Wyprawa do Hogsmeade

   Obudziłam się dzisiaj o wiele wcześniej niż zwykle. Była piąta trzydzieści. Nie wiedziałam co mam robić. Na pewno bym już nie zasnęła. Wstałam więc i uszykowałam się. Potem postanowiłam, że wyjdę na krótki, poranny spacer. Tak też zrobiłam. Po kilku minutach szłam już po błoniach. Mimo że jest już grudzień śnieg jeszcze nie spadł. Powietrze jednak było chłodne, wiał zimny wiatr.

   Chodziłam po błoniach gdzieś z pół godziny. Przed siódmą rano musiałam wrócić, by pobudzić dziewczyny. Tak więc udałam się do zamku a następnie do mojego dormitorium. Okazało się, że moje przyjaciółki już wstały.

- Lily, gdzie ty byłaś? Martwiłyśmy się o ciebie… - powiedziała Ann.

- Obudziłam się wcześniej i po prostu wyszłam na spacer – wyjaśniłam.

- Ok, ale na przyszłość nie rób więcej takich numerów.

Dziewczyny dość szybko się uszykowały i we czwórkę poszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Usiadłyśmy koło Huncwotów. Po chwili dyrektor wstał i zaczął:

- Moi kochani. Jak zapewne pamiętacie Tydzień Mugola został odwołany. Ale postanowiliśmy wam to wynagrodzić i dwudziestego piątego grudnia odbędzie się Bal Bożonarodzeniowy. Proszę więc znaleźć sobie partnerów. Wstęp mają uczniowie od czwartej klasy wzwyż, ale możecie zaprosić też kogoś z młodszej klasy. W sobotę jest wyjście do Hogsmeade, żebyście mogli kupić stroje na bal. A teraz jedzcie! Smacznego!

Dumbledore usiadł uśmiechnięty i nałożył sobie coś na talerz.

James spojrzał na mnie pytającym wzrokiem. Spojrzenie to było jednak bardzo szybkie (jakaś sekunda). Do końca śniadania Rogacz się nie odzywał. Remus zaprosił Ann, która oczywiście się zgodziła. Ona jeszcze nie wie o przypadłości swojego chłopaka. Ciekawe, kiedy on jej powie…

   Kiedy byłam z dziewczynami przy drzwiach Wielkiej Sali ktoś złapał mnie za rękę. Odwróciłam się i zobaczyłam, że to James.

- Lily? Yyy… No… Poszłabyś ze mną na bal? – zapytał patrząc na mnie uważnie.

Uśmiechnęłam się do niego.

- Jasne, z chęcią – odpowiedziałam.

- A teraz chodźmy na lekcje – dodałam.

- Ja jeszcze poczekam na chłopaków. Idź sama, ja później dojdę – odparł Rogacz.

- Dobra. Pa.

- Pa. A, Lily! Dzięki.

Odpowiedziałam uśmiechem i poszłam do dziewczyn i razem udałyśmy się na lekcje. W srodze do klasy transmutacji Dorcas spytała:

- Co chciał od ciebie James?

- Spytał czy pójdę z nim na bal.

- Zgodziłaś się? – zapytała zaciekawiona Katie.

- Tak...

- Super! – zawołała Ann.

- A was ktoś zaprosił? – spytałam Dorcas i Katie.

- Nie, jeszcze nie – odpowiedziała Katie.

- A ciebie Dorcas?

- Nie… Ale może Syriusz mnie zaprosi…

Gadałyśmy jeszcze o różnych sprawach. Cieszę się, że na bal idę z Jamesem. On chyba też się cieszy.

Lekcje minęły dość szybko i raczej normalnie. Za dwa dni jest wyjście do Hogsmeade. Już nie mogę się doczekać!

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Dwa dni minęły i dzisiaj jest wyjście do Hogsmeade. Wstałam szybko i pobudziłam dziewczyny. Uszykowałyśmy się, poszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie a potem udałyśmy się na błonia gdzie woźny Filch sprawdzał listę osób, które mają pozwolenie na odwiedzanie wioski czarodziejów. Rodzice podpisali mi je przed trzecią klasą, więc nie miałam żadnych problemów, by dostać się do Hogsmeade. Moje przyjaciółki również. Kiedy byłyśmy już w wiosce spytałam:

- No to gdzie najpierw idziemy?

- Może do Trzech Mioteł? Potem możemy kupić sukienki na bal a później pójdziemy do Miodowego Królestwa po jakieś słodycze – powiedziała Ann.

- OK, chodźmy.

W Trzech Miotłach, w rogu pubu siedzieli Huncwoci. Nie podeszłyśmy jednak do nich. Dorcas poszła zamówić piwo kremowe a ja, Ann i Katie zajęłyśmy stolik w drugim końcu sali. Rozmawiałyśmy o zbliżających się Świętach Bożego Narodzenia i o balu. Oczywiście wszystkie zostajemy na święta w Hogwarcie. Muszę jeszcze napisać list do rodziców. Nie będą zachwyceni tym, że nie wrócę do domu. Zawsze święta spędzałam z nimi. No trudno. Potem udałyśmy się do jakiegoś sklepu z ubraniami. Podeszła do nas pani w średnim wieku.

- Co podać? – spytała.

- Szukamy sukni na bal – wyjaśniła Ann.

- Dobrze, chodźcie za mną.

Poszłyśmy więc na tą panią. Zaprowadziła nas na drugi koniec sklepu gdzie wisiały przeróżne suknie. Sprzedawczyni najpierw zajęła się Dorcas. Pokazała się mnóstwo sukienek, ale na razie nic nie przypadło Dorcas do gustu. Po kilkunastu minutach ekspedientka wyciągnęła śliczną białą suknię za kolana. Dorcas wyglądała w niej przepięknie. W tym czasie Ann i Katie wybrały już sobie sukienki, tylko ja wciąż nie mogłam się na nic zdecydować. Ann miała niebieską sukienkę przed kolana a Katie beżową za kolana.

- A ty, kochana, już się zdecydowałaś? – sprzedawczyni zwróciła się do mnie.

- Nie, jeszcze nie – odpowiedziałam.

- Chodź, pokażę ci coś, co na pewno ci się spodoba.

Poszłam za nią i zobaczyłam przepiękną zieloną sukienkę.

- Będzie ci pasowała do koloru oczu – zauważyła Dorcas.

Przymierzyłam ją. Pasowała idealne. Byłam pewna, że to jest to, czego szukałam. Zapłaciłam więc na nią piętnaście galeonów i osiem sykli i wraz z dziewczynami wyszłam ze sklepu.

- Dobra, mamy sukienki. Teraz przydałyby się jakieś dodatki – powiedziała Dorcas.

- To idziemy – odparła Ann.

Weszłyśmy do sklepu z biżuterią. Wybrałam kolczyki i łańcuszek z zielonym oczkiem. Moje przyjaciółki również, tyle że ich oczka od biżuterii pasowały do swoich sukienek. Zadowolone z zakupów poszłyśmy jeszcze do Miodowego Królestwa, żeby wydać ostatnie pieniądze. Kupiłyśmy mnóstwo słodyczy. Część z nich przyda się na kolejny babski wieczór.

Obładowane torbami z zakupami wróciłyśmy do zamku.

***

Nocia jest, mam nadzieję, że się spodoba. :) Następna chyba z tydzień. Za niecały miesiąc mam test szóstoklasisty, więc wypadałoby trochę powtórzyć i się do niego przygotować. Mam nadzieję, że starczy mi czasu na pisanie notek. :) A i jeszcze coś: wkurzają mnie komenty typu „Hej! Fajny blog! Wpadnij do mnie na (adres bloga)” Nie mam nic przeciwko, żebyście dawali mi adresy swoich blogów, ale najpierw napiszcie coś, żebym wiedziała że przeczytaliście notkę! Chyba nie tylko mnie wkurzają takie reklamy. To tyle. Pozdro for all.

Kochana Rada Nadzorcza :)

   Udałam się od razu do mojego dormitorium. Ann i Katie odrabiały zadania domowe a Dorcas jeszcze nie było.

- I co? Dowiedziałaś się? – spytała natychmiast Ann.

Co ja mam odpowiedzieć? Przecież obiecałam Jamesowi…

- Nie… Nie za bardzo… Ale chyba wkrótce się dowiesz… - odparłam wymijająco i jak najszybciej weszłam do łazienki.

James ma rację, lepiej będzie, jak Ann dowie się tego od Remusa.

Spędziłam w łazience kilkanaście minut. Potem wyszłam i bez słowa usiadłam na swoim łóżku. Ann popatrzyła na mnie podejrzliwym wzrokiem. Na szczęście do dormitorium wpadła Dorcas z wielkim uśmiechem na twarzy i tym samym uchroniła mnie od wszelkich pytań ze strony Ann.

- Życie jest piękne!!! – wykrzyknęła radośnie Dorcas.

- Jak dla kogo… - mruknęła cicho Ann.

- Co się stało? – zapytałam.

- Rozmawiałam z Syriuszem!

- No… Po to raczej szłaś…

- Syriusz mi wszystko wyjaśnił!

- Więc?

