Babskie pogaduszki

   Kiedy tylko wróciłam do dormitorium od razu zaczęły się pytania dziewczyn.

- Jak było?

- Dokąd poszliście?

- Opowiem wam wszystko później, teraz jestem wykończona – powiedziałam.

- Czyżby James cię tak wykończył? – zażartowała Dorcas.

Popatrzyłam na nią ze złością i bez słowa weszłam do łazienki. Po jakiś trzydziestu minutach wyszłam z niej gotowa do snu. Dziewczyny siedziały na łóżku Katie.

- Lily, prosimy… Opowiedz nam wszystko teraz… - poprosiła Ann.

- Nie… Jestem trochę zmęczona… Jutro, dobra? – odparłam.

- Obiecujesz? – spytała Dorcas.

- Tak a teraz idę spać. Dobranoc – po czym zasłoniłam kotary przy swoim łóżku i weszłam pod kołdrę.

Przed zaśnięciem myślałam o mojej randce z Jamesem. Nie wiedziałam, że Rogacz to taki romantyk. Było wspaniale. W takich rozmyślaniach zasnęłam.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Rano zostałam obudzona przez Dorcas. Ann czesała się a Katie była w łazience sądząc po zapalonym świetle. Spojrzałam na zegarek i wykrzyknęłam:

- Przecież jest szósta! Mogę spać jeszcze pół godziny!

- Nie ma mowy. Opowiesz nam w tym czasie swoją randkę – powiedziała Dorcas

- I to ze wszystkimi szczegółami – dodała Ann.

- Nie chce mi się teraz… Dajcie mi trochę poleżeć... – mruknęłam i ponownie zakopałam się w kołdrze.

- O nie Lily! Masz nam wszystko opowiedzieć! TERAZ – rzekła Katie, która waśnie wyszła z łazienki.

„Łazienka jest teraz wolna.” Pomyślałam. Znalazłam w tym szansę dla mnie. Szybko wstałam z łóżka. Dorcas chyba pomyślała, że się poddałam i opowiem im randkę, bo mruknęła „No nareszcie…” Ale ja nie miałam takiego zamiaru. Udałam się do łazienki i zamknęłam tam drzwi na klucz. Słyszałam jeszcze krzyki moich przyjaciółek, że jestem okropna, bo nie chcę im opowiedzieć randki. Przecież mogę to zrobić później. Uszykowałam się w niecałą godzinę, po czym wyszłam z łazienki. Jeszcze piętnaście minut do śniadania…    

   Dziewczyny siedziały koło siebie i patrzyły na mnie ze złością, ale zarazem też z ciekawością.

- Dobra, skoro tak bardzo chcecie wiedzieć to mam pewien pomysł. Urządzimy sobie dzisiaj babski wieczór. Trochę sobie pogadamy i w ogóle. – powiedziałam.

- No ok, ale czemu nie opowiesz nam tego teraz? – spytała Ann.

- Bo mi się nie chce, a poza tym zaraz śniadanie, więc się pośpieszcie – odparłam.

Po pięciu minutach wszystkie byłyśmy gotowe i ruszyłyśmy na śniadanie. Huncwoci siedzieli już w Wielkiej Sali i o czymś zawzięcie rozmawiali. Podeszłyśmy do nich. James zobaczył nas pierwszy i uśmiechnął się do mnie. Odwzajemniłam uśmiech.

Podczas śniadania nic nie mówiłam. Rogacz również. Lekcje minęły dość szybko. Po obiedzie wraz z dziewczynami odrobiłam zadania domowe na jutro. Skończyłyśmy przed kolacją. Z posiłku wyniosłyśmy trochę smakołyków. Chłopaki pytali po co nam to itp. Więc im powiedziałyśmy i zakazałyśmy wstępu do nas.

Następnie udałyśmy się do dormitorium.

- No to Lily mów! – zawołała Dorcas siadając na swoim łóżku.

Westchnęłam i zaczęłam im opowiadać moją randkę z Jamesem. Skończyłam po kilku minutach a dziewczyny wpatrywały się we mnie z wielkim rozczarowaniem.

- Lily, czy tobie ODBIŁO? – spytała Dorcas.

- O co ci chodzi?

- Byłaś na randce z Jamesem, tak?

- Tak.

- Kochasz go, tak?

- No tak...

- James chciał cię pocałować na pożegnanie, tak?

- Tak.

- A ty odwróciłaś głowę i powiedziałaś, że nie całujesz się na pierwszej randce!!! – zawołała Dorcas.

- Lily, odbiło ci? – dodała Ann.

- No ale to prawda…

- Lily, głupio postąpiłaś… - powiedziała powoli Katie.

- No i dobrze – burknęłam.

- Nie mówmy już o tym.

- OK. Ale tak ogólnie to James się postarał… - stwierdziła Ann.

- Jesteście razem? – zapytała mnie Katie.

Pokręciłam przecząco głową.

- Dlaczego nie?

- Nie zapytał mnie. A poza tym to nie wiem czy by coś z tego wyszło… - odparłam.

- Jak to? Przecież go kochasz…

Wzruszyłam ramionami.

- Nie rozmawiajmy już o tym. Lepiej powiedzcie co u was – powiedziałam.

Zaczęła Dorcas.

- Kiepsko… Niby jestem z Syriuszem, ale… Widujemy się tylko na lekcjach, na posiłkach ni i czasem w Pokoju Wspólnym… Nie pamiętam już kiedy ostatnio wyszliśmy gdzieś razem… - powiedziała smutnym głosem.

- Może nie ma czasu? – zasugerowała Katie.

- Ma, na pewno! Widziałam parę razy jak wieczorami gdzieś się wymykał…

- Dorcas, na pewno jest jakieś wyjaśnienie. Nie martw się – rzekłam.

- Porozmawiaj z nim to się wszystkiego dowiesz – poradziła Katie.

Dorcas pokiwała głową.

- A ty Ann?

- Jest w miarę ok tylko… Remus znika raz w miesiącu na parę dni. Mówi, że jeździ do chorej matki czy coś. Myślę jednak, że on nie mówi mi prawdy.

- Ty też się nie przejmuj. Jak chcesz to zapytam Jamesa co jest z Remusem – powiedziałam.

- Dzięki Lily – uśmiechnęła się Ann.

- No a ty Katie? Poznałaś kogoś?

Dziewczyna pokręciła przecząco głową.

- Nie ma tu nikogo fajnego… - stwierdziła.

- Jeszcze kogoś znajdziesz. Na pewno – powiedziała Dorcas.

   Gadałyśmy jeszcze ze dwie godziny na przeróżne tematy. Potem każda poszła się umyć i poszłyśmy spać. Zasnęłam bardzo szybko.

***

No nareszcie jest notka. Nie miałam weny i nie chciało mi się pisać. Jeszcze na dodatek szkoła. Nauczyciele wciąż informują nas o sprawdzianach i w ogóle. Teraz notki będą się pojawiać w weekendy. No chyba że znajdę czas i napiszę notę w ciągu tygodnia ale nic nie obiecuję. To tyle. Pozdrawiam!

Randka z Jamesem Potterem

   Wyszłam do Pokoju Wspólnego. James stał przy portrecie Grubej Damy. Gdy mnie zobaczył na jego twarz wstąpił uśmiech. Odwzajemniłam go i podeszłam do chłopaka.

- Lily… Wyglądasz pięknie… - powiedział James.

- Dzięki. Ty też nie najgorzej.

Rogacz miał na sobie jeansy i białą koszulę.

„Dobrze, że nie wziął krawata...” pomyślałam.

- Idziemy? – spytałam.

- Tak…

Wyszliśmy z Pokoju Wspólnego. Skręciliśmy w boczy korytarz kiedy zapytałam:

- James, dokąd idziemy?

- Zobaczysz… - odrzekł tajemniczo.

„Strasznie dużo się dowiedziałam…”

 Po chwili Rogacz powiedział:

- Zaczekaj tu.

Sam zaczął chodzić obok ściany. Za trzecim razem pokazały się jakiś drzwi.

- Pani przodem – powiedział wskazując mi otwarte przez niego drzwi.

Moim oczom ukazał się piękny pokój. Na środku stał stół i dwa krzesła. Była też kanapa dla dwojga i różne półki. Muzyka leciała jakby „z nikąd”. Wszystko wyglądało wspaniałe, ale byłam lekko zdziwiona.

- To Pokój Życzeń – wyjaśnił James.

- Wystarczy, że pomyślisz o jakimś miejscu a ten pokój się w nie zamieni.

Uśmiechnęłam się do niego w odpowiedzi. James odsunął jedno krzesła dla mnie. Kiedy usiadłam przysunął je. No nieźle… On sam usiadł na drugim. Trochę dziwnie się czułam. W końcu jestem po raz pierwszy na randce z Jamesem. Kto wie co on wymyśli?

- Na co masz ochotę? – zapytał Rogacz.

- Yyy… Może… Rosół…

Kiedy to powiedziałam tuż przede mną pojawił się talerz z rosołem. Spojrzałam na Jamesa pytającym wzrokiem.

