Mecz i strach

     Długo nie mogłam zasnąć. Męczyła mnie wciąż ta sprawa z Patrickiem. Nie miałam pojęcia, co zrobić. Z jednej strony chciałam się zgodzić, żeby zrobić Potterowi na złość i pokazać, że nie tylko on ma powodzenie u płci przeciwnej. Może to głupie, ale taką właśnie miałam ochotę. Lecz z drugiej strony zastanawiałam się, czy związek z Patrickiem jest słuszny. Przecież nie znam go na tyle dobrze, żeby mu tak zaufać. Poza tym nie czuję nic do niego. Owszem, lubię go, ale to nie wystarczy. W czy w ogóle Potter jest wart tego, żebym tak się poświęcała, by zrobić mu na złość. Z pewnością nie. Na dodatek Patrick nie sprawia wrażenia, że naprawdę mu na mnie zależy. Nie będę się śpieszyć tym razem. Nie chce, żeby ta sprawa potoczyła się tak, jak ta z Alexem. Czas pokaże, czy Patrick jest dla mnie odpowiedni.

     Kiedy uporządkowałam sobie to wszystko w głowie, udało mi się zasnąć. Byłam pewna, że podjęłam właściwą decyzję.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam z przyjaciółkami w Pokoju Wspólnym przy kominku. Za chwilę mieli zjawić się Huncwoci. Postanowiłam, że powiem dziewczynom teraz o mojej decyzji w sprawie Patricka, bo później może nie być okazji.

- Wiecie co? Stwierdziłam, że tym razem nie będę się śpieszyć w związku z Patrickiem. To nie ma sensu. Nic do niego nie czuję.

Dziewczyny spojrzały na mnie ze zdziwieniem.

- No co? – spytałam

- Szok lekki. Byłaś taka napalona na to wszystko, a teraz nagle dajesz sobie spokój – rzekła Dorcas.

- Po prostu przemyślałam sobie to wszystko. A poza tym to same mi go odradzałyście – powiedziałam.

- Tak. I uważamy, że zrobiłaś bardzo dobrze – odparła Ann.

Uśmiechnęłam się.

W tej samej chwili do Pokoju weszli Huncwoci. Od razu skierowali się w naszą stronę.

- Będziecie na meczu, prawda? – spytał Syriusz.

- Przecież to dopiero za niecałe dwa tygodnie. Jasne, że będziemy – odrzekła Dorcas.

- Wiem, wiem, tak tylko pytam dla pewności – posłał jej uśmiech i pocałował ją.

Wywróciłam oczami. Nie miałam ochoty na widok migdalącej się pary.

- Idę do dormitorium – oświadczyłam wstając.

Ann pokiwała głową. Idąc po schodach do sypialni czułam na sobie spojrzenie Jamesa Pottera.

Niedługo potem do sypialni wpadła Dorcas.

- Syriusz powiedział, że spróbują coś wykombinować w sprawie tego spotkania z Katie, ale dopiero po meczu. Wcześniej nie mogą, bo chcą jeszcze potrenować – powiedziała.

- Dobrze, poczekamy. Napiszę później do Katie.

- James był smutny... – zaczęła Dorcas.

- No i?

- Może z nim porozmawiasz?

- Nie ma mowy. Nie mówmy o nim.

- Ale...

- Żadnego „ale”.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Dwa tygodnie minęły bardzo szybko i kiedy weszłam rano do Wielkiej Sali, słyszałam tylko rozmowy o dzisiejszym meczu quidditcha. Drużyna Gryffindoru siedziała po środku stołu. Widać było, że wszyscy się denerwują. Black starał się rozbawić towarzystwo żartami, ale marnie mu to wychodziło.

     James spojrzał na mnie z nadzieją, ale nic nie powiedziałam. W spokoju jadłam śniadanie przysłuchując się rozmowom o meczu quidditcha. Przed dziesiątą udałam się z przyjaciółmi i dwójką Huncwotów na trybuny. Wcześniej oczywiście przebrałam się w ubrania w kolorach Gryffindoru: czerwony i złoty. Zajęliśmy miejsca, z których mieliśmy bardzo dobrą widoczność.

Wkrótce mecz się rozpoczął. Komentował, jak zawsze, Robbie Lee. Obie drużyny wleciały na boisko, kafel poszedł w górę i zaczęła się gra.

- Black od razu porwał kafla, podaje do Watson. O nie, Kravitz zaatakował tłuczkiem, nic się jej na szczęście nie stało, jednak kafla przejęli Puchoni. Bones pędzi do pętli Gryfonów, wymija obrońcę i gol! Dziesięć do zera dla Huffelpuffu!

Po trzydziestu minutach Puchoni prowadzili dziewięćdziesiąt do osiemdziesięciu. Szukający obu drużyn krążyli nad boiskiem, jednak znicz się nie pokazywał.

- Cóż to był za gol! Gratulacje, Naidoo! Mamy remis! Dziewięćdziesiąt do dziewięćdziesięciu! – zakomunikował Lee.

Przez następną godzinę gra toczyła się punkt za punkt. Wszyscy śledzili grę z wielkim zainteresowaniem. Takiego obrotu spraw nikt się nie spodziewał. Gryfoni myśleli, że wygraną mają w kieszeni, jednak Huffelpuff był całkiem dobrze przygotowany.

- Black znakomicie wyminął obrońcę i gol! Kafla szybko przejmuje Watson i mamy następne dziesięć punktów!

Gryffindor po piętnastu minutach uzyskał przewagę sześćdziesięciu punktów. Jednak jeśli Potter szybko nie znajdzie znicza, możemy przegrać. Nagle Davies, szukający Puchonów, poderwał swą miotłę i zaczął pędzić w przeciwnym kierunku.

- A co to się dzieje? Czyżby pojawił się znicz? Potter ruszył za Daviesem! Prawie go dogania! A niech to, pałkarz Puchonów posłał w niego tłuczka!

Szukający Huffelpuffu zagapił się przez to i znicz ponownie zniknął. Gra zrobiła się coraz bardziej zacięta.

- Boję się o Syriusza – powiedziała Dorcas, kiedy jej chłopak cudem nie oberwał tłuczkiem.

- Nic mu nie będzie, nie martw się – rzekłam.

W tej właśnie chwili Syriusz zdobył wspaniałego gola. Po trybunach przebiegł pomruk niezadowolenia Puchonów.

     Nie minęło kilkanaście minut, a szukający Domu Borsuka znów dostrzegł skrzydlatą piłeczkę. James tego nie zauważył. W tej chwili akurat nasze spojrzenia się spotkały. Dopiero głośne gwizdy i krzyki kibicujących uczniów przywróciły go do rzeczywistości. Rzucił się na miotłę i w mgnieniu oka znalazł się przy swoim rywalu. Teraz wszyscy śledzili wzrokiem tę dwójkę. Potter wyprzedził Daviesa i wyciągał już rękę po znicza. Nagle znienacka pojawił się tłuczek. Rogacz dostał mocno w brzuch. Nie był w stanie utrzymać się na miotle. Spadał...

     Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Była przerażona. Żeby tylko nic poważnego mu się nie stało… Szukający Huffelpuffu trzymał już znicza w dłoni. Na jego twarzy mimo to nie było widać radości.

     Zbiegłam na boisko a przyjaciele za mną. Jamesem zajmowała się już pani Pomfrey. Chłopak był nieprzytomny. Miał ranę na czole, z której leciała strużka krwi, za pewne po upadku. Jego miotła, o dziwo, ani trochę nie ucierpiała. Niektórzy uczniowie również zeszli do miejsca, gdzie leżał szukający. Cała drużyna już przy nim była. Zrobiło mi się strasznie przykro. Patrzyłam, jak przenoszą Rogacza na niewidzialnych noszach do Skrzydła Szpitalnego, a żal ściskał moje serce. Cała złość na niego mi przeszła, chciałam tylko, żeby szybko wrócił do zdrowia.

     Nie wiem jak, ale nagle znalazł się przy mnie Patrick. Chciał mnie przytulić, ale odepchnęłam go.

- Zostaw mnie – powiedziałam i pobiegłam za przyjaciółmi do Skrzydła. Niestety, do sali szpitalnej nie chciano nas wpuścić. Strasznie się martwiłam. Pani Pomfrey na pewno zrobi wszystko, co w jej mocy, ale chciałam tam być. Nie potrafiłam znaleźć wytłumaczenia na to, co się ze mną działo. Minęło trochę czasu, kiedy wreszcie wpuścili nas do Jamesa na kilka minut. Był przytomny, cały w bandażach.

- Jak się czujesz, stary? – zapytał Syriusz.

- Jakoś przeżyję... Jak mecz? –odparł.

Mówienie sprawiało mu lekką trudność.

Nikt nie wiedział, co odpowiedzieć.

- Nie myśl o tym teraz – rzekł Remus.

Rogacz i tak znał prawdę, było to widać po jego minie. Spojrzał na mnie. Zrobiło mi się jeszcze smutniej. Chłopak na pewno cierpiał...

Usłyszałam szepty moich przyjaciół, a kiedy się odwróciłam, nikogo za mną nie było. Zostałam sama z Jamesem. Niepewnie podeszłam do jego łóżka.

- Bardzo boli...? – spytałam.

- Trochę. Da się przeżyć. Dlaczego tu zostałaś?

No właśnie… Dlaczego?

- Jeśli chcesz, to sobie pójdę – już się odwracałam.

- Nie, zostań – złapał mnie za rękę, po czym syknął z bólu.

- Nie powinieneś się ruszać – powiedziałam.

- E tam, nic mi nie jest – na udowodnienie tych słów spróbował się podnieść, jednak zaraz opadł na poduszkę.

- No widzisz. Nie przemęczaj się.

Chłopak posłał mi uśmiech.

- Fajnie, że przyszłaś – powiedział.

- Martwiłam się o ciebie – wymknęło mi się.

- Naprawdę?

- Spadłeś z tak wielkiej wysokości... To wyglądało przerażająco...

- Wyjdę z tego. To tylko dwa złamane żebra i parę siniaków. Pani Pomfrey mnie poskłada.

- Panno Evans, proszę już iść! Pacjent potrzebuje odpoczynku! – w drzwiach pojawiła się pielęgniarka.

- Muszę już iść – powiedziałam do chłopaka.

- Dzięki, że przyszłaś.

- Nie ma za co. To cześć…

- Cześć – uśmiechnął się.

Skierowałam się w stronę dormitorium. Cieszyłam się, że z Jamesem wszystko będzie dobrze. Pani Pomfrey na pewno sobie poradzi z tymi połamanymi żebrami. Tylko... Czy James nie zacznie sobie robić głupich nadziei? W prawdzie nie ma do tego powodu, ja go tylko odwiedziłam. Nie mam pojęcia, co się stało, że byłam dla niego taka miła... Ale strach też robi swoje. Lecz czy to wszystko nie jest dziwne?

 

***

 

Mam nadzieję, że ta notka Wam się spodoba. Przepraszam, że tak długo się ona nie pojawiała, ale... lenistwo. Ale teraz oceny są już wystawione, w szkole luz, będę miała więcej czasu na pisanie ;) Często czytam komentarze, w których piszecie, że chcecie, by Lily i James byli już razem... Mam podobne zdanie. Ale Lily i Jamesa nie mogę jeszcze połączyć, na to za wcześnie. Jednak dziękuję za wszystkie pozytywne, jak i negatywne opinie ;) Dzięki Wam chce mi się pisać. :) Pozdro!

Zaskoczenie

     Teraz dużo się zmieniło. I sama właściwie nie wiem dlaczego. Patrick zaczął się bardziej do mnie przystawiać. Nie przeszkadzałoby mi to, jednak czasem po prostu był uciążliwy. Za to Potter z dnia na dzień stał się niedostępny. Z dormitorium wychodził tylko na lekcje. Nie mam pojęcia, co mu się stało. Za dwa tygodnie odbędzie się pierwszy w tym sezonie mecz quidditcha Huffelpuff vs. Gryffindor. Nie wiem, co zrobi drużyna, mając szukającego w takim stanie. Dziewczyny twierdzą, że James musi odreagować ostatnie wydarzenia. Nic im nie mówiłam o usłyszanej przeze mnie rozmowie. Bo po co?

