(Nie) Zwykły dzień

- Lily, wstawaj w tej chwili!

- …

- No wstawaj!

- …

- Lilka, natychmiast wstawaj!

- Eee… co?

- WSTAWAJ!!!!!!! – krzyknęła Ann.

- Zaraz… - chciałam jeszcze trochę poleżeć.

Ann zdjęła po prostu ze mnie kołdrę.

- Oddawaj to!!! – wrzasnęłam i wstałam.

- Ooo, a jednak  – powiedziała rozbawiona i oddała mi kołdrę.

 Prychnęłam. Rozejrzałam się po pokoju. Ann próbowała teraz obudzić Dorcas. Ja w tym czasie zajęłam kolejkę do łazienki. Po kilkunastu minutach wyszła z niej Katie. Po wykonaniu wszystkich porannych czynności wyszłam.

W drodze do Wielkiej Sali powiedziałam:

- Jak myślicie, jak zareaguje Snape, gdy usłyszy przeprosiny Jamesa?

- Pewnie będzie się spodziewał ataku – powiedziała Ann.

- A ja myślę, że mu nie uwierzy. Pewnie pomyśli, że to jakiś żart – rzekła Katie.

- A ty Dorcas? – spytałam przyjaciółkę, która była chyba myślami w innym świecie.

- …

- Dorcas?!

- …

- DORCAS!!!

- Co? – inteligenta odpowiedź.

- Co się z tobą dzieje? O czym ty w ogóle myślisz?

- Aaa, o Syriuszu. Wspominam naszą ostatnią randkę… - i znowu się rozmarzyła.

Żadna nowość. Tą randkę opowiadała nam już chyba z dziesięć razy. Doszłyśmy do Wielkiej Sali w milczeniu. Huncwoci już tam byli. Podeszłyśmy i usiadłyśmy koło nich (mi przypadło siedzieć na przeciwko Jamesa).

- James, nie zapomniałeś o czymś? – spytałam.

- Eee… nie…

- Na pewno?

- Nie…

- A nie przypominasz sobie, że ktoś miał dzisiaj przeprosić Snape’a?

- A kto? – udawał głupka.

- Nie udawaj głupiego. Ty. Miałeś go dzisiaj przeprosić.

- A muszę?

- Tak.

- Teraz?

- TAK.

- Robię to tylko dla ciebie, Lily – powiedział i poszedł w stronę stołu Ślizgonów.

Mówił coś do Snape’a a on patrzył na niego zdziwiony. Potem Snape odszedł. James wzruszył tylko ramionami i wrócił do nas.

- No i co?

- Nic.

- Jak nic?

- Normalnie. Przeprosiłem, ale on mi nie uwierzył i poszedł.

- Przynajmniej próbowałeś...

Śniadanie dalej minęło szybko. Później poszliśmy na zielarstwo, potem na zaklęcia a później na transmutację. Gdy zabrzmiał dzwonek ogłaszający koniec lekcji podeszłyśmy do profesor McGonagall i ja zapytałam:

- Pani profesor, czy podczas tego występu na zakończenie Tygodnia Mugola będziemy śpiewać do mikrofonu czy nie?

- Nie. Rzucimy na was zaklęcie Sonorus. Będzie was dobrze słychać.

- Dobrze. Dziękujemy – i oddaliłyśmy się.

Musiałyśmy o to zapytać, ponieważ trzeba było na próbach śpiewać tak jak na występie. Po lekcjach poszłyśmy na obiad a potem do Pokoju Wspólnego. Odrobiłyśmy zadanie z zaklęć i zaczęłyśmy uczyć się na pamięć tej piosenki. Oczywiście nie pokazałyśmy chłopakom czego się uczymy. Ja miałam najtrudniej. Nie dość, że miałam najwięcej tekstu do zapamiętania to jeszcze James ciągle się we mnie wpatrywał, co mnie rozpraszało.

- James, czemu się tak na mnie gapisz?

- Bo jesteś piękna – odpowiedział i nadal się we mnie wpatrywał.

Stwierdziłam, że najlepiej będzie jak nie będę zwracać na niego uwagę. W ciągu godziny zapamiętałam cały tekst. Dziewczynom też to się udało. Potem odrobiłyśmy jeszcze zadanie domowe z transmutacji i historii magii. Później poszliśmy do Wielkiej Sali na kolację, a po posiłku do Pokoju Wspólnego. czekała nas jeszcze astronomia, która na szczęście minęła dość szybko. Po lekcji wróciłyśmy do dormitorium, każda umyła się i przebrała i poszła spać. Szybko zasnęłam.

