzo ciemne, czarne wręcz. Śliczne.

            Bardzo dobrze mi się z nimrozmawiało. Trochę się o nim jednak dowiedziałam. Tak mnie to pochłonęło, żezapomniałam, że są tu także Potter i Black. Dopiero kiedy Syriusz odchrząknął,zwróciłam na nich uwagę.

-My już pójdziemy. Idziesz z nami, Lily? – zapytał.

-Nie, jeszcze tu zostanę – odparłam.

Chłopakinie byli zachwyceni tą decyzją, szczególnie James. Szybko nas opuścili, a jazostałam z Charlesem. W końcu jednak stwierdziłam, że najwyższy czas wracać.

-Do zobaczenia, Lily – rzekł czarnowłosy Francuz.

Śmieszniewymawiał moje imię. Było to na swój sposób urocze…

 

            Dziewczyny poszły razem ze mną dodormitorium.

-I jak? Zadowolone? – zapytała Katie.

Pokiwałamgłową.

-Ten Charles… Jest całkiem fajny….

-Mówiłam ci. Tylko nie dawaj mu zbyt dużo na razie, bo to wykorzysta –ostrzegła.

-Okej, okej, nie martw się, nie zamierzam.

-A jak Mathias, Dorcas? – zapytała Katie.

-Wydaje się miły…

-Uważaj, to podrywacz…

-Trudno… Nie zamierzam się zakochać, chce tylko, żeby Syriusz coś zrobił…

Katiepokiwała ze zrozumieniem głową.

-A dziewczyny? Żadnej nie ma w Gryffindorze? – spytała Ann.

-Szczerze mówiąc nie wiem…

Podeszłamdo okna i wpatrzyłam się w dal. Sama nie wiedziałam, co mam myśleć o wizycieFrancuzów. Czy to czegoś nie zmieni? Boję się, że James zacznie się na mnieobrażać i popsuje się to, co było między nami. Mam nadzieję, że tak jednak niebędzie… Charles jest w porządku, jednak ja myślę o nim jak o koledze. I oby takzostało…

           

***

 

Udałomi się dodać notkę… Pewnie gdybym miała więcej czasu byłaby trochę lepsza… Nocóż… Jeszcze trochę trzeba poznać Francuzów i zostawię to na następną notkę. ;pPozdro!

Trzecia rocznica :)

Taak…I nadszedł jednak ten dzień… :)

Dokładnie3 lata temu, 11 kwietnia 2005 roku powstał Pamiętnik rudowłosej miłościRogacza.

 

Podsumowując:

 

Odwiedzinna blogu (w chwili obecnej): 369625

Komentarzy: 4137, w tym 171 wpisów do Księgi Gości
Liczba notek: 131, w tym 10 ogłoszeń i 5 notek nie zaliczających się do żadnychz wcześniejszych, tak więc właściwych notek z opowiadaniem pojawiło się 116.
Osiągnięcia: Blog był około 10 razy polecany przez Onet.pl

 

Aż trudno mi w tu uwierzyć… To już trzy lata! Bardzodobrze pamiętam tamten dzień, kiedy zakładałam bloga. Bałam się strasznie…Teraz sama nie wiem czego. ;) Od tego czasu dużo się zmieniło, ja sięzmieniłam… Zmienił się też mój styl pisania. :) Ostatnio czytałam moje pierwszenotki… Byłam w szoku… Takie błędy językowe, powtórzenia… Ech… Aż się dziwię, żeto czytaliście. ;)

Chciałam Wam bardzo, bardzo podziękować. Bez Was tenblog by nie istniał. :) Mam nadzieję, że jeszcze ze mną trochę wytrzymacie… :)

Zdarzało się, że miałam dość… Nie chciałam już pisać.Jednak teraz wiem, że to tylko chwilowe. Nie zostawię tego bloga. Nie… Na pewnonie. Za bardzo zżyłam się z Lily i resztą… I oczywiście z Wami. :) Dzięki tejhistorii sporo się nauczyłam.

 

Trzy lata temu rozpoczął się jakby nowy rozdział wmoim życiu. Wtedy tego tak nie odczuwałam, ale teraz, po tym czasie, widzę, żeżycie Evans jakoś na mnie działa. Cieszę się, że wtedy kliknęłam na „załóżbloga”. :) Dziś jednak skończyło się coś równie dla mnie ważnego. Taki dziwnyzbieg okoliczności… Pamiętam, że cała moja przygoda z blogami o Lily zaczęłasię dokładnie 2 grudnia 2004 (ważne dla mnie daty szybko zapamiętuję ;p), a 2grudnia ubiegłego roku też coś się zakończyło. No cóż… Ale nie o tym chciałam.

 

Ważne jest, że ten blog istnieje. Nie mam zamiaruprzestać wymyślać nowych przygód Lily… Mam nadzieję, że za rok będzie kolejnarocznica. :)

 

Co do samej historii to… Jestem pełna wątpliwości. Itu proszę Was o radę. Nie lubię opowiadań z Voldemortem… Nie znoszę czytać otym, jak uciekają przed nim, a w końcu i tak umierają. Najchętniej pozbyłam sięgo z mojego opowiadania. Jaka jest Wasza opinia o tym?

I Severus… Cóż, on też mi nie pasuje jako przyjacielLily. Jednak mogłabym go wpleść, byłoby ciekawiej. Musiałabym pozmieniaćniektóre fakty i napisać to po swojemu, bo tak, jak to zrobiła pani Rowling,jest już za późno. Co o tym sądzicie?

Na powyższe pytania odpowiadajcie w sondach, którezamieściłam w linkach. ;)

Zamknęłam też funtest o blogu. Ci, którzy podaliswojego maila, powinni otrzymać prawidłowe odpowiedzi. Niedługo stworzę nowytest. :)

 

Chyba macie już dosyć mojego gadania, nie? Rozumiem,sama mam siebie czasem dosyć… ;p

 

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję… Gdyby nie Wy… Tejhistorii by nie było. ;)

Kocham Was! :))

 

A nowa notka być może jutro. Mam mnóstwo zajęć doszkoły, jednak ostatnio mam wenę i nie chcę tego marnować… Jutro wieczorem albow niedzielę rano powinno się coś pojawić. :)

Sekret zapachu

            Popołudniu zostałam sama w dormitorium. Dziewczyny pisały w bibliotece jakieśzaległe prace domowe, które ja miałam już zrobione. Siedziałam na łóżku iwpatrywałam się w różę. Kwiat zaprzątał moje myśli odkąd go dostałam. Tenzapach nie dawał mi spokoju. Wiedziałam, że skądś go znam… Tylko skąd?