     Dorcas miała dziś randkę z Syriuszem. To chyba coś naprawdę wyjątkowego, bo prosiła mnie o pomoc w przygotowaniach. Ann gdzieś wybyła, pewnie z Remusem. Szukając odpowiedniego ubrania Dorcas poruszyła temat, na który za bardzo nie miałam ochoty.

- Co ty masz zamiar zrobić z Jamesem? Nie widzisz, co się z nim dzieje?

- Nie wiem, o co ci chodzi. Pewnie znów stara się coś udowodnić, jak zawsze. Udaje, że cierpi, czy coś, żeby tylko go żałować.

- A nie pomyślałaś, że nie udaje? Według mnie wtedy bardzo go skrzywdziłaś, on starał się tym nie przejmować, ale teraz widocznie nie wytrzymał. On też jest człowiekiem i ma uczucia. Na dodatek zjawił się ten cały Patrick i Rogacz naprawdę ma dość.

- Ta chyba będzie odpowiednia? – spytałam podając jej czarną bluzkę.

- Nie zmieniaj tematu. Wiesz dobrze, że mam rację.

- Nie. Też myślałam, że tak jest, ale zobacz, co on potem robił. Ubzdurał sobie wszystko i tyle.

- Mylisz się. Przez tę twoją dumę inni cierpią.

- Dor, miałam ci pomagać w przygotowaniach, a nie słuchać kazań na temat Pottera.

Dziewczyna wywróciła oczami, ale nic nie mówiła. Przez kilka minut wybierałyśmy ubrania, a potem Dorcas znów zaczęła.

- A ten Patrick mi się nie podoba. Nie zauważyłaś, że on chce mieć nad tobą kontrolę?

- Dorcas… Proszę, nie zaczynaj znowu tego.

Przyjaciółka zignorowała moje słowa.

- To samo było z Alexem. Ostrzegałyśmy cię, a ty nie słuchałaś. Potem okazało się, że miałyśmy rację. Teraz pewnie będzie identycznie.

- Nie... On taki nie jest. Może jest trochę nachalny, ale nie chce źle.

- To samo wtedy mówiłaś. Zastanów się nad tym wszystkim, i pamiętaj, że pragnę tylko twojego dobra.

Nagle usłyszałam pukanie do okna. Była to sowa z listem od Katie.

Kochane dziewczyny,

przepraszam, że tak długo się nie odzywałam, ale tyle się działo. Tutaj jest o wiele więcej nauki, niż w Hogwarcie. A poza tym... Wreszcie poznałam trochę osób. Tak, dobrze się domyślacie, chodzi m.in. o chłopaka. Ma na imię Andrew i jest naprawdę fajny. Może coś z tego będzie... Znalazłam też dziewczyny, z którymi mogłabym się zaprzyjaźnić. Nie są oczywiście w stanie zastąpić was, ale można się z nimi dogadać. Jednak mimo tego, strasznie mi was brakuje. Chciałabym się z Wami spotkać. Jak najszybciej. Mam Wam tyle do opowiedzenia, a na pisanie to za dużo. Może udałoby się to jakoś zorganizować? Huncwoci na pewno coś wymyślą. A właśnie, co u nich? Lily, między Tobą a Jamesem coś się poprawiło? A ty, Dorcas, jak sobie radzisz z Syriuszem? A Ciebie, Ann, nawet nie pytam, bo wiem, że jest dobrze. Napiszcie mi wszystko, co się działo. I powiedzcie, co z tym spotkaniem. Czekam na odpowiedź.

Tęsknię,

Katie

- Dobrze, że zaczyna się u niej układać. Trzeba będzie coś wykombinować, żeby się z nią spotkać – powiedziałam.

- Tak… Pogadam o tym dzisiaj z Syriuszem. Dobra, mam jeszcze dwadzieścia minut, sprężajmy się.

Dorcas rozpuściła włosy i lekko się pomalowała.

- Może być? – spytała.

- Pewnie! Wyglądasz świetnie!

- Dzięki. Pójdę już – uśmiechnęła się.

Zostałam sama. Zaczęłam zastanawiać się nad słowami Dorcas. Czy James nie udaje? Czy Patrick jest tak jak Alex? Nie... Nie zachowuje się tak. Mam nadzieję, że to nie prawda. A co do Jamesa... Nie wiem, co się tam w jego głowie dzieje. Wątpię, że nie udaje. Chce wzbudzić we mnie wyrzuty sumienia. Ale nie, nie uda mu się to. A gdyby mu naprawdę na mnie zależało, tak jak się zarzekał kiedyś, nie zabawiałby się z innymi dziewczynami i szanował mnie. Tak jednak nie jest. I dobrze. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Szłam właśnie korytarzem do Wielkiej Sali na obiad.

- Lily!

To Patrick.

- Poczekaj chwilkę!

Dogonił mnie.

- Tak sobie myślałem… Może... Umówisz się ze mną? – zapytał.

Zdziwił mnie tym trochę. Randka? Hmmm... Czemu nie?

- No dobrze... To kiedy?

- Może w sobotę o siedemnastej?

- Ok. Na błoniach?

- Tak. To do zobaczenia.

- Pa...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Jest sobota, godzina dwudziesta pierwsza. Właśnie wróciłam ze spotkania z Patrickiem. Było miło. Poszliśmy na spacer po błoniach, później na skraju Zakazanego Lasu zjedliśmy kolację. Patrick postarał się o romantyczny nastrój. Rozmawialiśmy m.in. o planach na przyszłość. Czas szybko leciał w jego towarzystwie. Chłopak pokazywał mi również różne magiczne sztuczki. Kiedy zrobiło mi się zimno, dał mi swoją kurtkę. Zachował się jak prawdziwy dżentelmen. Odprowadził mnie do Pokoju Wspólnego. Na pożegnanie pocałował mnie krótko w usta. Nie protestowałam, ale mnie zaskoczył. Było... cudownie. Miał takie miękkie usta... Potem przeżyłam jeszcze większy szok. Spytał, czy nie chciałabym zostać jego dziewczyną. Nie widziałam, co mu odpowiedzieć. Poprosiłam o czas na zastanowienie. Teraz nie wiem, co zrobić. Czy to nie za szybko? Przecież ledwie się znamy. I czy to, co między nami jest, to coś poważnego? Lubię go, ale chyba nic więcej. Moje przyjaciółki na pewno będą mi odradzały związek z nim. A może powinnam ich posłuchać, już raz miały rację w podobnej sprawie. Ale Patrick to fajny chłopak. Może mogłabym mu dać szansę? Tylko tym razem będę ostrożniejsza i dobrze się nad tym zastanowię. Czy to w ogóle ma sens?

 

***

 

Ja już naprawdę nie wiem, co się ze mną stało. Wiem, że moje notki są ostatnio gorsze. I krótkie. Brak weny na pisanie :( Poza tym miałam teraz nawał zajęć do szkoły przed wystawieniem ocen. Jeszcze tylko 3 dni i będzie luzik :) I może wtedy moje notki się poprawią. Mam nadzieję :) Dziękuję, za kolejne pojawienie się w Polecanych, tylko nie wiem, czy na to zasłużyłam... Pozdrowienia dla wszystkich, którzy jeszcze tego bloga czytają. To dla Was wciąż go prowadzę. :) :*

"Tak bardzo ją przecież kochał..."

     Wyszłam z dormitorium. Zaczęłam się wahać, czy iść do Jamesa. Może powinnam poczekać? Chłopak jest na pewno zdenerwowany i smutny. Niech ochłonie, a później z nim porozmawiam. Tak będzie lepiej. Wróciłam z powrotem.

- No nie, nie mów, że stchórzyłaś – powiedziała Ann, gdy mnie zobaczyła.

- Nie stchórzyłam, tylko chcę trochę poczekać.

- Na co?

- Aż James ochłonie.

- Lily...

- Nic nie mów. Zdania nie zmienię.

Ann westchnęła i przewróciła oczami. Położyłam się na łóżku i bezwiednie wpatrzyłam w sufit. Myślałam o tej całej sprawie z Rogaczem i zastanawiałam się, czy na pewno dobrze robię.

Po kilkunastu minutach wróciła Dorcas. Ujrzawszy mnie, bardzo się zdziwiła.

- Nie poszłaś tam? – spytała.

- Poszła, ale wróciła – odparła Ann.

- Po prostu chcę poczekać aż Jamesowi przejdzie złość. I nie próbujcie mnie przekonywać. I tak zrobię po swojemu – powiedziałam.

Dziewczyny spojrzały po sobie z powątpieniem, ale nic nie mówiły. 

     Leżałam tak jakąś godzinę. W końcu zebrałam się w sobie, wstałam i doprowadziłam się do porządku.

- Jeśli teraz tam nie pójdziesz, śpisz dziś na podłodze – powiedziała Ann.

- Pójdę, nie martw się.

Wyszłam i skierowałam się w stronę pokoju Huncwotów. Powoli dotarłam do drzwi. Zapukałam. Nikt nie odpowiedział. Powtórzyłam pukanie. Znowu brak reakcji. Niepewnie otworzyłam drzwi. Moim oczom ukazał się zadziwiający, a zarazem okropny widok. James całował się namiętnie z jakąś blondynką. Wyglądało to tak... Odrażająco. Zamknęłam cicho drzwi. Więc to tak Potter cierpi. Zabawiając się z inną! Świnia! Jak mogłam być taka głupia, myśląc, że Rogacz może coś do mnie czuć... W oczach zebrały mi się łzy. Starałam się jednak nie płakać. Potter nie jest tego wart.

Wróciłam do dormitorium.

- W takim razie śpisz dzisiaj na podłodze – rzekła Ann, gdy mnie ujrzała.

Nie odpowiedziałam.

- Co się stało? – spytała Dorcas, zobaczywszy łzy w moich oczach.

- Mówiłyście, jaka to ja jestem okropna, traktując tak Pottera. Mówiłyście, jak on przeze mnie cierpi. Mówiłyście, że powinnam go przeprosić. Ale jego najwyraźniej to wszystko już nie obchodzi. Chciałam z nim pogadać, naprawdę. Tylko że szanowny pan Potter ma to gdzieś i zabawia się z jakąś pustą blondyną – rzekłam.

Zrezygnowana usiadłam na łóżku. Dziewczyny zaraz znalazły się obok mnie.

- Może da się to jakoś wyjaśnić? – zapytała Dorcas.

- Ciekawe jak? – odpowiedziała pytaniem.

- Był smutny i zły... Może robi to, żeby choć na chwilę zapomnieć?

- Tak, oczywiście. Znowu pokazuje, jaki to on wspaniały, że może mieć każdą. Nie gadajmy o nim, okej?

- Dobrze...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Następnego dnia Potter traktował mnie jak powietrze. Kompletnie nie zwracał na mnie uwagi. Za to wciąż do widywałam z różnymi dziewczynami. To dobrze... Ale tak dziwnie. No cóż, muszę się przyzwyczaić. Teraz Rogacz się odczepi i wreszcie będę miała spokój. Po lekcjach w drodze do Wielkiej Sali złapał mnie Patrick i koniecznie chciał się umówić na spacer. Zgodziłam się, choć byłam trochę zdziwiona, że tak mu zależy. Myślałam, że to tylko chwilowe...

     O umówionej godzinie czekałam na błoniach. Wiał zimny wiatr. Na dworze było ponuro. Na drzewach liście przybierały już jesienne barwy. Niedługo rozpoczyna się sezon quidditcha. Mam nadzieję, że w tym roku również zdobędziemy Puchar. Wkrótce zjawił się Patrick. Jakoś specjalnie nie byłam uszczęśliwiona tym spacerem. Chłopak starał się podtrzymać rozmowę, ale jakoś mu to nie szło. Kiedy zapytał o Pottera, poczułam się bardzo dziwnie.

- Co chcesz wiedzieć? – zapytałam.

- Jak to z wami jest? On się za tobą ugania, stara się o ciebie, a ty wciąż dajesz mu kosza. Chcę tylko wiedzieć, czy on jest dla ciebie kimś ważnym, czy naprawdę go nie lubisz.