***

No i jest notka. Mi się nie podoba, jest krótka i nudna. Obiecuję, że następna będzie już ciekawsza. I proszę Was o komenty. Fajnie by było gdyby pod tą notką znalazło się ich chociaż 10. Pozdrawiam wszystkich czytających i komentujących. :)

Niespodzianka, mini pojedynek i pierwsza próba

     Dzisiaj na szczęście obudziłam się wcześnie. Pobudziłam dziewczyny i wpadłam do łazienki. Po jakiś trzydziestu minutach wyszłam już uszykowana.  Gdy wszystkie byłyśmy gotowe, zeszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Kiedy drzwi się otworzyły byłyśmy strasznie zdziwione. Na pierwszym planie zobaczyłyśmy wielki, czerwony napis: 

 

DLA NAJPIĘKNIEJSZYCH DZIEWCZYN W HOGWARCIE: LILY EVANS, DORCAS MEADOWES I ANN MAKRON.

HUNCWOCI

Byłam zbyt zdziwiona żeby coś powiedzieć. Huncwoci już dawno przestali robić takie rzeczy. Przyznam jednak, że to miłe. 

- Wspaniałe prawda? – westchnęła Dorcas.

- Tak… - przytaknęłam.

- Lily, nie wierzę. Zawsze byłaś przeciwna takim rzeczom – powiedziała Dori.

- To chyba właśnie się to zmieniło – rzekłam.

Nie wiem czemu, ale podobało mi się to. Może gdy zmieniłam swoje nastawienie do Jamesa zmienił się mój pogląd na wybryki Huncwotów. Usiadłyśmy przy stole i zaczęłyśmy jeść śniadanie. Po kilku minutach przyszli sprawcy tego napisu i dosiedli się do nas.

- Podoba ci się napis, kotku? – spytał Syriusz Dorcas.

- Nawet nie wiesz jak bardzo… - powiedziała i pocałowała go.

- A tobie się podoba? – zapytał mnie szeptem James.

- Bardzo… Dzięki – powiedziałam i uśmiechnęłam się.

James też się uśmiechnął. Resztę śniadania zjedliśmy już nic nie mówiąc. Zaraz po posiłku poszliśmy na lekcje, które minęły dość szybko. Potem, osobno, poszliśmy do Pokoju Wspólnego z zamiarem odrobienia zadań domowych. Odrobiłyśmy zaledwie pół zadania z historii magii, kiedy weszli Huncwoci mówiąc bardzo głośno:

- No nie Rogacz, nie wiem jak ty to robisz. Żadna z tobą jeszcze nie wygrała – nawijał Syriusz.

- Czy możecie się zamknąć?! Próbujemy się skupić. – powiedziałam ze złością.

- A może ty Lily staniesz ze mną do pojedynku? – spytał James z błyskiem w oczach.

- Że niby co?

- Czy chcesz przeprowadzić ze mną mały pojedynek. Patrzymy sobie w oczy. Ten kto dłużej wytrzyma dostaje jakąś nagrodę – wyjaśnił.

- Chyba śnisz. Nie mam czasu na takie głupoty.

- No proszę – zrobił te swoje oczka, przy których zawsze wymiękam.

 Spojrzałam na przyjaciółki. Pokiwały głową na znak żebym się zgodziła.  

- No dobra… - powiedziałam zrezygnowana.

- OK, więc jeśli ja wygram to się ze mną umówisz – rzekł James.

- W życiu!

- Będziesz musiała – powiedział zadowolony.

- No dobra – powiedziałam ze złością. – Ale jeśli ja wygram to będziesz musiał podejść do Snape’a i przeprosić go za wszystko co mu zrobiłeś. W Wielkiej Sali - teraz to ja go zdołowałam.

Był niezadowolony, ale powiedział:

- Na to nie licz. I tak wygram i się ze mną umówisz.

- Jeszcze zobaczymy.

Stanęliśmy naprzeciwko siebie i spojrzeliśmy sobie prosto w oczy. Syriusz mierzył nam czas. Patrzyłam w te piękne, orzechowe oczy i wymiękałam… STOP! Nie mogę się rozmarzyć, bo wtedy będę musiała się z nim umówić. Próbowałam swoimi oczyma zrobić coś żeby rozśmieszyć Jamesa, ale nic mi się nie udało zrobić. Po jakiejś minucie patrzenia sobie oczy James wymiękł. 

- Nie no, ja nie mogę. Ona ma jakiś dziwny wzrok – powiedział.

- No widzisz. A teraz musisz iść przeprosić Snape’a – powiedziałam z satysfakcją .