- Miał długi szlaban u McGonagall. Nic mi nie mówił, bo nie chciał mnie martwić. I poza tym McGonagall zadała mu jeszcze za karę kilka wypracowań.

Trochę to dziwne. Dla Huncwotów szlaban był zawsze czymś, czym się chętnie chwalili. A teraz Syriusz nic nie powiedział, bo „nie chciał jej martwić”. Chyba trochę ściemnia. Nie powiedziałam tego jednak Dorcas. Tak będzie chyba lepiej.

Pogadałyśmy jeszcze i skończyłyśmy wypracowanie z zaklęć na jutro. Potem udałyśmy się na kolację. Po kilku minutach do Wielkiej Sali wleciała śliczna sowa.

- To sowa z Ministerstwa Magii – szepnęła Dorcas.

Ptak podleciał do Dumbledora, który zabrał list, po czym sowa odleciała. Dyrektor po przeczytaniu listu wyszedł z Wielkiej Sali a za nim McGonagall. Oboje mieli jakieś smutne miny. Ciekawe co takiego było w tym liście… Wróciliśmy do dormitorium i napisałyśmy jeszcze wypracowanie na obronę przed czarną magią. Około dwudziestej trzeciej skończyłyśmy i poszłyśmy spać.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz obudziła mnie Katie. Szybko wstałam i poczekałam aż Dorcas wyjdzie z łazienki. Następnie uszykowałam się i po kilkunastu minutach siedziałam już z dziewczynami w Wielkiej Sali. Huncwoci też już byli. Po chwili Dumbledore wstał i zaczął mówić:

- Moi drodzy. Zapewne widzieliście wczoraj jak dostałem list. Był to list z Ministerstwa Magii, a dokładniej od Rady Nadzorczej Hogwartu. Pisali, że w Hogwarcie musimy odwołać Tydzień Mugola. Rada uważa, że w szkole magii i czarodziejstwa nie powinno się uczyć mugolskich przedmiotów. Cóż, niestety musiałem dostosować się do woli rady i w Hogwarcie Tydzień Mugola już się nie odbędzie.

Skończywszy przemowę dyrektor usiadł i zajął się śniadaniem.

Jeju, ale super!!! Kochana rada nadzorcza. 

- Wspaniale, prawda? – spytała uśmiechnięta Dorcas.

- I to jak! – odparła Ann.

- Nie będziemy musiały tracić czasu na te próby! – dodałam.

Rozejrzałam się po Wielkiej Sali. Inne dziewczyny z piątego, szóstego i siódmego roku również się cieszyły. Chłopaki chyba też. A nauczyciele byli zdziwieni naszą reakcją. Po śniadaniu były lekcje, potem obiad, pisanie wypracowań, nauka itd. Tak zleciał mi następny tydzień w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.

***

Notka trochę krótka i niezbyt udana. Ostatnio nie mam jakoś weny na pisanie. :( Mam małą prośbę do Was. Zostawcie mi pod tą notką adresy swoich blogów, które chcecie żebym odwiedziła a na pewno w najbliższym czasie to zrobię. :) To tyle. Pozdrawiam! :)

Tajemnica Huncwotów

- POBUDKA!!!!!!!!!!

Usłyszałam ten głośny wrzask i natychmiast się obudziłam. To byli Huncwoci. Wszyscy oprócz Syriusza.

- Odbiło wam?! – krzyknęłam zrywając się z łóżka.

Swoim krzykiem obudzili pozostałe dziewczyny.

- Spokojnie Lily. Nie, nie odbiło nam tylko przyszliśmy was obudzić bo za dwadzieścia minut zaczynają się lekcje a nie było was na śniadaniu więc… - powiedział James.

- Za dwadzieścia minut?! – zawołała Ann.

Ja, Ann i Katie natychmiast rzuciłyśmy się w stronę łazienki. Tylko Dorcas stała w miejscu.

- A gdzie jest Syriusz? – spytała.

- Jeszcze się szykuje. – odparł Remus.

Katie pierwsza weszła do łazienki. Tak więc ja, Dorcas i Ann zaczęłyśmy wyganiać chłopaków z naszego dormitorium. Opierali się, ale jakoś nam się udało. O dziwo, po trzydziestu minutach wszystkie byłyśmy gotowe. Ale i tak spóźniłyśmy się na lekcje. Na szczęście pierwszą mieliśmy historię magii. Binns nic nie zauważył i dalej odczytywał notatki dotyczące buntu gobelinów z 1754 roku.

W czasie obiadu siedziałam z dziewczynami z dala od Huncwotów. Musiałyśmy przedyskutować parę spraw.

- To po obiedzie ty Dorcas idziesz pogadać z Syriuszem. Ja wypytam Jamesa o Remusa. A wy – tu zwróciłam się do Ann i Katie – wy się czymś zajmiecie.

Takie było podsumowanie naszej rozmowy.

Wróciłyśmy do Pokoju Wspólnego. Ann i Katie poszły do dormitorium a ja i Dorcas czekałyśmy na chłopaków. Zjawili się po dziesięciu minutach jednak nie podeszli do nas. Musiałyśmy więc my to zrobić.

- Syriusz? Możemy pogadać? – spytała nieśmiało Dorcas.

- Tak… Chodź… - odparł Syriusz i razem poszli do jego dormitorium.

- My też musimy pogadać – powiedziałam do Jamesa.

Zdziwił się trochę, ale zgodził się. Wyszłam z nim na błonia.

- O czym chciałaś rozmawiać? – zapytał.

- O Remusie – odpowiedziałam.

James się trochę rozczarował. Pewnie myślał, że chcę rozmawiać o „nas”. Chłopak milczał. Przerwałam więc tą ciszę.

- James, Ann zauważyła, że on znika raz w miesiącu pod różnymi pretekstami. Was też wtedy nie ma. Możesz mi powiedzieć o co w tym wszystkim chodzi?

Rogacz nadal milczał.

- James!

- Lily, przepraszam, ale nie mogę ci powiedzieć. Obiecałem Remusowi.

Przeszliśmy parę metrów nic nie mówiąc. Było mi trochę smutno. Czyli wychodzi na to, że James do końca mi nie ufa.

- Jesteś zła? – spytał chłopak.

Pokręciłam przecząco głową. Kolejne metry i cisza. Dlaczego on mi nie chce powiedzieć? Co oni takiego ukrywają?

Nagle James zatrzymał się i oświadczył:

- Dobrze, powiem ci. Nie wiem jak na to zareagujesz, ale jesteśmy przyjaciółmi i chyba powinnaś znać prawdę niezależnie od tego jaka ona jest.

Usiedliśmy nad jeziorem.

- Od czego by tu zacząć… Jak Remus miał siedem lat wybrał się nocą sam do lasu. Nie wiem co mu odbiło… Była wtedy pełnia księżyca. Spotkał wilkołaka, który… Ugryzł go.

- Co? Czyli Remus jest… - przerwałam.

- Tak. Jego rodzice próbowali mu jakoś pomóc. Ale się nie udało. Potem nadszedł czas Hogwartu. Dumbledore zgodził się przyjąć wilkołaka do szkoły. Ale nikt oprócz niego, Remusa i pani Pomfrey miał o tym nie wiedzieć. Na czas pełni księżyca Remus przebywał we Wrzeszczącej Chacie, do której prowadził tunel zaczynający się pod Bijącą Wierzbą. Co miesiąc prowadziła go tam pani Pomfrey, by mógł się przemienić w wilkołaka i nikomu nie zrobił krzywdy. Ale my, Huncwoci, nie wierzyliśmy, że on co miesiąc musi jeździć do chorej matki czy gdzieś tam. W końcu odkryliśmy jego przypadłość. Kiedy Remus się dowiedział, że my wiemy, bardzo się zmartwił. Myślał, że się od niego odwrócimy czy coś. Jednak my postanowiliśmy mu pomóc. Nie żadnym eliksirem, czy czymś. Wiedzieliśmy, że wilkołak nie zrobi krzywdy innym zwierzętom. Chcieliśmy więc zostać animagami. To było pod koniec pierwszej klasy. Dopiero teraz, na początku piątego roku ja i Syriusz potrafimy się zamieniać w zwierzęta. Jesteśmy oczywiście nie zarejestrowani…

- Jesteś animagiem?! – przerwałam mu.

- Tak.

- Przecież to niezgodne z prawem!!! Co będzie jak ktoś się dowie?!

- Nikt się nie dowie. No chyba, że ty komuś powiesz…

- Nie, no co ty… Ale jak wam się to udało? Przecież dorośli czarodzieje mają z tym problemy a co dopiero wy…

- Dużo ćwiczyliśmy… A Peter ma jeszcze z tym małe problemy…

- W jakie zwierzęta się zamieniacie?

- Ja w jelenia… Od tego moja ksywa – Rogacz. Syriusz w psa, czyli Łapa, Peter w szczura. Od tego Glizdogon.

Przez chwilę nic nie mówiliśmy. Remus jest wilkołakiem… A James, Syriusz i Peter to animadzy… Wow, dużo wrażeń jak na jeden dzień.

- Lily?

- Tak?

- I co teraz?

- Jak „co teraz”?