- Przecież to Pokój Życzeń! – rzekł chłopak.

- No tak…

Rogacz „zamówił” sobie to samo co ja. Jedliśmy w ciszy. Nie wiedziałam co mam mówić, Rogacz chyba też. Trudno uwierzyć, że taki chłopak jak James Potter nie wie, co ma powiedzieć! Czyżbym ja go tak onieśmielała?  Wreszcie po kilku minutach zapytał:

- Podoba ci się?

- Tak… -  odparłam.

Podobało mi się tylko było trochę nudno. Ale nie narzekam. Rogacz po jakimś czasie wstał i podszedł do mnie. 

- Zatańczysz? – spytał.

Zgodziłam się.

Muzyka była akurat wolna. Chyba James właśnie tego sobie zażyczył. Podczas tańca przytuliłam się do niego, ale nie aż tak bardzo.

Nie no, nie lubię takiego milczenia!

- Dlaczego nic nie mówisz? – zapytałam chłopaka.

- Szczerze? – odpowiedział pytaniem.

Przytaknęłam głową.

- Onieśmielasz mnie. Wiele razy wyobrażałem sobie przebieg naszej randki a kiedy wreszcie się doczekałem, nie wiem co mam mówić.

Roześmiałam się lekko.

- Bardzo śmiesznie, naprawdę… - mruknął James.

Uśmiechnęłam się.

- Lily? – zaczął Rogacz kiedy siedzieliśmy na tej kanapie przy ścianie

- Tak?

- Dlaczego wcześniej nie mogliśmy zacząć żyć z zgodzie? – zapytał szybko.

- Wiesz… Mogliśmy… Chyba… Tylko to twoje zachowanie… Strasznie mnie wkurzało…

- Mogłaś mi to przecież wcześniej powiedzieć.

Westchnęłam po czym rzekłam:

- James, mówiłam ci to chyba z tysiąc razy… A raczej krzyczałam…

Teraz James się roześmiał.

- Pamiętasz ja zmieniliśmy kolor włosów McGonagall? – spytał chłopak.

Na samą myśl o tym wybryku Huncwotów zaczęłam się śmiać. Rogacz tak samo.

- Chodziła tak chyba pół dnia… Póki jej Dumbledore nie powiedział… - dodał James ze śmiechem.

- Czekaj, na jaki kolor jej zmieniliście włosy? Czerwony? – spytałam.

- Bordowy. Wszyscy się z niej śmiali a ta nic! Nie wiedziała o co chodzi!

Pośmialiśmy się z tego jeszcze chwilę.

- James, a jak ty zaczarowałeś te wszystkie krzesła Gryfonów w Wielkiej Sali na drugim roku, na których ciągle wypisywało się zdanie, że mnie kochasz?

- Zaczarowałem jedno krzesło a potem rzuciłem Zaklęcie Powtarzania na resztę krzeseł. Ale się na mnie wydarłaś…

- Fakt… Straciliśmy chyba trzydzieści punktów… - dodałam.

Rozmawialiśmy jeszcze bardzo długo wspominając nasze przeróżne kłótnie i kawały Huncwotów. Wcześniej wydawały mi się one tylko dziecinne. Teraz również tak jest, ale te wygłupy są też śmieszne. Kiedyś tego nie dostrzegałam. Kiedyś przecież nie umówiłabym się z Jamesem! A właśnie teraz jestem z nim na randce. Widać jak ludzie się zmieniają…

- Lily, mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę. No chyba, że masz mnie już dość… - rzekł Rogacz.

- Nie, no co ty. Co to za niespodzianka? – odparłam.

- Chodź – polecił i wstał.

Zrobiłam to samo. James przywołał swoją miotłę.

- Po co ta miotła? – spytałam zdziwiona.

- Żebyśmy mogli dostać się tam gdzie chce ci coś pokazać – odrzekł.

- Zwariowałeś? Ja nie wsiądę na tę miotłę! – zawołałam.

Przyznam, że trochę bałam się latać.

- Spokojnie Lily. Nie masz się czego bać. Ze mną nic ci się nie stanie – powiedział uspokajająco.

- Ale… Nie możemy tam po prostu dojść? – spytałam.

- Możemy. To w końcu tylko kilka kilometrów – odparł z ironią.

Prychnęłam, lecz odpowiedziałam:

- Dobrze, ale jeśli coś mi się stanie, to będzie tylko twoja wina.

- Nic ci się nie stanie, obiecuję.

Chyba mogę mu zaufać…

   Wyszłam z Jamesem z Pokoju Życzeń a potem z zamku. Na błoniach Rogacz wyjął pelerynę-niewidkę. Nakrył nas nią i usiadł na miotle. Powiedział, żebym usiadła przed nim. Objął mnie w pasie i szepnął:

- Nie bój się...

Zabrzmiało to tak przekonująco, że już prawie wcale się nie bałam. Polecieliśmy. Wiatr rozwiał mi włosy. Dziwię się, że ta peleryna z nas nie spadła. Zamknęłam oczy i bardziej wtuliłam się z chłopaka. Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu. Znajdowaliśmy się chyba na jakiejś łące, która wyglądała pięknie. Otaczał ją duży las. Rosło wiele ślicznych kwiatów i krzewów. Był wspaniały widok na niebo.

- Tu jest… Pięknie… - wyjąkałam.

- Opłacało się lecieć?

-Tak… Na pewno…

James uśmiechnął się szeroko. Wpatrywałam się w całe to miejsce, żeby zapamiętać wszystkie szczegóły.

- James? Skąd znasz to miejsce? – zapytałam.

- Pokazał mi je kiedyś mój ojciec i powiedział, że właśnie tu zabrał swoją pierwszą i jedyną miłość, znaczy moją matkę, na pierwszą randkę. Postanowiłem, że zrobię to samo.

Teraz naprawdę nie wiedziałam co powiedzieć. Że go też kocham? Nie, na pewno nie… Nie wiem… Wpatrzyłam się w trawę, po której właśnie szła biedronka. Biedronka? Późną jesienią? Bardzo dziwne…

- Dobra, chodź – powiedział James, który chyba zauważył moje zmieszanie, złapał mnie za rękę i poprowadził na środek łąki.

Pociągnął mnie tak, że leżałam na trawie. On położył się koło mnie. Przed oczami mieliśmy niebo usłane gwiazdami.

- Śliczny widok, prawda? – zapytał chłopak.

- Tak…

Leżeliśmy tak niecałą godzinę. Było bardo romantycznie... Rozmawialiśmy o przeróżnych gwiazdozbiorach i o tym pięknym niebie nocą. Około dwudziestej trzeciej uświadomiłam sobie, że na pewno dziewczyny strasznie się o mnie martwią.

- James, chyba powinniśmy wracać… Już późno…

- Ech… No dobrze…

Wstaliśmy z ziemi i wróciliśmy na miotle do Hogwartu.

   W Pokoju Wspólnym James na pożegnanie spróbował nie niespodziewanie pocałować. Odwróciłam głowę.

- Co jest? – spytał.

- Nie całuję się na pierwszej randce – odparłam.

Wiem, wiem, jestem okropna… 

James zrobił strasznie zrozpaczoną minę. Uśmiechnęłam się i dałam mu całusa w policzek. Na tyle na pierwszej randce mogę się zgodzić. 

- Pa – szepnęłam i pobiegłam do dormitorium.

Na schodach obejrzałam się jeszcze za siebie. James stał tam gdzie go zostawiłam dotykając policzka lewą dłonią. Na jego twarzy widniał szeroki uśmiech.

***

Notka wreszcie jest. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Miała być wczoraj, ale strasznie się czułam i nie mogłam nic napisać. Dzisiaj jest lepiej i macie notkę. :D A teraz odpowiedź do komentarza Mądrej. Podobno nie rozumiesz dlaczego podaję się za Lily Evans. Otóż ja się wcale za nią nie podaję! Po prostu piszę opowiadanie o niej, ale w pierwszej osobie! Tak mi się o wiele lepiej pisze i mogę pokazać co czuje bohaterka. Nie jestem Lily! Mam nadzieję, że trochę Ci to wyjaśniłam. :) To tyle. Pozdrawiam!

Poranek w męskim dormitorium i przygotowania do randki

   Obudził mnie dzisiaj głos Dorcas. Obok mnie leżał James.

- Lily, wstawaj natychmiast! – wydzierała się.

Ja jednak udawałam, że śpię.

- Cicho, daj jej jeszcze trochę pospać – powiedział czule James.

Odruchowo uśmiechnęłam się.

- Ona wcale nie śpi! Nie widzisz tego uśmiechu?! – zawołała Dorcas.

Uśmiech natychmiast znikł mi z twarzy.

- Lily, wiem, że James ślicznie pachnie, ale… - zaczęła Dorcas

- SKĄD WIESZ???!!! – natychmiast jej przerwałam i otworzyłam oczy.

Na twarzy mojej przyjaciółki pojawił się diabelski uśmieszek.