- A mogę to zrobić jutro? – poprosił.

- Niech ci będzie – zgodziłam się.

Wróciliśmy do robienia lekcji.

Za dziesiąć szósta wieczorem poszliśmy na kolację. Do dormitorium wróciłyśmy pół godziny później. Miałyśmy jeszcze trochę czasu do próby. W tym czasie ogarnęłyśmy trochę nasz pokój. Przyznam, że było trochę roboty. Równo o 19:00 przyszły dziewczyny z drugiego roku. Można by pomyśleć że czekały pod drzwiami na odpowiedni moment.

- Cześć. To co, zaczynamy? - spytała na wstępie Laura.

- Cześć. Tak, zaczynamy. – odpowiedziała jej Ann,

Puściłam piosenkę. Po przesłuchaniu jej Laura powiedziała:

- Całkiem fajna.

- I ruchliwa – dodała Maggie.

- Kto ją będzie śpiewał? – zapytała Sara.

- W większości Lily, ale my też będziemy trochę śpiewać. Wy tylko tańczycie – poinformowała je Dorcas.

- Aha.

- OK, no to wy tańczycie – Katie zwróciła się do drugoklasistek – a my śpiewamy. Pasuje wam?

- Tak - odpowiedziały zgodnie.

- To my się do następnej próby postaramy się nauczyć tego tekstu na pamięć. – powiedziała Dorcas.

- OK, to teraz choreografia.

Zaczęłyśmy wymyślać różne rzeczy i nawet nam coś wyszło. Próba skończyła się o wpół do dziesiątej. Dziewczyny jeszcze rozmawiały trochę, lecz ja byłam strasznie śpiąca. Umyłam się przebrałam w piżamkę i wskoczyłam do łóżka. Chciałam rano wstać na czas, żeby zobaczyć jak James przeprasza Snape’a. Zasnęłam bardzo szybko.

***

Chciałabym Was prosić o głosowanie na mnie w konkursie na http://tysiasuper.blog.onet.pl/ , mam numer 8. Nie mam pojęcia kiedy będzie następna notka. Pozdro dla Sami i Domeny.

Decyzje

- Lily, wstawaj szybko. Jesteśmy już spóźnione. – mówiła Katie.

Wstałam natychmiast.

- Jak to?

- Normalnie. Po prostu zaspałyśmy.

- No świetnie – mruknęłam

 Ann była w łazience a Dorcas jeszcze spała. Katie ją obudziła. Jako jedyna była już gotowa. Szybko zajęłam kolejkę do łazienki.

- Ann, wyłaź szybko! – krzyknęłam

- Jeszcze chwilka! – odkrzyknęła

Po jakiś dziesięciu minutach Ann wyszła i ja zajęłam łazienkę. Wszystkie poranne czynności wykonałam w mega szybkim tempie. Gdy byłam w trakcie zakładania szkolnego mundurku, usłyszałam wołanie Dorcas:

- Lily, streszczaj się!

- Poczekaj chwilę!

Szybko dokończyłam ubieranie się, uczesałam się byle jak i wyszłam.

- No nareszcie… - mruknęła Dorcas i zajęła łazienkę. Ann i Katie siedziały na moim łóżku.

- Nareszcie. – powiedziała Katie

- Teraz tylko trzeba czekać pół godziny na Dorcas – westchnęła Ann

Po dwudziestu minutach czekania podeszłam do drzwi łazienki i krzyknęłam:

- Dorcas, jeśli chcesz iść z nami na lekcje to się pośpiesz!

- Chwilka! Dajcie mi jeszcze 5 minut!

- Dobra, 5 minut i ani sekundy dłużej!

Usiadłam na łóżku i zaczęłam liczyć czas Dorcas. O dziwo, wyszła po 4 minutach i 48 sekundach.

- Mogłaś jeszcze siedzieć 12 sekund. – poinformowałam ją

Dorcas roześmiała się.

- OK, chodźmy a raczej biegnijmy na eliksiry – powiedziała Ann.

Tak więc udałyśmy się do lochów na eliksiry.

- Przepraszamy za spóźnienie - powiedziała na wstępnie Ann.

- Ooo, widzę, że wreszcie raczyłyście przyjść. – zakpiła profesor Kolmy. Była opiekunką Slytherinu i nie za bardzo lubiła Gryfonów.

- My…

- Nie chcę słuchać żadnych wyjaśnień. Spóźniłyście się i kropka. Odejmuję 10 punktów Gryffindorowi za każdą z was.