Zastanowiłam się nad tym pytaniem. Czemu tak go to interesuje? Przecież nie muszę mu nic mówić.

- Sorry, ale nie sądzę, żeby to była twoja sprawa – powiedziałam.

- Dobra, nie powinienem pytać. A możesz mi tylko powiedzieć, czy coś między wami jest?

- Z Potterem mnie nic nie łączy.

- To dobrze. Ale wiesz, że to wszystko wygląda jakby coś między wami było?

Może to był błąd, ale stwierdziłam, że mogę mu opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło. Wysłuchał mnie cierpliwie. Na jego twarzy pojawiła się... ulga. A może tylko mi się tak zdawało? No nie wiem...

- Wiesz... Myślę, że on się tobą bawi – powiedział.

- Może sprawia mu to przyjemność... Idiota. Ja może tak traktować taką wspaniałą dziewczynę jak ty? – dodał.

- Wspaniałą? Nie, no co ty? Mam dużo wad – zaśmiałam się.

- Jak każdy, ale trzeba umieć sobie z nimi radzić. A co do tego Pottera, to się nim nie przejmuj. Nie jest ciebie wart.

Rozmawialiśmy jeszcze jakiś czas o różnych sprawach. Patrick był o rok starszy i w tym roku będzie zdawał Owutemy. Trochę dziwiła mnie jego postawa. Niczym się nie martwił, żył chwilą. Ale... Czy miał rację, jeśli chodzi o Jamesa?

     Wkrótce poznałam odpowiedź na to pytanie. Potter przez następne kilka dni całkowicie mnie ignorował i spotykał się z różnymi dziewczynami. Ann i Dorcas myliły się, twierdząc, że chłopak przeze mnie cierpi. A Patrick wciąż był przy mnie. Czasem miałam wrażenie, że mnie po prostu śledzi. Zjawiał się zawsze tam, gdzie ja. Niekiedy było to uciążliwe. Ale oprócz tego, był całkiem fajny. Spędzałam z nim dużo czasu. Dziewczyny twierdzą, że powinnam być ostrożna. Nie wiem czemu... Nic mi się przecież nie stanie.

     Wracałam właśnie z biblioteki. Chciałam tam znaleźć więcej informacji o Eliksirze Wigoru, jednak chyba będę musiała posłużyć się podręcznikiem. Stanęłam pod drzwiami dormitorium i usłyszałam rozmowę moich przyjaciółek. Coś mnie podkusiło i zaczęłam podsłuchiwać.

- Twierdzi, że teraz jest mu to wszystko obojętne – mówiła Dorcas.

- Tak, jasne... Tylko tak mówi, w rzeczywistości na pewno cierpi – odparła Ann.

- Powiedziałam mu, ze Lily chciała z nim pogadać, ale zobaczyła go z inną, więc dała sobie spokój. Wtedy chyba coś w nim pękło. Może nie jest jeszcze za późno?

- Oni naprawdę powinni porozmawiać. A ten cały Patrick mi się nie podoba. Jest taki beztroski. Ale z tego, co mówiła Lily, wydaje się ok...

- A James? Przecież on ją kocha! Powiedziałam mu też o Patricku. Nie był tym zachwycony. Widać było, że żałował... Obiecał, że postara się to naprawić.

- Oby. Lily chyba niedługo przyjdzie. Lepiej, żeby nie wiedziała, że z nim rozmawiałaś.

No nie! Moje przyjaciółki spiskują przeciwko mnie. Jak Dorcas mogła to zrobić? Dlaczego poszła do Pottera i o wszystkim mu opowiedziała? Teraz on pewnie ma jakąś nadzieję! I znów będzie, że ta zła i niedobra Evans krzywdzi Pottera. O nie! To nie moja wina, że Dorcas naopowiadała mu takie rzeczy. Jednak jestem trochę na nią zła. I jeszcze opowiedziała mu o Patricku. Nie no, po prostu super. Byłam bardzo zła. Po co Dorcas się w to mieszała? Nie chcę mieć nic wspólnego z Potterem. Wszystko skończone.

     Ruszyłam w stronę Wielkiej Sali. Nie miałam teraz ochoty na rozmowę z dziewczynami.

- Lily! – usłyszałam wołanie.

Odwróciłam się i ujrzałam Patricka.

- Co się stało? Wyglądasz na wkurzoną... – rzekł.

Opowiedziałam mu całą zaistniałą sytuację. Zrobiło mi się lżej, kiedy mu się wygadałam.

- Ta Dorcas źle zrobiła, ale chciała dobrze. Nie gniewaj się na nią. A Potterem się nie przejmuj. To idiota.

- Wkurza mnie już to wszystko!

- Wiem... To okropne, jak przyjaciele ingerują niepotrzebnie w nasze życie.

- Dokładnie… Ciekawe, czy Potter posłucha Dorcas...

- Naprawdę nie przejmuj się nim. Nie jest ciebie wart.

- Dziękuję... Za to, że jesteś... – przytuliłam się do niego.

Potrzebowałam tego. Bardzo. Nie wiedziałam jednak, że pewien czarnowłosy chłopak wybiegł właśnie zza rogu korytarza i ujrzał swoją ukochaną dziewczynę przytulającą się do innego. Jego serce ścisnął wieki żal. Tak bardzo ją przecież kochał...

 

***

 

Na początku przepraszam, ze tak długo nie było notki, ale kompletnie nie miałam weny, co chyba widać po tej notce. Nie jest zbyt dobra. Ale to już Wy oceńcie. A co do szablonu... Niektórym się podoba, a innym nie. Stwierdziłam, że zostawię go na jakiś czas. A później może stworzę coś nowego. :) I dziękuję, za kolejne pojawienie się w Polecanych! Pozdro!

"-Nienawidzisz mnie?"

     Następnego dnia robiłam wszystko, żeby tylko nie widzieć Pottera. Ten z kolei mi to utrudniał. Koniecznie chciał ze mną porozmawiać. Ja nie miałam na to ochoty. Znów by zaczął przepraszać i wymyślać różne głupoty i jeszcze przez przypadek bym mu uwierzyła. Potter w końcu da sobie spokój.

     Wracałam właśnie z biblioteki do Pokoju Wspólnego, gdzie miałam zamiar uczyć się z przyjaciółkami eliksirów. Profesor Slughorn zrobił się ostatnio strasznie wymagający. Oprócz mnie na korytarzu nie było nikogo. Nagle usłyszałam wołanie zza pleców.

- Lily! Zaczekaj! Proszę!

To był James. Przyśpieszyłam kroku. Niestety, chłopak dogonił mnie i zatrzymał.

- Nareszcie... – wysapał.

- Cały dzień nie mogłem cię znaleźć – dodał.

- Czego chcesz? – spytałam wrogo.

- Dlaczego od razu tak niemiło? Chcę tylko pogadać...

- Streszczaj się.

- To co się wczoraj wydarzyło... Ten pocałunek.... Jesteś o to zła? Tak szybko odeszłaś...

- Zła? Jak mogłabym być zła?

- To dobrze... Już myślałem...

- Jestem wściekła, Potter! Dlaczego ty to zrobiłeś?

- Lily, proszę, nie krzycz i się nie denerwuj...

- Dobrze, proszę bardzo, mów. Co masz na swoje usprawiedliwienie?

- Ja... Eee... Bo...

- Nic! Właśnie! Zrobiłeś to, bo tak ci się podobało! Jak zwykle! Nie patrzysz na innych, liczy się tylko to, co ty chcesz! Mam cię dosyć, Potter! – krzyknęłam głośno.

James się chyba tego nie spodziewał. Na chwilę go zatkało.

- O nie, Evans, przesadzasz. To ty uważasz się za nie wiadomo co.

- Ja? A kto rzuca zaklęcia na kogo popadnie? Kogo bawi czyjeś cierpienie?

- Nie bawi mnie czyjeś cierpienie. I już dawno skończyłem z tym rzucaniem zaklęć na wszystkich - powiedział twardo, patrząc mi w oczy.

Zaczęłam się bać tego wzroku... Ale nie, nie mogę ulec Potterowi.

- Może i tak. Ale nadal zachowujesz się jak dzieciak.

- Dzieciak? Jeśli już to jak szaleńczo zakochany dzieciak! Lily, ja to wszystko robię z miłości do ciebie!

- Z miłości? Gdybyś mnie kochał, nie zachowywałbyś się tak!

- A niby jak mam się zachowywać?! Nie wiesz, jak ja się czuję, kiedy ty za każdym razem mnie ignorujesz albo wściekasz się i krzyczysz! Już tego nie wytrzymuję!

- To dlaczego nie dasz sobie spokoju?!

- Bo cię kocham! Nie wiem, co mam robić, żebyś w końcu to dostrzegła! Może masz rację, może faktycznie zachowuję się jak dzieciak, ale ja już naprawdę nie mogę! Chciałbym móc cię przytulić, pocałować bez obawy, że zaraz dostanę za to w twarz. Kiedy próbuję coś zrobić, żebyś wreszcie dała mi szansę, ty się wkurzasz! Co we mnie jest nie tak? Czy ja naprawdę jestem taki okropny? Tak bardzo mnie nienawidzisz...? – ostatnie zdania mówił takim smutnym tonem...

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Zatkało mnie.

James patrzył na mnie smutnym wzrokiem.

- Powiedz szczerze. Nienawidzisz mnie? Jeśli tak, dam ci spokój i już nigdy nie będziesz miała ze mną problemów – rzekł chłopak.

Mówił prawdę, wiedziałam to.

Czy go nienawidzę? Nie... Chyba nie. Może go nie lubię, ale to na pewno nie jest nienawiść.

Milczałam. Mimo wszystko nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

- Tak myślałem – powiedział smutno James i odszedł.

Stałam bez ruchu. Nie mogło do mnie dojść to, co przed chwilą zaszło. W końcu to zrozumiałam. Wróciła mi mowa. Puściłam się biegiem za chłopakiem, który zniknął za rogiem.

- James! James! Poczekaj!

Nie znalazłam go jednak. Zrezygnowana osunęłam się na podłogę. Nie, nie płakałam. Było mi przykro, że tak się to wszystko potoczyło. Co ja narobiłam? James pewnie myśli, że go nienawidzę. A to nie prawda! Jak on się może czuć? Wcześniej togo nie dostrzegałam. Jak ja go tak wciąż odtrącałam... Nie wiem, co mam robić. Ale przecież... On przesadza. Nie może mnie kochać. Po prostu nie może. Wymyślił to, żeby zwrócić na siebie uwagę. Cały Potter.

- Co tu robisz sama? – usłyszałam czyjś głos.

Spojrzałam w górę i ujrzałam na sobą przystojnego blondyna. Sądząc po naszywce na szacie, był z Ravenclavu.

- Nic takiego, po prostu siedzę i myślę – odparłam, po czym wstałam.

- Jestem Patrick Webbe – przedstawił się i podał mi rękę.

- Lily Evans.

- Słyszałem o tobie...

- Nie dziwię się...

- Może byśmy poszli na krótki spacer? – zaproponował.

- Wiesz co, chętnie, ale może innym razem? Umówiłam się z przyjaciółkami...

- Dobrze. W takim razie do zobaczenia, Lily!

Ja to mam szczęście. Najpierw kłócę się z Potterem, a potem poznaję jakiegoś chłopaka, który chce się umówić... Takie to trochę dziwne...

     Skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego. Byłam bardzo ciekawa, co dziewczyny powiedzą o tej sprawie z Potterem. Miałyśmy się uczyć, ale co tam... Później to nadrobimy. W Pokoju Wspólnym w samym rogu siedzieli Huncwoci i o czymś cicho rozmawiali. Wszyscy, oprócz Jamesa. Kiedy mnie zauważyli, posłali mi wrogie spojrzenia. Czyżby coś wiedzieli?

Podeszłam do dziewczyn.

- Lily, dobrze, że jesteś! – powiedziała Ann.

- Co się stało? – spytałam.

- No właśnie. Myślałyśmy, że ty nam to powiesz – rzekła Dorcas.

