Rozmowa i nowy znajomy

   Moje postanowienie o zapomnieniu o Jamesie i rozpoczęciu nowego życia będzie bardzo trudne do zrealizowania. Przekonałam się o tym na ostatnie lekcji dzisiaj, którą była transmutacja. Profesor McGonagall zdenerwowała się na mnie i Dorcas, bo gadałyśmy. Widocznie miała dzisiaj zły humor i postanowiła nas rozsadzić.

- Panna Meadowes pójdzie do pana Blacka a pan Potter do panny Evans – powiedziała nauczycielka.

Spojrzałam na nią z wielką złością.

- Panno Evans, proszę się nie krzywić – upomniała mnie McGonagall.

No i super. Tylko tego jeszcze brakowało. Dlaczego to ja nie mogę iść do Syriusza a Potter do Dorcas? James dosiadł się do mnie z uśmiechem. Prychnęłam i odwróciłam głowę. Byłam wściekła, ze muszę siedzieć z Potterem. Nie dość, że wczoraj McGonagall ukarała mnie szlabanem z Jamesem to teraz muszę z nim siedzieć. Normalnie jakby ona się na mnie uwzięła!

   W połowie lekcji, kiedy przepisywaliśmy notatkę z tablicy, przede mną pojawiła się mała karteczka. Oczywiście wiadomo, od kogo była, od Pottera. Super, znowu zaczyna z liścikami… Oto co napisał:

Lily, możemy porozmawiać? Proszę… To dla mnie naprawdę ważne.

Przewróciłam oczami i odpisałam:

A może ja nie chcę?

Wiem, ze jestem dla niego niemiła i okropna, ale nie chcę z nim w ogóle przebywać, chcę po prostu o nim zapomnieć.

Lily… Przecież Ci wszystko wyjaśniłem. Proszę, porozmawiajmy. Po lekcji bądź przed Pokojem Wspólnym.

Nic już na to nie dopisałam. Nie wiem co zrobić…

   Po lekcji poszłam przed Pokój Wspólny. Nie wiedziałam, dlaczego to robię, przecież chyba wszystko sobie z Jamesem wyjaśniłam. Po prostu poszłam tam. Rogacz już na mnie czekał.

- Cieszę się, że przyszłaś – powiedział.

- Gadaj szybko, co chcesz, bo się śpieszę – warknęłam.

Wiem, że jestem dla niego niemiła, ale nie chcę, żeby się domyślił co czuję.

- Lily, ja… Przepraszam, chociaż to nie moja wina… Wiem, że mi nie wierzysz, ale ja naprawdę mówię prawdę. Proszę, uwierz mi…

Nie odpowiedziałam. Spojrzałam na niego. Jego oczy były bardzo smutne. Nagle James zrobił coś, czego na pewno bym się nie spodziewała. On po prostu mnie przytulił. Nie protestowałam, było mi dobrze. Znów czułam to wspaniałe ciepło, bijące od niego.

- Lily, jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobił… Kocham cię – szepnął mi do ucha.

Nie mogłam mu nie wierzyć. Mówił to tak szczerze…

- Wierzę ci… - powiedziałam.

James spojrzał na mnie z radością.

- Lily, dziękuję… Już nigdy cię nie zranię… - powiedział i spróbował mnie pocałować.

Ja jednak odwróciłam głowę.

- Co jest? – spytał James, zdziwiony moim zachowaniem.

- Nie, nie jestem gotowa… Może kiedyś, ale nie teraz… Przepraszam, muszę już iść – jak najszybciej stamtąd odeszłam i udałam się do Wielkiej Sali, w której właśnie trwał obiad.

Zobaczyłam dziewczyny i natychmiast do nich podeszłam.

- Lily, co się stało? – zapytała Ann, widząc moją minę.

- Rozmawiałam z Jamesem…

- I…?

- I uwierzyłam mu. Mówił tak szczerze…

- No, mówiłam Lily, że on nie kłamie – powiedziała zadowolona Dorcas.

- Jesteście razem, prawda? – zapytała Katie.

Pokręciłam głową.

- Nie… Powiedziałam mu, że na razie nie jestem gotowa… - odparłam, patrząc tępo w stół.

Nic już nie mówiłyśmy. James w ogóle nie przyszedł na obiad. Nawet mnie to trochę cieszyło, nie chciałam się z nim teraz widzieć. Przez cały dzień starałam się unikać Jamesa i nawet mi się udawało.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz obudziłam się pierwsza. Spojrzałam w bok i ujrzałam obok mnie, leżącą na poduszce, śliczną, czerwoną różę z małą karteczką. Natychmiast poderwałam się z łóżka. Kwiat pięknie pachniał. Na karteczce, dołączonej do niego, było napisane:

Pamiętaj, że będę na Ciebie czekał i zawsze będę Cię kochać.

Na zawsze Twój J. P.

Uśmiechnęłam się. To miłe. Ale nie wiem czy za jakiś czas będę mogła z nim być. Teraz na pewno nie, a potem… Nie wiem. Kocham go, ale nie chcę być znowu zraniona…

   Wstałam i włożyłam kwiat do wazonu z wodą. Kiedy podnosiłam różę zauważyłam, że pod nią leży jeszcze jedna karteczka.

Pięknie wyglądasz, kiedy śpisz.

Czyli on tu być w nocy i się na mnie gapił! No super… Włożyłam obie karteczki do mojego pamiętnika. Potem pobudziłam dziewczyny, uszykowałyśmy się i udałyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Powiedziałam im o prezencie od Jamesa i były tym zachwycone. Ich zdaniem powinnam dać jeszcze jedną szansę Jamesowi, ale ja nie jestem na to gotowa.

   W Wielkiej Sali usiadłyśmy z dala od Huncwotów. Szybko zjadłyśmy śniadanie i skierowałyśmy się w stronę sali od zaklęć. W połowie drogi przypomniałam sobie, ze nie wzięłam mojego wypracowania na zaklęcia. Pobiegłam więc do mojego dormitorium. Tak się śpieszyłam, że nie zauważyłam osoby, na którą wpadłam.

- Oj, przepraszam! Bardzo się śpieszę i… - urwałam, widząc osobę, na którą wpadłam.

- Nic się nie stało – odparł chłopak z uśmiechem.

 Miał blond włosy i zielone oczy. Był bardzo przystojny.

- Jestem Alex Marloy – powiedział i wyciągnął do mnie rękę.

- Lily Evans – rzekłam z uśmiechem i również podałam mu rękę.

Nagle coś zauważyłam. Na jego szacie widniało godło Slytherinu.

- Jesteś na piątym roku, prawda? – zapytał.

Pokiwałam głową.

- Ja na szóstym. Wiele o tobie słyszałem. W końcu kto by nie słyszał o kłótniach Lily Evans i Jamesa Pottera.

Uśmiechnęłam się. Alex był bardzo miły. W ogóle nie przypominał innych Ślizgonów. Rozmawiałam z nim zaledwie parę minut a już go polubiłam.

- Ojeju, zapomniałam, że mam zaklęcia! Musze już iść! Pa! – powiedziałam.

- Szkoda… Pa… A, Lily? Masz może czas jutro?

- No chyba mam…

- To świetnie. Przejdziemy się po błoniach? Moglibyśmy się lepiej poznać…

- Hmmm… Czemu nie?