- Ale…

- Panno Meadowes, proszę nie pogarszać swojej sytuacji. A teraz proszę usiąść na swoich miejscach i zabrać się za przygotowywanie Eliksiru Wyostrzającego Poczucie Humoru.

„Wredna baba” pomyślałam „Spóźniłyśmy się zaledwie 15 minut a ta już odjęła nam punkty.”

Usiadłam na miejscu, wypakowałam potrzebne składniki i wzięłam się do robienia eliksiru. Pod koniec lekcji profesor Kolmy oznajmiła:

- Zostawcie próbki swojego eliksiru podpisanie imieniem i nazwiskiem, żebym mogła go sprawdzić i ocenić.

Wlałam trochę eliksiru do kryształowej fiolki i podpisałam: Lilyanne Evans i zaniosłam na biurko profesorki. Podczas drogi na zielarstwo dołączyli się do nas Huncwoci.

- Zaspałyście? – zapytał żywo James.

- Yhy… - przytaknęłam.

- Wredne z niej babsko, nie? Odjęła wam punkty za 15 minut spóźnienia – powiedział Syriusz.

Chłopcy przez całą drogę złośliwie obgadywali profesor Kolmy, lecz ja w tym nie uczestniczyłam. Na zielarstwie przerobiliśmy czyrakobulwy. Później poszliśmy na obiad. Po obiadzie rozdzieliliśmy się. My, dziewczyny, poszłyśmy do dormitorium a chłopcy gdzieś tam. Postanowiłyśmy, że teraz omówimy cały występ.

- No to jak? Która będzie śpiewać? – spytała Ann

- Może najpierw posłuchamy piosenkę? – zaproponowała Katie.

- OK. Zajmiesz się tym Lily?

- Tak.

Podeszłam do stolika, na którym leżała wieża, włożyłam płytę i nacisnęłam play. Piosenka się zaczęła.

                          What an amazing time

                             What a family

                        How did the years go by

                           Now it`s only me…

 Kiedy się skończyła Dorcas powiedziała:

- Całkiem fajna…

- No tak, ale kto ją będzie śpiewał? – dopytywała się Ann

- Może się podzielimy? – zaproponowałam.

- Dobra, ale kto będzie śpiewał większą część? – zapytała Ann.

- Ty Lily. Masz najlepszy głos z nas wszystkich. – Dorcas zwróciła się do mnie.

„No świetnie, mam zaśpiewać przed całą szkołą."  pomyślałam.

- Ja jestem za. A ty Ann? – rzekła Katie.

- Ja też.

- A ty Lily?

- Ech… no dobra. – zgodziłam się.

- No to jedna rzecz omówiona. Teraz druga. Czy bierzemy jakieś młodsze dziewczyny? – spytała Dor.

- Hmmm… Czemu nie? Ale z którego roku? – powiedziała Ann.

- Na pewno nie z czwartego. One by się za bardzo rządziły. – powiedziałam szybko

- Tak… I ty Lily chyba jednej nie darzysz zbyt wielką sympatią? – rzekła Dorcas z uśmieszkiem.

To prawda. Caroline Nelson… Dobrze pamiętam naszą kłótnię. Wpadła w tamtym roku do naszego dormitorium i wykrzyczała, że Potter w połowie randki z nią powiedział, ze JA jestem piękna… a nie ona. Ale była wściekła...

Uśmiechnęłam się tylko.

- To z którego? Może z trzeciego?

- Nie… One też mogą się rządzić.

- Czyli został nam pierwszy i drugi.

- Może drugi? Pierwszy raczej nie, są zbyt nieśmiałe. Nie chciałyby nic robić. – powiedziała Katie.

- No to drugi. Zgadzacie się?

- Tak.

- No to postanowione. Teraz tylko ile ich bierzemy? – zapytała Dorcas

- Profesor McGonagall mówiła, że możemy maksymalnie wziąć trzy

- No to weźmiemy trzy, OK?

- Dobra, ale jeśli się nie zgodzą?

- Zgodzą – miałam przynajmniej taką nadzieję.

- Dobra, a ile razy w tygodniu będą próby? – spytała Katie

- Może cztery? - zaproponowała Dorcas.

- Tak żebyśmy miały trochę wolnego.

- Cztery mogą być. A w jakie dni?

- Weekendy… Może poniedziałek… i środa – powiedziałam przypominając sobie plan zajęć.

- OK a teraz chodźmy do nich.

 Wyszłyśmy z naszego dormitorium i skierowałyśmy się w stonę dormitorium drugiego roku. Zapukałyśmy. Odpowiedział nam głos „Proszę!” i weszłyśmy.