- No… Będziesz się jeszcze przyjaźnić z Remusem?

- No pewnie, że tak! Przecież to nie jego wina. Jest wspaniałym przyjacielem. I kogo obchodzi, że jest wilkołakiem? Nawet mi do głowy nie przyszło, że mogłabym zerwać kontakty z nim z tego jednego powodu.

Na twarzy chłopaka było widać wyraźną ulgę.

- Dziękuje Lily. Ale mam prośbę. Nie mów nikomu o tym, co ci powiedziałem. Dorcas dowie się później, a Ann lepiej niech Remus powie.

- Dobrze, nikomu nie powiem. Ale teraz ja mam prośbę. Pokaż mi jak się przemieniasz.

Zdziwił się, ale powiedział:

- Dobrze, chodź – i uśmiechnął się.

Skierowaliśmy się w stronę Zakazanego Lasu. James na pewno nie chce, żeby ktoś zobaczył jak się przemienia. Po pięciu minutach zagłębiliśmy się w las tak, że już nikt nie był w stanie nas dostrzec.

James zatrzymał się i zaczął się przemieniać. Kilka sekund i na miejscu James stał piękny jeleń. Miał oczy Rogacza. Był śliczny… Patrzyłam na niego z uśmiechem na twarzy. Po chwili przede mną znowu stał James.

- James… Jestem pod wrażeniem…

Chłopak odpowiedział pięknym uśmiechem.

 Po piętnastu minutach wróciliśmy do zamku.

***

Przepraszam, że notka dopiero teraz. Ja po prostu nie wyrabiam… Ale teraz powinno być już lepiej. :) Pozdrawiam!

Babskie pogaduszki

   Kiedy tylko wróciłam do dormitorium od razu zaczęły się pytania dziewczyn.

- Jak było?

- Dokąd poszliście?

- Opowiem wam wszystko później, teraz jestem wykończona – powiedziałam.

- Czyżby James cię tak wykończył? – zażartowała Dorcas.

Popatrzyłam na nią ze złością i bez słowa weszłam do łazienki. Po jakiś trzydziestu minutach wyszłam z niej gotowa do snu. Dziewczyny siedziały na łóżku Katie.

- Lily, prosimy… Opowiedz nam wszystko teraz… - poprosiła Ann.

- Nie… Jestem trochę zmęczona… Jutro, dobra? – odparłam.

- Obiecujesz? – spytała Dorcas.

- Tak a teraz idę spać. Dobranoc – po czym zasłoniłam kotary przy swoim łóżku i weszłam pod kołdrę.

Przed zaśnięciem myślałam o mojej randce z Jamesem. Nie wiedziałam, że Rogacz to taki romantyk. Było wspaniale. W takich rozmyślaniach zasnęłam.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Rano zostałam obudzona przez Dorcas. Ann czesała się a Katie była w łazience sądząc po zapalonym świetle. Spojrzałam na zegarek i wykrzyknęłam:

- Przecież jest szósta! Mogę spać jeszcze pół godziny!

- Nie ma mowy. Opowiesz nam w tym czasie swoją randkę – powiedziała Dorcas

- I to ze wszystkimi szczegółami – dodała Ann.

- Nie chce mi się teraz… Dajcie mi trochę poleżeć... – mruknęłam i ponownie zakopałam się w kołdrze.

- O nie Lily! Masz nam wszystko opowiedzieć! TERAZ – rzekła Katie, która waśnie wyszła z łazienki.

„Łazienka jest teraz wolna.” Pomyślałam. Znalazłam w tym szansę dla mnie. Szybko wstałam z łóżka. Dorcas chyba pomyślała, że się poddałam i opowiem im randkę, bo mruknęła „No nareszcie…” Ale ja nie miałam takiego zamiaru. Udałam się do łazienki i zamknęłam tam drzwi na klucz. Słyszałam jeszcze krzyki moich przyjaciółek, że jestem okropna, bo nie chcę im opowiedzieć randki. Przecież mogę to zrobić później. Uszykowałam się w niecałą godzinę, po czym wyszłam z łazienki. Jeszcze piętnaście minut do śniadania…    

   Dziewczyny siedziały koło siebie i patrzyły na mnie ze złością, ale zarazem też z ciekawością.

- Dobra, skoro tak bardzo chcecie wiedzieć to mam pewien pomysł. Urządzimy sobie dzisiaj babski wieczór. Trochę sobie pogadamy i w ogóle. – powiedziałam.

- No ok, ale czemu nie opowiesz nam tego teraz? – spytała Ann.

- Bo mi się nie chce, a poza tym zaraz śniadanie, więc się pośpieszcie – odparłam.

Po pięciu minutach wszystkie byłyśmy gotowe i ruszyłyśmy na śniadanie. Huncwoci siedzieli już w Wielkiej Sali i o czymś zawzięcie rozmawiali. Podeszłyśmy do nich. James zobaczył nas pierwszy i uśmiechnął się do mnie. Odwzajemniłam uśmiech.

Podczas śniadania nic nie mówiłam. Rogacz również. Lekcje minęły dość szybko. Po obiedzie wraz z dziewczynami odrobiłam zadania domowe na jutro. Skończyłyśmy przed kolacją. Z posiłku wyniosłyśmy trochę smakołyków. Chłopaki pytali po co nam to itp. Więc im powiedziałyśmy i zakazałyśmy wstępu do nas.

Następnie udałyśmy się do dormitorium.

- No to Lily mów! – zawołała Dorcas siadając na swoim łóżku.

Westchnęłam i zaczęłam im opowiadać moją randkę z Jamesem. Skończyłam po kilku minutach a dziewczyny wpatrywały się we mnie z wielkim rozczarowaniem.

- Lily, czy tobie ODBIŁO? – spytała Dorcas.

- O co ci chodzi?

- Byłaś na randce z Jamesem, tak?

- Tak.

- Kochasz go, tak?

- No tak...

- James chciał cię pocałować na pożegnanie, tak?

- Tak.

- A ty odwróciłaś głowę i powiedziałaś, że nie całujesz się na pierwszej randce!!! – zawołała Dorcas.

- Lily, odbiło ci? – dodała Ann.

- No ale to prawda…

- Lily, głupio postąpiłaś… - powiedziała powoli Katie.

- No i dobrze – burknęłam.

- Nie mówmy już o tym.

- OK. Ale tak ogólnie to James się postarał… - stwierdziła Ann.

- Jesteście razem? – zapytała mnie Katie.

Pokręciłam przecząco głową.

- Dlaczego nie?

- Nie zapytał mnie. A poza tym to nie wiem czy by coś z tego wyszło… - odparłam.

- Jak to? Przecież go kochasz…

Wzruszyłam ramionami.

- Nie rozmawiajmy już o tym. Lepiej powiedzcie co u was – powiedziałam.

Zaczęła Dorcas.

- Kiepsko… Niby jestem z Syriuszem, ale… Widujemy się tylko na lekcjach, na posiłkach ni i czasem w Pokoju Wspólnym… Nie pamiętam już kiedy ostatnio wyszliśmy gdzieś razem… - powiedziała smutnym głosem.

- Może nie ma czasu? – zasugerowała Katie.

- Ma, na pewno! Widziałam parę razy jak wieczorami gdzieś się wymykał…

- Dorcas, na pewno jest jakieś wyjaśnienie. Nie martw się – rzekłam.

- Porozmawiaj z nim to się wszystkiego dowiesz – poradziła Katie.

Dorcas pokiwała głową.

- A ty Ann?

- Jest w miarę ok tylko… Remus znika raz w miesiącu na parę dni. Mówi, że jeździ do chorej matki czy coś. Myślę jednak, że on nie mówi mi prawdy.

- Ty też się nie przejmuj. Jak chcesz to zapytam Jamesa co jest z Remusem – powiedziałam.

- Dzięki Lily – uśmiechnęła się Ann.

- No a ty Katie? Poznałaś kogoś?

Dziewczyna pokręciła przecząco głową.

- Nie ma tu nikogo fajnego… - stwierdziła.

- Jeszcze kogoś znajdziesz. Na pewno – powiedziała Dorcas.

   Gadałyśmy jeszcze ze dwie godziny na przeróżne tematy. Potem każda poszła się umyć i poszłyśmy spać. Zasnęłam bardzo szybko.

***

No nareszcie jest notka. Nie miałam weny i nie chciało mi się pisać. Jeszcze na dodatek szkoła. Nauczyciele wciąż informują nas o sprawdzianach i w ogóle. Teraz notki będą się pojawiać w weekendy. No chyba że znajdę czas i napiszę notę w ciągu tygodnia ale nic nie obiecuję. To tyle. Pozdrawiam!

Randka z Jamesem Potterem

   Wyszłam do Pokoju Wspólnego. James stał przy portrecie Grubej Damy. Gdy mnie zobaczył na jego twarz wstąpił uśmiech. Odwzajemniłam go i podeszłam do chłopaka.

- Lily… Wyglądasz pięknie… - powiedział James.

- Dzięki. Ty też nie najgorzej.

Rogacz miał na sobie jeansy i białą koszulę.

„Dobrze, że nie wziął krawata...” pomyślałam.