- James wpadł tu wściekły i zamknął się w dormitorium. Syriusz do niego poszedł, ale go wygonił. Powiedział tylko jedno słowo: Evans. Możesz nam to wszystko wyjaśnić? – powiedziała Ann.

- Dobrze, ale chodźcie do dormitorium. Tutaj jest za dużo osób.

Po chwili byłyśmy w naszej sypialni.

- No to słuchamy – rzekła Ann.

Westchnęłam i opowiedziałam przyjaciółkom całą sytuację z Rogaczem.

- Lily, coś ty zrobiła?! – wybuchnęła Dorcas, kiedy skończyłam.

- Jak co? O co ci chodzi?

- No jak o co? Jak ty go potraktowałaś?! On cię kocha, Lily!

- Nie. Nie kocha. Nie może.

- Niby dlaczego nie?

- Błagam, tylko się nie kłóćcie... – powiedziała Ann.

- Nie może. I Tyle... Po prostu nie może...

- Sama nie wiesz, dlaczego tak mówisz.

- To Potter. Nie jest zdolny do miłości.

- O nie, Lily, przesadzasz i to bardzo. Ma prawo do miłości tak jak każdy. I cię kocha. Wiesz jak on się czuje, kiedy ty go wciąż odtrącasz?

- On sobie ubzdurał, że mnie kocha. Chce mnie zdobyć, a potem zostawić, tak jak inne dziewczyny.

- No nie! Ann, weź coś jej powiedz, bo ja nie wytrzymam! – zawołała Dorcas.

- Lily... Powinnaś go zrozumieć. Stara się o ciebie już ponad pięć lat. To chyba o czymś świadczy, prawda? – zapytała Ann.

- Nie. On postanowił sobie, że mnie zdobędzie, a jak dotąd to mu się nie udaje. I dobrze.

- Bo mu na to nie pozwalasz! Lily, pomyśl, za każdym razem kiedy James próbuje się do ciebie zbliżyć, ty na niego krzyczysz. On mimo to nie poddaje się. Zależy mu na tobie. Ile razy mam ci to powtarzać? Pomyśl, kto uratował cię z tej pułapki Ślizgonów, kto był zawsze, kiedy tego potrzebowałaś?

Dorcas miała rację.

- Lily... On teraz myśli, że go nienawidzisz. Wiesz, co on czuje? – rzekła Dorcas.

 Ann przysłuchiwała się temu z boku. Milczałam. To, co mówiła Dorcas, miało sens.

- Ale Dorcas... To Potter... On się zachowuje jak małe dziecko, któremu odebrano zabawkę...

- Ty wciąż to samo. Oboje jesteście strasznie uparci.

- Więc co według ciebie powinnam zrobić?

- Pogadaj z nim i powiedz jaka jest prawda.

- No nie wiem…

- Ann, a co ty o tym sądzisz? – spytała Dorcas.

- To samo, co ty. Też uważam, że Lily powinna z nim porozmawiać.

- Lily, on tam siedzi sam i zamartwia się... – dodała Meadowes.

- Robicie z niego jakąś ofiarę – powiedziałam.

- Wiesz co? Ty jakaś dziwna jesteś! Chłopak za tobą szaleje, a ty fochy strzelasz! Wybacz, ale cię nie rozumiem – Dorcas wyszła z pokoju.

Westchnęłam i opadła na łóżko. Ann usiadła obok mnie.

- Nie martw się, przedzie jej – rzekła.

- Wiem... Tylko… Zastanawiam się, czy Dorcas nie ma racji... Może ja faktycznie źle traktuję Jamesa?

- Szczerze? Tak, Lily. Jesteś dla niego zbyt ostra. Jemu naprawdę na tobie zależy, a ty go ranisz...

- Ale on się głupio zachowuje...

- Każdy ma jakieś wady. Powinnaś z nim porozmawiać. Jeśli zrobi coś głupiego?

- Nie... No co ty?

- Dowiedział się właśnie, że dziewczyna, którą kocha, go nienawidzi. Na pewno jest załamany.

- Ale ja go nie nienawidzę! Nie lubię go, to fakt, ale to przecież nie nienawiść.

- Ale on tego nie wie.

- Mam z nim pogadać? Ale co ja mu powiem? Że możemy się przyjaźnić? Nie... Nie mogłabym mu zaufać...

- Lily, za dużo myślisz o sobie. Przykro mi to mówić, ale zachowujesz się bardzo egoistycznie. Zastanów się nad tym wszystkim – rzekła moja przyjaciółka, po czym wróciła na swoje łóżko i zaczęła czytać jakąś książkę.

     Pozostałam w tej samej pozycji. W głowie przelatywały mi wydarzenia z dzisiejszego dnia. Najpierw Potter, później ten cały Patrick, potem rozmowa z dziewczynami. Czyli według Dorcas, James mnie kocha... Jakoś trudno mi to pojąć. Ale… Skoro tyle lat to już trwa, tyle razy mi pomagał... Może naprawdę mu na mnie zależy? A ja go tak traktowałam! Biedak... Jak on musiał się czuć? A mimo to, nie poddawał się. Wiele razy mnie denerwował, ale chyba tego nie chciał. Ann ma rację, zachowywałam się jak egoistka. Muszę to naprawić. James uważa, że coś z nim nie tak, że go nienawidzę. Powinien wiedzieć, że tak nie jest. Nie mam pojęcia, co mu powiem, ale to nie problem.

- Dobra, Ann, odę do niego! – powiedziałam, wstając z łóżka.

- To świetnie! Trzymam kciuki, Lily!

Zadowolona ze swojej decyzji, wyszłam z dormitorium. Mam nadzieję, że wszystko dobrze się potoczy.

 

***

 

I jak? Może być? Według mnie to ta notka nie jest taka zła.. :) A co sądzicie o szablonie? Jak tło? Proszę o szczere opinie. Chcę wiedzieć, co naprawdę o nim myślicie.  Trochę szkoda mi było rozstawać się z poprzednim, ale przecież potrzebne są zmiany. Jeśli ten się wam nie spodoba, mogę wrócić do starego... Ale mam nadzieję, że będzie ok :) Pozdrawiam! ;]

Wydarzenia w wiosce czarodziejów

     Siedziałam właśnie w Pokoju Wspólnym wraz z przyjaciółkami, które pisały jakieś wypracowania. Ja natomiast patrzyłam bezwiednie w kominek. Myślałam o dzisiejszej wyprawie do tego dziwnego pomieszczenia. Dlaczego pozwoliłam się przytulić Jamesowi? Jeśli teraz on sobie coś ubzdura? Ja to mam pecha.

- Skończyłam! – oświadczyła Dorcas.

- Fajnie... Mi jeszcze trochę zostało… A ty co Lily? Nie robisz tego? – odparła Ann.

- Nie... – powiedziałam, nie za bardzo wiedząc, o co chodzi.

- Lily! Pobudka! Co się dzieje? – spytała Dorcas.

Ocknęłam się.

- Nic... Ale... Tak myślę o tym miejscu... Wiecie... I o tym, co się później zdarzyło...

- Chodzi ci o to przytulenie z Jamesem? Przecież to nic takiego – rzekła Dorcas.

- Niby nic, ale znając Pottera, zaraz sobie coś ubzdura i znów zacznie się popisywać.

- Przesadzasz Lily...

Milczałam.

- Nic się przecież w tym pomieszczeniu nie wydarzyło, prawda? – zapytała Ann.

- Nie, ale...

- Ale co? Lily, nie martw się na zapas. Idę. Umówiłam się z Syriuszem – rzekła Dorcas.

- Miłej zabawy – mruknęłam.

Znów zapatrzyłam się w kominek. Ta rozmowa wcale mi nie pomogła.

- Lily, o co ci tak naprawdę chodzi?

- Ja... Nie wiem... To miejsce... Nie chciałam tam wracać... A Potter... Wiesz...

- Lily, chodzi o to, że tam wróciłaś, czy o to, że byłaś tam z Potterem?

- Chyba... To drugie... Ja się tak dziwnie czuję!

- Dziwnie, czyli?

- No... Nie wiem... Jeśli Potter sobie coś pomyśli?

- Nie pomyśli.

- Skąd wiesz?

- Nie wiem, ale on chyba już dość przeżył takich sytuacji, i wie, co myślisz.

- Akurat...

- Naprawdę przesadzasz. Nie myśli o tym tak bardzo.

- Spróbuję...

- A co z Hogsmeade? Z kim idziesz?

- Nie wiem... Myślałam, że z tobą i Dorcas.

- Eee... Lily... Nie obraź się, ale ja umówiłam się z Remusem. Nie wiem jak Dorcas.

- Dobra, jakoś przeżyję. A jak z Remusem?

Ann niedawno opowiedziała mi i Dorcas o przypadłości swojego chłopaka.

- Wszystko okej. Co z tego, że jest wilkołakiem? I tak go kocham – odparła.

Uśmiechnęłam się. Przynajmniej ona była szczęśliwa. Chciałabym też mieć się do kogo przytulić, komu wyżalić... Czasem brakowało mi tej drugiej połówki. Ale miłość przyjdzie sama. Nikt właściwy widocznie się jeszcze nie pojawił. A może on jest całkiem blisko...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Sobotni poranek minął na przygotowaniach do wyjścia do Hogsmeade. Założyłam ciemne jeansy i brązową bluzkę, a na to kurtkę z kolorze khaki. Włosy rozpuszczone i lekki makijaż. Chyba wyglądałam dobrze... Nie wiem jeszcze z kim spędzę czas w wiosce czarodziejów. Ann umówiła się z Remusem, a Dorcas z Syriuszem. Gdyby James nie urządził tego głupiego kawału z mazią, pewnie szłabym z nim. Ale nie, jego strata. On zapewne wyrwie jedną z tych barbie z jego funclubu. Żeby wzbudzić we mnie zazdrość. On się chyba nigdy nie zmieni...

     Przed szkołą spotkałyśmy się z Huncwotami. Postanowiłam z przyjaciółkami, że na razie pójdziemy wszyscy razem, a dopiero później się rozdzielimy. Prawdopodobnie sama połażę po wiosce... Ale nie będzie tak źle.

     Podczas drogi do Hogsmeade Potter w ogóle się nie odzywał. Wydawało się to trochę dziwne. W końcu dotarliśmy do wioski czarodziejów. Na samym początku udaliśmy się do Trzech Mioteł na kremowe piwo. Pół godziny przeminęło na żartach i rozmowach. Mogliśmy się trochę odstresować. Tylko jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Potter prawie cały czas milczał. Nigdy wcześniej tak nie było. Ale co ja się tak przejmuję?

- Dobra, my już spadamy. Zabieram Dorcas na prawdziwą randkę – rzekł Syriusz i razem z moją przyjaciółką odszedł.

- My też już pójdziemy. Do zobaczenia – powiedział Remus i zabrał Ann.

No to świetnie. Zostałam tylko z Peterem i Jamesem.

Siedziałam myśląc zawzięcie. Iść czy zostać? Jeśli iść to gdzie? A jeśli zostać to po co? W końcu wybrałam to pierwsze.

- Ja idę. Cześć – podniosłam się z krzesła.

- Poczekaj chwilę – powiedział Potter.

Zdziwiłam się, ale usiadłam.

- Zobaczymy się później. Muszę coś załatwić – mruknął Peter.

Jeszcze lepiej! Tylko ja i Potter. Skaczę z radości normalnie... Oni się zmówili.

- Umówiłaś się z kimś? – spytał James.

- Nie. A czemu tak cię to interesuje?

- Bo pomyślałem, że może byśmy ten czas spędzili razem...

- Wybij sobie to z głowy – już podnosiłam się z krzesła.

- Czekaj – chłopak złapał mnie za rękę.

Usiadłam zrezygnowana.

- Lily, skoro i tak nie mamy żadnych partnerów na dziś, to możemy pobyć razem... Ale nie musi to być randka, tylko zwykłe, przyjacielskie spotkanie. No proszę...

Zależy mu na tym widocznie. Więc pewnie jest jakiś podstęp. A jeśli nie? Może powinnam zaryzykować?

- Czemu ci tak na tym zależy? – zapytałam.