- Cześć – przywitałyśmy się.

- Cześć – odpowiedziały lekko zdziwione.

- Przyszłyśmy się spytać czy nie chciałybyście razem z nami wystąpić na tym zakończeniu Tygodnia Mugola? – powiedziałam.

- Jasne, że tak! - zgodziły się.

Nagle z łazienki wyszła jakaś inna dziewczyna i zakpiła:

- Ooo, widzę, ze będziecie tańczyć… Brawo – i wyszła.

- Nie przejmujcie się nią. Ona i jej przyjaciółka Mary takie są. A ile dziewczyn może tańczyć?

- Trzy - odpowiedziała Dorcas.

- To świetnie. My nadajemy się idealnie. A tak a`propos ja jestem Laura Samphson, a to moje przyjaciółki Sara i Maggie.

- Ja jestem Lily Evans to jest Dorcas Meadowes, Ann Makron  i Katie Fliegly.

- To za tobą tak szaleje James Potter?

- Niestety…

- Czemu? Ja bym się cieszyła gdyby za mną latał taki przystojniak.

- Chętnie się zamienię – mruknęłam.

Wyjaśniłyśmy im wszystko co same ustaliłyśmy.

- A i próby będą się odbywać w naszym dormitorium. Wiecie gdzie to jest?

- Tak.

- Dobra. To do zobaczenia jutro o dziewiętnastej.

- To cześć.

Gdy byłyśmy już w swoi dormitorium powiedziałam:

- Całkiem miłe, nie?

- Są spoko - rzekła Dorcas.

- OK, to teraz chodźmy na kolację.

Na kolacji nie było chłopaków. Na pewno coś znowu knują... Po kolacji w Pokoju Wspólnym odrabiałyśmy zadania domowe gdzieś do dwudziestej trzeciej. Potem poszłyśmy do naszego dormitorium, umyłyśmy się, przebrałyśmy w piżamkę. I poszłyśmy spać. Zasnęłam bardzo szybko.

***

Ta notka jest dedykowana wszystkim osobom, które dały mi pozytywnego komenta czyli dla: Mani, AGI1, Sami, Mychy89, Dani, Princess Diary i dla loopki (chyba mogę tak na Ciebie mówić?). Do Domeny: niestety nie znam hitów lat 70 więc dałam teraźniejszy hit. Wszystkie piosenki które tutaj będą umieszczone to będą raczej hity 2005 i 2006 roku . Zaraz dodam wszystkich do linków. To tyle. Papa

Wybór piosenki

     Obudziłam się dość wcześnie, pewnie z powodu nerwów. Dzisiaj miała być wybrana piosnka, do której mamy zatańczyć albo zaśpiewać (lub to i to). Jakoś to będzie... Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Wykonałam wszystkie poranne czynności, ubrałam się, uczesałam i wyszłam. Dziewczyny jeszcze spały więc trzeba było je obudzić. Najpierw Katie. Wstała prawie natychmiast i zajęła łazienkę. Zaczęłam budzić Ann. Po jakiś pięciu minutach wstała i pomogła mi pomogła mi budzić Dorcas. Budziłyśmy ją jakieś dziesięć minut, ale nie wstała. - To na nic – powiedziałam zrezygnowana.

Nagle Ann wpadła na świetny pomysł. 

- Dorcas, przyszedł Syriusz! – krzyknęła.

Dorcas natychmiast wstała. My wybuchnęłyśmy śmiechem. 

- I z czego się tak śmiejecie? Dobrze wyglądam? Gdzie jest Syriusz?

My śmiałyśmy się jeszcze głośniej.

- Haha… Powiedziałam to … tylko po to… żebyś wstała – wyjaśniła Ann śmiejąc się. 

Dorcas była zła jak osa. Wściekła poszła do łazienki, którą zwolniła Katie.

- Z czego się tak śmiejecie? – zapytała Katie.  

- Później… Ci… powiemy…. Haha...

Po jakiś trzydziestu minutach Dor wyszła z łazieniki, którą zaraz zajęła Ann. O ósmej piętnaście wyszłyśmy z dormitorium lekko podenerwowane. W Wielkiej Sali byli już Huncwoci.

- Jak się czujecie? – spytał Remus.

- Jakoś – odpowiedziała Ann.

Nagle dyrektor wstał i zaczął:

- Chciałbym prosić, żeby dziewczęta z V, VI i VII roku każdego domu, po śniadaniu zebrały się w małej komnacie obok Wielkiej Sali. Zostanie tam dokonany wybór piosenki. Wszyscy uczniowie są zwolnieni z pierwszej lekcji.