- Wiedziałam, że nie śpisz. A wiem bo sama mi to mówiłaś i to wiele razy.

Mocno się zaczerwieniłam i posłałam Dorcas spojrzenie pod tytułem „Nie żyjesz!”. James roześmiał się.

- Wstajesz? – spytała Dorcas.

- Nie mogę.

- Bo?

- Bo James mnie trzyma.

Była to prawda, gdyż Rogacz wciąż mnie obejmował.

- James, puść Lily! – wrzasnęła Dorcas na Pottera.

- Spokojnie, kochani. – sytuację załagodził Syriusz, który dopiero wyszedł z łazienki.

Black przytulił swoją dziewczynę i szepnął jej coś.

- Lily, masz zaraz być w dormitorium – rozkazała mi przyjaciółka i wyszła z Blackiem.

Ann i Katie nie było już u Huncwotów. Remus i Peter też gdzieś wybyli. Czyli zostałam sama z Jamesem.

- Która godzina? – spytałam.

- Ósma piętnaście – odpowiedział.

- Co?! – zawołałam przerażona.

- Przecież za piętnaście minut śniadanie!!! - dodałam.

- Spokojnie, zdążysz…

- Zdążę?! W piętnaście minut?! – krzyknęłam i szybko podniosłam się z łóżka.

Chciałam wstać, ale James mnie przytrzymał.

- Zostań… - poprosił.

Spojrzałam na niego ponaglającym wzrokiem.

- James, ja naprawdę się nie wyrobię w piętnaście minut.

- Oj Liluś… Zdążysz… - powiedział James i pociągnął tak, że leżałam przodem do niego.

Próbowałam się jakoś uwolnić, lecz niestety nie udało mi się.

- James, proszę, puść mnie.

Rogacz nie odpowiedział, ale przewrócił mnie na plecy i próbował pocałować. Odruchowo zamknęłam oczy czekając na pocałunek, który jednak nie nadchodził. Po kilku sekundach otworzyłam oczy i zobaczyłam Jamesa, uśmiechającego się szeroko. Po raz drugie tego ranka zaczerwieniłam się.

- Chciałaś, żebym cię pocałował, prawda? – zapytał chłopak.

- Wcale nie! – zaprzeczyłam.

- A teraz mnie puść…

Nie dokończyłam bo Rogacz mnie pocałował. Po pocałunku jakby nigdy nic puścił mnie. Natychmiast wstałam, wciąż czerwona, i skierowałam się w stronę drzwi.

- Lily, o dziewiętnastej w Pokoju Wspólnym. Pamiętaj! – dodał James kiedy wychodziłam.

No tak, dzisiaj mam z nim randkę. Ciekawe, co Rogacz przygotował… Wróciłam do mojego dormitorium i to co zobaczyłam trochę mnie zdziwiło a zarazem wkurzyło. Mianowicie Dorcas stała na środku na środku pokoju i całowała się z Blackiem! Oparłam się o zamknięte drzwi i odchrząknęłam głośno. Odskoczyli od siebie natychmiast.

- O Lily! Jesteś! – zauważyła Dorcas.

Posłałam jej niedowierzające spojrzenie.

- To ja już pójdę – mruknął Syriusz i jak najszybciej wyszedł z naszego dormitorium.

- Nieźle Dorcas, mnie wyganiasz od Jamesa a sama migdalisz się z Blackiem – powiedziałam.

- Oj… No bo… Lepiej szykuj się, bo nie zdążysz!

Zaśmiałam się tylko po czym wzięłam swój szkolny strój i poszłam do łazienki by się przebrać i uszykować. Miałam tylko pięć minut więc robiłam to w największym pośpiechu. Czesząc włosy krzyknęłam do Dorcas:

- Poczekaj na mnie!

- OK!

   Spojrzałam w lustro. Nie wyglądałam zbyt dobrze. Nie mogłam niestety poprawić swojego wyglądu, bo nie miałam w ogóle czasu. Westchnęłam tylko i wybiegłam z łazienki. Porwałam torbę i wraz z Dorcas szybko wyleciałam jak piorun z dormitorium. Drogę do Wielkiej Sali pokonałyśmy w mega szybkim biegu. Spóźniłyśmy się tylko dziesięć minut. Chłopaki tam już byli, Ann i Katie również. Wszyscy zjedliśmy śniadanie i poszliśmy ba lekcje. Podczas zaklęć myślałam o mojej randce z Jamesem. To już dziś! Bardzo chcę, żeby się udała. Rogacz ciągle posyłał mi uśmiechy. Na pewno cieszy się, że ja się z nim umówiłam. Wreszcie mu się to udało.

   Po obiedzie ja, Dor, Ann i Katie pobiegłyśmy szybko do naszego dormitorium. Trzeba było na jutro napisać wypracowanie na obronę przed czarną magią a potem może nie być na to czasu. Półtorej godziny później dziewczyny wybierały mi już ciuchy na randkę. Była piętnasta trzydzieści więc miałyśmy jeszcze trzy i pół godziny.

- Lily, może to? – spytała Dorcas wskazując na miniówkę i bluzeczkę na ramiączkach.

- No co ty, zwariowałaś?! – odparłam.

- Czemu nie?

- Dorcas, James pomyśli, że jestem jakaś puszczalska! – zawołałam.

- O, a jednak obchodzi cię co on o tobie pomyśli… - powiedziała złośliwie Dorcas.

- Ha ha ha, bardzo śmieszne. 

- Dobra Lily, a może to? – zaproponowała Ann i pokazała mi śliczną, ciemnozieloną bluzkę z długim rękawem i z trzema chińskimi znakami po boku

- Tak… Jest śliczna… - powiedziałam.

- A do tego to - rzekła Katie i podała mi brązową spódniczkę ze sztruksu, która sięgała za kolana.

- To jest super! – wykrzyknęłam zadowolona.

- To teraz idź się wykąpać a potem przebierz w to – poleciła Ann.

- OK – odpowiedziałam.

Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Kąpiel zajęła mi jakieś pół godziny. Potem wyszłam z wanny, wytarłam się i ubrałam w to, co mi wyszukały dziewczyny. Na włosy rzuciłam Zaklęcie Suszące. W takim stanie wyszłam do dziewczyn.

- Jeszcze fryzura i makijaż i będziesz wyglądała prześlicznie! – oznajmiła Dorcas.

Tak więc teraz dziewczyny zaczęły mnie czesać a raczej szarpać za włosy.

- Auu!! To boli! – krzyknęłam po raz któryś z rzędu.

Po kilku minutach Ann zdołała rozczesać moje kłaki. Katie rzuciła zaklęcie, które podkręciło mi końcówki i zrobiła na środku równy przedziałek. Ann pomalowała mi paznokcie w stylu francuskim a Dorcas zrobiła makijaż. Oczy na zielono a usta przeciągnięte błyszczykiem.

- Lepiej weź go ze sobą, bo jak James cię pocałuje to może się zetrzeć – poradziła Dor.

Zrobiłam wściekłą minę.

- Nie wezmę błyszczyku bo James mnie NIE pocałuje – warknęłam.

- Zobaczymy… - mruknęła.

- Wyglądasz pięknie - powiedziała Ann.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi.

Zostało jeszcze pięć minut do dziewiętnastej. Wzięłam swoją jeansową kurtkę a Ann szepnęła:

- Powodzenia…

Wyszłam do Pokoju Wspólnego na randkę z Jamesem…

***

Na początku przepraszam, że notka dopiero teraz. Jest mi strasznie wstyd bo podczas ferii miałam pisać częściej a tymczasem pojawiły się tylko dwie notki… :( Pierwszy powód to czyste lenistwo. Potem zaczęła się szkoła i oczywiście musiałam zarywać noce. Połowę tej notki napisałam w szkole. Była jeszcze premiera szóstego tomu Harry'ego Pottera "Harry Potter i Książę Półkrwi", po której przeżyłam lekki szok (mimo, że pół roku temu wiedziałam co się wydarzy) i również nie mogłam pisać. 

   Poza tym w ostatnią sobotę wydarzyła się straszna tragedia i nie byłam w stanie nic napisać. Tylu ludzi zginęło… :( To naprawdę straszne… Dzisiaj kończy się żałoba narodowa…

„Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą…” - ksiądz Twardowski.

 

[*][*][*][*][*][*][*][*][*][*]

 

Następna notka na pewno w niedzielę.

Nowy nauczyciel i impreza

Rzadko dedykuję notki, ale zrobię wyjątek. :) Notka dla Dorotki bo to ona poprosiła mnie o tak długą notę i z myślą o niej ją pisałam. :*

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Dzisiaj wstałam o normalnej porze, pobudziłam dziewczyny, uszykowałam się i wraz z przyjaciółkami poszłam do Wielkiej Sali na śniadanie. Huncwoci, oczywiście bez Jamesa, który mógł wyjść ze Skrzydła Szpitalnego dopiero po południu, już na nas czekali.