- Po prostu nie chcę samotnie się kręcić po Hogsmeade. Ty pewnie też nie. Więc jak?

- No dobrze, ale pamiętaj, to żadna randka.

- Jasne. To gdzie idziemy?

- Może połazimy po sklepach? – zaproponowałam.

     Wyszliśmy z pubu i skierowaliśmy się w stronę Miodowego Królestwa. Było tam mnóstwo uczniów z Hogwartu. Niektórzy byli zaskoczeni widokiem mnie i Jamesa Pottera. Sama w to jeszcze nie wierzyłam. Dlaczego ja się na to zgodziłam? „Bo nie chciałaś być sama i wiedziałaś, że będziesz się z nim dobrze bawiła” odpowiedział jakiś głosik w mojej głowie, który... Miał rację. Koniec marudzenia, chcę się dobrze bawić.

     Przyznam, że James bardzo mnie zaskoczył. Nie tylko zachowywał się dojrzale, ale także traktował to tak, jak miało być, czyli jak przyjacielskie wyjście. Nie jestem jednak pewna, czy to zmiana na dłuższy czas. Znając Pottera, kiedy wrócimy, znów zacznie męczyć Snape’a.

     Po jakiś dwóch godzinach spacerowania po wiosce w towarzystwie Pottera byłam wykończona. Zwiedziliśmy chyba wszystkie sklepy, nawet te najmniejsze, z rzeczami, które nigdy się do niczego nie przydadzą. Usiadłam na ławce, a James tuż koło mnie.

- Lily... Mam jeszcze niespodziankę dla ciebie – zaczął Rogacza.

Zaniepokoiłam się trochę. Niespodzianka? Brzmi podejrzanie...

- Jaką? – spytałam.

- Chodź, pokażę ci.

Czyli on to wszystko zaplanował... Ale co tam, pójdę, może to coś naprawdę fajnego. Ruszyłam za chłopakiem, nie wiedząc, w co się pakuję.

     Wyszliśmy za Hogsmeade. Nie wiem, gdzie się znajdowaliśmy, ale jakoś się nie bałam...

- Daleko jeszcze? - zapytałam.

- Parę minut drogi – odparł.

Wkrótce potem James mnie zatrzymał i powiedział:

- To tu.

Weszliśmy pomiędzy drzewa a moim oczom ukazał się piękny widok. Małe jeziorko, w którym pływały dwa łabędzie, a obok niego ławeczka. Ponadto wokół rosło mnóstwo ślicznych, kolorowych kwiatów. Małe ptaszki latały i ćwierkały wesoło. Był to bardzo dziwny krajobraz, ponieważ mieliśmy jesień, a wyglądało tak, jakby wszystko budziło się do życia.

- Skąd znasz to miejsce? – spytałam.

- Tajemnica. Podoba ci się?

- Tak... Jest pięknie...

Usiadłam na ławce koło jeziora. Wspaniałe miejsce, bez dwóch zdań. Tylko dlaczego James mnie tu zabrał?

- A wiesz, że to miało być zwykłe, przyjacielskie wyjście? – spytałam.

- Wiem... I tak jest. A to tylko takie małe urozmaicenie – uśmiechnął się szeroko.

Chłopak usiadł koło mnie. Rozmawialiśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... Czemu on nie może być taki zawsze?

     Przebywaliśmy w tym bajkowym miejscu około dwie godziny. Było bardzo miło... Rogacz zachowywał się tak… Normalnie. Ale nie dajmy się zwieść pozorom. To tylko chwilowa zmiana.

- Już chyba czas wracać… Niedługo będzie zbiórka... – powiedziałam.

- Dobrze...

Kiedy wstawaliśmy lekko się zachwiałam. James mnie przytrzymał, żebym nie upadła. Nasze twarze niespodziewanie zbliżyły się do siebie. Chłopak wykorzystał sytuację i pocałował mnie... A ja oddałam pocałunek. Nie wiem, co mnie do tego podkusiło. Natychmiast to przerwałam.

- Wracamy – oświadczyłam sucho.

- Lily...

- Nic nie mów – mruknęłam.

Wkurzyłam się. I to bardzo. Mogłam przewidzieć, że tak będzie. Po co ja się na to zgodziłam? Znów niepotrzebnie mu zaufałam... Potter to Potter i nigdy się nie zmieni. Na drugi raz będę bardziej ostrożna.

     Szłam szybko, nie zwracając uwagi na Rogacza. Starał się coś tłumaczyć, ale wkrótce dał sobie spokój. Po kilkunastu minutach drogi znalazłam się w szkole i natychmiast ruszyłam do dormitorium. Miałam kompletnie dość.

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się spodoba. Wiem, miała być w niedzielę, ale po prostu nie wyrobiłam. :( Przepraszam. I pewna wiadomość do Anonimu. Wyobraź sobie, że ja mam również inne zajęcia niż pisanie notek... I teraz do wszystkich: Nie poganiajcie mnie jeśli chodzi o notki. Wtedy się naprawdę wkurzam i tracę chęci do pisania. Ci, którzy mają blogi, pewnie mnie rozumieją. To tyle. ;) Pozdro!

Sekrety pomieszczenia przy bibliotece

- Lily, wstawaj!

Leniwie otworzyłam oczy i spojrzałam na zegarek.

- Szósta trzydzieści? Oszalałyście? Co tak wcześnie? Ja idę jeszcze spać! – powiedziałam i zakryłam się kołdrą.

- O nie, miałaś nam coś opowiedzieć, nie pamiętasz? – spytała Ann i zdjęła ze mnie kołdrę.

Przez chwilę leżałam bez ruchu i starałam się przypomnieć sobie, co takiego miałam im opowiedzieć. W końcu mnie olśniło. Dziewczynom chodziło pewni o ten mój wczorajszy późny powrót.

- A no tak, już wstaję. Czekajcie, tylko się trochę ogarnę – rzekłam.

Po dziesięciu minutach wyszłam z łazienki w o wiele lepszym stanie.

- No to co chcecie wiedzieć? – spytałam, siadając na łóżku.

- No jak to co? Gdzie byłaś wczoraj tak późno? Wróciłaś strasznie roztrzęsiona... Co się stało? – powiedziała Dorcas.

Dziewczyny dosiadły się do mnie. Wszystkie byłyśmy jeszcze w piżamach. Opowiedziałam przyjaciółkom całą sytuacje z wczorajszego wieczoru. Kiedy skończyłam, były w szoku.

- Byłaś cały czas w Hogwarcie? Myślałyśmy, że wyszłaś gdzieś poza teren szkoły, bo na tej Mapie Huncwotów nie było cię widać – rzekła Dorcas.

- Nie? To znaczy, że oni nie poznali jeszcze całego Hogwartu – zaśmiałam się.

- Pewnie będą chcieli tam iść... Ale dobra, mniejsza z tym. Nie bałaś się tam? – powiedziała Ann.

- Strasznie... Boże, już nigdy więcej nie chcę trafić do takiego miejsca...

- Nie dziwię się... Ty tam mogłaś do dzisiaj siedzieć... – odparła Dorcas.

- No... Dobra, nie mówmy już co by było gdyby coś tam... Ważne, że się wydostałam. Ale co to mogło być za miejsce? – zapytałam.

- Nie wiem... Po coś jednak chyba musiało zostać stworzone.

- Tak. Tylko po co? Żadna z nas nie odpowiedziała.

- Dobra... Może kiedyś się tego dowiemy. Szykujmy się już – powiedziałam.

Po niecałej godzinie byłyśmy gotowe. Udałyśmy się do Wielkiej Sali na śniadanie. Dziewczyny zauważyły Huncwotów i natychmiast się do nich dosiadły, więc chcąc, nie chcąc musiałam zrobić to samo.

- Evans, gdzie ty wczoraj polazłaś? Byłaś poza Hogwartem czy jak? – rzucił Syriusz, uśmiechając się szeroko.

- Ta... Cały czas byłam w szkole... W jakimś dziwnym miejscu... Dziewczyny, opowiecie im wszystko? Ja nie mam na to sił...

- Jasne...

Dziewczyny szybko streściły Huncwotom moją wczorajszą przygodę. Słuchając tego z boku można było pomyśleć, że to naprawdę nieźle pokręcone.

- Wow, Ruda, ale ty masz szczęście. Musisz nam pokazać to miejsce! – rzekł Black z uśmiechem.

- O nie... W życiu! Nie chcę tam wracać!

- To wcale nie jest taki zły pomysł... Moglibyśmy nanieść to miejsce na Mapę... Pójdziemy tam dzisiaj... – zaczął planować Potter.

- A Lily nas zaprowadzi... – dodał Black.

- Halo! Nie słyszeliście, co mówiłam? Ja tam nie wracam! – powiedziałam.

- Oj, Lily, przecież tam nic takiego się nie stało... Zaprowadzisz nas tylko – odparł James.

- Ta… A jak się nie wydostaniecie?

- Tobie się udało, to nam tym bardziej. No proszę…

A niech robią, co chcą. A jeśli tam utkną to przynajmniej pozbędę się Pottera.

- Dobra, zaprowadzę was i wracam do siebie.

- Okej – James uśmiechnął się szeroko.

- Pójdziemy zaraz po lekcjach – rzekł Syriusz.

- Ja nie mogę... Muszę iść do McGonagall – powiedział Remus.

- Ja chyba też nie pójdę – wtrącił Peter.

- Dobra, jak chcecie. W takim razie idziemy tylko we trójkę.

Westchnęłam głęboko. W co ja się wpakowałam?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Po ostatniej lekcji chłopaki czekali na mnie na korytarzu.

- Już? Chwilka, tylko pójdę się przebrać i odniosę torbę – powiedziałam.

- Ta, to wtedy za godzinę wrócisz – mruknął Potter.

- Dorcas, kochanie, weźmiesz tę jej torbę? Bo inaczej za parę lat tam pójdziemy – poprosił Syriusz.

- Jasne... –odparła.

- No, to idziemy – rzekł Potter.

Posłałam im wrogie spojrzenie. Zaczynałam żałować, że się na to zgodziłam.

Po pewnym czasie doszliśmy do tego miejsca.

- Proszę, to tutaj. Oprzyjcie się o tę ścianę i tyle.

- A ty nas zostawiasz? – spytał Potter.

- No... Taka była umowa.

Chłopaki spojrzeli na siebie i podeszli do siebie.

Nagle poczułam jak ktoś przyciąga mnie do siebie i po chwili znajdowałam się w tym dziwnym, ciemnym pomieszczeniu. Obok stał Potter, trzymając mnie za rękę, którą mu szybko wyrwałam.

- Ty idioto! Co ci odwaliło? Dlaczego to zrobiłeś?

- Lily, nie krzycz... Spokojnie... Przecież mieliśmy poznać to miejsce...

- Tak! Wy chcieliście je poznać! Ja nie miałam takiego zamiaru!

- Oj nie denerwuj się tak...

Posłałam mu mordercze spojrzenie.

Chłopak wyjął to swoje dwukierunkowe lusterko i zawołał Syriusza, który zaraz pojawił się koło nas.

- No to wy sobie teraz pozwiedzajcie, a ja wracam do siebie – rzekłam.

Stanęłam, tak jak ostatnio, naprzeciw ściany i, myśląc o Pokoju Wspólnym, krzyknęłam:

- Błagam, otwórz się!

Nic się nie stało.

- No i chyba musisz z nami zostać, Evans – powiedział Syriusz.

Parę razy powtórzyłam tę czynność, lecz nie skutkowało. Ale dlaczego? Przecież wczoraj zadziałało...

- Dobra, Lily, to nic nie da... Chodź... Jakoś się wydostaniemy, nie martw się... – powiedział James.

- Łatwo ci mówić. To przez ciebie tu jestem!

- Dobra, tylko nie zaczynajcie się kłócić. Trzeba zapalić światło – rzekł Syriusz.

Chłopaki wyczarowali kilkanaście świec i porozmieszczali je po całym pomieszczeniu. Oświetlone nie wyglądało tak strasznie. Ale nadal nie było żadnego wyjścia. Usiadłam zrezygnowana pod ścianą.