Alex uśmiechnął się i powiedział:

- Może być o siedemnastej?

- Tak. To do zobaczenia! – zawołałam i pobiegłam do dormitorium po wypracowanie, a następnie do sali zaklęć, na które byłam już spóźniona.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Planowałam ją inaczej, a w trakcie jej pisania zmieniłam zdanie, i wygląda tak jak wygląda. :) A teraz pewna sprawa, która bardzo mnie wkurzyła. Mianowicie po raz pierwszy, odkąd piszę tego bloga, znalazłam plagiat mojej historii! Będę okropna i podam adres bloga, który to zrobił. www.pamietnik-rudowlosej-lily-evans.blog.onet.pl (nawet adres zaczyna się podobnie…) Dziewczyna przepisywała moją historię dodając lub zmieniając niektóre wyrazy i czasem dodając coś od siebie. W połowie załatwiłam tę sprawę z autorką, która zawiesiła bloga. Inaczej się z nią umawiałam, dlatego muszę jeszcze tę sprawę załatwić do końca. To pierwszy plagiat mojego bloga, więc nie napisałam od razu do Onetu, ale jeśli spotkam jeszcze jednego bloga, który kopiuje moje notki to nie będę się wahać ani chwili. Mam prośbę do wszystkich moich czytelników. Jeśli spotkacie jakiegoś bloga, który kopiuje moje notki, powiadomcie mnie o tym. To dla mnie naprawdę ważne. Pozdrawiam!

Wyjaśnienia

   O szesnastej pięćdziesiąt ruszyłam do gabinetu profesor McGonagall, wiedząc, że czeka mnie kilka godzin ciężkiej pracy i marudzenia Pottera. On na pewno nie odpuści sobie szansy, żeby mi wszystko wyjaśnić. Zastanawiam się czy go nie wysłuchać. Może dałby mi wreszcie spokój?

   Zapukałam do drzwi, usłyszałam „Proszę” i weszłam do gabinetu opiekunki Gryfonów. James już tam był i kiedy mnie zobaczył w jego oczach pojawiła się nadzieja. Zignorowałam to.

- W ramach kary posprzątacie starą klasę do transmutacji. Chodźcie za mną – powiedziała McGonagall.

Wyszliśmy za nią z gabinetu. Nauczycielka zaprowadziła nas do tej starej klasy. Wystarczyło jedno spojrzenie na nią, aby zrozumieć, że czeka nas naprawdę dużo roboty.

- Przyjdę za cztery godziny. Do tego czasu powinniście tu posprzątać. A teraz oddajcie różdżki – poleciła McGonagall.

Oddałam posłusznie różdżkę, James również. Zostaliśmy sami. Bez słowa zaczęłam sprzątać.

- Naprawdę chcesz sprzątać? – zapytał Potter.

- Raczej nie mam wyjścia – warknęłam.

- Masz – powiedział i machnął kilka razy różdżką, po czym wszystko było już czyste i poukładane.

- Znowu dałeś tą fałszywą różdżkę? No super… - powiedziałam.

Z jednej strony cieszyło mnie to, że nie będę musiała sprzątać, a z drugiej wiedziałam, że teraz Potter nie da mi spokoju. Usiadłam w jednej z ławek i postanowiłam, że w spokoju poczekam aż przyjdzie profesor McGonagall. Niestety, co było do przewidzenia, przeszkodził mi w tym Potter, dosiadając się do mnie.

- Lily… Chciałbym cię przeprosić za to wszystko.. I chcę to wyjaśnić… - powiedział powoli.

- Nic nie ma do wyjaśniania. Wszystko widziałam. Zdradziłeś mnie i…

- To nie ja! Lily, pozwól mi wszystko wyjaśnić…

Dobra, zgodzę się. Co mi szkodzi posłuchać jakiejś bajeczki?

- No, słucham – powiedziałam i oparłam głowę na dłoniach.

- Syriusz i ja niedawno pojedynkowaliśmy się ze Ślizgonami. Nikt o tym nie wiedział. My wygraliśmy a oni przysięgli, że się zemszczą. Przepraszam Lily. Obiecałem, że nie będę już atakować Ślizgonów. Ta ich zemsta bla największą karą ze wszystkich, bo straciłem ciebie. Nie wiem jak, ale oni dowiedzieli się, że byliśmy razem. No i chcieli na rozdzielić. W drugi dzień świąt, jak chodziłem sobie po zamku, złapali mnie, zamknęli w jakimś pomieszczeniu i wyrwali parę włosów z głowy. Jeden z nich wypił eliksir wieloskokowy i zamienił się we mnie. Dalej już wiesz co się stało… Lily, ja nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobił… - rzekł chłopak.

Milczałam. Nie wiedziałam czy mam mu wierzyć. Mógł sobie przecież wszystko wymyślić.

- Nie powiesz nic? – zapytał James.

- A co mam mówić? Nie wiem czy mogę ci zaufać. Podaj mi chociaż jeden powód, dla którego miałabym ci wierzyć – powiedziałam patrząc mu w oczy.

- Kocham cię. I wiem, że ty mnie też. Czy to nie jest wystarczający powód? – odparł.

Miał rację. Kocham go. Ale nie chcę znowu być wykorzystana. Nie wierzę mu. To pewnie kolejna z jego bajeczek.

- Nie wierzę ci – powiedziałam.

- Ale Lily, ja mówię prawdę…

- Po prostu, nie wierzę ci. I daj mi już spokój – odwróciłam głowę, chcąc ukryć łzy, które zaczęły mi się już zbierać w oczach.

James już się do mnie nie odzywał. Miałam teraz mieszane uczucia. Kochałam Jamesa i chciałam mu wierzyć, ale nie potrafiłam. Nie chciałam być kolejny raz oszukana. Pragnęłam, żeby Rogacz mnie przytulił a jednocześnie chciałam stamtąd wyjść i nigdy do nie widzieć. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale przecież nie mogłam się rozpłakać przy Jamesie.

   Do przyjścia McGonagall siedzieliśmy nie odzywając się do siebie. Kiedy wyszliśmy ja skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego Gryffindoru a James poszedł w przeciwnym kierunku. W jednym z korytarzy, nie mogąc już wytrzymać, kucnęłam pod ścianą i rozpłakałam się. Miałam szczęście, że nikt o tej porze nie chodzi po korytarzach. Mimo wszystko bardzo kochałam Jamesa. Może powinnam mu uwierzyć? Ale wtedy myślałby, że może sobie robić wszystko co mu się podoba i, że mu zawsze wybaczę… I pewnie znowu by mnie zranił… Niepotrzebnie go słuchałam… Muszę o nim zapomnieć.

   Wróciłam do dormitorium. Dziewczyn nie było. Pewnie siedziały w Pokoju Wspólnym a ja ich nie zauważyłam. Nie czekając na nie umyłam się i poszłam spać. Na dziś miałam już wszystkiego dosyć.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Rano obudziła mnie Ann, uszykowałam się i dziewczyny zaczęły pytać o mój wczorajszy szlaban. Opowiedziałam im wszystko.

- A może on mówi prawdę… - powiedziała Dorcas.

- Ale mógł sobie też wszystko wymyślić… - rzekłam.

- Co o tym myślicie? – spytałam Ann i Katie.

- Ja nie wiem – odparła Ann.