- Idziemy? – spytałam.

- Tak…

Wyszliśmy z Pokoju Wspólnego. Skręciliśmy w boczy korytarz kiedy zapytałam:

- James, dokąd idziemy?

- Zobaczysz… - odrzekł tajemniczo.

„Strasznie dużo się dowiedziałam…”

 Po chwili Rogacz powiedział:

- Zaczekaj tu.

Sam zaczął chodzić obok ściany. Za trzecim razem pokazały się jakiś drzwi.

- Pani przodem – powiedział wskazując mi otwarte przez niego drzwi.

Moim oczom ukazał się piękny pokój. Na środku stał stół i dwa krzesła. Była też kanapa dla dwojga i różne półki. Muzyka leciała jakby „z nikąd”. Wszystko wyglądało wspaniałe, ale byłam lekko zdziwiona.

- To Pokój Życzeń – wyjaśnił James.

- Wystarczy, że pomyślisz o jakimś miejscu a ten pokój się w nie zamieni.

Uśmiechnęłam się do niego w odpowiedzi. James odsunął jedno krzesła dla mnie. Kiedy usiadłam przysunął je. No nieźle… On sam usiadł na drugim. Trochę dziwnie się czułam. W końcu jestem po raz pierwszy na randce z Jamesem. Kto wie co on wymyśli?

- Na co masz ochotę? – zapytał Rogacz.

- Yyy… Może… Rosół…

Kiedy to powiedziałam tuż przede mną pojawił się talerz z rosołem. Spojrzałam na Jamesa pytającym wzrokiem.

- Przecież to Pokój Życzeń! – rzekł chłopak.

- No tak…

Rogacz „zamówił” sobie to samo co ja. Jedliśmy w ciszy. Nie wiedziałam co mam mówić, Rogacz chyba też. Trudno uwierzyć, że taki chłopak jak James Potter nie wie, co ma powiedzieć! Czyżbym ja go tak onieśmielała?  Wreszcie po kilku minutach zapytał:

- Podoba ci się?

- Tak… -  odparłam.

Podobało mi się tylko było trochę nudno. Ale nie narzekam. Rogacz po jakimś czasie wstał i podszedł do mnie. 

- Zatańczysz? – spytał.

Zgodziłam się.

Muzyka była akurat wolna. Chyba James właśnie tego sobie zażyczył. Podczas tańca przytuliłam się do niego, ale nie aż tak bardzo.

Nie no, nie lubię takiego milczenia!

- Dlaczego nic nie mówisz? – zapytałam chłopaka.

- Szczerze? – odpowiedział pytaniem.

Przytaknęłam głową.

- Onieśmielasz mnie. Wiele razy wyobrażałem sobie przebieg naszej randki a kiedy wreszcie się doczekałem, nie wiem co mam mówić.

Roześmiałam się lekko.

- Bardzo śmiesznie, naprawdę… - mruknął James.

Uśmiechnęłam się.

- Lily? – zaczął Rogacz kiedy siedzieliśmy na tej kanapie przy ścianie

- Tak?

- Dlaczego wcześniej nie mogliśmy zacząć żyć z zgodzie? – zapytał szybko.

- Wiesz… Mogliśmy… Chyba… Tylko to twoje zachowanie… Strasznie mnie wkurzało…

- Mogłaś mi to przecież wcześniej powiedzieć.

Westchnęłam po czym rzekłam:

- James, mówiłam ci to chyba z tysiąc razy… A raczej krzyczałam…

Teraz James się roześmiał.

- Pamiętasz ja zmieniliśmy kolor włosów McGonagall? – spytał chłopak.

Na samą myśl o tym wybryku Huncwotów zaczęłam się śmiać. Rogacz tak samo.

- Chodziła tak chyba pół dnia… Póki jej Dumbledore nie powiedział… - dodał James ze śmiechem.

- Czekaj, na jaki kolor jej zmieniliście włosy? Czerwony? – spytałam.

- Bordowy. Wszyscy się z niej śmiali a ta nic! Nie wiedziała o co chodzi!

Pośmialiśmy się z tego jeszcze chwilę.

- James, a jak ty zaczarowałeś te wszystkie krzesła Gryfonów w Wielkiej Sali na drugim roku, na których ciągle wypisywało się zdanie, że mnie kochasz?

- Zaczarowałem jedno krzesło a potem rzuciłem Zaklęcie Powtarzania na resztę krzeseł. Ale się na mnie wydarłaś…

- Fakt… Straciliśmy chyba trzydzieści punktów… - dodałam.

Rozmawialiśmy jeszcze bardzo długo wspominając nasze przeróżne kłótnie i kawały Huncwotów. Wcześniej wydawały mi się one tylko dziecinne. Teraz również tak jest, ale te wygłupy są też śmieszne. Kiedyś tego nie dostrzegałam. Kiedyś przecież nie umówiłabym się z Jamesem! A właśnie teraz jestem z nim na randce. Widać jak ludzie się zmieniają…

- Lily, mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę. No chyba, że masz mnie już dość… - rzekł Rogacz.

- Nie, no co ty. Co to za niespodzianka? – odparłam.

- Chodź – polecił i wstał.

Zrobiłam to samo. James przywołał swoją miotłę.

- Po co ta miotła? – spytałam zdziwiona.

- Żebyśmy mogli dostać się tam gdzie chce ci coś pokazać – odrzekł.

- Zwariowałeś? Ja nie wsiądę na tę miotłę! – zawołałam.

Przyznam, że trochę bałam się latać.

- Spokojnie Lily. Nie masz się czego bać. Ze mną nic ci się nie stanie – powiedział uspokajająco.

- Ale… Nie możemy tam po prostu dojść? – spytałam.

- Możemy. To w końcu tylko kilka kilometrów – odparł z ironią.

Prychnęłam, lecz odpowiedziałam:

- Dobrze, ale jeśli coś mi się stanie, to będzie tylko twoja wina.

- Nic ci się nie stanie, obiecuję.

Chyba mogę mu zaufać…

   Wyszłam z Jamesem z Pokoju Życzeń a potem z zamku. Na błoniach Rogacz wyjął pelerynę-niewidkę. Nakrył nas nią i usiadł na miotle. Powiedział, żebym usiadła przed nim. Objął mnie w pasie i szepnął:

- Nie bój się...

Zabrzmiało to tak przekonująco, że już prawie wcale się nie bałam. Polecieliśmy. Wiatr rozwiał mi włosy. Dziwię się, że ta peleryna z nas nie spadła. Zamknęłam oczy i bardziej wtuliłam się z chłopaka. Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu. Znajdowaliśmy się chyba na jakiejś łące, która wyglądała pięknie. Otaczał ją duży las. Rosło wiele ślicznych kwiatów i krzewów. Był wspaniały widok na niebo.

- Tu jest… Pięknie… - wyjąkałam.

- Opłacało się lecieć?

-Tak… Na pewno…

James uśmiechnął się szeroko. Wpatrywałam się w całe to miejsce, żeby zapamiętać wszystkie szczegóły.

- James? Skąd znasz to miejsce? – zapytałam.

- Pokazał mi je kiedyś mój ojciec i powiedział, że właśnie tu zabrał swoją pierwszą i jedyną miłość, znaczy moją matkę, na pierwszą randkę. Postanowiłem, że zrobię to samo.

Teraz naprawdę nie wiedziałam co powiedzieć. Że go też kocham? Nie, na pewno nie… Nie wiem… Wpatrzyłam się w trawę, po której właśnie szła biedronka. Biedronka? Późną jesienią? Bardzo dziwne…

- Dobra, chodź – powiedział James, który chyba zauważył moje zmieszanie, złapał mnie za rękę i poprowadził na środek łąki.

Pociągnął mnie tak, że leżałam na trawie. On położył się koło mnie. Przed oczami mieliśmy niebo usłane gwiazdami.

- Śliczny widok, prawda? – zapytał chłopak.

- Tak…

Leżeliśmy tak niecałą godzinę. Było bardo romantycznie... Rozmawialiśmy o przeróżnych gwiazdozbiorach i o tym pięknym niebie nocą. Około dwudziestej trzeciej uświadomiłam sobie, że na pewno dziewczyny strasznie się o mnie martwią.

- James, chyba powinniśmy wracać… Już późno…

- Ech… No dobrze…

Wstaliśmy z ziemi i wróciliśmy na miotle do Hogwartu.

   W Pokoju Wspólnym James na pożegnanie spróbował nie niespodziewanie pocałować. Odwróciłam głowę.

- Co jest? – spytał.

- Nie całuję się na pierwszej randce – odparłam.

Wiem, wiem, jestem okropna… 

James zrobił strasznie zrozpaczoną minę. Uśmiechnęłam się i dałam mu całusa w policzek. Na tyle na pierwszej randce mogę się zgodzić. 

- Pa – szepnęłam i pobiegłam do dormitorium.

Na schodach obejrzałam się jeszcze za siebie. James stał tam gdzie go zostawiłam dotykając policzka lewą dłonią. Na jego twarzy widniał szeroki uśmiech.