   Spojrzałam zdenerwowana na przyjaciółki. One też się denerwowały. Nie byłyśmy jedyne. Inne dziewczyny też takie były.

- Nie denerwujcie się tak. Dzięki temu nie mamy jednej lekcji zaklęć. – rzekł James.

- Och, zamknij się – warknęłam.

Chłopcy chyba wyczuli, że nie mamy dobrego humoru więc nie mówili już nic więcej. Gdy odchodziłyśmy do komnaty obok Wielkiej Sali powiedzieli tylko „Powodzenia!”. W komnacie, gdy już wszyscy się zebrali, profesor McGonagall powiedziała:

- Są tu trzy pudełeczka – wskazała na nie – i w każdym znajdują się po cztery karteczki. Na każdej z tych kartek znajduje się tytuł piosenki, którą macie zaśpiewać. Trochę tańcu też jest mile widziane, zwłaszcza jak piosenka jest ruchliwa, ale głównie chodzi o śpiewanie. No więc, który rok pierwszy losuje?

- Zaczniemy od siódmego – rzekł Dumbledore.

- Dziewczynki, proszę wybierzcie jedną osobę, która będzie losowała. – poleciła McGonagall.

- Która będzie losować? – spytała Dorcas.

- Lily – odpowiedziały razem Ann i Katie.

- Czemu ja?

- Bo tak.

Prychnęłam.

- Jak wylosuję coś głupiego wińcie za to siebie. – upomniałam je.

Losowała teraz Amy Parker, dziewczyna z Gryffindoru, po niej jakaś Puchonka, później Mandy Smit z Ravenclawu a na końcu jakaś nieznana mi Ślizgonka. Teraz przyszedł czas na szósty rok. Dziewczyny po jednej z każdego domu podchodziły kolejno i brały po jednej karteczce z pudełka z liczbą 6. Pierwsza Gryfonka, Samantha Spinnet, potem Puchonka, ma na imię Kelly, była kiedyś dziewczyną Pottera, po niej jakaś Krukonka a na końcu Patricia Crow ze Slytherinu.

- Teraz nasza kolej – szepnęła Katie.

- Trzymajcie za mnie kciuki – powiedziałam i poszłam w stroną pudełeczka z liczbą 5. Z zamkniętymi oczami wylosowałam karteczkę i odeszłam w stronę przyjaciółek. Nic nie mówiąc patrzyłam jak kolejne dziewczyny losują. Kiedy wszystkie coś wylosowały, profesor McGonagall rzekła:

- Będziecie ćwiczyć w swoich dormitoriach. Dostaniecie teksy piosenek; wieżę stereo oraz płytę na której znajduje się utwór, który wylosowałyście. Wygra najlepszy zespół z każdego roku. Oceniać będziemy my oraz uczniowie. Pod uwagę będziemy brali śpiewanie, strój a na końcu taniec. Jeśli macie jakąś ruchliwą piosenkę ułóżcie jakąś choreografię. I pamiętajcie: nikt nie powinien znać tytułu waszej piosenki ani wykonawcy. I jeszcze jedno: jeśli piosenkę śpiewa jedna osoba wy możecie to zmienić. Może śpiewać każda z was. Możecie też, jeśli chcecie, wziąć do występu kilka dziewcząt z młodszych klas. Maksymalnie trzy. To wszystko. Są jakieś pytania?

Odpowiedziało jej milczenie..

- Dobrze. Możecie teraz zobaczyć co wylosowałyście.

Rozwinęłam karteczkę i ujrzałam:

Tytuł: What You Waiting For

Wykonawca: Gwen Stefani

Pokazałam to dziewczynom. Po ich minach poznałam, że nie znają takiej piosenki.

- Lily, znasz to? – zapytała mnie Ann.

- Tak.

- Uff, całe szczęście.

- Proszę, powiedzcie teraz panu Filchowi tytuł piosenki którą wylosowałyście. Już on się zajmie dostarczeniem do waszych pokoi potrzebnych rzeczy. Podeszłam do Filcha i powiedziałam mu tytuł, rok oraz dom z którego jestem a on mruknął tylko „dobrze”

- No, a teraz biegiem na lekcje! – poleciła McGonagall.

Po wyjściu z komnaty zobaczyłyśmy czekających na nas Huncwotów.

- No i jak było? – spytał James.

- Dobrze… - odpowiedziałam mu.

- Jaką macie piosenkę? – zapytał Syriusz.

- Tego to już nie możemy wam powiedzieć – rzekła Dorcas.

- Nawet mi nie powiesz?