            W końcu stwierdziłam, że takieciągłe zastanawianie się nic nie da. Pewnie przypomnę sobie o tym we właściwymczasie. Sięgnęłam do walizki, w której miałam zapasowe pergaminy. Będą mipóźniej potrzebne. Moja ręka natknęła się na coś miękkiego. Wyjęłam to i namoją twarz automatycznie wstąpił uśmiech. Było to małe pudełeczko. Otworzyłamje i moim oczom ukazał się śliczny łańcuszek z jelonkiem. James dał mi go naWalentynki… Pamiętałam to dokładnie. Wróciły także wspomnienia innych miłychwydarzeń związanych z czarnowłosym szukającym.  I nagle doznałam olśnienia. Tak, już wiem, coto za zapach!

            Przypomniałam sobie mój sen, którymiałam na samym początku przerwy świątecznej. Wtedy śnił mi się wybryk Jamesa…I sposób, w jaki mnie przeprosił. Zabrał mnie do pewnego pomieszczenia… I towłaśnie tam tak pachniało.

            Powąchałam jeszcze raz białą różę.Tak, to było właśnie to. Poczułam dziwną radość z powodu rozwiązania tejzagadki. Jednak po chwili entuzjazm znikł, a zamiast niego pojawiło się mnóstwopytań. Dlaczego ten zapach mi się śnił? Dlaczego go pamiętam? Skąd James miałtę różę? Jeden kwiat i tyle problemów… Chyba powinnam się dowiedzieć, o co wtym chodzi.

            Poderwałam się z łóżka i szybkimkrokiem udałam się do dormitorium Huncwotów. Bez pukania wtargnęłam do środka.

-Musimy porozmawiać – zwróciłam się do Jamesa.

Rogaczsiedział razem z Syriuszem na podłodze. Oboje pochylali się  nad jakimś pergaminem. Chłopaki wymienilispojrzenia.

-Eee… Lily, jakbyś nie zauważyła, jesteśmy zajęci – powiedział Syriusz.

-To ważne – uparcie wpatrywałam się w Pottera.

Jameswestchnął.

-Dobra, dokończymy to później.

-Jasne… Już się zmywam – mruknął Black.

Widaćbyło, że zadowolony nie jest.

Pochwili zostaliśmy sami. James wstał i pozbierał z podłogi kartki. Normalniepewnie bym wypytywała, co znowu knują, jednak teraz miałam ważniejszą sprawę.

-O co chodzi? – zapytał.

-Mam jedno pytanie…

-Słucham.

-Ta róża… Którą mi wczoraj dałeś. To… Skąd ją masz?

Jameszaśmiał się lekko.

-Czemu to takie ważne?

-Po prostu… Powiesz mi?

-Nie mogę.

-Dlaczego?!

-Bo… Nie, nie mogę. Po prostu.

Wyczułamw tym lekką ironię. Ale może mi się zdawało?

-James! Ja muszę wiedzieć!

-Mi się śnił zapach tej róży… - dodałam.

-Naprawdę? – w jego oczach pojawiły się wesołe błyski.

-Tak… I to mnie strasznie ciekawi…

Chłopakuśmiechnął się.

-Nie wierzę… - powiedział jakby do siebie.

-W co?

-A nic, nic… - szybko się zreflektował.

-Powiedz. Proszę…

-Nic, naprawdę. Wiesz co? Mi się też całkiem niedawno śnił ten zapach…

-Jak to? – spytałam zbita z tropu.

-No normalnie… Pomieszczenie, w którym się znajdowałem w tym śnie właśnie takpachniało.

Niewiedziałam, co powiedzieć. To niemożliwe, żeby śniło nam się to samo… Prawda?

Jamespodszedł do mnie.

-Coś nie tak?

Spojrzałammu w oczy. Biłam się z myślami. Nie miałam pojęcia, co odpowiedzieć.

-Nie… Wszystko w porządku – mój głos chyba jednak nie był zbyt przekonujący.

-Na pewno? – James lekko się do mnie przybliżył.

-Tak…

Niespodziewaniechłopak znalazł się tak blisko, że stykaliśmy się czołami.

Dziwniesię poczułam. Miałam przez chwilę wrażenie, że chce mnie pocałować… W brzuchujakby latało mi milion motylków. Co się ze mną dzieje?

Jamespopatrzył mi w oczu i ślicznie uśmiechnął. Zrobiłam to samo. Przy nim czułamsię… Po prostu dobrze.

            Nagle usłyszeliśmy hałas – jakby nagórze przewróciło się krzesło. To sprawiło, że się opamiętałam.

-Muszę iść. Do zobaczenia – szybko odwróciłam się od Rogacza i wróciłam dodormitorium.

            Rzuciłam się na łóżko i głębokowestchnęłam. Co we mnie wstąpiło? Dlaczego James tak na mnie działał? Muszę siębardziej kontrolować… Muszę.

            I co z tym snem? To przecieżniemożliwe, żeby śniło nam się to samo w równoczesnym czasie. Na wróżbiarstwienigdy nie uważałam dokładnie… Chyba będę musiała niedługo wybrać się dobiblioteki, by znaleźć informacje na ten temat.

            Niestety, cały kolejny tydzień byłpełny przeróżnych zadań. Trzeba było odpowiednio przygotować Hogwartu doprzyjęcia gości z Francji. Nauczyciele przez cały czas po lekcjach używalimnóstwa zaklęć, aby przerobić kilka pomieszczeń w poszczególnych częściachzamku. Widziałam tylko, co dzieje się z wieżą Gryffindoru. Za dwoma dużymiportretami były ukryte komnaty. Gryfoni bardzo się dziwili. Nic nie miałpojęcia o ich istnieniu. Nawet Huncwoci. Byli podekscytowani, że mają coodkrywać. Komnaty te zostały zmienione na sypialnie dla Francuzów. Z racji, żewiedziałyśmy iż przyjedzie Katie, chciałyśmy, by spała w naszym dormitorium.Dyrektor na szczęście się zgodził. Prefekci dostali więcej obowiązków. Terazpraktycznie nie miałam nawet czasu na chwilę rozmowy z przyjaciółmi. Późno wnocy chodziłam spać. Remus podobnie. Wiedziałam jednak, że warto było towszystko robić. W tym zamieszaniu zapomniałam o zagadce dotyczącej snu…

 

            W końcu nadszedł wyczekiwany dzieńprzyjazdu Katie i Francuzów. Powinni zjawić się po południu, a na kolacjiodbędzie się ceremonia przydziału. W końcu mają być u nas trzy tygodnie…

-Nie mogę się już doczekać – powiedziała po raz kolejny Dorcas.