***

Notka wreszcie jest. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Miała być wczoraj, ale strasznie się czułam i nie mogłam nic napisać. Dzisiaj jest lepiej i macie notkę. :D A teraz odpowiedź do komentarza Mądrej. Podobno nie rozumiesz dlaczego podaję się za Lily Evans. Otóż ja się wcale za nią nie podaję! Po prostu piszę opowiadanie o niej, ale w pierwszej osobie! Tak mi się o wiele lepiej pisze i mogę pokazać co czuje bohaterka. Nie jestem Lily! Mam nadzieję, że trochę Ci to wyjaśniłam. :) To tyle. Pozdrawiam!

Poranek w męskim dormitorium i przygotowania do randki

   Obudził mnie dzisiaj głos Dorcas. Obok mnie leżał James.

- Lily, wstawaj natychmiast! – wydzierała się.

Ja jednak udawałam, że śpię.

- Cicho, daj jej jeszcze trochę pospać – powiedział czule James.

Odruchowo uśmiechnęłam się.

- Ona wcale nie śpi! Nie widzisz tego uśmiechu?! – zawołała Dorcas.

Uśmiech natychmiast znikł mi z twarzy.

- Lily, wiem, że James ślicznie pachnie, ale… - zaczęła Dorcas

- SKĄD WIESZ???!!! – natychmiast jej przerwałam i otworzyłam oczy.

Na twarzy mojej przyjaciółki pojawił się diabelski uśmieszek.

- Wiedziałam, że nie śpisz. A wiem bo sama mi to mówiłaś i to wiele razy.

Mocno się zaczerwieniłam i posłałam Dorcas spojrzenie pod tytułem „Nie żyjesz!”. James roześmiał się.

- Wstajesz? – spytała Dorcas.

- Nie mogę.

- Bo?

- Bo James mnie trzyma.

Była to prawda, gdyż Rogacz wciąż mnie obejmował.

- James, puść Lily! – wrzasnęła Dorcas na Pottera.

- Spokojnie, kochani. – sytuację załagodził Syriusz, który dopiero wyszedł z łazienki.

Black przytulił swoją dziewczynę i szepnął jej coś.

- Lily, masz zaraz być w dormitorium – rozkazała mi przyjaciółka i wyszła z Blackiem.

Ann i Katie nie było już u Huncwotów. Remus i Peter też gdzieś wybyli. Czyli zostałam sama z Jamesem.

- Która godzina? – spytałam.

- Ósma piętnaście – odpowiedział.

- Co?! – zawołałam przerażona.

- Przecież za piętnaście minut śniadanie!!! - dodałam.

- Spokojnie, zdążysz…

- Zdążę?! W piętnaście minut?! – krzyknęłam i szybko podniosłam się z łóżka.

Chciałam wstać, ale James mnie przytrzymał.

- Zostań… - poprosił.

Spojrzałam na niego ponaglającym wzrokiem.

- James, ja naprawdę się nie wyrobię w piętnaście minut.

- Oj Liluś… Zdążysz… - powiedział James i pociągnął tak, że leżałam przodem do niego.

Próbowałam się jakoś uwolnić, lecz niestety nie udało mi się.

- James, proszę, puść mnie.

Rogacz nie odpowiedział, ale przewrócił mnie na plecy i próbował pocałować. Odruchowo zamknęłam oczy czekając na pocałunek, który jednak nie nadchodził. Po kilku sekundach otworzyłam oczy i zobaczyłam Jamesa, uśmiechającego się szeroko. Po raz drugie tego ranka zaczerwieniłam się.

- Chciałaś, żebym cię pocałował, prawda? – zapytał chłopak.

- Wcale nie! – zaprzeczyłam.

- A teraz mnie puść…

Nie dokończyłam bo Rogacz mnie pocałował. Po pocałunku jakby nigdy nic puścił mnie. Natychmiast wstałam, wciąż czerwona, i skierowałam się w stronę drzwi.

- Lily, o dziewiętnastej w Pokoju Wspólnym. Pamiętaj! – dodał James kiedy wychodziłam.

No tak, dzisiaj mam z nim randkę. Ciekawe, co Rogacz przygotował… Wróciłam do mojego dormitorium i to co zobaczyłam trochę mnie zdziwiło a zarazem wkurzyło. Mianowicie Dorcas stała na środku na środku pokoju i całowała się z Blackiem! Oparłam się o zamknięte drzwi i odchrząknęłam głośno. Odskoczyli od siebie natychmiast.

- O Lily! Jesteś! – zauważyła Dorcas.

Posłałam jej niedowierzające spojrzenie.

- To ja już pójdę – mruknął Syriusz i jak najszybciej wyszedł z naszego dormitorium.

- Nieźle Dorcas, mnie wyganiasz od Jamesa a sama migdalisz się z Blackiem – powiedziałam.

- Oj… No bo… Lepiej szykuj się, bo nie zdążysz!

Zaśmiałam się tylko po czym wzięłam swój szkolny strój i poszłam do łazienki by się przebrać i uszykować. Miałam tylko pięć minut więc robiłam to w największym pośpiechu. Czesząc włosy krzyknęłam do Dorcas:

- Poczekaj na mnie!

- OK!

   Spojrzałam w lustro. Nie wyglądałam zbyt dobrze. Nie mogłam niestety poprawić swojego wyglądu, bo nie miałam w ogóle czasu. Westchnęłam tylko i wybiegłam z łazienki. Porwałam torbę i wraz z Dorcas szybko wyleciałam jak piorun z dormitorium. Drogę do Wielkiej Sali pokonałyśmy w mega szybkim biegu. Spóźniłyśmy się tylko dziesięć minut. Chłopaki tam już byli, Ann i Katie również. Wszyscy zjedliśmy śniadanie i poszliśmy ba lekcje. Podczas zaklęć myślałam o mojej randce z Jamesem. To już dziś! Bardzo chcę, żeby się udała. Rogacz ciągle posyłał mi uśmiechy. Na pewno cieszy się, że ja się z nim umówiłam. Wreszcie mu się to udało.

   Po obiedzie ja, Dor, Ann i Katie pobiegłyśmy szybko do naszego dormitorium. Trzeba było na jutro napisać wypracowanie na obronę przed czarną magią a potem może nie być na to czasu. Półtorej godziny później dziewczyny wybierały mi już ciuchy na randkę. Była piętnasta trzydzieści więc miałyśmy jeszcze trzy i pół godziny.

- Lily, może to? – spytała Dorcas wskazując na miniówkę i bluzeczkę na ramiączkach.

- No co ty, zwariowałaś?! – odparłam.

- Czemu nie?

- Dorcas, James pomyśli, że jestem jakaś puszczalska! – zawołałam.

- O, a jednak obchodzi cię co on o tobie pomyśli… - powiedziała złośliwie Dorcas.

- Ha ha ha, bardzo śmieszne. 

- Dobra Lily, a może to? – zaproponowała Ann i pokazała mi śliczną, ciemnozieloną bluzkę z długim rękawem i z trzema chińskimi znakami po boku

- Tak… Jest śliczna… - powiedziałam.

- A do tego to - rzekła Katie i podała mi brązową spódniczkę ze sztruksu, która sięgała za kolana.

- To jest super! – wykrzyknęłam zadowolona.

- To teraz idź się wykąpać a potem przebierz w to – poleciła Ann.

- OK – odpowiedziałam.

Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Kąpiel zajęła mi jakieś pół godziny. Potem wyszłam z wanny, wytarłam się i ubrałam w to, co mi wyszukały dziewczyny. Na włosy rzuciłam Zaklęcie Suszące. W takim stanie wyszłam do dziewczyn.

- Jeszcze fryzura i makijaż i będziesz wyglądała prześlicznie! – oznajmiła Dorcas.

Tak więc teraz dziewczyny zaczęły mnie czesać a raczej szarpać za włosy.

- Auu!! To boli! – krzyknęłam po raz któryś z rzędu.

Po kilku minutach Ann zdołała rozczesać moje kłaki. Katie rzuciła zaklęcie, które podkręciło mi końcówki i zrobiła na środku równy przedziałek. Ann pomalowała mi paznokcie w stylu francuskim a Dorcas zrobiła makijaż. Oczy na zielono a usta przeciągnięte błyszczykiem.

- Lepiej weź go ze sobą, bo jak James cię pocałuje to może się zetrzeć – poradziła Dor.

Zrobiłam wściekłą minę.

- Nie wezmę błyszczyku bo James mnie NIE pocałuje – warknęłam.

- Zobaczymy… - mruknęła.

- Wyglądasz pięknie - powiedziała Ann.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi.

Zostało jeszcze pięć minut do dziewiętnastej. Wzięłam swoją jeansową kurtkę a Ann szepnęła:

- Powodzenia…

Wyszłam do Pokoju Wspólnego na randkę z Jamesem…

***

Na początku przepraszam, że notka dopiero teraz. Jest mi strasznie wstyd bo podczas ferii miałam pisać częściej a tymczasem pojawiły się tylko dwie notki… :( Pierwszy powód to czyste lenistwo. Potem zaczęła się szkoła i oczywiście musiałam zarywać noce. Połowę tej notki napisałam w szkole. Była jeszcze premiera szóstego tomu Harry'ego Pottera "Harry Potter i Książę Półkrwi", po której przeżyłam lekki szok (mimo, że pół roku temu wiedziałam co się wydarzy) i również nie mogłam pisać. 