     Nie wiem, ile czasu minęło, ale na pewno więcej niż godzina. Chłopaki łazili, dotykali wszystkiego, rzucali zaklęcia, ale nic nie znaleźli. Zaczęłam zastanawiać się, co będzie, jeśli się stąd nie wydostaniemy. Wczoraj jakoś mi się udało, a dziś... Nie wiem.

     Po chwili poszedł do mnie James i usiadł obok.

- I co? Nic nie ma, prawda?

- Nie, Lily… Na pewno jest jakieś wyjście... Tylko trzeba je znaleźć...

- Jasne, oczywiście. To przez ciebie tu jestem. Dlaczego pociągnąłeś mnie za sobą? – zapytałam z wyrzutem.

- Nie wiem, coś mnie podkusiło... Przepraszam.

- Zawsze najpierw robisz, a potem przepraszasz...

- Chodźcie! Coś tu jest! – zawołał Syriusz.

Podeszliśmy do niego. Moim oczom ukazała się jakaś dźwignia. Znajdowała się w podłodze.

- Jak ty to znalazłeś? – zapytał Rogacz.

- Rzucałem różne zaklęcia na podłogę i tyle. Pokazało się to.

- Dobra, trzeba ją pociągnąć – powiedziałam i zrobiłam to.

Po naszej lewej stronie w podłodze ukazała się dziura, w której były... schody.

- To chyba jakiś koszmar – mruknęłam.

- Schodzimy tam. Inaczej się chyba stąd nie wydostaniemy – postanowił James.

Poszedł pierwszy, za nim ja, a na końcu Syriusz. Szliśmy dość długo. Po sześćsetnym schodku przestałam liczyć. Wreszcie, po piętnastu minutach schody się skończyły i stanęliśmy na przeciwko dużych drzwi.

- Zamknięte – stwierdził Potter, próbując je otworzyć.

- Och, odsuńcie się. Alohomora! - powiedziałam, celując różdżką w zamek.

Poskutkowało.

- Ale ty jesteś mądra, Liluś – rzekł Potter.

- Po pierwsze to chyba najprostsze zaklęcie a po drugie nie mów do mnie „Liluś”. Chodźmy.

Chciałam się stamtąd jak najszybciej wydostać. Przeszłam przez drzwi. Znów poczułam to dziwne uczucie. Tylko, że tym razem znalazłam się na błoniach. Po chwili jedna druga Huncwotów stała obok mnie.

- No! Mówiłem, że wszystko będzie dobrze! – rzekł Potter.

- Ale teraz wracajmy już... Nie chcę myśleć o tym głupim miejscu.

- Dobra... Kiedyś wybierzemy się tam jeszcze raz, Rogacz i dokładniej zbadamy to pomieszczenie – odparł Syriusz.

Pokiwałam głową z powątpieniem, ale nic nie powiedziałam. Niech robią, co chcą.

     Przy Pokoju Wspólnym James zatrzymał mnie i powiedział:

- Dzięki, że z nami byłaś. Bez ciebie byśmy się chyba nie wydostali... I przepraszam, że zaciągnąłem cię tam siłą.

Spojrzałam na niego i nieznacznie się uśmiechnęłam. Nie miałam ochoty na kolejne kłótnie z nim.

Chłopak podszedł bliżej i po portu mnie przytulił. A ja... Nie protestowałam.

 

***

 

Uważam, że ta notka mi się nawet udała. :) Ale to już wy ocenicie. :) Co do konkursu, to nagrody w przyszłym tygodniu :) I wątek z tym pomieszczeniem będzie jeszcze kontynuowany. ;P No nic, już nie zdradzam więcej. Pozdrawiam wszystkich! ;]

Druga rocznica :)

Nie przypuszczałam nawet, że ten dzień nadejdzie, ale chcę oznajmić, że dziś jest druga rocznica powstania tego bloga. Tak, 11 kwietnia 2005 roku powstał Pamiętnik rudowłosej miłości Rogacza :)

Małe podsumowanie:

Odwiedzin na blogu (w chwili obecnej): 177885
Komentarzy: 2397, w tym 53 wpisy do Księgi Gości
Liczba notek: 101, w tym 10 ogłoszeń i 4 notki podobne do ogłoszeń, :P czyli notek z opowiadaniem pojawiło się dotychczas 86.
Osiągnięcia: Blog był 5 razy polecany przez Onet.pl :)

Nawet nie umiem wyrazić, jak bardzo się cieszę z tej rocznicy. Bo dwa lata to naprawdę dużo... Kiedy zakładałam bloga, nie wiedziałam, czy przetrwa on chociaż miesiąc... Nie byłam pewna, czy dam sobie radę. Teraz wiem, że podjęłam dobrą decyzję. Zdarzały się chwile, kiedy miałam ochotę skasować bloga, ale wtedy przypominałam sobie jak wiele on dla mnie znaczy. Nie wyobrażam sobie teraz życia bez pisania notek. Naprawdę :P Piszę te opowiadanie na luzie, nie martwię się o słowa, tak jak na wypracowanie na polski... Poza tym... Kiedy mam zły humor, czytam Wasze komentarze, i wierzę, że są na tym świecie osoby, którym podoba się to, co robię. :) I nie mogłabym tak po prostu odejść, bez żadnego wyjaśnienia. Kocham tego bloga, to część mnie. I kocham Was, moi czytelnicy :) Bez Was ten blog już dawno by nie istniał. Myślę, że udało mi się coś osiągnąć w ciągu tych dwóch lat. :) Mam nadzieję, że kolejny rok również razem przetrwamy. :)


Wszystkim czytelnikom bardzo dziękuję!  Kocham Was!

Autorka - Ewelina :)

PS: Możecie jeszcze komentować poprzednią notkę ;)

Błędne koło

     Dzisiejsze lekcje właśnie dobiegły końca. Tłum uczniów wylał się na hogwardzkie korytarze. Wszyscy zmierzali na obiad do Wielkiej Sali. Brakowało tylko czworga Gryfonów. Huncwoci nie pojawili się w ogóle na lekcjach. To dziwne... Pewnie coś knują... Oby moje przypuszczenia się nie sprawdziły. Mam nadzieję, że James trochę zmądrzał i ta jego nieobecność nie przyniesie żadnych kłopotów.

     Znajdowałam się właśnie z przyjaciółkami na korytarzu prowadzącym do Wielkiej Sali. Nagle jej drzwi otworzyły się gwałtownie a z pomieszczenia zaczęła się wylewać gęsta, brązowa maź. Do tego w powietrzu unosił się ohydny zapach, na myśl przywodzący smocze łajno. Osoby, które dosięgła owa substancja nie mogły się ruszyć. Zostały przyklejone do podłogi. To brązowe coś było już bardzo blisko mnie i moich przyjaciółek.

- Wingardium Leviosa! – zawołałam.

Zaklęciem tym uniosłam siebie i dziewczyny do góry, dzięki czemu maź nas ominęła.

- Super! – zawołała Dorcas.

- Tak... Tylko jak teraz zejdziemy na dół? Przecież to coś niedługo rozniesie się po całej szkole... – powiedziała Ann.

- No tak... Nie pomyślałam... Ale przynajmniej nie zostałyśmy przyklejone – odparłam.

Niektórzy też wzięli z nas przykład i unosili się w powietrzu. Jednak większość uczniów już nie mogła się ruszyć.

- Kto na to wpadł? – spytałam ze złością.

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Z Wielkiej Sali wyszedł właśnie Dumbledore i Filch, trzymający mocno wszystkich Huncwotów. Dumbledore potraktował ich jakimś zaklęciem, które sprawiło, że mogli normalnie iść unosząc się lekko nad ziemią. Więc to wszystko to ich wina... Nic dziwnego. Mogłam się tego domyślić. Tylko ich stać na coś takiego. Myślałam, że James trochę zmądrzał, ale najwidoczniej się myliłam. Jak ja w ogóle mogłam pomyśleć, żeby mu dać szansę? Już nie pierwszy raz tak jest. Ale nie... Następnego już nie będzie. James zobaczył mnie i w jego oczach pojawił się... Strach. I dobrze, że się boi! Już ja mu pokażę...

      Dumbledore omiótł wzrokiem otoczenie i puścił chłopaków, którzy upadli na kolana do tej mazi. Dobrze im tak! Teraz to oni byli przyklejeni. Dyrektor wyjął różdżkę i wypowiedział kilka zaklęć, a po chwili brązowa, śmierdząca substancja znikła. Został tylko mały fragmencik, w którym akurat znajdowali się Huncwoci.

- Posiedzicie teraz godzinę w tej waszej mazi... A jutro stawicie się u pana Filcha o siedemnastej. Szlaban będzie trwał tydzień. Może zrozumiecie swój błąd... – powiedział czarodziej i odszedł.

     Powróciłam na ziemie o natychmiast podeszłam do Huncwotów. James spojrzał na mnie niepewnie. Chyba widział, co go czeka.

- Nawet nie chce wiedzieć, kto na to wpadł. Nie chcę wiedzieć, po co to zrobiliście. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego brałeś w tym udział, James? Przecież... – westchnęłam.

- Lily, my to już od dawana szykowaliśmy... A nie wypaliło do końca... Miało dosięgnąć tylko Ślizgonów. I się nie udało... – chłopak próbował się tłumaczyć.

Wciąż musiał klęczeć w tym płynie. Pewnie było to dla niego strasznie poniżające...

- Nie udało? Tylko Ślizgonów? A co oni wam takiego zrobili? To też ludzie. Nie wszyscy są źli.

- A znasz jakiegoś Ślizgona, który nie jest zły? – spytał Potter.

Zastanowiłam się nad tym. Faktycznie... Miał rację. Tylko Alex wydawał się na początku miły... A potem wrobił mnie w pułapkę...

- To nie ma żadnego znaczenie, Potter. Po raz kolejny mnie zawiodłeś. A wiesz co? Byłam skłonna dać ci jeszcze jedną szansę, naprawdę... Jednak teraz... Możesz o niej pomarzyć – powiedziałam i wróciłam do Pokoju Wspólnego.

Straciłam wszelką ochotę na jedzenie.

Po pewnym czasie przyszły dziewczyny.

- Rozmawiałyśmy z chłopakami – oświadczyła Dorcas.

- I...? – spytałam obojętnie.

- I... Mówią, że kocioł z tym brązowym eliksirem nagle im się przewrócił... To było niezapowiedziane. Nie chcieli, żeby tak wyszło... – powiedziała.

- Może was przekonali, ale... No dobra, może rzeczywiście tak było... Lecz... James zaprosił mnie do Hogsmeade w tę sobotę. Postanowiłam, że z nim pójdę, jeśli on niczego nie zepsuje. A teraz same widzicie...

- Lily... Rozumiem... Ale... James już taki jest... Musisz to przyjąć do wiadomości.

- Ale on ma prawie szesnaście lat... A zachowuje się jak trzylatek.

- Kiedyś wydorośleje... – rzekła Dorcas.

- Tylko czy wtedy nie będzie za późno? – spytałam.

Dziewczyny nie wiedziały, co odpowiedzieć.

- Pójdę już... Zobaczymy się później – rzekłam.

     Poszłam do dormitorium i natychmiast rzuciłam się na łóżko. Musiałam odpocząć... I przemyśleć całą sytuację. Zdążyłam tylko zapytać samą siebie: dlaczego on taki jest?, a wkrótce potem zmorzył mnie sen.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Obudziłam się po paru godzinach. Za oknem zaczęło się już ściemniać. Byłam sama w dormitorium. Dziewczyny pewnie uczyły się w bibliotece. Ogarnęłam się szybko i zeszłam do Pokoju Wspólnego, by tam napisać wypracowanie z transmutacji.

     Pokój Wspólny był pełen młodszych uczniów, którzy spędzali czas na zabawie. Ci starsi wybrali bibliotekę, gdyż tam mogli się w spokoju uczyć. Moje lenistwo jednak zwyciężyło i zostałam tutaj. Usiadłam przy stoliku przy oknie i zaczęłam pisać... 

Nagle usłyszałam czyjś głos.

- Można? – zapytał Potter, stanąwszy obok mnie.