- Ja tak samo. Ale Lily, on cię wiele razy okłamywał… Pamiętasz? Nawet teraz jak ci obiecał, że nie będzie nikogo atakować a pojedynkował się ze Ślizgonami. - powiedziała Katie.

- No właśnie… - przytaknęłam.

- Lily, dziwna jesteś. Chłopak cię kocha, przeprasza, wszystko wyjaśnia a ty go lekceważysz i chcesz o nim zapomnieć… Załóżmy, że mówi prawdę. Pomyślałaś co on może czuć? Kocha cię a ty go odtrącasz… - rzekła Dorcas.

Nie odpowiedziałam. O tym nie pomyślałam.

- Ja chciałabym mu wierzyć, ale nie potrafię, nie mogę. – odparłam.

- Jeszcze kiedyś będziecie razem… - powiedziała Dorcas.

- Wątpię… Nadzieję można mieć… Ale na razie spróbuję o nim zapomnieć i… zacznę nowe życie…

***

Mam nadzieję, że choć trochę osób nadal czyta tego bloga. Bardzo chciałam napisać tę notkę wcześniej, ale musiałam się uczyć i po prostu nie miałam czasu. :( Teraz wiem, że ta nauka nie poszła na marne bo zajęłam 3 miejsce w tym konkursie. :) Z testu zdobyłam 38 punktów i też się bardzo cieszę. Postaram się teraz pisać częściej. Mam nadzieję, że mi się to uda. Pozdrawiam wszystkich, którzy czekali na nową notkę na tym blogu. :*

Prawdziwa miłość przetrwa wszystko

   Drugi semestr trwa już ponad dwa tygodnie. James w ogóle nie daje mi spokoju. Chodzi za mną i wręcz błaga, żebym mu pozwoliła wszystko wyjaśnić. Czasem jest tak, że mam ogromną ochotę się do niego przytulić i wysłuchać go.. Ale coś mi mówi, że nie mogę. Obiecałam sobie, że o nim zapomnę. Zajęłam się teraz nauką. W końcu pod koniec roku są Sumy i muszę się dobrze do nich przygotować. Dorcas uczy się razem ze mną i mamy nadzieję, że niedługo się odkochamy.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Pewnej nocy nie mogłam spać. Była już druga godzina a ja leżałam patrząc w sufit i rozmyślałam. O wszystkim i o niczym. Nie mogąc tak dłużej leżeć zeszłam do Pokoju Wspólnego. Sama nie wiem czemu. Starałam się nikogo nie obudzić.

   Przy kominku ktoś siedział. Zdziwiłam się, bo przecież było dość późno. Podeszłam bliżej i zobaczyłam, że to Syriusz. Wyglądał na smutnego.

- Cześć – powiedziałam.

- O cześć. Co tu robisz? Przecież jest późno – odparł.

- O to samo mogłabym zapytać ciebie. Czemu tu siedzisz?

Trochę dziwnie mi było z nim rozmawiać. W końcu bardzo zranił moją najlepszą przyjaciółkę.

- A tak jakoś – odpowiedział.

Usiadłam koło niego, sama nie wiedząc dlaczego, i wpatrzyłam się w ogień płonący w kominku.

- Dlaczego to życie jest takie niesprawiedliwe? – spytał nagle Syriusz.

- Też chciałabym wiedzieć… A o co ci w ogóle chodzi? – zapytałam.

- Lily, Dorcas bardzo to przeżyła? – odpowiedział mi pytaniem.

- To, że z nią zerwałeś? Tak, bardzo. Ale to raczej nie powinno cię obchodzić – mój ton był dość oschły.

- A jednak obchodzi. Czy ona… ona wciąż coś do mnie czuje? – spytał.

- To już nie jest twoja sprawa. W ogóle nie wiem, po co ta rozmowa – warknęłam.

- Nie wiesz wszystkiego – rzekł Syriusz.

Czyżby Dorcas mi czegoś nie powiedziała?

- To może mi powiesz?

- Nie – jego ton mówił, że to koniec rozmowy.

- Idę stąd – dodał Black, wstając.

Ja jednak się nie poddałam. Musiałam się w końcu dowiedzieć, o co mu chodziło. Zatrzymałam chłopaka.

- O nie, najpierw mi wszystko mi opowiesz – powiedziałam twardo.

Syriusz z powrotem usiadł.

- Nie ma o czym tu mówić – odparł sucho.

- Właśnie, że jest. No mów.

- Tylko nie mów nic Dorcas. Proszę… No więc… Wszystko przez moje nazwisko… Black… Moja rodzina, jeśli mogę ich tak w ogóle nazwać, jest okropna. Wiesz, dla nich liczy się tylko czysta krew… Byli wściekli, że trafiłem do Gryffindoru a nie do Slytherinu. Nie podobało im się to, że zadaję się z tobą… Nienawidzę ich. Nie wiem jak, ale dowiedzieli się, że jestem, a raczej byłem z Dorcas. Moja matka sprawdziła jej korzenie i dowiedziała się, że babcia matki Dorcas pochodziła z mugolskiej rodziny. Jakby to miało jakieś znaczenie… Jakiś miesiąc temu wysłali mi list, że mam z nią zerwać. Sprzeciwiłem się , ale oni powiedzieli, że mogą coś jej zrobić. Za bardzo się bałem i zacząłem jej unikać. Lily, oni naprawdę są zdolni zrobić coś Dorcas. Wiesz, że mam rodzinę w Slytherinie. Matka im kazała pilnować mnie i Dorcas. Także wszystkiego się dowiadywali. Musiałem rozstać się z Dorcas… - głos mu się urwał.

Syriusz schował twarz w dłoniach. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Więc to wszystko z uwagi na bezpieczeństwo Dorcas… Nie wiedziałam, że Syriusz ma aż tak okropną rodzinę…

- Lily, ja ją wciąż kocham… - wyznał Syriusz.

- Ona ciebie też… Syriuszu, przecież tak nie może być! Ty kochasz ją a ona ciebie. Nie możesz pozwolić, żebyście oboje cierpieli przez twoją rodzinę! – rzekłam.

- Ale Lily… Jeśli on jej coś zrobią… Nigdy bym sobie tego nie wybaczył…

- To jest bez sensu… Prawdziwa miłość przetrwa wszystko. Może porozmawiaj z Dorcas. Powinna znać prawdę – powiedziałam.

- Tak myślisz?

 Pokiwałam głową.

- Wszystko będzie dobrze – rzekłam i lekko przytuliłam chłopaka.

- Pójdę już - powiedziałam, wstając.

- Pogadaj z Dorcas – dodałam.

- Dobra… A, Lily, daj szansę wytłumaczyć się Jamesowi. Nie wiesz wszystkiego.

Powiedziałam tylko „cześć” i skierowałam się do dormitorium. Położyłam się od razu do łóżka. Czyli dla Dorcas i Syriusza jest jeszcze jakaś szansa. A ja i James… Sama już nie wiem…

   Po kilkunastu minutach zasnęłam.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz obudziła mnie Ann. Dorcas siedziała już w łazience a Katie właśnie się dobudzała. W ciągu niecałej godziny wszystkie zdążyłyśmy się uszykować. Zgodnie z prośbą Syriusza postanowiłam, że nie powiem Dorcas o tym, czego się dowiedziałam w nocy. Lepiej będzie jak pogada z nią Syriusz.