   Poza tym w ostatnią sobotę wydarzyła się straszna tragedia i nie byłam w stanie nic napisać. Tylu ludzi zginęło… :( To naprawdę straszne… Dzisiaj kończy się żałoba narodowa…

„Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą…” - ksiądz Twardowski.

 

[*][*][*][*][*][*][*][*][*][*]

 

Następna notka na pewno w niedzielę.

Nowy nauczyciel i impreza

Rzadko dedykuję notki, ale zrobię wyjątek. :) Notka dla Dorotki bo to ona poprosiła mnie o tak długą notę i z myślą o niej ją pisałam. :*

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Dzisiaj wstałam o normalnej porze, pobudziłam dziewczyny, uszykowałam się i wraz z przyjaciółkami poszłam do Wielkiej Sali na śniadanie. Huncwoci, oczywiście bez Jamesa, który mógł wyjść ze Skrzydła Szpitalnego dopiero po południu, już na nas czekali.

- Eee… Dziewczyny… Tak sobie myśleliśmy… Może by tą imprezą zrobić w Pokoju Wspólnym? Potem przenieślibyśmy się do naszego dormitorium… - powiedział Syriusz.

- Dlaczego? – spytała Ann.

- No… Tak chyba będzie lepiej…

- No dobra – zgodziłyśmy się.

   Po śniadaniu wszyscy udaliśmy się na lekcje. Zaklęcia, dwie godziny transmutacji, opieka nad magicznymi stworzeniami… Strasznie się na nich nudziłam. Moje myśli krążyły wokół Jamesa i dzisiejszej imprezy. Dopiero na eliksirach było trochę ciekawiej. Kiedy staliśmy pod klasą i czekaliśmy na profesor Kolmy przyszedł jakiś mężczyzna w wieku około pięćdziesięciu lat. Wpuścił nas do klasy. Usiadłam tak jak zwykle z Dorcas.

- Nazywam się Horacy Slughorn i zastępuje na razie profesor Kolmy, która zachorowała. Być może zostanę tu na dłużej. Przejdźmy teraz o sprawdzenia obecności – powiedział nauczyciel.

- Syriusz Black – wyczytał Slughorn.

- Obecny.

- Z tych Blacków? – spytał nauczyciel.

- Tak – odparł chłodno Syriusz.

Profesor Slughorn uśmiechnął się dziwnie po czym dalej sprawdzał obecność. Każdemu zadawał jakieś pytanie.

- Lily Evans.

- Jestem – odpowiedziałam.

- Evans… Nigdy nie słyszałem tego nazwiska… Twoi rodzice to czarodzieje? – zapytał Slughorn.

- Nie. Pochodzę z mugolskiej rodziny – rzekłam.

Nauczyciel obdarzył mnie miłym uśmiechem i kontynuował czytanie listy osób. Następnie oznajmił:

- Na dzisiejszej lekcji zrobimy małą powtórkę z lat wcześniejszych. Chciałbym zobaczyć jaką posiadacie wiedzę z eliksirów.

No i zaczęło się odpytywanie. Ale James ma szczęście, że go tu nie ma… Profesor Slughorn zadawał każdemu po trzy pytania. Syriusz nieźle się wyłożył. Nie znał odpowiedzi na żadne z pytań… Dorcas odpowiedziała na pytanie „Przez jaki czas powinno się ważyć Eliksir Słodkiego Snu”. Ann odpowiedziała na dwa pytania, Katie na jedno, Peter na żadne. Potem przyszła kolej na mnie.

- Panno Evans, proszę mi wymienić składniki Eliksiru Wzrostu – polecił nauczyciel.

Robiliśmy ten eliksir jakiś miesiąc temu. Przypomniałam sobie wszystkie jego składniki i wymieniłam. Następnie Slughorn kazał mi powiedzieć jak się go przygotowuje. Z tym było trochę gorzej, ale jakoś mi się udało. Potem musiałam powiedzieć, co powoduje Eliksir Głośnego Śmiechu. Ale proste…

- Jak sama nazwa wskazuje eliksir ten powoduje bardzo głośny śmiech u osoby, która go wypije. Czas działania eliksiru to jedna godzina. Nie ma skutków ubocznych – wyrecytowałam definicję, której uczyłam się niedawno.

- Bardzo dobrze! Piętnaście punktów dla Gryffindoru!

Wow! Na razie jako jedyna odpowiedziałam na wszystkie trzy pytania. Później profesor Slughorn zapytał Remusa. On również odpowiedział na każde pytanie i zarobił piętnaście punktów dla Gryfonów. Pod koniec lekcji Slughorn powiedział:

- Panie Black, panno Evans, zostańcie proszę po lekcji.

O co mu może chodzić? Wkrótce się dowiem… Po dzwonku wraz z Syriuszem stanęłam przed biurkiem nauczyciela i czekałam na to, co powie.

- Pewnie zastanawiacie się po co was tu zawołałem. Otóż prawdopodobnie, o ile zostanę tu na dłużej, zorganizuję spotkania pewnego klubu. Chciałbym żebyście tam należeli.

- A jaki to klub? – zapytał Syriusz.

- Dowiecie się w swoim czasie. Na razie się nad tym zastanówcie.

Pokiwałam głową i poszłam do dziewczyn.

- Co on od was chciał? – spytała Dorcas.

- Powiedział o jakimś klubie i chce żebyśmy do niego należeli – odparłam.
- Jaki to klub?

- Nie chciał nam powiedzieć. Mamy się nad tym zastanowić.

   Udałyśmy się na obiad a potem do Pokoju Wspólnego. Trzeba było go przygotować na imprezę. Przy wejściu powiesiłyśmy wielki transparent z napisem „WITAMY WSPANIAŁEGO SZUKAJĄCEGO”. Chłopaki przynieśli mnóstwo jedzenia (ciekawe skąd…). Byłoby pewnie jeszcze więcej, ale Peter po drodze musiał oczywiście trochę zjeść.

   O szesnastej czterdzieści pięć poszłam z Syriuszem i Dorcas do Skrzydła Szpitalnego po Jamesa. Wszystko było już zaplanowane. Z Jamesem wróciliśmy do Wieży Gryfonów. Światło było oczywiście zgaszone. Kiedy weszliśmy do Pokoju Wspólnego, James głupio zapytał:

- A co tu tak ciemno?

Wtedy zapaliło się światło a Gryfoni coś krzyknęli. Nie wiem co, bo fanki Jamesa gdy go zobaczyły zaczęły strasznie głośno piszczeć. Muzyka popłynęła „z nikąd”. Po chwili wiele osób już tańczyło. Ja na razie usiadłam na kanapie. Dor tańczyła już z Syriuszem a Ann z Remusem. Katie przysiadła się do mnie. Siedziałyśmy w milczeniu. Przyznam, że strasznie chciałam zatańczyć z Jamesem. Tylko, że on mnie jeszcze nie poprosił…

   Nagle podeszło do nas dwóch chłopaków, Jeden blondyn, drugi brunet. Byli z siódmego roku. Ten brunet zapytał:

- Lily, zatańczysz?

Zdziwiło mnie, że zna moje imię. Blondyn o to samo spytał Katie. Spojrzałyśmy po sobie, wymieniłyśmy spojrzenia i wstałyśmy do chłopaków. Leciała akurat wolna piosenka. Kątem oka zobaczyłam Jamesa. Patrzył na mnie ze zdziwieniem i… zazdrością. HA!!! „Trzeba było mnie poprosić wcześniej” pomyślałam.

- Skąd znasz moje imię? – zapytałam chłopaka, który ze mną tańczył.

- Trudno cię nie znać. Wielka miłość Jamesa Pottera, Lily Evans – odpowiedział uśmiechając się.

- No dobrze, ty znasz moje imię a ja twojego nie.

- No tak, zapomniałem się przedstawić. George McCartney.

Uśmiechnęłam się w odpowiedzi. Kiedy piosenka się skończyła usiadłam z powrotem na kanapie. Nie na długo, bo przyszedł James i zapytał:

- Zatańczysz?

Wypowiedział to jakimś dziwnym tonem. Chyba jest zazdrosny…

- Dlaczego z nim tańczyłaś? – spytał James podczas tańca.

- Bo mnie poprosił. Oj, nie bądź zazdrosny! – zaśmiałam się i wtuliłam w chłopaka.

James objął mnie mocno. Byłam wtedy chyba najszczęśliwszą osobą na świecie…

   Z Jamesem tańczyłam jeszcze bardzo dłuuugo. Po jakiś dwóch godzinach Huncwoci, ja, Dorcas, Ann i Katie poszliśmy do dormitorium chłopaków. Usiadłam na łóżku Jamesa, razem z jego właścicielem i Katie, Dorcas u Syriusza a Ann, Remus i Peter siedzieli na łóżku Blacka.

- Eee… To co robimy? - spytała Dorcas.

- Butelka? – zaproponował James.

- Taa i znowu ją zaczarujecie. Coś innego – odpowiedziałam.