Wymieniłamrozbawione spojrzenia z Ann.

-Tego, że zobaczysz się z Katie, czy tego, że przyjadą Francuzi? – zapytała Ann.

Dorcasposłała jej mordercze spojrzenia, na co wszystkie wybuchnęłyśmy śmiechem.Dobrze wiedziałam, że Dorcas ma nadzieję wzbudzić zazdrość w Syriuszu. Ja niemiałam żadnych planów w tym stylu. Cieszyłam się po prostu, że zobaczę się zprzyjaciółką.

            Wreszcie na niebie pojawił siępojazd z końmi. Uczniowie Hogwartu natychmiast wybiegli z zamku. Chwilę totrwało, zanim ogromny powóz wylądował. Po kilku minutach zaczęli wychodzić zniego uczniowie. Mieli na sobie błękitne szaty. Kiedy ujrzałyśmy Katie,natychmiast przepchałyśmy się tam przez tłum i padłyśmy sobie w ramiona. Każdakrzyczała coś innego i nie sposób było nas zrozumieć.

-Panno Fliegly, proszę wracać do grupy – rozgrzmiał głos.

Byłato prawdopodobnie dyrektorka Beauxbatons.

Katieposłała nam przepraszające spojrzenie i wróciła do innych.

Nocóż, chyba ostre mają tam zasady…

            Podczas kolacji Francuzi zostaliprzydzieleni do domów. Kiedy Katie siedziała na stołu, Tiara wykrzyknęła:

-Przecież tę już wybierałam! Domem jej jest Gryffindor i niech tak pozostanie!

Dziewczynaszybko podbiegła do nas. Znowu zaczęłyśmy się przekrzykiwać.

-Hej, my też chcielibyśmy się przywitać… - powiedział Syriusz stojący niedaleko.

Chłopakiuściskali po kolei Katie.

-Mam wam tyle do opowiedzenia… Musimy tyle obgadać… - powiedziała.

-Dokładnie! Mnóstwo tego… Ale mamy czas… A gdzie twój chłopak? – zapytałaDorcas.

-A gdzieś tam… Chyba jeszcze czeka na przydzielenie. Później go poznacie…

Przezkilkanaście minut nadawałyśmy bez przerwy, nie zwracając uwagi na to, co siędzieje dookoła.

-No, kochani, skoro już zostaliście przydzieleni do domów, chciałbym wasserdecznie powitać w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart. Liczę, że pobyttutaj wam się spodoba. W razie jakiegoś problemu, nasi nauczyciele orazuczniowie służą pomocą. A teraz: smacznego! – dyrektor klasnął w dłonie, a nastołach pojawiło się mnóstwo jedzenia.

Rozejrzałamsię po sali. Nasi goście odróżniali się od uczniów Hogwartu z powodu szat. Przystole Gryffindoru siedział pewien chłopak. Miał czarne włosy i ciemne oczy…Bardzo ciemne, prawie czarne. Nasze spojrzenia zetknęły się. Nieznajomy posłałmi uśmiech, który odwzajemniłam.

-Co tak patrzysz na niego? – zapytała mnie Katie wskazując na czarnowłosego.

-A tak jakoś…

-To Charles*. Całkiem fajny… - poinformowała mnie.

-Pewnie niedługo się poznacie – dodała.

Zerknęłamjeszcze raz na chłopaka. Wciąż na mnie patrzył. Uśmiechnęłam się jeszcze raz.

Zapowiadałysię miłe trzy tygodnie…

 

***

 

*- Charles – czyli po polsku Karol – tak przynajmniej wyczytałam w Internecie :)

 

Jestemciekawa, co sądzicie o tej notce :) W następnej będzie już o wiele więcej oFrancuzach… :) No, to chyba tyle… Pozdro!

Biała róża

              Dnibiegły nie ubłaganie szybko. Ani się obejrzałam, a tu już styczeń prawie siękończył. Czas mijał głownie na nauce. Nauczyciele mnóstwo zadawali, twierdząc,że to już drugi semestr i trzeba się wziąć do roboty. Kilka razy zdarzyło misię zarwać noc, by napisać wszystkie wypracowania. Normalnie może i bymzdążyła, ale James często zajmował mi sobą czas. Zabierał mnie na spacery pobłoniach, a także pokazał mi parę miejsc w zamku, o których istnieniu niewiedziałam. O dziwno, ani razu nie zachowywał się tak, jakby chciał mniepoderwać. Po prostu był jak przyjaciel. I szczerze przyznam, że to mi bardzoodpowiadało. Miałam nadzieję, że Rogacz już taki pozostanie. Chciałabym, żebyon naprawdę zaakceptował to, że możemy być tylko przyjaciółmi. Na razie tak towłaśnie wyglądało. Zobaczymy, co będzie później. Kiedy rozmawiałam z Justinem,James nie odstawiał już żadnych scen zazdrości, po prostu udawał, że tego niewidzi. O incydencie z Sylwestra nikt nie mówił.  

            Z Syriuszem wciąż świetnie się dogadywałam.Można nawet powiedzieć, że był dla mnie jak brat. Niestety, nawet rodzina możeprzysporzyć pewnych problemów. Mimo że i on, i Dorcas wiedzą o uczuciu tegodrugiego, żadne z nich nie robi niczego. Meadowes jest przez to często smutna ima ochotę to wszystko zakończyć. Trzeba ją wciąż przekonywać, żeby jeszcze sięnie poddawała. Patrząc jednak na zachowanie Syriusza, który traktuje mojąprzyjaciółką jak zwykłą koleżankę z roku, sama się zastanawiam, czy to w ogólema sens.

            Dwa tygodnie temu Ann miałaurodziny. Stwierdziliśmy, że tym razem nie będzie żadnej imprezy, tylko wieczórw gronie przyjaciół. Co prawda, ten „wieczór” trwał do drugiej w nocy. Huncwocipostarali się o jedzenie i napoje. Myślę, że Ann była zadowolona z urodzin.Wcześniej jeszcze wymknęłam się do Hogsmeade z Dorcas, Jamesem i Syriuszem poprezenty.

            Podczas śniadania profesorDumbledore wstał i zastukał w swoją szklankę.

-Poproszę o uwagę. Chciałbym wam coś oznajmić. Otóż dostałem pytanie z  Akademii Magii i Czarów Beauxbatons, czynasza szkoła nie gościłaby ich uczniów przez trzy tygodnie. Oczywiście, niewszystkich. Wyraziłem zgodę. Mam nadzieję, że odpowiednio przywitacie swoichfrancuskich kolegów. Nasi goście przybędą za tydzień. No, a teraz wracajcie dojedzenia – rzekł.