- Eee… Dziewczyny… Tak sobie myśleliśmy… Może by tą imprezą zrobić w Pokoju Wspólnym? Potem przenieślibyśmy się do naszego dormitorium… - powiedział Syriusz.

- Dlaczego? – spytała Ann.

- No… Tak chyba będzie lepiej…

- No dobra – zgodziłyśmy się.

   Po śniadaniu wszyscy udaliśmy się na lekcje. Zaklęcia, dwie godziny transmutacji, opieka nad magicznymi stworzeniami… Strasznie się na nich nudziłam. Moje myśli krążyły wokół Jamesa i dzisiejszej imprezy. Dopiero na eliksirach było trochę ciekawiej. Kiedy staliśmy pod klasą i czekaliśmy na profesor Kolmy przyszedł jakiś mężczyzna w wieku około pięćdziesięciu lat. Wpuścił nas do klasy. Usiadłam tak jak zwykle z Dorcas.

- Nazywam się Horacy Slughorn i zastępuje na razie profesor Kolmy, która zachorowała. Być może zostanę tu na dłużej. Przejdźmy teraz o sprawdzenia obecności – powiedział nauczyciel.

- Syriusz Black – wyczytał Slughorn.

- Obecny.

- Z tych Blacków? – spytał nauczyciel.

- Tak – odparł chłodno Syriusz.

Profesor Slughorn uśmiechnął się dziwnie po czym dalej sprawdzał obecność. Każdemu zadawał jakieś pytanie.

- Lily Evans.

- Jestem – odpowiedziałam.

- Evans… Nigdy nie słyszałem tego nazwiska… Twoi rodzice to czarodzieje? – zapytał Slughorn.

- Nie. Pochodzę z mugolskiej rodziny – rzekłam.

Nauczyciel obdarzył mnie miłym uśmiechem i kontynuował czytanie listy osób. Następnie oznajmił:

- Na dzisiejszej lekcji zrobimy małą powtórkę z lat wcześniejszych. Chciałbym zobaczyć jaką posiadacie wiedzę z eliksirów.

No i zaczęło się odpytywanie. Ale James ma szczęście, że go tu nie ma… Profesor Slughorn zadawał każdemu po trzy pytania. Syriusz nieźle się wyłożył. Nie znał odpowiedzi na żadne z pytań… Dorcas odpowiedziała na pytanie „Przez jaki czas powinno się ważyć Eliksir Słodkiego Snu”. Ann odpowiedziała na dwa pytania, Katie na jedno, Peter na żadne. Potem przyszła kolej na mnie.

- Panno Evans, proszę mi wymienić składniki Eliksiru Wzrostu – polecił nauczyciel.

Robiliśmy ten eliksir jakiś miesiąc temu. Przypomniałam sobie wszystkie jego składniki i wymieniłam. Następnie Slughorn kazał mi powiedzieć jak się go przygotowuje. Z tym było trochę gorzej, ale jakoś mi się udało. Potem musiałam powiedzieć, co powoduje Eliksir Głośnego Śmiechu. Ale proste…

- Jak sama nazwa wskazuje eliksir ten powoduje bardzo głośny śmiech u osoby, która go wypije. Czas działania eliksiru to jedna godzina. Nie ma skutków ubocznych – wyrecytowałam definicję, której uczyłam się niedawno.

- Bardzo dobrze! Piętnaście punktów dla Gryffindoru!

Wow! Na razie jako jedyna odpowiedziałam na wszystkie trzy pytania. Później profesor Slughorn zapytał Remusa. On również odpowiedział na każde pytanie i zarobił piętnaście punktów dla Gryfonów. Pod koniec lekcji Slughorn powiedział:

- Panie Black, panno Evans, zostańcie proszę po lekcji.

O co mu może chodzić? Wkrótce się dowiem… Po dzwonku wraz z Syriuszem stanęłam przed biurkiem nauczyciela i czekałam na to, co powie.

- Pewnie zastanawiacie się po co was tu zawołałem. Otóż prawdopodobnie, o ile zostanę tu na dłużej, zorganizuję spotkania pewnego klubu. Chciałbym żebyście tam należeli.

- A jaki to klub? – zapytał Syriusz.

- Dowiecie się w swoim czasie. Na razie się nad tym zastanówcie.

Pokiwałam głową i poszłam do dziewczyn.

- Co on od was chciał? – spytała Dorcas.

- Powiedział o jakimś klubie i chce żebyśmy do niego należeli – odparłam.
- Jaki to klub?

- Nie chciał nam powiedzieć. Mamy się nad tym zastanowić.

   Udałyśmy się na obiad a potem do Pokoju Wspólnego. Trzeba było go przygotować na imprezę. Przy wejściu powiesiłyśmy wielki transparent z napisem „WITAMY WSPANIAŁEGO SZUKAJĄCEGO”. Chłopaki przynieśli mnóstwo jedzenia (ciekawe skąd…). Byłoby pewnie jeszcze więcej, ale Peter po drodze musiał oczywiście trochę zjeść.

   O szesnastej czterdzieści pięć poszłam z Syriuszem i Dorcas do Skrzydła Szpitalnego po Jamesa. Wszystko było już zaplanowane. Z Jamesem wróciliśmy do Wieży Gryfonów. Światło było oczywiście zgaszone. Kiedy weszliśmy do Pokoju Wspólnego, James głupio zapytał:

- A co tu tak ciemno?

Wtedy zapaliło się światło a Gryfoni coś krzyknęli. Nie wiem co, bo fanki Jamesa gdy go zobaczyły zaczęły strasznie głośno piszczeć. Muzyka popłynęła „z nikąd”. Po chwili wiele osób już tańczyło. Ja na razie usiadłam na kanapie. Dor tańczyła już z Syriuszem a Ann z Remusem. Katie przysiadła się do mnie. Siedziałyśmy w milczeniu. Przyznam, że strasznie chciałam zatańczyć z Jamesem. Tylko, że on mnie jeszcze nie poprosił…

   Nagle podeszło do nas dwóch chłopaków, Jeden blondyn, drugi brunet. Byli z siódmego roku. Ten brunet zapytał:

- Lily, zatańczysz?

Zdziwiło mnie, że zna moje imię. Blondyn o to samo spytał Katie. Spojrzałyśmy po sobie, wymieniłyśmy spojrzenia i wstałyśmy do chłopaków. Leciała akurat wolna piosenka. Kątem oka zobaczyłam Jamesa. Patrzył na mnie ze zdziwieniem i… zazdrością. HA!!! „Trzeba było mnie poprosić wcześniej” pomyślałam.

- Skąd znasz moje imię? – zapytałam chłopaka, który ze mną tańczył.

- Trudno cię nie znać. Wielka miłość Jamesa Pottera, Lily Evans – odpowiedział uśmiechając się.

- No dobrze, ty znasz moje imię a ja twojego nie.

- No tak, zapomniałem się przedstawić. George McCartney.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi. Kiedy piosenka się skończyła usiadłam z powrotem na kanapie. Nie na długo, bo przyszedł James i zapytał:

- Zatańczysz?

Wypowiedział to jakimś dziwnym tonem. Chyba jest zazdrosny…

- Dlaczego z nim tańczyłaś? – spytał James podczas tańca.

- Bo mnie poprosił. Oj, nie bądź zazdrosny! – zaśmiałam się i wtuliłam w chłopaka.

James objął mnie mocno. Byłam wtedy chyba najszczęśliwszą osobą na świecie…

   Z Jamesem tańczyłam jeszcze bardzo dłuuugo. Po jakiś dwóch godzinach Huncwoci, ja, Dorcas, Ann i Katie poszliśmy do dormitorium chłopaków. Usiadłam na łóżku Jamesa, razem z jego właścicielem i Katie, Dorcas u Syriusza a Ann, Remus i Peter siedzieli na łóżku Blacka.

- Eee… To co robimy? - spytała Dorcas.

- Butelka? – zaproponował James.

- Taa i znowu ją zaczarujecie. Coś innego – odpowiedziałam.

Milczeliśmy przez dłuższą chwilę.

- Już wiem! – zawołała Katie.

- Ma ktoś piłeczkę? – spytała.

Wszyscy spojrzeliśmy po sobie ze zdziwieniem.

- Ja mam, a po co? – odrzekł Remus.

- Daj m. – rozkazała Katie.

Remus rzucił jej piłeczkę.

- Dobra, zadaj mi jakieś pytanie. Ja muszę ci szczerze odpowiedzieć. Kapujecie o co chodzi?

- Nie bardzo…

- Remus rzuca mi piłeczkę i zadaje pytanie, na które muszę szczerze odpowiedzieć. Potem ja rzucam ją do kogoś innego, zadaję tej osobie ona mi szczerze odpowiada i tak dalej. Przydałby się fałszoskop... – rzekła dziewczyna.

Remus wyciągnął fałszoskop i powiedział:

- No dobra… Więc… Katie… Twój pierwszy pocałunek.

- Yyy… Nie pamiętam… W drugiej klasie? – odpowiedziała pytaniem Katie Potem ona rzuciła w Syriusza.