   Udałyśmy się na śniadanie. Tuż przed Wielką Salą dopadł mnie Potter.

- Lily, możesz mnie wysłuchać? Proszę cię… Co mam zrobić, żebyś mnie wysłuchała? – zaczął znowu.

- Może dasz mi spokój? – spytałam i spróbowałam go ominąć.

Ale może Syriusz ma rację? Może powinnam go wysłuchać?

- Lily! Ile razy mam cię prosić? – zawołał James z lekką złością.

Wkurzyło mnie to bardzo.

- W ogóle mnie nie proś, bo to i tak nic nie da! Nienawidzę cię! – krzyknęłam głośno.

 Oczywiście kłamstwem było to, że go nienawidzę.

- Panno Evans, co to za krzyki? I to tuż przed Wielką Salą! Jak tak można?! - pytała zdenerwowana profesor McGonagall, która pojawiła się jakby z nikąd.

- Pani profesor, to nie moja wina… Potter… On… - próbowałam się wytłumaczyć.

- O, i jeszcze pan Potter. Pana też słyszałam – zwróciła się do niego.

- Nie chcę słuchać żadnych wyjaśnień. Myślałam, że to już koniec tych waszych kłótni… Gryffindor traci dziesięć punktów a wy dwoje macie szlaban. Proszę przyjść dzisiaj do mojego gabinetu o siedemnastej – powiedziała nauczycielka.

- Ale… - zaczęłam.

- Żadnego ale, panno Evans.

McGonagall weszła do Wielkiej Sali a ja zwróciłam się do Jamesa ze złością:

- Widzisz, co narobiłeś?

Wściekła poszłam do Wielkiej Sali. Świetnie. Po prostu świetnie. Mam szlaban z Potterem. Ja tego chyba nie przeżyję!

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Przez następne trzy tygodnie notki mogą się pojawiać jeszcze rzadziej niż teraz. Wszystko dlatego, że właśnie za trzy tygodnie mam konkurs i muszę do tego czasu nauczyć się prawie całej książki do klasy pierwszej gimnazjum z biologii… :( Nie wiem jak ja wyrobię… 100 razy bardziej wolę pisać nową notkę, ale cóż… Obiecuję, że za trzy tygodnie notki będą o wiele częściej. Pozdrawiam!

Wspomnienia

   Przerwa świąteczna skończyła się wczoraj. Uczniowie, którzy wyjechali na święta do domów już wrócili i Hogwart znów był pełny i tętnił życiem. Wszyscy opowiadali sobie swoje wrażenia, śmiali się. Je jednak wciąż byłam smutna. James nadal chodził za mną i prosił, żebym pozwoliła mu wszystko wyjaśnić. Zwykle kończyło się to moim krzykiem, żeby dał mi spokój. Chciałam jak najszybciej o nim zapomnieć. Nie obchodziło mnie, że być może się mylę i nie znam prawdy. James nie jest „Tym Jedynym”, bo jakby był, to nasz związek na pewno nie skończyłby się po jednym dniu. Koniec myślenia o nim. 

   Siedziałam teraz na historii magii. Była to piąta lekcja, czyli miałam już wszystkiego dość. Na dodatek wczoraj (a właściwie dzisiaj) poszłam spać o drugiej nad ranem, bo musiałam napisać trzy wypracowania. Prawie tu zasypiałam… Oparłam głowę o ręce i zamknęłam oczy.

Przypomniałam sobie moje pierwsze spotkanie z Jamesem.

Miałam wtedy jedenaście lat. Wędrowałam sama po Pokątnej i robiłam zakupy do Hogwartu. Wszystko było mi obce. Weszłam właśnie do sklepu Ollivandera po swoją pierwszą różdżkę. Wypróbowałam ich już chyba z dziesięć, lecz wciąż nie mogłam znaleźć tej odpowiedniej. Wtedy do sklepu wszedł czarnowłosy chłopak w okularach.

- O witam panie Potter – powitał go pan Ollivander.

- Dzień dobry. Przyszedłem po różdżkę – powiedział chłopak.

- Dobrze, poczekaj tylko aż obsłużę tę panienkę – odrzekł Ollivander.

Chłopak spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko. Pan Ollivander poszedł po inną różdżkę.

- Jestem James Potter – rzekł chłopak i wyciągnął do mnie rękę.

- Lily Evans – powiedziałam i podałam mu dłoń.

- Idziesz do Hogwartu? – spytał, nie przestając się uśmiechać.

- Tak. Ty też, nie?

- Tak…

Trochę sztywna była ta rozmowa.

Potem przyszedł pan Ollivander z różdżką, która wreszcie pasowała do mnie. Machnęłam nią i wytrysnęły iskry. Różdżka ta była zrobiona z wierzby, miała dziesięć i ćwierć cala. Zapłaciłam za nią dziewięć galeonów i osiem sykli.

- Dziękuję. Do widzenia – powiedziałam.

- Do zobaczenia Lily! – zawołał jeszcze James.

- Cześć!

Wtedy wydał mi się miły i normalny. Ale to zmieniło się już w pociągu do Hogwartu.

   Siedziałam w przedziale z Dorcas i Ann. Właśnie tu się poznałyśmy. Rozmawiałyśmy sobie i nagle do naszego przedziału weszła czwórka chłopaków.

- Cześć dziewczyny – powiedział jeden z nich.

Miał czarne dość długie włosy.

- Jestem Syriusz. To James, Remus i Peter – powiedział wskazując na każdego z nich.

- O Lily! My już się znamy – powiedział James.

Dorcas i Ann też się przedstawiły. Chłopaki rozsiedli się w naszym przedziale. James usiadł koło mnie. Przyszli Huncwoci starali się jakoś z nami rozmawiać, ale my nie byłyśmy do tego chętne. Teraz, kiedy James był z kumplami zachowywał się co najmniej dziwnie. W ogóle nie przypominał tego chłopaka, którego spotkałam u Ollivandera. Po jakiś trzydziestu minutach próby rozmowy James położył rękę na moim udzie (!!!).Obrzuciłam go wściekłym spojrzeniem i warknęłam:

- Weź tą łapę.

 Chłopak udał, że tego nie usłyszał. Wstałam i krzyknęłam do niego:

- Powiedziałam coś chyba, nie?! Wkurzasz mnie!!!

- Lily, o co ci chodzi? – spytał udając niewiniątko.

- Nie udawaj, że nie wiesz!

- Dobra, James, daj spokój. Chodźmy stąd – powiedział Syriusz.

Potter w drzwiach powiedział jeszcze:

- Jesteś śliczna jak się złościsz.

Od tego momentu wiecznie się kłóciliśmy. Potem on po jakim czasie po raz  pierwszy wyznał mi miłość. Nie lubiłam go wcześniej, ale po tym zaczęłam go nienawidzić. On się za mną uganiał a ja zawsze dawałam mu kosza. Strasznie mnie wkurzały te pytania w stylu „Evans, umówisz się ze mną?”. Pewnie kiedyś bym mu uległa gdyby nie to dręczenie Snape’a.

Przypomniałam sobie nasz pierwszy pocałunek.

   To było na początku trzeciego roku. Wracałam z dziewczynami z obiadu a Huncwoci znów dręczyli Snape’a.