WielkaSala rozbrzmiała od szeptów. Wszyscy wymieniali uwagi na temat przyjazduFrancuzów.

-Co wy na to? – zapytałam przyjaciół.

-Katie przyjedzie! – powiedziała radośnie Ann.

-Faktycznie! Ale super!

Zaczęłamz dziewczynami rozmawiać i planować odwiedziny Katie. Strasznie sięcieszyłyśmy.

-Nie chciałbym wam psuć tego szczęścia, ale jeszcze nie wiadomo, czy Katieprzyjedzie. Dumbledore sam przecież powiedział, że tylko część uczniów maprzyjechać – wtrącił James.

-Oj, Katie na pewno się postara, żeby być w tej części. Trzeba do niej napisać!– wyjęłam szybko pergamin z torby i napisałam list do Katie, w którym zapytałamo przyjazd.

-Dziewczyny, pewnie przyjadą jacyś Francuzi! – powiedziała z błyskiem w okuDorcas.

Chłopaki,gdy to usłyszeli, mruknęli z niezadowoleniem.

-Dobra, napisane. Chyba jeszcze zdążę iść do sowiarni przed lekcjami, nie?

-Raczej tak… - powiedziała Dorcas.

-Poczekaj, pójdę z tobą – James poderwał się z ławki.

Wdrodze do sowiarni panowała między nami dziwna cisza. Po raz pierwszy oddłuższego czasu.

-Dlaczego nic nie mówisz? – spytałam w końcu.

-Nie wiem – powiedział.

Spojrzałamna niego. Był jakiś przygaszony.

-Co się stało?

-Nic…

-Przecież widzę.

-Nic, naprawdę. Ciekawe, czy Katie przyjedzie…

-Mam nadzieję, że tak… Zastanawiam się, jacy są Francuzi…

-No… - mruknął.

Czyżbyo to mu chodziło? O to, że pojawią się nowi uczniowie płci męskiej? Nie, niesądzę.

            Użyłam mojej sowy do wysłania listu.Chyba ostatnio trochę ją zaniedbałam, bo ugryzła mnie w palec, kiedyprzywiązywałam jej list.

-Chodźmy szybko na transmutację – powiedziałam i udaliśmy się do klasy.

Przezcałą lekcję James zachowywał się jak nie on. Ostatnio często mnie zagadywał,jednak teraz się nie odzywał. Nawet nie pisał notatek. Dopiero pod konieclekcji wrócił do siebie. Tak, jakby nic się nie stało. Zapytałam, co mu jest, aon tylko:

-Nic, mówię serio. Nie martw się – i uśmiechnął się.

Takwięc nie wracałam już do tego tematu.

 

            Po południu opowiedziała dziewczynomo moich podejrzeniach dotyczących Jamesa.

-Moim zdaniem on czuje się zagrożony… Jak Dorcas palnęła to o chłopakach naśniadaniu… Wiesz, po prostu się boi, że będzie miał rywala – powiedziała Ann.

-To możliwe – rzekła Dorcas.

-Choć Syriusz tak nie zareagował… - dodała.

-Ale z Syriuszem to jest inaczej… - odparła Ann.

-Ale przecież James już chyba dał sobie ze mną spokój, nie? – zapytałam.

Dziewczynywymieniły spojrzenia.

-Tak myślisz? No co ty? On tylko sprawia takie wrażenie.

-Ech… Ja nie wiem. Nie mówmy o tym.

-Jak chcesz.

Zajęłyśmysię wypracowaniem na eliksiry dla Slughorna. Po około godzinie do oknazastukała moja sowa.

-To od Katie – wpuściłam ptaka do środka.

 

Przepraszam, że tak krótko, ale mamy tu urwanie głowy z nauką…Tak, udało mi się załapać na listę osób, które pojadą do Hogwartu. Straszniesię cieszę! Nareszcie się zobaczymy! Jedzie też mój chłopak, poznacie go. No iparu innych przystojniaków również. Już się nie mogę doczekać! Do zobaczenia!

 

-Przyjedzie! Aaa!

-No i poznamy jej chłopaka!

-I innych!

Przekrzykiwałyśmysię nawzajem. Wreszcie zobaczymy się z naszą przyjaciółką!

 

            Wieczorem jak zwykle siedziałam dopóźna w Pokoju wspólnym, by skończyć wypracowanie z transmutacji. Byłam jużbardzo śpiąca i tylko marzyłam o położeniu się do łóżka.

            Nagle przede mną pojawiła się białaróża. Rozejrzałam się dookoła, ale nikogo nie zauważyłam. Wzięłam niepewniekwiat do ręki. Był piękny, delikatny.

-Podoba ci się? – usłyszałam.

Obokmnie znajdował się James i szeroko się uśmiechał.

-Jak…? – spytałam zaskoczona.

Chłopakpodniósł do góry pelerynę-niewidkę.

-Dzięki… A za co to?

-Tak po prostu.

Posłałammu uśmiech.

Różaślicznie pachniała. Znałam ten zapach, tylko nie wiedziałam skąd.

-Nie jesteś zmęczona? Jest prawie pierwsza w nocy… - zaczął chłopak.

-Trochę… Ale muszę to skończyć.

-To posiedzę z tobą, okej?

-Dobrze, skoro chcesz…

Wkilkanaście minut dokończyłam wypracowanie. Teraz, kiedy Rogacz był niedaleko ido tego czułam wspaniałą woń róży, praca szła mi o wiele szybciej.

-Skończyłam – oświadczyłam.

-James… Powiedz mi coś… Co to za róża? Skąd ją masz?

-Nie mogę ci powiedzieć. A czemu pytasz?

-Bo skądś znam ten zapach…

-Hmm… Nie wiem…

-No dobra. Dzięki za nią. Jest cudna…

-Cieszę się, że ci się podoba. Ale chyba powinnaś iść spać, wyglądasz nawykończoną…

-Tak, masz rację. Dobranoc – zabrałam książki i kwiat i ruszyłam do dormitorium.

Naschodach się jeszcze odwróciłam. James stał tam, gdzie go zostawiłam i patrzyłna mnie. Uśmiechnęłam się do niego i zniknęłam za drzwiami mojego pokoju.

 

***

 

Ech…Naprawdę nie wiem, co sądzić o tej notce…. Taka o wszystkim i o niczym. Alejest potrzebna, uwierzcie… Postaram się, żeby następna była za tydzień, ale nieobiecuję… Pozdro!

"Sprawiłaś, że czułem się naprawdę szczęśliwy..."