- A twój pierwszy pocałunek? – zapytała Syriusz roześmiał się.

- Miałem wtedy trzynaście lat a ona dziesięć - odparł i wyszczerzył zęby.

Potem Syriusz rzucił do Dorcas, ona do niego, on do niej i tak przez kilkanaście minut. Pytali się o ulubiony kolor, napój, jedzenie i tym podobne.

- Nie no, przestańcie. O takie rzeczy możecie się pytać kiedy indziej. Dorcas, rzucaj do kogoś innego – powiedział James.

- Dobra – odparła Dor i rzuciła właśnie do niego.

Później James rzucił do mnie. Mogłam się tego spodziewać…

- Wyjaw swoje trzy sekrety – polecił z dziwnym uśmieszkiem.

- W życiu!

- Lily, musisz…

- Katie, co jeśli nie chcę powiedzieć? – zapytałam przyjaciółkę.

- Wtedy masz jakąś karę… Którą wymyśla ten kto zadał pytanie… - odpowiedziała.

- No więc co by ci tu wymyślić… Na randkę się już zgodziłaś… - mówił Rogacz.

James chwilę się zastanowił i powiedział:

- Już wiem! Będziesz dzisiaj ze mną spała!

- CO?! 

- Spokojnie, tylko spała – rzekł James.

- Wrr, no dobra – odparłam.

Dalej nic nie mówiłam. Zamyśliłam się trochę. Jakie są moje trzy sekrety? Chyba o wszystkim mówię przyjaciółkom… Ale Jamesowi nie… Pierwszy moja tajemnica to chyba to, że go kocham… On na razie nie powinien się o tym dowiedzieć…

   Po godzinie gry każda z dziewczyna miała karę. I każda taką samą. Dor musiała spać z Syriuszem, Ann z Remusem a Katie… Z Peterem. Ta to ma pecha. Czyżby podobała się Peterowi? Powiedziałam Jamesowi, że pójdę do siebie przebrać się w piżamę i zaraz wrócę.

- O nie, pójdziesz i już nie wrócisz. Idę z tobą – odpowiedział.

Westchnęłam poszłam z Jamesem do mojego dormitorium. Tam wzięłam piżamę i skierowałam się do łazienki, żeby się tam przebrać.

- A nie możesz tutaj? – spytał James z zawodem.

- Chciałbyś… - odparłam i zniknęłam w łazience.

Później wróciliśmy do dormitorium Huncwotów. Byłam zmuszona spać z Jamesem… Nie no, nie jest aż tak źle. Lepiej z Jamesem niż z Peterem. Położyliśmy się razem i powiedziałam:

- James, chcę żebyś wiedział, że śpię z tobą tylko dlatego, bo dostałam taką karę.

Chłopak uśmiechnął się szeroko. Zupełnie go nie rozumiałam. Pokręciłam głową z powątpieniem, odwróciłam się do niego plecami i postanowiłam, że go trochę powkurzam. 

James próbował objąć mnie w pasie. Nie przeszkadzało mi to, ale zgodnie z moim postanowieniem rozkazałam:

- Weź tą rękę.

- Dlaczego?

- Bo tak.

- Nie.

- Tak.

- Nie.

- Tak.

- Nie.

- Mówię, że masz wziąć tę rękę!

James prychnął z oburzeniem, ale zabrał rękę.

 

~~Po dziesięciu minutach~~

 

- Lily? – zaczął James

- Co?

- Mogę cię przytulić?

- Nie.

- Proszę…

- Nie.

 

~~Kolejne dziesięć minut~~

 

 - Lily, no proszę…

„Nie wiedziałam, że on aż tak się liczy z tym czy się zgadzam, czy nie…” pomyślałam

Nie odpowiedziałam.

- Liluś…

- Nie mów do mnie „Liluś” – warknęłam.

Jak wkurzać to na całego. 

- Ej, co ci jest? – zapytał James ze zdziwieniem.

- Nic – burknęłam.

- Taa jasne, nic… Jeśli coś źle zrobiłem to przepraszam…

„Ale on się wszystkim przejmuje… Przecież to na żarty…”

- Co mam zrobić, żebyś nie była zła? – spytał.

Odwróciłam się do niego z uśmiechem na twarzy i powiedziałam:

- Wiesz co masz zrobić? Pocałuj mnie…

James spojrzał na mnie z wielkim zdziwieniem, ale spełnił moją prośbę. Pocałunek trwał dość długo i był taaaki wspaniały i przyjemny…

- To teraz mi powiedz, dlaczego się tak zachowywałaś.. – powiedział Rogacz.

„Może się wkurzyć…" pomyślałam.

- No bo… Chciałam cię trochę zdenerwować…

- Osz ty! – James zaczął mnie łaskotać.

- Hahaha! Zostaw! Haha! James, przestań! – próbowałam się bronić.

- Ej, ciszej tam! – zawołał Syriusz z drugiego końca pokoju.

Rogacz przestał mnie łaskotać.

- Idziemy spać? – zapytałam błagalnie.

- Yhy...

Odwróciłam się znów do niego plecami. Chłopak objął mnie w pasie, lecz tym razem nie protestowałam. Po kilkunastu minutach leżenia w milczeniu Rogacz zapytał:

- Lily, a co z naszą randką?

- No, nadal aktualna...

- Może jutro? O dziewiętnastej?

- Ok.

- Czekaj na mnie w Pokoju Wspólnym.

- Dobra.

Nic już nie mówiliśmy.

   Nie mogłam uwierzyć w to wszystko. Jutro mam randkę z Jamesem Potterem… To niewiarygodne. Przecież kilka miesięcy temu nienawidziłam go z całego serca… A teraz.. Kocham go… Dobrze, że wtedy dałam mu szansę.

   Po kilku minutach już spałam.

***

Na początku przepraszam, że notka dopiero dzisiaj. Skończyłam ją już przedwczoraj, ale dostałam karę i niestety nie mogłam jej przepisać :( Ale chyba wynagrodziłam Wam to długością notki. Zajęła mi ona trochę ponad 4 strony Worda czcionką 10  :D To najdłuższa nota w historii bloga. :D Mam nadzieję, że będzie pod nią dużo komentów. :) Pozdrawiam! :) :*

Rozmowy

   Z samego rana, kiedy tylko wstałam i uszykowałam się, pobiegłam do Skrzydła Szpitalnego. James jeszcze spał. Wglądał tak słodko… Usiadłam obok chłopaka i złapałam go za rękę. Cieszyłam się, że nic poważnego mu się nie stało. Jednak jednocześnie czułam, że z mojej winy on tu leży. Ta jedna rzecz mnie dołowała…

   Po kilkunastu minutach James się obudził.

- Cześć Liluś – powiedział.

Nie zwróciłam uwagi na słowo „Liluś”. Uśmiechnęłam się do niego. Rogacz spojrzał na miejsce, w którym złączony były nasze dłonie.

- Przepraszam – odparłam szybko i puściłam jego rękę.

- Za co? – zapytał.

- Za wszystko. To przeze mnie tu leżysz…

- Lily, co ty mówisz?! Jak to przez ciebie?!

- No bo… To od ciebie zależała wygrana… Może gdybym co nie powiedziała, że umówię się z tobą jeśli Gryfoni wygrają to nie starałbyś się tak bardzo i nie spadłbyś z miotły…

- Liluś, kochanie… („Jak on do mnie mówi?”) Ja muszę ZAWSZE złapać znicza… Inaczej byśmy przegrali… No i nie umówiłabyś się ze mną… Ale to NIE JEST twoja wina.

- James… Umówiłabym się z tobą nawet jeśli Gryfoni by przegrali. Nie wiem dlaczego tak powiedziałam… Przepraszam… Za wszystko…

Jakby ktoś teraz patrzył na to z boku chyba pomyślałby, że znajduje się w jakiejś mugolskiej telenoweli brazylijskiej…

- Liluś, naprawdę nie masz za co przepraszać. A teraz uśmiechnij się – powiedział James.

Prośbę wykonałam.

- Kiedy wychodzisz ze Skrzydła? – spytałam.

- Nie wiem jeszcze. Pani Pomfrey nic nie mówiła – odpowiedział chłopak.

- Pójdę ja o to zapytać – powiedziałam i poszłam do pielęgniarki.

- Proszę pani, kiedy James będzie mógł wyjść? – spytałam.

- Prawdopodobnie jutro, panno Evans.

- Dziękuję. Do widzenia.

Wróciłam do Jamesa i oznajmiłam:

- Jutro możesz wyjść.

- No, nareszcie. Mam już dosyć tego leżenia. A poza tym w Hogwarcie już trochę nudno było… I fanki za mną płakały…

Wrócił dawny James! Rozmawialiśmy jeszcze z pół godziny. Naprawdę fajnie się z nim gada… Później poszłam do dormitorium.

- Gdzieś ty była? – zapytała Ann na wstępie

- W Skrzydle Szpitalnym. James jutro wchodzi! – poinformowałam dziewczyny.