- Zostawcie go w spokoju! – zawołałam.

- Jak sobie życzysz – powiedział Syriusz i sprawił by Snape zrobił kilka obrotów w powietrzu i spadł na podłogę.

Oczywiście potem wydarłam się na Pottera i Blacka co myślę o ich zachowaniu i skierowałam się z dziewczynami do naszego dormitorium. Byłam wściekła na chłopaków. Dorcas i Ann przypomniały sobie, że muszą iść do biblioteki po jakąś książkę, więc dalej szłam sama. Jak na złość w jednym z korytarzy znalazł mnie Potter. Podszedł do mnie i powiedział:

- Lily, przepraszam.

Prychnęłam i spróbowałam go ominąć, jednak on mnie zatrzymał. Spojrzał mi prosto w oczy.

- Lily, naprawdę cię przepraszam – powiedział i zaczął zbliżać do mnie swoją twarz.

- Nawet nie próbuj… - nie dane mi było skończyć, bo James mnie pocałował. Był to pierwszy pocałunek w moim życiu. Nie trwał zbyt długo, bo odepchnęłam chłopaka.

- Nigdy więcej tego nie rób – warknęłam ze złością i jak najszybciej pobiegłam do dormitorium. Bardzo żałowałam, że tak się stało. Po tym zajściu kłóciliśmy się chyba jeszcze bardziej niż wcześniej i bardziej go znienawidziłam.

   W czwartej klasie po meczu quidditcha James wylądował w Skrzydle Szpitalnym. Złamał wtedy rękę i cały weekend musiał leżeć w szpitalnym łóżku. Pamiętam jak przed meczem obiecał, że złapie znicza dla mnie, To właśnie wtedy, kiedy wyciągnął prawą rękę, by złapać znicza, tłuczek uderzył w nią przez co ręka się złamała. James jednak nie poddał się i złapał znicza lewą ręką. Gryffindor oczywiście wygrał. Przez cały weekend odwiedzałam chłopaka i byłam dla niego miła (po raz pierwszy od dłuższego czasu). Czułam jakby wyrzuty sumienia i martwiłam się o Rogacza. James myślał, że wreszcie dałam mu szansę i po wyjściu ze Skrzydła Szpitalnego znów zaczął się za mną uganiać. Jednak po tym wydarzeniu inaczej odnosiłam się do Jamesa. Byłam dla niego milsza. A już całkowicie mi odbiło na koniec czwartej klasy. Przy pożegnaniu z Potterem zrobiłam coś głupiego. Zwykle mówiłam mu, że nareszcie nie będę go widzieć przez dwa miesiące i cieszę się z tego powodu. A teraz nic takiego nie powiedziałam tylko pocałowałam go w policzek po czym szybko uciekałam do samochodu rodziców. James był bardzo zaskoczony tym co zrobiłam. Ja tak samo. Rogacz potem pytał w listach czy to coś znaczyło. Ja na nie nie odpisywałam…

   Przypomniało mi się pewne zdarzenie z piątego roku, od którego wszystko praktycznie się zaczęło.

   Pamiętny dzień, kiedy to wreszcie dałam szansę Jamesowi. On wiedział, że nie może jej zmarnować. Przestał dręczyć Snape’a i zaczęłam go lubić. A nawet więcej… Potem był Bal Bożonarodzeniowy. Ten taniec pełen miłości… Uwierzyłam, że on naprawdę mnie kocha. A już na drugi dzień zabawiał się z inną…

   Mimowolnie kilka łez spłynęło mi po policzku. Nie. Miałam już nigdy nie płakać przez tego chłopaka. Otarłam ukradkiem oczy i w tej samej chwili zadzwonił dzwonek obwieszczając koniec lekcji. Miałam jeszcze więcej wspomnień związanych z Jamesem, ale nie chciałam już o nim myśleć. Wstałam i poszłam z dziewczynami na obiad a następnie do dormitorium by odrobić lekcje.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Jak dla mnie to jest taka średnia. Nic za bardzo nie wnosi. Następna będzie już ciekawsza. ;) Pozdrawiam wszystkich! :)

To koniec...

   Siedziałam z dziewczynami jeszcze parę godzin w dormitorium.

- Lily, co teraz zamierzasz? - zapytała Katie.

- Nie wiem… To wszystko stało się tak nagle… - odparłam.

- Może… Może porozmawiaj z nim… - zaproponowała Katie.

Prychnęłam.

- Niby po co? Przecież wszystko widziałam… Poza tym nie sądzę, żeby chciał rozmawiać ze… szlamą… - powiedziałam i kilka łez spłynęło po moim policzku.

Nie rozumiem dlaczego on mnie tak nazwał. Wiem, że pochodzę z mugolskiej rodziny, ale przecież James podobno mnie „kochał”. Teraz wiem, że te pięć lat, w ciągu których się za mną uganiał, były dla niego jakąś zabawą. On bawił się moim kosztem. Wiele razy przez niego płakałam. Widocznie byłam celem dla Jamesa Pottera. Postanowił sobie, że mnie zdobędzie, a kiedy wreszcie mu się to udało, rzucił mnie… To koniec… Zapomnę o Potterze. Będzie ciężko, ale w końcu się uda.

   Ann i Katie później poszły na obiad. Zostałam sama z Dorcas. Powiedziałam jej, co postanowiłam.

- Dobra, wezmę przykład z ciebie i postaram się też zapomnieć o Syriuszu, choć to na pewno nie będzie łatwe – rzekła.

- Wiem Dorcas…

Nagle usłyszałyśmy pukanie do drzwi. Dorcas poszła otworzyć.

- Do widzenia – powiedziała, kiedy otworzyła drzwi i zobaczyła, kto za nimi stoi.

Zdziwiłam się trochę. Od kiedy to na przywitanie mówi się „do widzenia”? Dorcas próbowała zamknąć drzwi, lecz ten ktoś stojący za nimi skutecznie jej to uniemożliwiał własną stopą.

- Dorcas, proszę, wpuść mnie. Ja muszę z nią porozmawiać… - usłyszałam głos, bardzo znajomy głos.

Głos, który przed paroma godzinami nazwał mnie szlamą…

- Nie. Lily nie chce z tobą rozmawiać! – powiedziała twardo Dorcas.

- Skąd możesz wiedzieć? Proszę, wpuść mnie… - mówił James.

- Nie! Żegnam! – Dorcas wypchnęła jakoś jego nogę i zatrzasnęła drzwi. Ja dodatkowo rzuciłam na nie zaklęcie Cooloportus, żeby Potter nie mógł ich otworzyć. A jak przyjdą dziewczyny to drzwi się odczaruje.

- Dobrze, że go nie wpuściłaś – powiedziałam do przyjaciółki.

- Wiedziałam, że nie chcesz go widzieć – odparła, na co się uśmiechnęłam.

Po kilkunastu minutach przyszły Ann i Katie, więc musiałyśmy odczarować drzwi.

- Widziałyśmy Pottera przy schodach. Widać było, że jest bardzo smutny – rzekła Ann.

- No i dobrze, Przyszedł tu i chciał porozmawiać z Lily, ale go nie wpuściłam – powiedziała Dorcas.