            Wpadające przez okna sypialnipromienie słoneczne nieśmiało padały na moją twarz. Powoli otworzyłam oczy iprzeciągnęłam się w łóżku. Przypomniałam sobie wydarzenia z sylwestrowej nocy.Na moją twarz mimowolnie wpłynął uśmiech. James… Pocałunek… Było cudnie… Nigdynie zapomnę tej chwili. Dziwne, ale to mi się naprawdę podobało. Czułam sięwtedy jak w innym świecie. Rogacz działał na mnie w niewyjaśniony sposób.

            Głęboko westchnęłam Na mojej twarzywciąż gościł uśmiech. Wskazówki na zegarze pokazały godzinę dziesiątątrzydzieści. No ładnie, zaspałam na śniadanie. Ale pewnie nie ja jedyna. Dziśpod wieczór wracają do Hogwartu uczniowie. Nareszcie zobaczę się z Dorcas iAnn! Jutro rozpoczną się lekcje… Wszystko wróci do normalności. Ale czy napewno…?

            Z dormitorium wyszłam dopiero naobiad. W Wielkiej Sali nie było jeszcze nikogo oprócz nauczycieli. Niedługo pomnie pojawili się Huncwoci.

-Cześć, Lily! – powiedział uśmiechnięty James i pocałował mnie w policzek.

Spojrzałamna niego zdziwiona. Co to miało znaczyć? Czy on..? Nie, to niemożliwe. On chybanie myśli, że my…? Razem…?

Chłopakz uśmiechem na twarzy usiadł obok mnie.

Rzuciłamokiem na Syriusza. Stał patrząc na nas jak na Ufo. Miał lekko otworzone usta.Był w szoku, tak przynajmniej mi się wydawało. Po chwili jednak się otrząsnął iusiadł przy stole. Co jaki czas spoglądał na nas z niedowierzaniem.

            Przez cały posiłek czułam na sobiespojrzenia Pottera. I wciąż panowała niezręczna cisza. Nikt nie wiedział, copowiedzieć. Szybko zjadłam i wróciłam do siebie. Dopiero tam mogłam odetchnąć.

CzyżbyJames czegoś oczekiwał?

            Usłyszałam pukanie do drzwi. Niezdążyłam odpowiedzieć, bo w moim dormitorium pojawił się Syriusz.

-Mów – oświadczył.

-Co? – spytałam zaskoczona.

-No co zaszło między tobą i Jamesem? Dziś w Wielkiej Sali… Mnie nie oszukasz.Przyznaję, że nie spodziewałem się tego. Rogacz nic nie chce powiedzieć…

Westchnęłam.No cóż, mogłam się spodziewać, że Black będzie się chciał dowiedzieć.

Przezchwilę milczałam.

-Całowaliśmy się – powiedziałam bez ogródek.

Chłopakzrobił tak zwane wielkie oczy, otworzył usta.

-Ale… Jak? – wyjąkał z wielkim zdziwieniem.

Uśmiechnęłamsię.

-Nie wiesz jak się całuje? – spytałam z lekką ironią i rozbawieniem.

Syriuszmachnął ręką jakby odganiał komara.

-Nie o to mi chodzi – rzekł poważnym tonem.

-Jak do tego doszło? Czemu ty się zgodziłaś? – mówił jakby z pretensją w głosie.

-No tak wyszło… Nie panowałam nad tym.

-No to świetnie… - chłopak podszedł do okna.

-O co ci chodzi? – zapytałam w końcu.

-Dałaś mu nadzieje i on teraz myśli, że wy… wiesz. Sama widziałaś, co zrobił naśniadaniu. Powiedz mi szczerze. Ty chcesz z nim być?

Zdziwiłamnie jego bezpośredniość. W ogóle zaskoczył mnie tym pytaniem.

-Jak to czy chcę? – spytałam.

Samanie znałam odpowiedzi.

-Tak czy nie?

-Syriuszu, przecież wiesz, że my się przyjaźnimy. Nie mogłabym z nim być. Niemogę…

-Ale wiesz, że on chce?

-Słuchaj, James nie jest dzieckiem… On rozumie, że my nie możemy…

-Tak… Ale znowu się rozczaruję. Kurde, Lily, mam prośbę. Nie rób mu już więcejtakich akcji. Potem nie wiesz jak on się zachowuje…

-Jak?

-Nie da się z nim rozmawiać.

Westchnęłam.

-Ale on wczoraj zaczął…

-Dobra. No trudno. Było, minęło. Tylko zastanów się, czy naprawdę czegoś chcesz,bo jak nie…

-Okej…

Cisza.

-Dziś wraca Dorcas… - zaczęłam.

-Tak… I…?

-Nie cieszysz się?

-Cieszę się… Ale ona już nic nie chce.

-Tak sądzisz?

-A mam powody by myśleć inaczej? Nie chcę o tym mówić….

-Dobra…

-To ja idę już. I zastanów się nad sprawą z Jamesem… Nie rań go – topowiedziawszy opuścił pokój.

            On ma racje. Ja nie mogę dawaćJamesowi żadnych nadziei. Już dawno przecież postanowiłam. Tylko przyjaźń.Muszę się tego trzymać. Pozostaje tylko pytanie dlaczego wczoraj czułam się takwspaniale? On to sprawił. Tak, z pewnością. Chyba nie zrozumiem, co się wtedy zemną działo… Powinnam porozmawiać z Jamesem.

            Późnym popołudniem wyszłam z zamku,alby przywitać się z przyjaciółkami, które lada chwila miały przyjechaćpowozami. Po drodze napotkałam Jamesa i Syriusza. Ten pierwszy spojrzał na mnienieśmiało, po czym szybko odwrócił wzrok. Nikt nic nie mówił. Znowu.

Chwilęstaliśmy, czekając na powozy. Po kilku minutach byłam już ściskana przez mojeprzyjaciółki.

-Dorcas, Ann! Strasznie się cieszę, że was widzę!

Przekrzykiwałyśmysię, piszczałyśmy i ściskałyśmy przez dobre kilka minut.

-Ekhem – odchrząknął znacząco Syriusz.

-My też chcielibyśmy się przywitać – dodał.

Ześmiechem oderwałyśmy się od siebie.

Chłopaki przywitali się z Dorcas i Ann, a ja z Remusem i Peterem. Spojrzałam ukradkiemna Meadowes i Blacka. Było widać, że są szczęśliwi, że się znowu widzą.Chciałabym, żeby się zeszli. Byli udaną parą….