- Super! Może zrobimy jakąś imprezę… - odparła Dorcas.

Potem udałyśmy się do Wielkiej Sali na śniadanie. Powiedziałam Syriuszowi o tym, że James jutro wychodzi.

- Dobra, mamy jeden dzień na uszykowanie imprezy. Zrobimy ją u nas w dormitorium. My załatwimy napoje i tak dalej… - rzekł Black.

- Ok.

Huncwotów nie był na wszystkich lekcjach. Wrócili dopiero po obiedzie z potrzebnymi rzeczami na imprezę. Chłopaki poszli odwiedzić Jamesa a ja wraz z dziewczynami zaczęłam odrabiać lekcje. Po godzinie, kiedy znudziło nam się pisanie wypracowania na eliksiry, Ann zapytała:

- Lily, mam jedno pytanie. Co czujesz do Jamesa?

Uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że któraś o to zapyta. Spokojnie wszystko opowiedziałam dziewczynom. Dor już wiedziała. Ann i Katie zareagowały podobnie jak ona.

- Będziecie razem? – spytała Katie.

- Eee… Nie wiem… Nie zastanawiałam się jeszcze nad tym…

Rozmawiałyśmy dalej o mnie i o Rogaczu. Nie miałam na to najmniejszej ochoty. Na szczęście wkrótce wrócili Huncwoci. Omówiliśmy szczegóły jutrzejszej imprezki. James powinien się ucieszyć.

***

Notka wreszcie się pojawiła. Dla mnie nie jest zbyt fajna. O imprezie w następnej noci. Na szczęście mam teraz ferie i więcej czasu. :D Przepraszam za tak długie oczekiwanie na newsa. Dzięki też za te 36 komci pod ostatnią notą :) Pozdro for all =)

Zrozumiałam coś...

   Obudziłam się w poczekalni przed Skrzydłem Szpitalnym. Obok mnie siedziały dziewczyny i rozmawiały cicho. Trzy czwarte Huncwotów stało koło okna i również cicho gadali.

- O Lily! Już się obudziłaś! – zauważyła Ann.

- Co z Jamesem? – spytałam od razu.

Chłopaki do nas podeszli. Dorcas spojrzała prosząco na Syriusza.

- Nic mu nie będzie. Pani Pomfrey mówi, że miał silny upadek.

- Idę do niego! – zawołałam.

James leżał w łóżku nieprzytomny. Usiadłam przy nim i spojrzałam na niego.

- Pani Pomfrey, kiedy on się obudzi? – zapytałam pielęgniarkę.

- Nie wiem, panno Evans. Miejmy nadzieję, że już niedługo – odpowiedziała.

- Chodź Lily. Zaraz kolacja – poinformowała mnie Dorcas.

- Nie… Nie idę… Zostanę z nim tutaj – powiedziałam.

- Nie Lily. Chodź. Musisz coś zjeść. Nie jadłaś obiadu, więc teraz ci nie odpuścimy – rzekła Katie.

Westchnęłam i niechętnie poszłam z nimi do Wielkiej Sali. Na kolacji nic nie tknęłam.

- Lily, zjedz coś… - błagały dziewczyny.

- Nic mi się nie stanie, jeśli raz nie zjem kolacji! – zawołałam już trochę zdenerwowana.

Żadna nic nie odpowiedziała. Wstałam i pobiegłam do Jamesa. Pani Pomfrey nie chciała mnie wpuścić.

- Panno Evans, czas na odwiedziny skończył się piętnaście minut temu. Proszę przyjść jutro – mówiła.

- Nie! Ja muszę go zobaczyć! Proszę panią… Chociaż pół godziny… - prosiłam.

- No dobrze, ale pół godziny i ani sekundy dłużej – zgodziła się zrezygnowana pielęgniarka.

- Dziękuję! – odparłam i wbiegłam do sali.

   Pani Pomfrey poszła do swojego gabinetu a ja usiadłam obok Jamesa. Jego twarz była jakby bez uczuć. Nie było uśmiechu, nie było smutku. Nic. To moja wina, że on tu leży. Przecież obiecałam mu randkę jeśli Gryfoni wygrają. Dlaczego nie mogłam się po prostu zgodzić?

   Złapałam go za rękę. Była zimna. Patrząc na Jamesa wreszcie zdałam sobie z czegoś sprawę. Kocham go. Kocham Jamesa Pottera. Już dawno się zastanawiałam co do niego czuje. Teraz jestem pewna, że go kocham. To niewiarygodne. Jeśli kilka miesięcy temu ktoś powiedziałby mi, że zakocham się w Potterze wysłałabym go do psychiatry. A teraz… Ech…

   Jak ja mogłam być taka głupia? Dopiero na początku piątej klasy dałam szansę Jamesowi. Mogłam to zrobić dużo wcześniej… Rozpłakałam się. Tyle razy go raniłam, a on się nigdy nie poddawał… Położyłam się koło niego i przytuliłam. Zasnęłam płacząc lekko.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

- Liluś… Kochanie… Obudź się… - słyszałam jakiś głos i jednocześnie poczułam jak ktoś mnie szturcha.

Otworzyłam moje zielone patrzałki i ujrzałam śliczne, orzechowe oczy Jamesa.

- James! Obudziłeś się! – zawołałam.

- No a co, myślałaś że cię zostawię? – zapytał z szerokim uśmiechem.

- Tak się o ciebie bałam… - wyszeptałam.

- Niepotrzebnie Liluś. To co z naszą randką? – zapytał.

- Zgadzam się – odpowiedziałam.

W jego oczach było widać bezgraniczne szczęście. Przytuliłam się do niego.

- Panno Evans, proszę stąd wyjść! On potrzebuje odpoczynku! – krzyknęła pani Pomfrey kiedy nas zobaczyła.

Szybko zerwałam się z łóżka.

- Przyjdę później – powiedziałam do James i posłałam mu uśmiech.

Poszłam do Pokoju Wspólnego. Nikogo z moich przyjaciół nie było. Spojrzałam na zegar. 13:40. Jest teraz obiad. Czyli w Skrzydle spędziłam całą noc i jeszcze trochę! Udałam się do mojego dormitorium i poczekałam na dziewczyny. Przyszły po piętnastu minutach.

- O Lily! Gdzie ty byłaś całą noc?! – spytała na powitanie Katie.

- W Skrzydle Szpitalnym. James się obudził! – powiedziałam.

- Tak? To świetnie! – powiedziała Ann.

- Lily, czy ty całą noc byłaś w Skrzydle Szpitalnym Z JAMESEM? – spytała Dorcas podejrzliwie.

- Tak, a co?

- Nie, nic…

- Idę powiedzieć chłopakom, że James się obudził – rzekła Ann.

- Pójdę z tobą - dodała Katie.

Zostałam sama z Dorcas.

- I kolejną noc spędziłaś z Jamesem… - powiedziała Dor.

- O coś ci chodzi? – zapytałam.

- Nie… Tylko…

- Tylko co?

- Po prostu to trochę dziwne… Nie bądź zła…

Uśmiechnęłam się do przyjaciółki.

- Nie jestem.

- Lily, co ty do niego czujesz? – zapytała Dorcas.

- Wiesz chyba… - powiedziałam.

- Kochasz go?

Pokiwałam głową.

- Wiedziałam Liluś… To było widać… - rzekła po czym podeszła do mnie i przytuliła mnie.

- Nareszcie to zrozumiałaś… - dodała.

***

Mam nadzieję, że nocia się Wam spodoba. Odrobinkę inaczej ją sobie wyobrażałam, ale tak też jest OK. :) Następną postaram się napisać jak najszybciej. Pozdrawiam. :D

Ogłoszenie 8

   Przepraszam, że zamiast nowej notki musicie czytać ogłoszenie. Nowa notka pojawi się na pewno w weekend. Byłaby wcześniej, ale pani od polskiego kazała mi napisać pracę konkursową ("Oda do radości"). Mam czas do tego piątku. :/ Jeszcze na dodatek jutro mam kolejny próbny test. =( Poza tym chcę, żeby następna nocia była naprawdę udana. Już od dawna ją planowałam i muszę to tylko dobrze opisać. Tak więc nocia w weekend. Pozdrawiam i jeszcze raz przepraszam...

Mecz Quidditcha Gryffindor – Ravenclaw

   Dzisiejszego dnia obudziłam się bardzo wcześnie. Wstałam i podeszłam do okna. Pogoda od wczoraj wcale się nie poprawiła, raczej pogorszyła. Wiał bardzo silny wiatr, prawie wichura. Lało jak z cebra. Nie wiem jak James ma znaleźć znicza w takich warunkach. Jeszcze na dodatek wczoraj mu powiedziałam, że umówię się z nim jeśli Gryffindor wygra. Boję się, że zrobi coś głupiego...

   Poszłam do łazienki, żeby się uszykować. Po niecałej godzinie wyszłam gotowa i zaczęłam budzić dziewczyny. Wstały dopiero wtedy jak im powiedziałam, że dzisiaj jest mecz. Kiedy już wszystkie byłyśmy gotowe poszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Huncwoci już tam byli.