Do kolacji siedziałyśmy we czwórkę w dormitorium rozmawiając i śmiejąc się. Humor mi się trochę poprawił. Dorcas również. Nie myślałam o Jamesie. Na parę godzin w ogóle zapomniałam, że ktoś taki istnieje.

- Idziemy na kolację? – spytała Ann.

- No, chodźmy – odparła Dorcas.

Zgodnie z naszym postanowieniem miałyśmy unikać Pottera i Blacka, ale przecież nie możemy przystać wychodzić z dormitorium z powodu tych dwóch osobników. W Wielkiej Sali, na początku stołu Gryfonów siedzieli Huncwoci. My poszłyśmy więc na jego drugi koniec. Cały czas czułam na sobie czyjś wzrok. Kolacje jadłam w milczeniu. Mój dobry humor został chyba w dormitorium. Byłam teraz smutna… Mimo wszystko ja wciąż kocham Jamesa…

- Lily, idziesz? – zapytała Dorcas.

Ocknęłam się z zamyślenia. Swojego tosta już dawno zjadłam i wpatrywałam się tępo w pusty talerz.

- Tak… - odparłam i podniosłam się z krzesła.

Przechodząc obok Pottera starałam się na niego nie patrzeć. Jednak on wybiegł naprzeciw mnie.

- Lily, proszę, daj mi to wyjaśnić – powiedział.

Nic nie odpowiedziałam i próbowałam go wyminąć, lecz niestety on mi to uniemożliwił.

- Lily, proszę – szczególnie zaakcentował ostatnie słowo.

- Daj mi spokój! Nic tu nie ma do wyjaśniania! – udało mi się go wyminąć.

Rogacz złapał mnie za rękę. Przeszły mnie dreszcze, jednak odwróciłam się do niego i warknęłam:

- Jeśli nie chcesz, żeby moja ręka znowu wylądowała na twoim policzku puść mnie i daj mi spokój.

James powoli puścił moją dłoń. Na jego twarzy widziałam naprawdę duży smutek.

   Wróciłam z dziewczynami do dormitorium. Ann i Katie starały się jeszcze pocieszyć mnie i Dorcas (jej też się humor pogorszył, kiedy zobaczyła Syriusza), ale jakoś się nie udało. Później poszłam się umyć, zasunęłam kotary przy moim łóżku i położyłam się w nim. Nie zamierzałam jednak od razu zasypiać, chciałam sobie wszystko przemyśleć. Wiem, że muszę zapomnieć o Jamesie. Tylko on pewnie nie da mi spokoju i będzie chciał i wszystko wyjaśnić. Chociaż… Może to nie jest jego wina? Może ktoś go zaczarował albo dał mu jakiś eliksir… Nie. Dlaczego ja go zawsze bronię? Spojrzałam na zegarek leżący na mojej szafce obok łóżka. Była dwudziesta druga. W oczu rzucił mi się jelonek, prezent bożonarodzeniowy od Rogacza. Wzięłam do i przytuliłam się do niego. Łzy znowu popłynęły po moim policzku. Bardzo żałowałam, że z Jamesem byłam tak krótko. Przecież mogło nam się udać. Ale on wszystko zepsuł. Musze koniecznie przestać o nim myśleć. Ale ja go kocham… Czemu ja byłam taka głupia i dałam się nabrać na te wszystkie jego gierki? Rozpłakałam się jeszcze bardziej. Nie, to koniec. Już nigdy nie będę płakać przez Jamesa Pottera. Nigdy. Zapomnę o nim. Raz na zawsze.

   W takich rozmyślaniach zasnęłam tuląc do siebie pluszowego jelonka.

***

Ta notka moim zdaniem nie jest zbyt dobra. Obiecuję, że następna będzie o wiele lepsza od tej. ;) Dzięki za wszystkie komentarze. :) Pozdrawiam! :*

Dlaczego...?

   Z balu wróciłam pierwsza. Tak bardzo się cieszyłam, że jestem z Jamesem. Dlaczego ja wcześniej nie mogłam dać mu szansy? Bylibyśmy ze sobą już dłużej. Ale ważne, że teraz wszystko między nami jest w jak najlepszym porządku i mam nadzieję, że tak pozostanie.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Obudziłam się raczej wcześnie. Spojrzałam na zegarek. Była dopiero piąta trzydzieści. Nie chciało mi się już spać, więc wstałam, poszłam do łazienki i tam się wykonałam wszystkie poranne czynności i powrotem usiadłam na swoim łóżku. Do siódmej, bo o tej porze przeważnie wstaję, miałam jeszcze godzinę. Pogrzebałam w swoim kufrze i znalazłam mój stary pamiętnik z klas 1-3 Hogwartu. Przejrzałam przeróżne wpisy. Te pierwsze mówiły o Hogwarcie. Wtedy w końcu poznawałam szkołę magii. Po paru minutach natrafiłam na nieco ciekawszą notkę.

… Dzisiaj stało się coś niezwykłego. Mianowicie ten wredny, napuszony debil (Potter) powiedział, że mnie kocha (!!!). Taa… dobre. Przecież mamy po 11 lat, więc co to za „miłość”? Coś mu się ubzdurało… Idiota. Skończony palant. Mogłabym tak wymieniać godzinami, ale niestety nie mogę, bo profesor McGonagall zadała nam wypracowanie o…

   Dalej nie czytałam. Dobrze pamiętam to wydarzenie. Wrzeszczałam wtedy na Pottera, bo Huncwoci porozrzucali łajnobomby po całej Wielkiej Sali. A on po prostu przeprosił i powiedział, że mnie kocha. Wtedy mruknęłam coś w stylu „Taa… jasne…” i szybko pobiegłam do dormitorium. Myślałam potem nad tym co usłyszałam, ale po jakimś czasie doszłam do wniosku, że nie warto się przejmować czymś, co mówił Potter.

   Przejrzałam cały pamiętnik. Najwięcej w nim było o Jamesie. Wtedy go nienawidziłam… A teraz jestem jego dziewczyną. Widać jak ludzie się zmieniają… Nie no, prawie cały pamiętnik był poświęcony osobie Jamesa Pottera. Pisałam co on takiego znowu wymyślił, powiedział, zrobił. A przecież skoro go nienawidziłam to nie powinnam sobie nim w ogóle zawracać głowy. Czy to możliwe, że już wtedy darzyłam do jakimś uczuciem? Nie, na pewno nie. Między nami zaczęło się układać dopiero w piątej klasie.

   Wcześniej jeszcze mówiłam wszystkim, że nigdy nie dam szansy Jamesowi, że to debil, idiota, kretyn itp. Jeju, ja tak naprawdę mówiłam? No trudno, było, minęło. Było przed siódmą, kiedy dziewczyny się obudziły. Dziwne, ale Dorcas nie było.

- Gdzie jest Dorcas? – zapytała Katie.

- Nie mam pojęcia… Chyba nie wróciła na noc. Przyszłam pierwsza, więc nie wiem – odparłam i schowałam pamiętnik do kufra.

- Ona wyszła gdzieś z Syriuszem. Widziałam… Może wciąż są razem? – powiedziała Ann i uśmiechnęła się lekko.

- Mam nadzieję, że wszystko sobie wyjaśnili – dodałam z uśmiechem.