            Wróciłyśmy do zamku i od razuzamknęłam się z dziewczynami w dormitorium. Natychmiast podeszła do nas Dott iobrzuciła spojrzeniem.

-A to co? – spytała zaskoczona Ann.

-Dott. Mój kotek. Dostałam ją od Jamesa – powiedziałam z uśmiechem biorąc kotana ręce.

-Jak to?

Streściłamim całą sprawę z kotem. Były zachwycone. Dott również chyba je polubiła.

-No, Lily, opowiadaj, co działo się w Hogwarcie podczas Świąt? – zostałamobsypana mnóstwem pytań, kiedy dziewczyny nacieszyły się kotką.

Opowiedziałamim o hogwardzkich Świętach, o sylwestrowym pokazie Huncwotów i o innych rzeczach,które się w tym czasie wydarzyły.

-To ciekawie musiało być – skwitowała krótko Ann.

-No dobra, a co z Jamesem? – spytała Dorcas.

-Jak to co? – udałam zaskoczoną.

-Oj, dobrze wiesz, o co mi chodzi – powiedziała.

Pochwili zastanowienia wszystko im opowiedziałam. Każdy szczegół. Słuchały zzainteresowaniem. Kiedy skończyłam, Ann zapytała:

-I co teraz zamierzasz?

-Ja? Pogadam z nim… Przecież wiecie, że my… To nie miałoby sensu.

-Dlaczego? Nie chcesz?

Napoczątku nie miałam po prostu pojęcia, co odpowiedzieć.

-Ja… Nie… Nie wiem. Naprawdę…

-Wy coś do siebie macie – rzekła Dorcas.

-No co ty? Przyjaźń. Tylko.

-Lily… Nie obraź się, ale… Ty nie dopuszczasz do siebie myśli o Jamesie jako ochłopaku. On nie jest taki zły… Posłuchaj głosu serca, a nie wciąż myślisz,  że wy nie możecie. Przecież sama mówisz, żewtedy, w Sylwestra, czułaś się nieziemsko. To chyba coś znaczy, nie sądzisz?

-Nie… Nie, nie. Po prostu… Nie, to nic nie znaczy. Próbujecie mi wmówić coś,czego nie ma.

-Jesteś pewna?

-Tak. Muszę z nim porozmawiać.

-Jak chcesz…

-A jak wasze Święta? – spytałam, by zmienił temat.

Dziewczynyopowiedziały mi co się u nich działo. U Ann wszystko w najlepszym porządku,jednak u Dorcas… W drugi dzień Świąt pokłóciła się z matką. Teraz jest lepiej,ale… Wciąż jakieś zgrzyty.

Spędziłyśmykilka godzin na rozmowie. Potem Ann zajęła łazienkę, a ja zostałam sama zDorcas.

-A co z Syriuszem?

-Bez zmian…

-Chciałabyś z nim…? Znowu…?

-Nie wiem… Może… Ale on chyba nie chce.

Uśmiechnęłamsię lekko.

-Tak myślisz?

-No… Czy on… Mówił coś o mnie podczas Świąt?

-Nie…

-Sama widzisz – Dorcas posmutniała.

-Raz… Dziś. Przed waszym przyjazdem. On sądzi, że ty nie chcesz.

-Naprawdę? – nagle rozpromieniała.

-Tak. Daj mu jakiś sygnał.. Wiesz.

-Pomyślę o tym… Dzięki, że mi to powiedziałaś.

-Wy do siebie pasujecie. Chciałabym, żeby wam się udało… Zobacz… Ty i Syriusz,Ann i Remus…

-Ty i James…. – dodała.

-Nie, nie. My nie…

-Jeszcze się przekonamy.

Pojakiejś godzinie, kiedy wszystkie się umyłyśmy już, zdecydowałyśmy się zejść doPokoju Wspólnego. Coś czułyśmy, że będą tam Huncwoci. Nie myliłyśmy się…

Siedziałyśmyz nimi dość długo, aż w końcu Ann i Remus nas opuścili i poszli w bardziejustronne miejsce, jakim była sofa koło okna.

-Niedługo Ann ma urodziny – powiedziałam.

-Tak? To jakaś impreza by się przydała – Syriusz się ożywił.

-Też o tym pomyślałam – uśmiechnęłam się.

-Spoko, zajmiemy się tym.

Pochwili Peter wrócił do siebie, Syriusz również. Dorcas też stwierdziła, że jużpóźno. Zostałam sama z Jamesem.

-Chyba powinniśmy porozmawiać – powiedział chłopak.

-Też tak sądzę… - odparłam.

-Słuchaj… Ja… Wiem, że ten pocałunek… Znaczy… Że ty chcesz przyjaźni – rzekł.

-Nie jesteś zły? – zapytałam po chwili ciszy.

-Nie, no co ty? Rozumiem. Już wiele razy mi to mówiłaś… Po prostu myślałem, żemoże coś jednak, ale widzę, że raczej nie…

-Przepraszam…

-Nie masz za co. Nie przejmuj się.

-Rozmawiał z tobą Syriusz?

-Nie. Nie musiał… Sam to zauważyłem. Nie masz czym się martwić, przyjaźnimy sięi nie chcę tego psuć.

-Dzięki… - poznam, że poczułam ulgę.

-Chciałem ci jeszcze podziękować… Wczoraj… Sprawiłaś, że czułem się naprawdęszczęśliwy. Naprawdę dziękuję ci za to…

Zrobiłomi się głupio.

-James, ja… - położył mi palec na ustach.

-Nie martw się. Jest dobrze.

-Na pewno…?

-Tak. Pewnie się cieszysz, że wróciły dziewczyny, nie? – wyczułam, że chcezmienić temat.

-Jasne! A jutro już zaczynają się lekcje, znowu nauka... Ech…

-No, niestety. Ale jakoś to minie…

Rozmawialiśmyjeszcze chwilę o różnych rzeczach.

-Chyba już pójdę… Jest późno – powiedziałam.

-Okej. To do jutra.

Wstaliśmy.Chłopak przytulił mnie lekko. Poczułam to ciepło bijące od niego. Znowu temotyle w brzuchu…

-Muszę iść… - odsunęłam się od Jamesa.

Czymprędzej udałam się do dormitorium. „Dobrze zrobiłam, dobrze zrobiłam…”powtarzałam sobie w duchu mając nadzieję, że taka jest prawda.

 

***

 

Notkamoim zdaniem średniej jakości… Mogłaby być lepsza, ale cóż… Na lepszą mnie niestać.

Następnanie wiem kiedy. Postaram się na niedzielę, ale nic nie obiecuję. Pozdro!