- Nie.

- Może chodźmy lepiej na zaklęcia? – przerwał im James

    Zaklęcia minęły dość szybko natomiast dwie lekcje historii magii strasznie się wlokły. Nawet nie pamiętam o czym był wykład. Później było wróżbiarstwo. Po wróżbiarstwie w siódemkę (James poszedł na mugoloznawstwo) poszliśmy do Pokoju Wspólnego. Po kilkunastu minutach reszta Huncwotów gdzieś poszła. Syriusz chciał wziąć ze sobą Dorcas, ale ta nie chciała z nim iść. Posiedziałyśmy trochę i pogadałyśmy o piosence przez gdy nagle do Pokoju Wspólnego wpadł James cały w skowronkach. Zobaczył mnie i od razu do mnie podszedł.

- Lily, jesteś cudowna! Dzięki tobie dostałem P z mugoloznawstwa!

- Świetne – rzekłam z uśmiechem.

- Dzięki.

- Nie ma za co.

- Ależ jest. Jeszcze raz dzięki – powiedział i również gdzieś poszedł.

Dziewczyny patrzyły na mnie zdziwione.

- No co?

- Nic… tylko pomogłaś Jamesowi w odrobieniu zadania. Gdzie to zapisać?

- Ja tylko zeszłam do Pokoju Wspólnego a on tam był i mu pomogłam. Nic więcej. – próbowałam się wykręcić.

- TYLKO mu pomagałaś?

- No… tak.

- I nic więcej?

- No dobra, powiem wam – poddałam się i opowiedziałam im wszystko.

- Mogłaś się zgodzić! – wykrzyknęła Ann po wysłuchaniu do końca mojej opowieści

- Na co?

- No zostać jego dziewczyną!

- Jeszcze czego? Ja go nie kocham – powiedziałam ze złością.

- JESZCZE go nie kochasz – rzekła Dorcas.

Rzuciłam jej piorunujące spojrzenie.

- Dobra dziewczyny, dajmy jej już spokój i chodźmy zobaczyć tekst tej piosenki. – powiedziała Katie

W naszym dormitorium leżała wieża stereo, tekst piosenki oraz płyta.

- Dobra, dzisiaj dajemy sobie spokój z nią a dopiero jutro zaczynamy przygotowania, OK? – zaproponowała Dorcas po zapoznaniu się z tekstem.

- OK – zgodziłyśmy się.

Potem poszłyśmy na obiad a po obiedzie przez dwie godziny odrabiałyśmy zadania domowe. Huncwoci wyciągnęli nas na godzinny spacer po błoniach. Potem wróciliśmy na kolację i dalej kończyłyśmy zadania. Około dwudziestej trzeciej poszłyśmy do dormitorium. Każda z nas umyła się, przebrała i poszła spać. Zasnęłam prawie natychmiast.

***

Notka już jest. Jest chyba długa :). Jeśli są jakieś literówki to przepraszam. Następna będzie chyba w środę. Nie jestem tego pewna. To tyle. Pozdro :)

Ogłoszenie 4

Hej. Mam parę rzeczy do zakomunikowanie, więc: Po pierwsze: nowa notka będzie (chyba) jutro. 1/3 notki jest już gotowa. :)

Po drugie: do moniki: wyraz "około" pojawił się w ostatniej notce 3 razy a Ty piszesz że ciągle się pojawia. Może dla Ciebie "ciągle" to 3 razy... Sama już nie wiem...

Po trzecie: do Anianki: Nie brakuje mi weny. Po prostu ta ostatnia notka była w części pisana w autobusie więc nie mogłam jej tak dobrze dopracować. W mojej wyobraźni wyglądała odrobinę inaczej.

Po czwarte: mam teraz mniej czasu na kompa, więc notki mogą pojawiać się rzadziej. Nic na to nie poradzę.

To tyle z ogłoszeń. Pozdrawiam wszystkich. :)

Rozmowa i pocałunek

     Dni mijały… Nastał październik. Robiło się coraz zimniej. Zaczął padać deszcz. W szkole było wszystko dobrze. Dorcas była szczęśliwa z Syriuszem a między Ann i Remusem coś zaiskrzyło. James zachowywał się porządnie, prawie wcale nie dręczył Snape’a (chociaż parę razy mu się to zdarzyło). Był dzisiaj trzeci październik. Znaczyło to, że jutro zostanie wybrana piosenka. Trochę się denerwowałam. Chyba z tych nerwów nie mogłam zasnąć. Postanowiłam, że zejdę do Pokoju Wspólnego. Pewnie nikogo tam nie będzie bo jest dwunasta w nocy, ale posiedzę tam trochę i popatrzę w płomienie.