Dziewczyny uszykowały się dość szybko. O Dorcas się zbytnio nie martwiłyśmy, bo wiedziałyśmy, że jeśli jest z Syriuszem to nic nie powinno się jej stać. Wyszłyśmy do Wielkiej Sali. Co prawda śniadanie zaczyna się dopiero za pół godziny, ale mogłyśmy przecież sobie tam posiedzieć i pogadać. Szłyśmy wolno. Opowiedziałam dziewczynom o tym, co wczoraj wydarzyło się między mną i Jamesem.

- …No i jesteśmy razem. Nawet nie wiecie jak się cieszę – zakończyłam.

- Lily, to wspaniale. Wiedziałam, ze kiedyś będziecie razem – powiedziała Ann.

- Wy jesteście dla siebie stworzeni – dodała Katie.

Uśmiechnęłam się. Skręciłyśmy w boczny korytarz. Stanęłam jak wryta. Kilka metrów przede mną stał James i całował się z jakąś dziewczyną. Nie… To niemożliwe… Mój James? Przecież wczoraj obiecywał, że nigdy mnie już nie zrani… A teraz zdradza mnie z jakąś inną dziewczyną.

- Jak mogłeś? – krzyknęłam.

„Para” oderwała się od siebie.

- O Lily… To nie tak… - wyjąkał James.

- Daruj sobie! Wszystko widziałam! – zawołałam.

- Czekaj… Nie widziałaś wszystkiego… - Rogacz podszedł do mnie.

- Daj mi spokój!!!

Spoliczkowałam go. James spojrzał na mnie wzrokiem pełnym złości. Ja również tak na niego patrzyłam.

- Świetnie! Nie wiem co ja w tobie widziałem, Evans! Jesteś zwykłą szlamą! – wykrzyknął.

Te słowa zabolały mnie najbardziej. Powiedział to chłopak, który jeszcze wczoraj mówił, że mnie kocha… Łzy pojawiły mi się w oczach. Odwróciłam się i pobiegłam do dormitorium. Słyszałam jeszcze jakieś głosy. To pewnie Ann i Katie krzyczały na Pottera. W Pokoju Wspólnym spotkałam Syriusza,

- Lily, co… - zaczął.

Nie słuchałam go tylko wbiegłam do dormitorium. Tam już całkowicie się rozpłakałam. Rzuciłam się na moje łóżko. Jak James mógł mi zrobić coś takiego? Dlaczego? Dlaczego mówił, że mnie kocha dzisiaj mnie zdradził? Dlaczego nazwał mnie szlamą? Przecież zawsze, gdy ktoś tak do mnie mówił on mnie bronił. A teraz… 

   Po kilku minutach wróciły Ann i Katie.

- Lily, tak nam przykro. Spotkałyśmy Syriusza. Powiedziałyśmy mu co się stało. Mówił, że w ogóle nie myślał, że James mógł coś takiego zrobić. Och Lily! Nie płacz! – powiedziała Katie.

Dziewczyny próbowały mnie pocieszyć, ale jakoś nie udawało im się to. Po kilkunastu minutach do dormitorium weszła Dorcas. Miała czerwone oczy. Wyglądało na to, że płakała.

- Dorcas, co się stało? - spytała Ann..

Dziewczyna się rozpłakała.

- Rozstałam się z Syriuszem… - powiedziałam.

Wtedy zobaczyła, że ja również płaczę.

- Lily, co jest? – zapytała.

Ann i Katie wszystko jej opowiedziały. Ja nie miałam na to sił. Następnie Dorcas wyjaśniła co zaszło między nią a Syriuszem. On po prostu powiedział, że jej już nie kocha, że mu to uczucie przeszło. Świnia jedna. Dorcas spędziła noc w Pokoju Życzeń. Chciała wszystko przemyśleć i pobyć sama.

- Dziewczyny, przestańcie się nimi przejmować… Widać nie byli was warci… - rzekła Katie.

- Ale ja go wciąż kocham… - powiedziałam.

- Ja Syriusza też… - dodała Dorcas.

To wszystko jest niesprawiedliwe. Dlaczego nie mogłam być z Jamesem? I dlaczego Syriusz tak okropnie potraktował Dorcas? Na te dwa pytania na razie nie uzyskam odpowiedzi.

***

Notka pewnie bardzo Was zaskoczyła. Naprawdę, wiem co robię. Dzięki za wszystkie miłe komentarze. :* A teraz odpowiedź na komentarz #olci#. Tak, masz rację. Jak pisałam tamtą notkę to po prostu nie pomyślałam o tym. Dzięki, że zwróciłaś na to uwagę. ;) Pozdro for all ;)

Pierwsza rocznica :)

Dzisiaj jest pierwsza rocznica powstania tego bloga. :D 11 kwietnia 2005 roku kliknęłam na "Załóż bloga" i powstał "Pamiętnik rudowłosej miłości Rogacza"  ;)

Teraz takie małe podsumowanie:

Odwiedzin na blogu (w chwili obecnej): 57246

Komentarzy: 1050 w tym 21 wpisów do Księgi Gości :)

Liczba notek: 63 w tym 8 ogłoszeń i 3 notki zaliczające się bardziej do ogłoszeń, czyli notek z opowiadaniem było 52 ;)

 

W ciągu tego roku bardzo związałam się z tym blogiem. Nie mogłabym go teraz tak po prostu przestać pisać. Zdaję sobie sprawę, że notki nie były dość często... Ale starałam się. :) Cieszę się, że mogę opisywać tutaj wymyśloną przeze mnie historię. Chciałabym podziękować wszystkim, którzy choć raz ją skomentowali. :) DZIĘKUJĘ! :D To dzięki Wam ten blog wciąż istnieje. :) Mam nadzieję, że razem przetrwamy kolejny rok. No chyba, że moje opowiadanie już się Wam znudzi... :P 

Wielkie pozdro dla wszystkich moich czytelników! :D Jeszcze raz dziękuję... ;)

Nowa notka będzie prawdopodobnie jutro. :)

Autorka - Ewelina :)

 

Bal Bożonarodzeniowy

        W Pokoju Wspólnym, przy schodach do naszegodormitorium, czekali na nas chłopaki.

-Lily… Wyglądasz pięknie… - powiedział James, gdy mnie zobaczył.

-Bez przesady… Ale dziękuję – odpowiedziałam.

Annszła z Remusem. Syriusz sprawiał wrażenie zakłopotanego i wciąż się rozglądał.Dorcas starała się udawać, że tego nie widzi. Ja jednak wiedziałam, co czuje.

-Idziemy? – spytałam.

-Tak… Chodźmy…

Udaliśmysię do Wielkiej Sali. Czekał tam na Katie Mike. Chłopak uśmiechnął się do mnie.Oby tylko nie robił sobie żadnych nadziei.

   Wszystkie stoły w Wielkiej Sali zniknęły azamiast nich pojawiło się dużo mniejszych z krzesłami i kilka średnich, naktórych leżały różne przekąski.

   Dyrektor na wstępie powiedział:

-Witam wszystkich na Balu Bożonarodzeniowym! Nie będę wam tu zbytnio ględził, bona pewno chcecie, żeby bal się już zaczął, więc powiem tylko: BalBożonarodzeniowy rozpoczęty!

Wszyscyzaczęli bić brawa, ja również. Po chwili, jakby znikąd, popłynęła muzyka. Dopierwszego tańca poprosił mnie James.