Milczeliśmy przez dłuższą chwilę.

- Już wiem! – zawołała Katie.

- Ma ktoś piłeczkę? – spytała.

Wszyscy spojrzeliśmy po sobie ze zdziwieniem.

- Ja mam, a po co? – odrzekł Remus.

- Daj m. – rozkazała Katie.

Remus rzucił jej piłeczkę.

- Dobra, zadaj mi jakieś pytanie. Ja muszę ci szczerze odpowiedzieć. Kapujecie o co chodzi?

- Nie bardzo…

- Remus rzuca mi piłeczkę i zadaje pytanie, na które muszę szczerze odpowiedzieć. Potem ja rzucam ją do kogoś innego, zadaję tej osobie ona mi szczerze odpowiada i tak dalej. Przydałby się fałszoskop... – rzekła dziewczyna.

Remus wyciągnął fałszoskop i powiedział:

- No dobra… Więc… Katie… Twój pierwszy pocałunek.

- Yyy… Nie pamiętam… W drugiej klasie? – odpowiedziała pytaniem Katie Potem ona rzuciła w Syriusza.

- A twój pierwszy pocałunek? – zapytała Syriusz roześmiał się.

- Miałem wtedy trzynaście lat a ona dziesięć - odparł i wyszczerzył zęby.

Potem Syriusz rzucił do Dorcas, ona do niego, on do niej i tak przez kilkanaście minut. Pytali się o ulubiony kolor, napój, jedzenie i tym podobne.

- Nie no, przestańcie. O takie rzeczy możecie się pytać kiedy indziej. Dorcas, rzucaj do kogoś innego – powiedział James.

- Dobra – odparła Dor i rzuciła właśnie do niego.

Później James rzucił do mnie. Mogłam się tego spodziewać…

- Wyjaw swoje trzy sekrety – polecił z dziwnym uśmieszkiem.

- W życiu!

- Lily, musisz…

- Katie, co jeśli nie chcę powiedzieć? – zapytałam przyjaciółkę.

- Wtedy masz jakąś karę… Którą wymyśla ten kto zadał pytanie… - odpowiedziała.

- No więc co by ci tu wymyślić… Na randkę się już zgodziłaś… - mówił Rogacz.

James chwilę się zastanowił i powiedział:

- Już wiem! Będziesz dzisiaj ze mną spała!

- CO?! 

- Spokojnie, tylko spała – rzekł James.

- Wrr, no dobra – odparłam.

Dalej nic nie mówiłam. Zamyśliłam się trochę. Jakie są moje trzy sekrety? Chyba o wszystkim mówię przyjaciółkom… Ale Jamesowi nie… Pierwszy moja tajemnica to chyba to, że go kocham… On na razie nie powinien się o tym dowiedzieć…

   Po godzinie gry każda z dziewczyna miała karę. I każda taką samą. Dor musiała spać z Syriuszem, Ann z Remusem a Katie… Z Peterem. Ta to ma pecha. Czyżby podobała się Peterowi? Powiedziałam Jamesowi, że pójdę do siebie przebrać się w piżamę i zaraz wrócę.

- O nie, pójdziesz i już nie wrócisz. Idę z tobą – odpowiedział.

Westchnęłam poszłam z Jamesem do mojego dormitorium. Tam wzięłam piżamę i skierowałam się do łazienki, żeby się tam przebrać.

- A nie możesz tutaj? – spytał James z zawodem.

- Chciałbyś… - odparłam i zniknęłam w łazience.

Później wróciliśmy do dormitorium Huncwotów. Byłam zmuszona spać z Jamesem… Nie no, nie jest aż tak źle. Lepiej z Jamesem niż z Peterem. Położyliśmy się razem i powiedziałam:

- James, chcę żebyś wiedział, że śpię z tobą tylko dlatego, bo dostałam taką karę.

Chłopak uśmiechnął się szeroko. Zupełnie go nie rozumiałam. Pokręciłam głową z powątpieniem, odwróciłam się do niego plecami i postanowiłam, że go trochę powkurzam. 

James próbował objąć mnie w pasie. Nie przeszkadzało mi to, ale zgodnie z moim postanowieniem rozkazałam:

- Weź tą rękę.

- Dlaczego?

- Bo tak.

- Nie.

- Tak.

- Nie.

- Tak.

- Nie.

- Mówię, że masz wziąć tę rękę!

James prychnął z oburzeniem, ale zabrał rękę.

 

~~Po dziesięciu minutach~~

 

- Lily? – zaczął James

- Co?

- Mogę cię przytulić?

- Nie.

- Proszę…

- Nie.

 

~~Kolejne dziesięć minut~~

 

 - Lily, no proszę…

„Nie wiedziałam, że on aż tak się liczy z tym czy się zgadzam, czy nie…” pomyślałam

Nie odpowiedziałam.

- Liluś…

- Nie mów do mnie „Liluś” – warknęłam.

Jak wkurzać to na całego. 

- Ej, co ci jest? – zapytał James ze zdziwieniem.

- Nic – burknęłam.

- Taa jasne, nic… Jeśli coś źle zrobiłem to przepraszam…

„Ale on się wszystkim przejmuje… Przecież to na żarty…”

- Co mam zrobić, żebyś nie była zła? – spytał.

Odwróciłam się do niego z uśmiechem na twarzy i powiedziałam:

- Wiesz co masz zrobić? Pocałuj mnie…

James spojrzał na mnie z wielkim zdziwieniem, ale spełnił moją prośbę. Pocałunek trwał dość długo i był taaaki wspaniały i przyjemny…

- To teraz mi powiedz, dlaczego się tak zachowywałaś.. – powiedział Rogacz.

„Może się wkurzyć…" pomyślałam.

- No bo… Chciałam cię trochę zdenerwować…

- Osz ty! – James zaczął mnie łaskotać.

- Hahaha! Zostaw! Haha! James, przestań! – próbowałam się bronić.

- Ej, ciszej tam! – zawołał Syriusz z drugiego końca pokoju.

Rogacz przestał mnie łaskotać.

- Idziemy spać? – zapytałam błagalnie.

- Yhy...

Odwróciłam się znów do niego plecami. Chłopak objął mnie w pasie, lecz tym razem nie protestowałam. Po kilkunastu minutach leżenia w milczeniu Rogacz zapytał:

- Lily, a co z naszą randką?

- No, nadal aktualna...

- Może jutro? O dziewiętnastej?

- Ok.

- Czekaj na mnie w Pokoju Wspólnym.

- Dobra.

Nic już nie mówiliśmy.

   Nie mogłam uwierzyć w to wszystko. Jutro mam randkę z Jamesem Potterem… To niewiarygodne. Przecież kilka miesięcy temu nienawidziłam go z całego serca… A teraz.. Kocham go… Dobrze, że wtedy dałam mu szansę.

   Po kilku minutach już spałam.

***

Na początku przepraszam, że notka dopiero dzisiaj. Skończyłam ją już przedwczoraj, ale dostałam karę i niestety nie mogłam jej przepisać :( Ale chyba wynagrodziłam Wam to długością notki. Zajęła mi ona trochę ponad 4 strony Worda czcionką 10  :D To najdłuższa nota w historii bloga. :D Mam nadzieję, że będzie pod nią dużo komentów. :) Pozdrawiam! :) :*

Rozmowy

   Z samego rana, kiedy tylko wstałam i uszykowałam się, pobiegłam do Skrzydła Szpitalnego. James jeszcze spał. Wglądał tak słodko… Usiadłam obok chłopaka i złapałam go za rękę. Cieszyłam się, że nic poważnego mu się nie stało. Jednak jednocześnie czułam, że z mojej winy on tu leży. Ta jedna rzecz mnie dołowała…

   Po kilkunastu minutach James się obudził.

- Cześć Liluś – powiedział.

Nie zwróciłam uwagi na słowo „Liluś”. Uśmiechnęłam się do niego. Rogacz spojrzał na miejsce, w którym złączony były nasze dłonie.

- Przepraszam – odparłam szybko i puściłam jego rękę.

- Za co? – zapytał.

- Za wszystko. To przeze mnie tu leżysz…

- Lily, co ty mówisz?! Jak to przez ciebie?!

- No bo… To od ciebie zależała wygrana… Może gdybym co nie powiedziała, że umówię się z tobą jeśli Gryfoni wygrają to nie starałbyś się tak bardzo i nie spadłbyś z miotły…

- Liluś, kochanie… („Jak on do mnie mówi?”) Ja muszę ZAWSZE złapać znicza… Inaczej byśmy przegrali… No i nie umówiłabyś się ze mną… Ale to NIE JEST twoja wina.

- James… Umówiłabym się z tobą nawet jeśli Gryfoni by przegrali. Nie wiem dlaczego tak powiedziałam… Przepraszam… Za wszystko…

Jakby ktoś teraz patrzył na to z boku chyba pomyślałby, że znajduje się w jakiejś mugolskiej telenoweli brazylijskiej…

- Liluś, naprawdę nie masz za co przepraszać. A teraz uśmiechnij się – powiedział James.

Prośbę wykonałam.

- Kiedy wychodzisz ze Skrzydła? – spytałam.