Podniosłam głowę i mruknęłam:

- Nie.

Potter i tak nie posłuchał i usiadł naprzeciwko mnie.

- Czego chcesz? – warknęłam.

- Pogadać... Jesteś zła? – spytał.

- Tak. Nie... Nie jestem zła. Jestem szczęśliwa. Tak, szczęśliwa. Bo zrozumiałam, że tobie nie można dać drugiej szansy. Już wiele razy mnie zawodziłeś.

- Lily, ale my to naprawdę już od dawna planowaliśmy... Nie wściekaj się o ten kawał...

- Nie chodzi o sam kawał. Ja ciebie po prostu nie rozumiem! Raz jesteś opiekuńczy, miły, naprawdę fajny, a za chwilę zachowujesz się jak dzieciak, dokuczasz innym...

- Przepraszam... Nie wiedziałem, że tak to wygląda... Zmienię się.

- Nie, ta rozmowa nie ma sensu. Sytuacja powtarza się już nie wiem który raz. Błędne koło, James.

Wzięłam swoje rzeczy i natychmiast udałam się do dormitorium. Nie chciałam już rozmawiać z Potterem.

     W ciągu godziny udało mi się skończyć wypracowanie. Wtedy przypomniałam sobie jeszcze o eseju z zielarstwa na jutro... No super... Musiałam iść do biblioteki po książkę, która była do tego potrzebna. W bibliotece nie spotkałam przyjaciółek. Być może minęłyśmy się po drodze. Zabrałam potrzebna książkę i skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego.

     Było bardzo ciemno i strasznie cicho. To dziwne, bo zostało jeszcze parę godzin do ciszy nocnej. Nawet pochodnie się nie świeciły. Zapaliłam moją różdżkę. Podejrzanie dziwne to wszystko. Nagle usłyszałam miaukniecie kota. Wystraszyłam się. Oparłam się o jakąś ścianę, która niespodziewanie przekręciła się i znalazłam się po jej drugiej stronie. Na chwilę przestałam oddychać ze strachu. Kiedy się wreszcie uspokoiłam, rozejrzałam się dookoła. Pomieszczenie, w którym się znajdowałam, nie było zbyt duże. Wyglądało na to, że byłam tam jedyną osobą. Zaczęłam chodzić wokół szukając jakiegoś wyjścia. Jedyne światło pochodziło z mojej różdżki. Spędziłam jakieś pół godziny na chodzeniu w kółko. Nic nie znalazłam. Żadnego wyjścia. Ale przecież jakoś musiałam się tu dostać, więc mogę też wyjść. Tylko jak? Zaczęłam szukać tej książki z biblioteki. Położyłam ją tuż przy miejscu gdzie znajdowało się wejście. Stukałam, a nawet waliłam w ścianę. Nic to nie dało. Zrezygnowana osunęłam się na ziemię. Pogrążyłam się w najczarniejszych myślach. Co będzie, jeśli zostanę tu na zawsze? Nawet nie chcę o tym myśleć...

      Nie wiem, ile czasu spędziłam w tym dziwnym miejscu, ale z pewnością było już późno. Może dziewczyny zaczęły mnie szukać? Nawet jeśli, to wątpię, żeby mnie znalazły. A może jestem widoczna na tej Mapie Huncwotów? Oby...

     Westchnęłam, wstałam i spróbowałam czegoś nowego.

- Błagam, otwórz się! – krzyknęłam do ściany.

Coś zagruchotało i nagle fragment ściany zniknął. Wow... Ale mi się udało... Bez zastanowienia wyszłam z pomieszczenia myśląc o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w Pokoju Wspólnym. Poczułam jakby coś mnie wsysało... Po paru sekundach znajdowałam się przed portretem Grubej Damy. Ani chwili myśląc, weszłam do Pokoju Wspólnego.

 - Lily, gdzie ty byłaś tak długo? Martwiłyśmy się o ciebie... – powiedziała Dorcas, podbiegając do mnie.

W pokoju była tylko ona, Ann, Syriusz i James.

- Ja... Sama nie wiem... Przepraszam was, jestem wykończona... Porozmawiamy jutro... – odparłam i szybko poszła do dormitorium.

Tam rzuciłam się na łóżko, nie zdejmując nawet butów, i natychmiast zasnęłam.

 

***

 

Notka wreszcie się pojawiła. To przez moje lenistwo... Gdyby nie ono, byłaby wcześniej. :P Mam nadzieję, że wybaczycie. :) Poza tym miałam wielkiego doła i nie mogłam nic napisać... Jednaj już jest lepiej :) Komputer mam naprawiony, wystarczyło tylko kupić nowy zasilacz. :P A teraz ogłaszam mały konkursik. Otóż jutro jest coś ważnego dla mnie, związane z tym blogiem :) Kto odgadnie o co chodzi, ma reklamę u mnie na blogu i miejsce w linkach. :) Jeśli oczywiście osoba ta posiada bloga. A jak nie... To wtedy nagrodę można sobie wybrać. :) Czas do jutra do godziny 17:30. To łatwe, naprawdę... Odpowiedzi wysyłajcie na maila (link „Napisz do mnie”), te w komentarzach nie będą uwzględniane. :P A mój blog znów znalazł się w Polecanych! Strasznie się cieszę! :) Dziękuję za to! Pozdro!

Początek czegoś nowego

     Pewna dziewczyna szła jednym z korytarzy Beauxbatons. Właściwie nie wiedziała dokąd zmierza. Wszystko było dla niej tu dziwne. Nie miała pojęcia, po co w ogóle tu przyjechała. Przecież mogła chodzić do Hogwartu, mimo, że mieszkała we Francji. Więc czemu jej rodzice tak nalegali? W Hogwarcie miała przyjaciół, a tutaj nie mogła z nikim znaleźć wspólnego języka. Źle czuła się w tym miejscu, a największym jej problemem była samotność.

- Przepraszam, chyba coś ci upadło - Katie usłyszała głos za sobą.

Odwróciła się, a jej oczom ukazał się przystojny chłopak. Miał długie blond włosy związane z tyłu i ciemne oczy. Szeroko się uśmiechał i sprawiał wrażenie miłej osoby.

- A tak, dzięki - odparła Katie biorąc od niego zgubę.

- Jestem Andrew. A ty?

- Katie - uśmiechnęła się.

- To ty jesteś tą nową dziewczyną z Hogwartu? - spytał.

- Tak...

- Ja też pochodzę z Anglii. Jednak tuż przed szkołą przeprowadziliśmy się do Francji...

- Aha... Ja musiałam wszystko tam zostawić... Przyjaciół... Szkołę...

- Rozumiem... Pewnie ci ciężko...

- Nawet nie wiesz jak bardzo...

- Nie przejmuj się... Na pewno z czasem będzie lepiej...

- Mam nadzieję - posłała mu uśmiech.

- Chyba już pójdę - powiedziała.

- A masz może czas w sobotę?

- Może mam... A co?

- Może byśmy się spotkali? Pokazałbym ci szkołę i okolice...

- No dobrze... To do soboty. Pa! - Katie po raz kolejny się uśmiechnęła.

Wróciła do swojej sypialni, którą dzieliła jeszcze z czterema Francuzkami. Cieszyła się, że poznała tego chłopaka. Wydawał się naprawdę miły. To może być początek czegoś nowego...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Ann siedziała na parapecie jednego z okien sowiarni. Kochała to miejsce. Zawsze przychodziła tutaj, kiedy chciała pobyć sama i w spokoju wszystko przemyśleć. Właśnie teraz była taka chwila. Nikomu nie powiedziała o pewnym zdarzeniu. Nie chciała... Jeszcze nie... Wolała sama załatwić tę sprawę.

     Po tej całej aferze z Huncwotami, kiedy Peter podsłuchiwał dziewczyny, Lily krzyknęła, że Huncwoci są animagami. Ann postanowiła to wyjaśnić z Remusem. Myślała, że on też... Nie... Remus powiedział jej prawdę. Straszną prawdę... Dowiedziała się, że jej chłopak jest wilkołakiem. A jego przyjaciele stali się animagami, żeby pomagać mu podczas przemiany. Dla Ann był to wielki szok. "Wilkołak? Jak to?" pytała z niedowierzaniem. Remus opowiedział jej jak to się stało. Dziewczyna nie wiedziała, co o tym myśleć. Z jednej strony bardzo go kochała i chciała z nim być, a z drugiej bała się. Nie miała pojęcia, jak groźny jest Remus po przemianie. Ale przecież w czasie pełni przebywa we Wrzeszczącej Chacie z resztą Huncwotów. Gdyby był niebezpieczny dla innych uczniów Dumbledore nie pozwoliłby mu uczyć się w Hogwarcie. A w inne dni, kiedy pełni nie ma... Wszystko jest dobrze. Remus to opiekuńczy, miły, elegancki i inteligentny chłopak. Ann świetnie się przy nim czuła. Nie wiedziała wcześniej o jego niefortunnej przypadłości i żyło im się wspaniale. Dlaczego więc miałoby się to zmienić? Bo raz na miesiąc jej chłopak przeżywa straszne męki? Nie, na pewno nie. Ann wiedziała, że nie może zostawić Remusa. Nie może i nie chce. Zbyt bardzo go kocha, żeby zerwać z nim z tak błahego powodu. Kiedy Remus jej o tym wszystkim powiedział, wyszła bez słowa. Dziewczyna poczuła wyrzuty sumienia. Teraz on mógł myśleć, że Ann go znienawidzi. Musi szybko iść do niego i z nim porozmawiać. Chłopak musi wiedzieć, że jej bardzo na nim zależy, mimo jego przypadłości. Nie ma ona dla niej żadnego znaczenia.

     Ann szybko zeskoczyła z parapetu i szybkim krokiem skierowała się do dormitorium chłopaków z szóstego roku z Gryffindoru. Była zadowolona ze swojej decyzji.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Dorcas wyszła z Pokoju Wspólnego mocno trzaskając portretem Grubej Damy. Była wściekła. Dzisiejszy wieczór chciała spędzić z Syriuszem, a on oświadczył, że ma inne plany. Tak po prostu!

- Dorcas, czekaj! - usłyszała za sobą.

- Czego? - warknęła, patrząc na swojego chłopaka.

- To nie tak jak myślisz... - zaczął.

- Skąd wiesz, co myślę?! Masz inne plany! W porządku! Nie zabronię ci przecież! - krzyknęła dziewczyna i odwróciła się.

Syriusz szybkim ruchem przyciągnął ją do siebie i pocałował.

- Przestań. Miałem inne plany, to fakt. A wiesz jakie? Chciałam cię zabrać do Pokoju Życzeń. A ty nawet nie dałaś mi dojść do słowa - rzekł, patrząc na nią z wyrzutem.

Dorcas spuściła głowę. Było jej głupio.

- I co, uparciuchu? - spytał już nieco czulej.

- Przepraszam - rzekła dziewczyna i wtuliła się w chłopaka.

- Już dobrze... To co? Chcesz iść ze mną do Pokoju Życzeń? - zapytał Syriusz.

- Jasne!

Chłopak objął Dorcas i oboje skierowali się w stronę Pokoju Życzeń.

W końcu znaleźli  się w tym magicznym miejscu. Ściany były czerwone, a po środku stał stół ze świecą i dwa krzesła. Pod ścianą była komoda, dużo poduszek i kwiaty.

- Jak tu pięknie... - wyszeptała Dorcas.

Syriusz tylko się uśmiechnął.

     Usiedli przy stoliku i zjedli romantyczną kolację, rozmawiając o różnych rzeczach. Dorcas czuła się wspaniale. Bardzo kochała tego chłopaka. Nie wyobrażała sobie jak by  było bez niego. Miała nadzieję, że jemu także na niej zależy.

- Dorcas... - zaczął niepewnie.

- Tak?

- Ja... Muszę ci coś powiedzieć....

- Co? Mów.

- Bo ja...

- Tak?

Black wziął głęboki oddech i powiedział, patrząc jej w oczy:

- Ja cię kocham.

Dorcas nie wiedziała, co odpowiedzieć. Zaskoczył ją. Owszem, wcześniej mówił już, że ją kocha, ale wydawało się, że nie było to szczere. A teraz zabrzmiało tak prawdziwie...