Sylwester

Już pojutrze Sylwester. Rozpocznie się nowy rok,nowe sprawy… Stare problemy zostaną daleko w tyle odgrodzone niewidzialnąbarierą dat. Chyba się cieszyłam. Wszystko wróci do normy, moje przyjaciółkiprzyjadą do Hogwartu, rozpoczną się lekcje… Brakowało mi tego. Co prawda, zJamesem i Syriuszem było całkiem fajnie, zaprzyjaźniliśmy się, jednak to nie tosamo co z Dorcas i Ann.

Chłopaki coś szykowali. Domyślałam się, że tobędzie właśnie na Sylwestra. Nic mi nie chcieli powiedzieć. Miałam tylko nadzieję,że nie dostaniem im się za bardzo za to.

A moja kotka… Jest cudowna. Strasznie się do niejprzywiązałam. Ona do mnie chyba też. Przymilała się, ocierała. Nie wiem, jakmogłam żyć bez niej.

-Cześć, mogę wejść? – spytał James wchodząc do mojego dormitorium.

-Już wszedłeś, to po co pytasz? – uśmiechnęłam się lekko.

Leżałamwłaśnie na łóżku i bawiłam się z kotem.

-Mam coś dla ciebie – to powiedziawszy, wyszedł na chwilę, by przynieść wielkiepudło.

-Co to jest? – spytałam zaskoczona i zerwałam się z łóżka.

Rogaczotworzył zaklęciem pudło i wylewitował jego zawartość.

-Dokładniej mówiąc, to dla twojego kotka – powiedział.

Przedemną stał specjalny koszyk do kota, kuweta, smakołyki i zabawki.

-Jeju, James, skąd ty to masz?

-Byłem dzisiaj w Hogsmeade i pomyślałem, że to ci się przyda. Ta kuweta jestzaczarowana, czyści się sama, gdy kot załatwi swoje potrzeby – rzekł.

-Spojrzałam jeszcze raz na te prezenty. To bardzo miło ze strony Jamesa…

-Dziękuję… - powiedziałam i przytuliłam lekko chłopaka.

-Nie ma za co – uśmiechnął się.

-Ależ jest! Kurcze, ile to musiało kosztować?!

-Nie tak dużo, nie martw się – posłał mi uśmiech.

-A jak tam twoja kotka? Wymyśliłaś już imię? – spytał.

-Nie… Myślę, myślę i nie mogę nic wymyślić…

-Żadnych pomysłów?

-Kilka jest, ale nie wiem, czy któryś z nich jest odpowiedni.

-Jakie?

-Myślałam nad Spot, Dott albo… Margo...*

-Hmm…. Ciężki wybór… Też nie wiem… Ale może Spot albo Dott?

-No, właśnie nad nimi najbardziej się zastanawiam.

-I która ci się bardziej podoba?

-Chyba Dott. Ale nie wiem… Co ty sądzisz?

-Jest okej. Naprawdę…

-Tak? No to… Niech zostanie… Dott – wzięłam Dott zna ręce i podrapałam za uchem.Jej plamki zrobiły się czarne. Było jej dobrze…

Jameszaśmiał się lekko.

-Będziesz na imprezie sylwestrowej? – zapytał.

-Raczej tak… - odparłam.

-Mam nadzieję. Będzie świetnie, zobaczysz. Dobra, to ja lecę. Zobaczymy siępóźniej. Cześć!

-Cześć! I dzięki za prezenty!

-Nie ma za co! – odkrzyknął w drzwiach i zniknął.

Spojrzałamna rzeczy mojej Dott. Przyznam, że James mnie pozytywnie zaskoczył. Przecieżnie musiał… Świetny z niego przyjaciel.

            Poukładałam wszystko na miejsce.Zajęło mi to dość sporo czasu. Szczególnie ucieszyła mnie magiczna,samooczyszczająca się kuweta. Szkoda, że w mugolskim świecie takich nie ma,pewnie niejednemu by się przydała. Koszyk położyłam obok mojego łóżka, azabawki i smakołyki do szuflady, uprzednio dając kilka Dott.

            Nagle drzwi po raz kolejny sięotworzyły i do mojego pokoju wpadł Syriusz.

-Hej, Lily, szukam Jamesa, nie było go tu? – spytał od razu.

-Był, całkiem niedawno.

-A nie wiesz, gdzie jest teraz?

-Nie… Nie wiem. A coś ważnego?

-Trochę, mam sprawę…

-A na waszej mapie go nie widać?

-Wziął ją ze sobą! Co za człowiek…

-Ciekawe po co mu…

-Właśnie… Nie ma go, kiedy jest potrzebny. A właściwie, co robisz?

-Szykuję pokój dla mieszkania dla Dott.

-Dott?

-No… Tak nazwałam moją kotkę.

-To zostaje tu na stałe?

-Tak. Masz coś przeciwko?

-Nie, tylko tak pytam. Przecież wiesz, jak bardzo lubię koty – powiedziałszczerząc zęby, a w jego głosie dało się słyszeć ironię.

-Tak, tak, wprost je kochasz – zaśmiałam się.

Dottpodeszła do Blacka, okrążyła go, po czym stanęła przed nim i głośno miauknęła,a jej plamki przybrały barwę czerwoną.

-Co jej…? – spytał niepewnie Huncwot.

-Nie wiem. Może usłyszała, jak miło się o niej wyrażasz? – wzięłam kotkę naręce.

-Tak, jasne, to kot, nie słyszy.

Dottmiauknęła przeraźliwie, łatki zrobiły się szybko białe, a ona sama zaczęła sięmi wyrywać. Black wyglądał na przestraszonego.

-Weź, ja stąd idę. Aż się jej boję – powiedział patrząc podejrzliwie na kota.

Uśmiechnęłamsię tylko, a chłopak opuścił pokój. Dott powoli się uspokajała.

-Jesteś czymś więcej niż tylko kotem – powiedziałam do niej.

           

            W końcu nastał ostatni dzień roku.Od rana Huncwoci wciąż gdzieś znikali i rzadko ich widziałam. No cóż… Też mają swoje obowiązki. Jednak samotnanie byłam. Spotkałam Justina i spędziłam z nim jakieś dwie godziny. Wyjaśniłammu ostatnie wydarzenia i przeprosiłam za nie. Na szczęście się nie gniewał.Rozmawialiśmy, śmialiśmy się… Miło zleciał mi czas.

            Wieczorem udałam się nakońcoworoczną ucztę. Było mało osób, jednak panowała atmosfera podobna do tej zBożego Narodzenia. Dyrektor złożył wszystkim życzenia i kazał nam się dobrzebawić. Czyżby coś wiedział…? Gdy to mówił, zwracał się głównie do Gryfonów.James i Syriusz planowali imprezę tylko dla nas… Mimo że większa częśćGryffindoru wyjechała na czas Świąt, szykowała się świetna zabawa.