- Jak samopoczucie? – zapytała Dorcas.

- Jakoś… Chodź tutaj – powiedział Syriusz a Dorcas usiadła koło niego i zaczęli się całować.

Ja usiadłam obok Jamesa.

- Jak się czujesz? – zapytałam.

- W miarę dobrze. Pamiętasz co wczoraj powiedziałaś?

- Tak…

- Złapię znicza dla ciebie!

Wygrana w dużym stopniu zależała od niego.

- James… Proszę, nie rób żadnych głupstw.

- Nie zrobię, obiecuję. Złapię tylko znicza.

   Nic już nie powiedziałam tylko zajęłam się jedzeniem. Potem wraz z dziewczynami poszłam do dormitorium przebrać się w ubrania w barwach Gryffindoru czyli w czerwony i żółty. Później udałyśmy się na stadion quidditcha. Deszcz podał tak samo jak rano, wiatr był chyba jeszcze silniejszy. Żeby tylko nic się nie stało Jamesowi... Będzie się starał za wszelką cenę złapać znicza. Oby wszystko było ok.

   Nagle ktoś do nas podbiegł. Byli to Huncwoci.

- Trzymajcie za nas kciuki – powiedział Syriusz.

- Jasne – odparła Dorcas.

- Lily, co ty taka zamyślona? Stało się coś? – zapytał James.

- Nie, nic się nie stało – odpowiedziałam i spróbowałam się uśmiechnąć.

Przecież nie mogłam mu powiedzieć, że umieram ze strachu o niego. Chłopak chyba wyczuł, że nie mówię mu prawdy, bo pociągnął mnie za rękę i zatrzymał.

- Zaraz dojedziemy! – krzyknął do pozostałych.

- Więc teraz powiedz co cię gryzie – powiedział James i spojrzał mi w oczy.

Poczułam coś dziwnego. Jakbym miała stado motylków w brzuchu. Te jego śliczne, orzechowe oczy… Na chwile się rozmarzyłam.

- Lily! Co się z tobą dzieje?!

„Chyba się zakochuje…” pomyślałam.

- Nie, nic… Nic mi nie jest.

James nadal patrzył na mnie podejrzliwie, ale powiedział tylko:

- Dobrze, chodźmy już.

Dołączyliśmy do reszty.

- No, nareszcie. Myślałem, że zapomniałeś o meczu – powiedział Syriusz.

- Chodź – polecił Black.

- James… - zaczęłam.

- Tak? – zwrócił się do mnie.

- Uważaj na siebie – szepnęłam i pocałowałam go w policzek.

Odpowiedział mi swoim rozbrajającym uśmiechem, po czym poszedł z Syriuszem do szatni.

- Czyżbyśmy o czymś nie wiedziały? – spytała Ann.

- Nie, raczej nie – odpowiedziałam.

Zajęłyśmy miejsca mniej więcej po środku trybun gdzie miałyśmy doskonały widok. Remus i Peter się do nas dosiedli. Po piętnastu minutach mecz się rozpoczął.

- A oto i drużyna Ravenclawu! – komentował Robbie Lee z Gryffindoru.

- Ścigające: Stacy Brown, Kate Silver, Meggie Bell!! Pałkarze: John Johan i jego bart Kevin Johan! Obrońca: Mary Spinnet! I Mike Williams – szukający!!!

Zapomniałam! Make jest szukającym Ravenclawu! James będzie miał jeszcze jeden powód do złapania znicza. Przecież on musi być lepszy! Krukoni wlecieli na boisko a tłum bił brawa, piszczał, krzyczał.

- A oto i drużyna Gryffindoru!! Jude Watson, Syriusz Black…

Kiedy wyleciał Syriusz prawie wszystkie dziewczyny zaczęły skakać i piszczeć. Dorcas szalała jak nigdy.

- …Rogen Naidoo to nasi wspaniai ścigający! A teraz pałkarze: Bill Ponte i Sally Carey! Obrońca: Matt Johnson!! I nasz znakomity szukający: JAMES POTTER!!!

Pisk był chyba jeszcze większy niż jak wleciał Syriusz. Tym razem ja również się do tego przyłączyłam. James posłał w moją stronę śliczny uśmiech. Mimo złej pogody zobaczyłam go i odwzajemniłam. Deszcz wciąż padał i wiał silny wiatr, ale mecz się zaczął.

- Piłka poszła w górę…. Gryfoni przejmują kafla… Watson podaje do Blacka, Black do Naidoo’a, spowroten do Balcka i GOL!!!

Po godzinie gry Gryffindor prowadził 80:70. To mała przewaga. James musiał szybko złapać znicz, ale w takich warunkach…

Była teraz przerwa. Do głowy wpadł mi pewien pomysł. Wstałam i pobiegłam pod parasol, pod którym stała drużyna Gryffinoru.

- Liluś, co ty tu robisz? – spytał zaskoczony James.

- Mam pewien pomysł. Daj okulary.

Zdziwiony zrobił to, o co prosiłam. Na okulary rzuciłam Imperivius. Oddałam mu je.

- Będą odpychać deszcz. Będziesz lepiej widział – wyjaśniłam i uśmiechnęłam się do niego,

- Dzięki – powiedział chłopak.

Wróciłam na trybuny.

Przerwa się skończyła i mecz dalej trwał. Krukoni zdobyli jednego gola, ale potem Black trafił i było 90:80 dla Gryffindoru. Po trzydziestu minutach Krukoni zaczeli prowadzić i był 110:130.

- Gryfoni przegrywają… Potter pośpiesz się – mówił Robbie Lee.

Po kwadransie (120:150 dla Ravenclawu) James wreszcie zauważył znicza. Mike również go spostrzegł. Oboje pomknęli za nim. Potter był trochę szybszy jednak po chwili Williams go dogonił. Teraz mknęli równo. Znicz zleciał w dół. Rogacz gwałtownie zanurkował. Mike został w tyle. James wyciągnął rękę… i złapał znicza. Niestety leciał tak szybko, że nie wyhamował. Spadł z miotły.

- Potter złapał znicza! Gryffindor wygrywa 260 do 130!!! Co będzie z Potterem?! Ale gleba… - wykrzykiwał Robbie.

Zerwałam się z miejsca i pobiegłam do Jamesa. W oczach nazbierały mi się łzy. Uklękłam przy nim i jeszcze bardziej się rozpłakałam. Pani Pomfrey już przy nim była. Syriusz również. James był nieprzytomny. Syriusz odciągnął mnie od niego.

- Chodź Lily. Nic mu nie będzie.

James został przeniesiony do Skrzydła Szpitalnego na niewidzialnych noszach. Kiedy na to patrzyłam myślałam, że cały świat mi się wali…

***

No i jednak udało mi się jeszcze napisać przed końcem roku. :D Długa mi wyszła ta notka. :) Mam nadzieję, że się spodoba. Życzę Wszystkim udanego Sylwestra i szczęśliwego roku 2006. :)

"- Tak… Ale jeśli Gryffindor wygra ten mecz. "

   Pogoda była coraz gorsza. Padał deszcz, wiał silny wiatr. Jak to w listopadzie. Jutro miał się odbyć pierwszy mesz quidditcha w tym roku Gryffindor – Ravenclaw. Syriusz i James byli lekko zdenerwowani. Jeśli taka okropna pogoda się utrzyma to będą grać w okropnych warunkach. Apropos’ Jamesa. Po tej nocy relacje między nami się polepszyły. Ani razy się nie pokłóciliśmy. Nie zrobił żadnego kawału i nie rzucił na Snape’a ani jednego zaklęcia. Syriusz nie jest chyba z tego za bardzo zadowolony… Z Mikem wciąż się przyjaźniłam. James już się o to nie wściekał.

   Siedziałam teraz z dziewczynami w Pokoju Wspólnym i rozmawiałyśmy o jutrzejszym meczu.

- Jak myślicie, kto wygra? – zapytała Ann.

- No jak to kto? Oczywiście, że Gryffindor – odpowiedziała Dorcas.

- W końcu mamy wspaniałego szukającego… - dopowiedziałam.

- I ścigającego – dodała Dorcas.

- Czyżby była tu mowa o nas?

James i Syriusz przyszli do nas. Syriusz podniósł Dorcas, usiadł na jej miejscu i posadził ją u siebie na kolanach a James, jako że ja siedziałam po turecku sama na kanapie, położył się opierając głową na moich nogach. Nawet nie zapytał czy może!

- Co ty wyprawiasz?! – spytałam z lekką złością.

- Leżę – odpowiedział spokojnie.

Westchnęłam i pozwoliłam mu pozostać tam gdzie jest.

- A gdzie jest Remus? – zapytała Ann.

Chłopcy wymienili szybkie spojrzenie. Od rana Remusa nie było w ogóle widać.

- Eee… On… Trochę źle się czuje…

- To ja pójdę do niego! – powiedziała Ann i wstała z fotela.