 

***

Gdy zeszłam do Pokoju Wspólnego odkryłam, że pomyliłam się. Przy kominku jednak ktoś siedział. Podeszłam bliżej i zobaczyłam Jamesa Pottera odrabiającego zadanie domowe.

- Cześć – powiedziałam i usiadłam koło niego.

- O… Hej Lily. Dlaczego nie śpisz?

- Nie mogę zasnąć. A ty?

- Muszę odrobić na jutro zadanie z mugoloznawstwa.

James zapisał się w trzeciej klasie na mugoloznawstwo, ponieważ „chce lepiej poznać świat mojej ukochanej” – tak mówił.

- Na jaki temat?

- "Dlaczego komputer w świecie mugoli jest tak często w domu?"

- Kiedy profesor Ekmor wam to zadała?

- Tydzień temu.

- I ty bierzesz się za to dopiero dzisiaj w nocy?

- Eee… No tak.

Pokręciłam głową z politowaniem.  

- Wiesz już co masz napisać? – spytałam.

- Nie.

- Jak to nie? W książce nic nie ma?

- Nie ma. Profesor Ekmor powiedziała, że żeby poprawnie wykonać to zadanie trzeba skorzystać z biblioteki.

- I ty, ponieważ wcześniej nie poszedłeś do biblioteki, nie wiesz jak masz to napisać?

James kiwnął głową. Zrobiło mi się go trochę szkoda. Musiałam mu pomóc.

- Daj mi to – rozkazałam.

- Po co?

- Napiszę to dla ciebie.

- Dzięki. Jesteś kochana. – powiedział z uśmiechem.

Tak więc zaczęłam mu to pisać. James wpatrywał się we mnie niczym obrazek. Po jakiś dziesięciu minutach objął mnie w pasie. Nie protestowałam. Było mi dobrze. Skończyłam po około godzinie.

- OK, gotowe. Teraz to przepisz.

James wziął wypracowanie napisane przeze mnie i przeczytał je.

- Liluś, to jest świetne. Dzięki.

- Nie ma za co.

- Jak to nie ma? Gdyby nie ty to dostałbym szlaban.

- Mam nadzieję, że dostaniesz z tego dobrą ocenę.

- Ja też.

- A teraz przepisuj to.

- Dobrze, dobrze. Już przepisuję.

Przepisywanie zajęło mu około dwudziestu minut. Gdy skończył, spytał:

- Denerwujesz się przed wyborem piosenki?

- Trochę.

- Nie martw się, na pewno wszystko dobrze wam pójdzie.

- Mam taką nadzieję…

Pogadaliśmy jeszcze trochę o innych sprawach.

- Dobra James. Ja już muszę iść.

- OK.

Wstałam a James za mną. Przeszłam kilka kroków w stronę dormitorium, gdy James nagle złapał mnie za rękę.

- Lily…

- O co chodzi?

Nie odpowiedział.

- Co…?

Nie zdążyłam dokończyć bo James przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Znowu poczułam smak jego ust, jego ciepło. Całował powoli, delikatnie, czule… Pocałunek trwał około dwudziestu sekund. Odkleiłam się od niego.

- James…

- Ciii… Nic nie mów. – szepnął i znowu mnie pocałował. Tym razem pocałunek trwał krócej. Odepchnęłam go lekko. Popatrzył na mnie ze zdziwieniem.

- Czemu to przerwałaś?

- Bo nie jestem twoją dziewczyną, którą możesz całować kiedy chcesz.

- A chcesz nią być? – zapytał z nadzieją w oczach.

- Nie – warknęłam i odwróciłam się w stronę mojego dormitorium. Po kilku krokach James zastawił mi drogę.

- Dobrze Liluś. Przepraszam. Proszę, nie gniewaj się na mnie.

Patrzył na mnie tymi ślicznymi, orzechowymi oczami… Wymiękłam.

- Dobrze, ale nie zrób tego więcej bez mojej zgody, OK?

- Dobrze Liluś.

- I nie mów do mnie Liluś – upomniałam go.

- Dobrze Lily.

- Dobra, teraz już naprawdę idę. Cześć.

- Pa.

Poszłam do dormitorium.

Położyłam się do łóżka. Natychmiast zmorzył mnie sen.

***

Notka już jest. Na szczęście wyrobiłam się dzisiaj. Jest chyba długa. Pozdrawiam wszystkich czytających tego bloga a w szczególności Magdę i Olcie-Aniołka. :)