            O dwudziestej pierwszej zeszłam doPokoju Wspólnego. Ze ścian udekorowanych balonami i serpentynami wypływałamuzyka. Zauważyłam Syriusza rozmawiającego z jakąś dziewczyną, Justina, a takżeJamesa pod oknem.

-Co tak stoisz? – spytałam podchodząc do niego.

-Czekałem na ciebie – odpowiedział tajemniczo.

-Tak…? A to czemu?

-Bo nie chciałem, żebyś przegapiła to, co za chwilę nastąpi.

Popatrzyłamna niego ze zdziwieniem, jednak chłopak już nic nie powiedział Po chwili nazewnątrz usłyszeliśmy olbrzymi hałas, który sprawił, że wszyscy przykleili nosdo szyby. Na niebie wystrzeliły iskry, które zaczęły się formować w olbrzyminapis „Huncwoci życzą wszystkim udanej zabawy i proszą o cierpliwe oczekiwaniena kolejny pokaz.” Litery z czasem rozpływały się, aż w końcu zniknęły.

-Wow, nieźle! Jak to zrobiliście? – zapytałam odwracając się do Rogacza.

-Podoba ci się? – odpowiedział pytaniem.

-Pewnie!

-To się cieszę – posłał mi uśmiech.

-Ale jak to zrobiliście? – dopytywałam się.

-Magia, czary… Kiedyś może się dowiesz…

Roześmiałamsię.

-Chodź, trzeba się zabawić – powiedział i pociągnął mnie na środek pokoju.

Chłopakmachnął różdżką i muzyka zmieniła się na taneczną i głośniejszą. Rogacz złapałmnie za ręce i po prostu porwał mnie do tańca. Wspaniale się z nim bawiłam.Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, że James tak dobrze tańczy. Przez pół godzinynie wypuszczał mnie z objęć.

-Usiądziemy na chwilę? – spytałam, kiedy zakończyła się piosenka.

-Jasne, jeśli chcesz.

Opadłamna kanapę, a James przyniósł dwa piwa kremowe.

-Dzięki – powiedziałam i wypiłam łyka.

-I jak ci się podoba? – zapytał.

-Jest super! Fajnie, że to zorganizowaliście.

-To jeszcze nie koniec – uśmiechnął się.

            Po godzinie znowu dało się słyszećhałas na dworze. Tym razem na rozgwieżdżonym niebie pojawiły się petardy, którepo wybuchu tworzyły przeróżne krajobrazy. I tak można było zobaczyć zachódsłońca, szczyty gór, pola i inne. Całość trwała około dziesięciu minut.

-Skąd ten pomysł? – spytałam zaskoczona Jamesa.

-A tak jakoś… Chcieliśmy coś fajnego pokazać.

-I wam się udało! Ja nie wiem, skąd wy znacie takie zaklęcia…

-Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiesz…

Poniedługim czasie zagadał mnie Syriusz podczas tańca.

-I jak  tam? – spytał.

-A dobrze…

-Widzę, że świetnie bawisz się z Jamesem…

-Tak… I…?

-No nic, cieszę się.

-Czy na pewno nic nie chodzi ci po głowie?

-Nie, no co ty? Po prostu dobrze was widzieć razem…

Nicjuż nie mówiłam.

            W ciągu zabawy tańczyłam jeszczekilka razy z Justinem, Syriuszem i Jamesem. To była jedna z najlepszych imprez,na jakich do tej pory byłam. Kilkanaście minut przed północą podszedł do mnieJames.

-Chodź ze mną do dormitorium, dobra?

-A po co? – spytałam zdziwiona.

-No chodź… - pociągnął mnie za rękę.

Weszliśmydo jego dormitorium.

-O co chodzi?

-Zaraz następna atrakcja… Stąd jest lepszy widok – powiedział nie patrząc namnie.

Faktycznie, po chwili za oknem dało się zobaczyćtworzące się kształty, które z czasem zmieniły się w zwierzęta: jelenia, psa,szczura i wilka. Wytwory te mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. Widok byłcudny. Zwierzaki bawiły się i przekomarzały ze sobą. Trwało to kilka minut.Patrzyłam na niebo jak urzeczona. Że tez Huncwoci potrafią wyczarować takierzeczy!

-Zaraz północ – szepnął James i przybliżył się do mnie.

Wkońcu zaczęliśmy cicho odliczać sekundy.

Naglemagiczne zwierzęta zniknęły i na ich miejscu pojawił się wielki, kolorowynapis: „Szczęśliwego Nowego Roku życzą Huncwoci!”

-Super… - mruknęłam z zachwytem.

-Wszystkiego najlepszego, Lily – Rogacz przysunął się bliżej.

-Wszystkiego najlepszego, James – odparłam z uśmiechem i spojrzałam mu w oczy.

Byłbardzo blisko. Za blisko. Czułam na sobie jego oddech. Powoli przysuwał swojątwarz do mojej. Serce zaczęło mi bić mocniej, a w brzuchu poczułam jakbylatające motyle. Chłopak patrzył to w moje oczy, to na usta. W końcu to sięstało. Pocałował mnie. Na początku lekko, jakby się bał, że mu ucieknę.Odwzajemniłam pocałunek. Potter złapał mnie w talii, a ja objęłam go za szyję.James całował coraz namiętniej, ale zarazem delikatnie. Po moim ciele przyszłydreszcze. Za nich nie chciałam tego przerywać. Rogacz sprawiał, że odpływałam…Przyssaliśmy się do siebie. Czułam się wspaniale.

            Kto by pomyślał, że tak właśnierozpocznie się nowy rok?

 

***

 

*- imiona te spodobały mi się najbardziej spośród Waszych propozycji, jednak wkońcu wybrałam Dott. :) Powinno być przez jedno ‘t’ i po angielsku oznaczałobywłaśnie ‘kropka’, ale przez dwa jest lepiej. Myślę, że dodam tam coś jeszcze,ale o tym później. :) Bardzo dziękuję Christinie za wymyślenie imienia :) Innepropozycje również były bardzo fajne :)

 

 

 

Uff,jest notka. Udało się ją wreszcie dodać. Miała być w niedzielę, i byłaby, gdybynie… Pewne problemy. Nie będę wnikać w szczegóły, ale chyba jest już lepiej.

Codo notki to chyba Was zadowoli choć trochę. :) Mam taką nadzieję. ;]

Pozdro!