- Nie wiem jeszcze. Pani Pomfrey nic nie mówiła – odpowiedział chłopak.

- Pójdę ja o to zapytać – powiedziałam i poszłam do pielęgniarki.

- Proszę pani, kiedy James będzie mógł wyjść? – spytałam.

- Prawdopodobnie jutro, panno Evans.

- Dziękuję. Do widzenia.

Wróciłam do Jamesa i oznajmiłam:

- Jutro możesz wyjść.

- No, nareszcie. Mam już dosyć tego leżenia. A poza tym w Hogwarcie już trochę nudno było… I fanki za mną płakały…

Wrócił dawny James! Rozmawialiśmy jeszcze z pół godziny. Naprawdę fajnie się z nim gada… Później poszłam do dormitorium.

- Gdzieś ty była? – zapytała Ann na wstępie

- W Skrzydle Szpitalnym. James jutro wchodzi! – poinformowałam dziewczyny.

- Super! Może zrobimy jakąś imprezę… - odparła Dorcas.

Potem udałyśmy się do Wielkiej Sali na śniadanie. Powiedziałam Syriuszowi o tym, że James jutro wychodzi.

- Dobra, mamy jeden dzień na uszykowanie imprezy. Zrobimy ją u nas w dormitorium. My załatwimy napoje i tak dalej… - rzekł Black.

- Ok.

Huncwotów nie był na wszystkich lekcjach. Wrócili dopiero po obiedzie z potrzebnymi rzeczami na imprezę. Chłopaki poszli odwiedzić Jamesa a ja wraz z dziewczynami zaczęłam odrabiać lekcje. Po godzinie, kiedy znudziło nam się pisanie wypracowania na eliksiry, Ann zapytała:

- Lily, mam jedno pytanie. Co czujesz do Jamesa?

Uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że któraś o to zapyta. Spokojnie wszystko opowiedziałam dziewczynom. Dor już wiedziała. Ann i Katie zareagowały podobnie jak ona.

- Będziecie razem? – spytała Katie.

- Eee… Nie wiem… Nie zastanawiałam się jeszcze nad tym…

Rozmawiałyśmy dalej o mnie i o Rogaczu. Nie miałam na to najmniejszej ochoty. Na szczęście wkrótce wrócili Huncwoci. Omówiliśmy szczegóły jutrzejszej imprezki. James powinien się ucieszyć.

***

Notka wreszcie się pojawiła. Dla mnie nie jest zbyt fajna. O imprezie w następnej noci. Na szczęście mam teraz ferie i więcej czasu. :D Przepraszam za tak długie oczekiwanie na newsa. Dzięki też za te 36 komci pod ostatnią notą :) Pozdro for all =)

Zrozumiałam coś...

   Obudziłam się w poczekalni przed Skrzydłem Szpitalnym. Obok mnie siedziały dziewczyny i rozmawiały cicho. Trzy czwarte Huncwotów stało koło okna i również cicho gadali.

- O Lily! Już się obudziłaś! – zauważyła Ann.

- Co z Jamesem? – spytałam od razu.

Chłopaki do nas podeszli. Dorcas spojrzała prosząco na Syriusza.

- Nic mu nie będzie. Pani Pomfrey mówi, że miał silny upadek.

- Idę do niego! – zawołałam.

James leżał w łóżku nieprzytomny. Usiadłam przy nim i spojrzałam na niego.

- Pani Pomfrey, kiedy on się obudzi? – zapytałam pielęgniarkę.

- Nie wiem, panno Evans. Miejmy nadzieję, że już niedługo – odpowiedziała.

- Chodź Lily. Zaraz kolacja – poinformowała mnie Dorcas.

- Nie… Nie idę… Zostanę z nim tutaj – powiedziałam.

- Nie Lily. Chodź. Musisz coś zjeść. Nie jadłaś obiadu, więc teraz ci nie odpuścimy – rzekła Katie.

Westchnęłam i niechętnie poszłam z nimi do Wielkiej Sali. Na kolacji nic nie tknęłam.

- Lily, zjedz coś… - błagały dziewczyny.

- Nic mi się nie stanie, jeśli raz nie zjem kolacji! – zawołałam już trochę zdenerwowana.

Żadna nic nie odpowiedziała. Wstałam i pobiegłam do Jamesa. Pani Pomfrey nie chciała mnie wpuścić.

- Panno Evans, czas na odwiedziny skończył się piętnaście minut temu. Proszę przyjść jutro – mówiła.

- Nie! Ja muszę go zobaczyć! Proszę panią… Chociaż pół godziny… - prosiłam.

- No dobrze, ale pół godziny i ani sekundy dłużej – zgodziła się zrezygnowana pielęgniarka.

- Dziękuję! – odparłam i wbiegłam do sali.

   Pani Pomfrey poszła do swojego gabinetu a ja usiadłam obok Jamesa. Jego twarz była jakby bez uczuć. Nie było uśmiechu, nie było smutku. Nic. To moja wina, że on tu leży. Przecież obiecałam mu randkę jeśli Gryfoni wygrają. Dlaczego nie mogłam się po prostu zgodzić?

   Złapałam go za rękę. Była zimna. Patrząc na Jamesa wreszcie zdałam sobie z czegoś sprawę. Kocham go. Kocham Jamesa Pottera. Już dawno się zastanawiałam co do niego czuje. Teraz jestem pewna, że go kocham. To niewiarygodne. Jeśli kilka miesięcy temu ktoś powiedziałby mi, że zakocham się w Potterze wysłałabym go do psychiatry. A teraz… Ech…

   Jak ja mogłam być taka głupia? Dopiero na początku piątej klasy dałam szansę Jamesowi. Mogłam to zrobić dużo wcześniej… Rozpłakałam się. Tyle razy go raniłam, a on się nigdy nie poddawał… Położyłam się koło niego i przytuliłam. Zasnęłam płacząc lekko.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

- Liluś… Kochanie… Obudź się… - słyszałam jakiś głos i jednocześnie poczułam jak ktoś mnie szturcha.

Otworzyłam moje zielone patrzałki i ujrzałam śliczne, orzechowe oczy Jamesa.

- James! Obudziłeś się! – zawołałam.

- No a co, myślałaś że cię zostawię? – zapytał z szerokim uśmiechem.

- Tak się o ciebie bałam… - wyszeptałam.

- Niepotrzebnie Liluś. To co z naszą randką? – zapytał.

- Zgadzam się – odpowiedziałam.

W jego oczach było widać bezgraniczne szczęście. Przytuliłam się do niego.

- Panno Evans, proszę stąd wyjść! On potrzebuje odpoczynku! – krzyknęła pani Pomfrey kiedy nas zobaczyła.

Szybko zerwałam się z łóżka.

- Przyjdę później – powiedziałam do James i posłałam mu uśmiech.

Poszłam do Pokoju Wspólnego. Nikogo z moich przyjaciół nie było. Spojrzałam na zegar. 13:40. Jest teraz obiad. Czyli w Skrzydle spędziłam całą noc i jeszcze trochę! Udałam się do mojego dormitorium i poczekałam na dziewczyny. Przyszły po piętnastu minutach.

- O Lily! Gdzie ty byłaś całą noc?! – spytała na powitanie Katie.

- W Skrzydle Szpitalnym. James się obudził! – powiedziałam.

- Tak? To świetnie! – powiedziała Ann.

- Lily, czy ty całą noc byłaś w Skrzydle Szpitalnym Z JAMESEM? – spytała Dorcas podejrzliwie.

- Tak, a co?

- Nie, nic…

- Idę powiedzieć chłopakom, że James się obudził – rzekła Ann.

- Pójdę z tobą - dodała Katie.

Zostałam sama z Dorcas.

- I kolejną noc spędziłaś z Jamesem… - powiedziała Dor.

- O coś ci chodzi? – zapytałam.

- Nie… Tylko…

- Tylko co?

- Po prostu to trochę dziwne… Nie bądź zła…

Uśmiechnęłam się do przyjaciółki.

- Nie jestem.

- Lily, co ty do niego czujesz? – zapytała Dorcas.

- Wiesz chyba… - powiedziałam.

- Kochasz go?

Pokiwałam głową.

- Wiedziałam Liluś… To było widać… - rzekła po czym podeszła do mnie i przytuliła mnie.

- Nareszcie to zrozumiałaś… - dodała.

***

Mam nadzieję, że nocia się Wam spodoba. Odrobinkę inaczej ją sobie wyobrażałam, ale tak też jest OK. :) Następną postaram się napisać jak najszybciej. Pozdrawiam. :D

Ogłoszenie 8

   Przepraszam, że zamiast nowej notki musicie czytać ogłoszenie. Nowa notka pojawi się na pewno w weekend. Byłaby wcześniej, ale pani od polskiego kazała mi napisać pracę konkursową ("Oda do radości"). Mam czas do tego piątku. :/ Jeszcze na dodatek jutro mam kolejny próbny test. =( Poza tym chcę, żeby następna nocia była naprawdę udana. Już od dawna ją planowałam i muszę to tylko dobrze opisać. Tak więc nocia w weekend. Pozdrawiam i jeszcze raz przepraszam...