- Ja ciebie też...

Syriusz uśmiechnął się i namiętnie ją pocałował. Dorcas czuła się najszczęśliwszą osobą na świecie.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam w bibliotece przy oknie. Miałam świetny widok na boisko do qiudditcha. Drużyna Gryffindoru właśnie odbywała trening. W oczy rzuciła mi się trochę zamazana postać szukającego. Leciał szybko, a jego twarz wyrażała duże skupienie. Wiele myślałam o tym wczorajszym wydarzeniu. Potter, jeśli chce, potrafi być miły i odpowiedzialny. Jednak przeważnie zachowuję się jak dzieciak. Gdyby choć trochę się zmienił... I dorósł. Może mogłabym dać mu szansę? A co jeżeli będzie tak samo jak po Balu Bożonarodzeniowym? Wprawdzie to nie była jego wina, ale i tak cierpiałam. Albo jeśli coś mu się odwidzi i znów zacznie robić z siebie idiotę? Ale każdy zasługuje na drugą szansę... On również. Chyba zgodzę się na to wyjście z nim do Hogsmeade... Nie mam nic do stracenia... Jednak jeśli Potter coś przeskrobie, straci tę szansę. Wszystko zależy od niego.

     Uśmiechnęłam się widząc jak James łapie znicza. Tak, dam mu ostatnią szansę. Jeśli ją zmarnuje, nie będę sobie nim więcej zawracać głowy.

 

***

 

Udało mi się dodać notkę! :D Sami widzicie, że jest ona trochę inna niż wszystkie. Chciałam pokazać też jak wygląda życie przyjaciółek Lily. :) A teraz inne sprawy... Mam popsuty komputer. Tę notkę przepisywałam w kafejce (ale to wyglądać musiało...). Następna chyba za tydzień, pewnie znów będę ją w kafejce pisać. Ech... No cóż... Mam nadzieję, że już niedługo będę mieć sprawny komputer w domu. Przepraszam, że nie poinformowałam wszystkich o notce, ale nie pamiętam wszystkich adresów... :P Poza tym przepraszam za wszystkie błędy, które mogły się pojawić w tej notce. W domu w Wordzie zawsze piszę a tu go nie ma :( A mój blog znów znalazł się w Polecanych :D Dziękuję Wam! :) To tyle. Pozdrawiam wszystkich! :*

Strach przed przyszłością

- Lily, wstawaj! Spóźnimy się na lekcje! – krzyczała Dorcas.

Leniwie otworzyłam oczy i spojrzałam na zegar. Ósma trzydzieści. Natychmiast zerwałam się z łóżka.

- Czemu wcześniej mnie nie obudziłyście? – spytałam.

- Bo same niedawno wstałyśmy. Budzik chyba nie zadzwonił…

- No trudno. Idę pierwsza do łazienki! – powiedziałam.

Po jakiś trzydziestu minutach byłyśmy gotowe. Od razu popędziłyśmy na transmutację. Profesor McGonagall odjęła nam piętnaście punktów za spóźnienie. Mogło być gorzej... Kolejne lekcje zleciały bardzo szybko. I całe szczęście, bo byłam strasznie głodna. Nic dziwnego, w końcu nie jadłam śniadania...

     Po południu, w drodze do Pokoju Wspólnego napotkałyśmy Pottera i Blacka. Rzucali łajnobombami w stronę pierwszaków i kilku starszych uczniów ze Slytherinu. Na korytarzu strasznie śmierdziało. Zobaczywszy nas, chłopaki odwrócili się i najnormalniej w świecie poszli sobie.

- Potter! Black! Nie tak szybko! – zawołałam.

- Lily, daj spokój... – powiedziała Dorcas.

- Nie – mruknęłam.

- Po co to zrobiliście? – spytałam, kiedy doszłam do chłopaków.

- Tak o – odparł Potter.

Posłałam mu wrogie spojrzenie.

- Tak o?! To ja teraz tak o daję wam szlaban. Zadowolony?

- Szlaban? Za co, Evans? – zapytał zły Black.

- Za znęcanie się nad młodszymi. Jutro zgłoście się do profesor McGonagall.

- Lily... No proszę... Musisz dawać nam ten szlaban? – spytał Potter.

- Tak. Może wreszcie się czegoś nauczycie, w co wątpię. A teraz żegnam.

Oddaliłyśmy się od nich.

- Nie powinnaś być taka ostra... – zaczęła Ann.

- A oni nie powinni rzucać w tych Ślizgonów łajnobombami. I proszę was, nie kontynuujmy już tego tematu.

     Dzień przeminął na pisaniu zadań domowych na jutro. A było tego strasznie dużo. Transmutacja, eliksiry, zaklęcia i astronomia. Miałam na niektóre z nich tydzień, ale oczywiście wszystko zostawiłam na ostatnią chwilę.

     Wieczorem, około dwudziestej trzeciej, kiedy Pokój Wspólny już prawie całkowicie opustoszał, a na oknem widoczna była połówka księżyca, ja pisałam jeszcze esej na zaklęcia. Właściwie to już go prawie kończyłam. Po piętnastu minutach wypracowanie było gotowe. Ziewnęłam. Nie wiadomo skąd zaczęłam zastanawiać się nad przyszłością. Kto wie co mnie wtedy czeka?

- Nad czym tak myślisz?

Nagle pojawił się przede mną James. Spojrzałam na niego krótko i odparłam:

- O wszystkim... O dalszym życiu, o tym, co będzie po Hogwarcie... Chyba się tego boję...

- Dlaczego? Przecież masz przyjaciół, rodzinę... – chłopak usiadł obok mnie.

- To nie takie proste, James... Chyba mnie nie rozumiesz...

- To mi to wytłumacz – posłał mi zachęcający uśmiech.

Poczułam, że muszę z kimś o tym porozmawiać. A że akurat z Potterem to już inna sprawa...

- No bo zobacz... Teraz wszystko jest proste i uporządkowane... Uczymy się, bawimy i te de... Ale po Hogwarcie... Już nie będzie tak łatwo. Nie będzie McGonagall, która wlepi szlaban za złe zachowanie, Irytka rzucającego wszędzie łajnobombami, duchów, innych dziwnych stworzeń... A co najważniejsze... Zaczniemy całkiem nowy etap w życiu... Sami będziemy musieli się utrzymać... Oczywiście zawsze można wrócić do rodziców, ale to nie wchodzi w grę. Ja się po prostu boję, James. Boję się, że sobie nie poradzę...

Chłopak wysłuchał mnie uważnie.

- Dobrze wiesz, że nie masz czego się bać. Doskonale sobie ze wszystkim poradzisz – powiedział.

- A ty dobrze wiesz, że wcale tak nie musi być. Ale nie chodzi tylko o to…

- A o co jeszcze?

- Spędziliśmy tutaj już pięć lat. Te dwa kolejna bardzo szybko zlecą... Ja nie chcę opuszczać Hogwartu... To mój drugi dom – w oczach zebrały mi się łzy, których nie zdołałam pohamować.

- Liluś, słoneczko, nie płacz... Czekają nas jeszcze dwa lata w tej szkole. Słyszysz? Dwa lata! To dużo... Nie płacz – James próbował mnie uspokoić.

Przytulił mnie a ja się nie opierałam.

- Ale James... Dwa lata strasznie szybko zlecą... Nie wyobrażam sobie życia bez tego wszystkiego... – jeszcze bardziej się rozpłakałam i wtuliłam w niego.

- Ciii... Wszystko będzie dobrze – mówił James, tuląc mnie mocno.

Bardzo tego potrzebowałam. I nie ważne, że jeszcze niedawno byłam strasznie na niego zła. Ważne było to, że jest przy mnie. Rogacz tulił mnie jeszcze dość długo. Ale mi to nie przeszkadzało... Wręcz przeciwnie.

- Dziękuję – powiedziałam po chwili.

- Za co? – spytał zdziwiony.

- Za to, że jesteś. I że mnie wysłuchałeś.

- Drobiazg. Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Zawsze.

- Dziękuję – powtórzyłam i uśmiechnęłam się do niego.

James otarł mi łzy z policzków.

Posiedzieliśmy chwilę w milczeniu.

- Lily? Jak tobie w ogóle poszły Sumy? – spytał Rogacz.

- Sumy? A dobrze nawet... Miałam trzy wybitne i dwa powyżej oczekiwań... A najgorzej z wróżbiarstwem, nędzny... A tobie?

- Nie jest źle... Mogłoby być lepiej, ale trudno. Z czego te wybitne miałaś?

- Z zaklęć, eliksirów i transmutacji...

- Ja miałem tylko z transmutacji...

- Nie dziwie się... Jesteś w końcu animagiem... Nikt się jeszcze o tym nie dowiedział?

- Nie. I mam nadzieję, że tak pozostanie.

- Wiesz, że możesz za to nawet w Azkabanie wylądować?

- Nie będzie tak źle... Ale chyba nie zamierzasz się wygadać?

- Nie, pewnie, że nie.

- To dobrze. A... Lily... Ty serio chcesz zostać aurorem?

- Nie wiem... Może... Nic nie mów – dodałam, kiedy zobaczyłam jak otwiera usta, żeby coś powiedzieć.

- Wiem, że to niebezpieczne – dodałam.

- To dobrze... I naprawdę nie sądzę, że to dobry pomysł....

- Trudno. A ty?

- Co ja?

- No kim chcesz być?

- Szczerze mówiąc to nie wiem... Może quidditch... Albo auror... A może coś jeszcze innego... Naprawdę nie wiem, Lily... Jeszcze dużo może się zmienić...

- Właśnie...

- Ale ty nie masz czym się martwić. We wszystkim sobie poradzisz.

- Taa, akurat... Na pewno nie...

- Tak? To powiedz mi w czym nie jesteś dobra.

- No na przykład... Quidditch!

- Ech, no tak. Ty to nawet na miotle boisz się lecieć.

- No widzisz.

- Ale poza tym jesteś wspaniała – uśmiechnął się szeroko.

- Dobra, dobra, nie słodź mi już tak...

- Ale to prawda!

- Taa... A ja jestem królową Anglii...

- W takim razie kłaniam się nisko, o pani – chłopak wstał i skłonił się przede mną.

- James! Nie żartuj! – roześmiałam się.

Rogacz z uśmiechnął się i usiadł koło mnie.

- I co? Humor już lepszy? – zapytał po chwili.

- Tak... Dzięki...

- Zawsze do usług! A... Lily... Mam malutką prośbę...

- Słucham...

- Cofniesz nam szlaban?

- O nie! Musisz ponieść karę... I tyle...

- No Lily, proszę...

- Nie. I się nawet ze mną nie kłóć.

Chłopak zrobił minę zbitego psa. Zrobiło mi się do trochę żal.

- Szlabanu wam nie cofnę, ale poproszę McGonagall, żeby nie dawała wan niczego ciężkiego i wcześniej was wypuściła.

Na twarz Jamesa wpłynął uśmiech.

- Dzięki Lily!

Uśmiechnęłam się.

- Wiesz... Już trochę późno... Chyba już pójdę... – powiedziałam.

- Szkoda... Ale jak chcesz.

Wstałam i skierowałam się w stronę dormitorium.

- Lily?

- Tak? – odwróciłam się w stronę chłopaka.

- W sobotę jest wyjście do Hogsmeade... I... Poszłabyś tam ze mną? – spytał.

Trochę zaskoczyło mnie jego pytanie. Ale przed chwilą było naprawdę fajnie, więc może by mu dać szansę?

- Zastanowię się... Później ci powiem, ok?

- Dobra! – na jego twarzy pojawił się uśmiech.

- Cześć – powiedziałam i weszłam na górę do dormitorium.

- Do zobaczenia, Lily... – rzekł James.

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Napisałam ją już wcześniej, a że nie mam czasu na pisanie i w miarę pasuje do całości, daję ją teraz. :P A ja oczywiście wszystko na ostatnią chwilę zostawiam i na poniedziałek mam mnóstwo roboty... Ech... No trudno. Pozdrawiam wszystkich! ;)