- Nie!! Nie musisz… Naprawdę…

- Ale ja chcę!

- Nie, nie idź…

- Niby dlaczego?

- Bo… On… Eee…On… Nie chce się z nikim widzieć. Dlatego tu przyszliśmy – wytłumaczył jakoś Syriusz.

- Aha… - odpowiedziała nieco smutno i spowrotem usiadła.

- A Peter? – zapytałam.

- Pewnie siedzi jeszcze w Wielkiej Sali i szuka jakiegoś jedzenia – powiedział James po czym się uśmiechnął.

   Rozmawialiśmy jeszcze o meczu, chłopaki zdradzili nam parę swoich nowych pomysłów na grę. Potem Ann i Katie poszły do dormitorium w celu napisania wypracowania na transmutację a Dor i Syriusz poszli razem gdzieś na spacer. James podniósł się i usiadł naprzeciwko mnie i zapytał:

- Umówisz się ze mną?

„Skoro James zmienił się (chyba na długo) to mogłabym się wreszcie z nim umówić…” pomyślałam.

- Tak… Ale jeśli Gryffindor wygra ten mecz.

Nie ma łatwo! Musi się postarać...

- Naprawdę?! Oczywiście Liluś, że Gryffindor wygra!!! Już ja się o to postaram! Możesz się już szykować na randkę – powiedział z wielkim uśmiechem na ustach po czym pocałował mnie w policzek i pobiegł do swojego dormitorium.

Pokręciłam głową. Ja Lily Evans umówiłam się z Jamesem Potterem. Jeśli Gryffindor wygra. Ale to jest pewne na 99% Poszłam do dormitorium i zawołałam do Ann i Katie:

- Nie uwierzycie co zrobiłam!!!

- No co?

- Umówiłam się z Jamesem!!!

- WOW!!! Naprawdę!!!

- Nareszcie!

- Powiedziałam, że się z nim umówię jak Gryffindor wygra mecz.

- Na pewno wygramy – powiedziała Katie.

- I się z nim umówisz!!! – wykrzyknęła zadowolona Ann.

- Trzeba to zapisać! – powiedziała Katie i zapisała w kalendarzy pod datą 25 listopad „Lily umówiła się z Jamesem.”

Nie mogłam uwierzyć, że to zrobiłam. Przecież tyle razy mu mówiłam, że NIGDY się z nim nie umówię. Gryffindor musi tylko wygrać. Ale chyba nawet jeśli nie wygramy to i tak się zgodzę na randkę. I tak wygramy. Widać, że ja i James się zmieniliśmy. On wydoroślał a ja dałam mu szansę. I cieszę się z tego.

***

 Strasznie szybko napisałam nową notkę. :) Zmotywowały mnie komentarze od Was. :) Jesteście naprawdę świetni. :* To prawdopodobnie ostatnia notka w tym roku (ale to brzmi :P) Być może uda mi się coś jeszcze napisać, lecz nie jestem tego pewna. Pozdrawiam. :*

Impreza i co po niej

   Po występie ja i moje przyjaciółki poszłyśmy do Pokoju Wspólnego wraz z innymi Gryfonami. Huncwoci zniknęli na pół godziny i wrócili niosąc mnóstwo jedzenia, napojów, kremowego piwa i… ognistej whisky. Na cały Pokój Wspólny Remus rzucił Zaklęcie Dźwiękoszczelne, żeby McGonagall nie przerwała nam zabawy.    

   Muzyka popłynęła jakby ze ścian. Wszyscy powoli się rozkręcali. Wraz z dziewczynami zaczęłam korzystać z imprezy. Na sam początek jedno piwo kremowe. Potem taniec na maxa. Po chwili dołączyli do nas Huncwoci. Peter w ogóle nie umie tańczyć, ale reszta… Całkiem nieźle. Dzisiejszego wieczoru postanowiłam się nie gniewać na Jamesa. Teraz liczy się dobra zabawa. Po kilkunastu minutach poleciało coś wolnego. James, już drugi raz podczas dzisiejszego dnia, poprosił mnie do tańca. Oczywiście zgodziłam się. Wtuliłam się w niego kiedy tańczyliśmy.„Moglibyśmy się wreszcie pogodzić” pomyślałam. Gdyby teraz mnie przeprosił jeszcze raz na pewno bym mu uległa… Po piosence podziękowałam za taniec i poszłam na chwile usiąść na fotel przed kominkiem. Katie właśnie tańczyła z jakimś siódmoklasistą. Ładnie im było razem… Później znowu poleciało coś wolnego.

- Zatańczysz? – usłyszałam.

To był Mike.

- Jasne – odpowiedziałam i podniosłam się z fotela.

Coś mnie podkusiło i spojrzałam w bok. Był tam akurat James. Posłał mi bardzo dziwne spojrzenie… Takie smutne… No trudno. Jeśli nie może mnie zrozumieć to ma pecha. Fajnie się tańczyło z Mikem, lecz nie tak dobrze jak z Jamesem. Co ja gadam? Ech, trudno… Po jakimś czasie ja, Dorcas, Ann i Katie byłyśmy bardzo zmęczone. Nie wiem jak, ale wypiłyśmy TROCHĘ ognistej whisky. Dorcas źle się po tym poczuła i poszła do dormitorium. Nie była jedyną, która to zrobiła. Było już grubo po pierwszej w nocy i niektórzy poszli spać. Szczególnie ci młodsi. Mi również trochę chciało się spać… Ale wytrzymam jeszcze. Przynajmniej godzinę. Zamyśliłam się…

- O czym myślisz? – zapytał James siadając koło mnie.

- A tak… O wszystkim… - odparłam i wypiłam jeszcze jedną ognista whisky.

- Ej, Lily. Ostrożnie bo się upijesz – powiedział James.

- No to co?

Nie wiem czemu, ale chciałam się upić. Nigdy wcześniej to się nie zdarzyło. Nagle podeszła do nas jakaś dziewczyna. Przyjrzałam się jej i stwierdziłam, że to jest ta dziewczyna Pottera, Mandy.

- Co ty tu robisz?! – krzyknęła.

- Siedzę – odpowiedział James.

- A ciebie to chyba nie powinno obchodzić. Nie jesteśmy już parą – dodał.

- Co? Kto tak powiedział?! - zawołała.

- Ja. A teraz idź i nam nie przeszkadzaj – odparł.

James po czym mnie POCAŁOWAŁ!!! Zupełnie się tego nie spodziewałam. Poczułam się wspaniale… Ale zarazem też bardzo źle. Przerwałam to.

- Dlaczego to zrobiłeś? – zapytałam.

- Nie wiem… Bo cię kocham? Bo nie mogę znieść, że ta Mandy się do mnie przyczepiła? Lily, proszę… Nie gniewaj się…

- Nie gniewam się. Ale wyjaśnij mi jedno. Skoro twierdzisz, że ta Mandy się do ciebie przyczepiła to dlaczego z nią chodziłeś?

I tak znałam odpowiedź, ale wolałam to usłyszeć od niego.

- No… Chciałem żebyś była zazdrosna tak jak ja byłem wtedy kiedy byłaś na randce z tym Mikem. Wiem, że zachowałem się jak kretyn. Przepraszam… Uśmiechnęłam się do niego i przytuliłam.

- Nie jesteś już zła? – spytał.

- Nie.

- Pójdę już spać. Jestem zmęczona – powiedziałam.

- A mogę z tobą? – zapytał chłopak.

- Co?

- No spać.

 W normalnym stanie bym się nie zgodziła i nawrzeszczała na niego, że w ogóle to powiedział. Ale nie była w normalnym stanie. Byłam trochę upita więc nie rozumowałam logicznie. Pokiwałam głową na znak, że się zgadzam. James zdziwił się. Chyba nie sądził, że się zgodzę, ale poszedł za mną do mojego dormitorium. Nie przebierając się w piżamę weszłam do łóżka. James położył się koło mnie i objął mnie w pasie. Po kilku minutach już spałam.

***

   Kiedy się obudziłam w ogóle nie pamiętałam, co się wczoraj wydarzyło. Głowa strasznie mnie bolała. Odwróciłam głowę i zobaczyłam twarz James Pottera. Poruszyłam się gwałtownie i wtedy on się obudził.

- Czy ja jestem w niebie? – zapytał gdy mnie zobaczył.

- Nie. Jesteś i MOIM dormitorium i nie wiem co tu robisz – odpowiedziałam.

- Nie pamiętasz? Spytałem wczoraj czy mogę z tobą spać i się zgodziłaś – wyjaśnił.

- O Boże… James… Czy my…?

- Nie – zaprzeczył.

- To dobrze…

Nic już nie powiedziałam tylko przytuliłam się do niego. Zupełnie nie wiem dlaczego. Może dlatego, że tego potrzebowałam? I chciałam? Sama nie wiem…

***

 Może Wam się notka nie podobać bo mi się nie podoba. Planowałam ją trochę inaczej a wyszło tak. No trudno. Pozdrawiam. :)