Spojrzałamna Dorcas i Syriusza, którzy tańczyli niedaleko nas. Syriusz wyglądał na bardzosmutnego i mocno tulił do siebie Dorcas. Dziwnie to dla mnie wyglądało. Alemoże wreszcie coś się wyjaśni.

-James, nie wiesz przypadkiem, dlaczego Syriusz się tak dziwnie zachowywał? –spytałam.

-Nie rozumiem, o co ci chodzi.

-No… On tak jakoś dziwnie się zachowywał w stosunku do Dorcas… W końcu jesteśjego najlepszym kumplem i pomyślałam, że może coś wiesz…

Rogaczprzez chwilę milczał.

-Nie, nic nie wiem – odparł.

Powiedziałto tonem mówiącym, że nie chce poruszać już tego tematu.

   Po kilku piosenkach, szybkich i wolnych,poszliśmy się czegoś napić. Przy okazji spotkaliśmy Dorcas i Syriusza. Wzięłamprzyjaciółkę na bok, żeby chłopaki nie podsłuchiwali, i spytałam:

-I jak?

Chodziłomi oczywiście o sprawę z Syriuszem.

-A jakoś… Na razie jest okej...  Mam nadzieję, że nic złego się nie zdarzy –odpowiedziała Dorcas.

Dotańca poprosił mnie Syriusz. Nic nie mówiliśmy. Nie chciałam go wypytywać zabardzo. Zaraz byłby zły, że się wtrącam.

Tańczyłamjeszcze z Remusem, z Mikem i z jednym Puchonem z szóstego roku. Z powodu tychdwóch ostatnich James był trochę zazdrosny.

   Po kilkudziesięciu minutach zabawyusłyszałam znajomą melodię. Po chwili przypomniałam sobie skąd ją znam. Tomugolska piosenka „My heart will go on”. Uwielbiam ją… Jest taka romantyczna…

Jamespoprosił mnie do tańca. Przytuliłam się do niego.

-Every night in my dreams…

Byłomi tak wspaniale… Czułam ciepło bijące od chłopaka. Mocniej się w niegowtuliłam.

-…Far acrossthe distance…

James również mocniej mnie objął.Tańczyliśmy przytuleni do siebie. Zobaczyłam, że na pakiecie było bardzo dużoprzytulonych do siebie par.

- …Once more you open the door…

Uśmiechnęliśmy się do siebie.

-…And my heart will go on and on…

Spojrzałam Jamesowi w oczy. Było w nichwidać wielką radość i miłość.

- …And last for a lifetime…

Znów uśmiechnęłam się do chłopaka iwtuliłam w niego. Po raz kolejny poczułam to ciepło.

- …In my life we'll always go on…

Serce zabiło mi mocniej, kiedy znowuspojrzeliśmy sobie w oczy. Czułam, że to naprawdę miłość, że go kocham…

- …Once more you open the door…

Naszeusta były coraz bliżej aż… zetknęły się. To najwspanialszy pocałunek w moimżyciu. Wyrażał wszystkie uczucia. Po kilkunastu sekundach oderwaliśmy się odsiebie. Muzyka przyśpieszyła. Poczułam, że po prostu muszę mu to powiedzieć.

-Kocham cię… - szepnęłam.

Woczach Jamesa zobaczyłam zdziwienie, ogromne szczęście i miłość. Miłość, którączułam również ja.

Jamespocałował mnie. W tej chwili liczyło się tylko to, że jestem z nim. Nic Więcej.Tylko my.

- …We'll stay forever thisway…

Oderwaliśmy się od siebie. Do końca piosenkibyłam wtulona w miłość mojego życia.

Muzyka już ucichła a my nadal staliśmy naparkiecie.

- Liluś… Chodź już… - powiedział James.

Oderwałam się od niego. Zobaczyłam, żetylko my byliśmy na środku sali. Zrobiło mi się trochę głupio.

- Lily? Pójdziemy na spacer po błoniach?– zapytał Rogacz.

Pokiwałam głową.

Wyszliśmy z Wielkiej Sali a następnie zzamku. Domyślałam się, o czym James chce ze mną rozmawiać.

- Lily… Co teraz z nami będzie? – spytałRogacz.

- Jak co? Nie rozumiem – odparłam.

Oczywiście doskonale wiedziałam o co muchodzi.

- No… Czy my… Zostaniesz moją dziewczyną?– spytał.

Serce znów zabiło mi mocniej. Spojrzałammu w oczy. Było w nich widać tą niepewność i nadzieję.

- Ja… Ja nie wiem… - odpowiedziałamniepewnie.

Z jednej strony wiedziałam, że go kochami chce z nim być a z drugiej… Bałam się, że mnie zrani. Robił to już wielerazy… James chyba wiedział o czym myślę, bo powiedział:

- Lily, przysięgam, że już nigdy cię nie skrzywdzę. Daj mi szansę, proszę…

Chyba mogę mu zaufać… Uśmiechnęłam się.

- Dobrze… - odpowiedziałam.

Na twarzy Jamesa pojawił się wielkiuśmiech.

- Jestem najszczęśliwszym człowiekiem naziemi! Kocham cię, Liluś! – zawołał i wziął mnie na ręce

- Puść mnie wariacie! Też cię kocham!

James postawił mnie na ziemi i pocałował.

- Wracamy do zamku? – zapytałam pochwili.

- Tak, chodź…

Rogacz objął mnie w pasie i udaliśmy siędo Wielkiej Sali. Do końca balu tańczyłam tylko z Jamesem. Moim Jamesem.

***

Przepraszamna początku, że tak długo nie było nowej notki. Miałam test, do któregomusiałam się trochę przygotować. Chyba poszedł mi dobrze... :) A co do notki toten fragment kiedy opisuję taniec Lily i Jamesa to najlepiej czytać słuchającjednocześnie tej piosenki. Wtedy jest lepszy efekt. ;) Mam nadzieję, że sięnota Wam spodoba. :) To chyba wszystko. Pozdrawiam!

Święta w Hogwarcie i przygotowania do balu

   Dzisiaj dwudziesty czwarty grudzień. Nareszcie święta! Obudziłam się około ósmej. Obok mojego łóżka leżało dużo prezentów. 

- Dziewczyny, wstawać! Prezenty! – krzyknęłam.

 Wszystkie zaczęłyśmy odpakowywać swoje prezenty. Od Dorcas dostałam kosmetyki i słodycze, od Ann jedną parę jeansów, a od Katie książkę o jednorożcach. Syriusz, Remus i Peter dali mi łączony prezent w postaci akcesorii do włosów i mnóstwa słodyczy z Miodowego Królestwa. Hagrid wysłał mi krajankę domowej roboty, której lepiej nie próbować z uwagi na bezpieczeństwo moich zębów. Teraz przyszedł czas na prezent od Jamesa. Dostałam od niego dużego pluszowego jelonka z napisem „I love you”. Kochany jest… (James, nie jelonek). Postawiłam go na stoliczku obok mojego łóżka (jelonka, nie Jamesa). W paczce były jeszcze słodycze (on chce żebym była gruba?).

   Uszykowałyśmy się i zeszłyśmy do Pokoju Wspólnego. Stały tam trzy ozdobione choinki. Huncwoci siedzieli przy kominku i o czymś rozmawiali.

- Hej dziewczyny! Dzięki za prezenty! – powiedział Syriusz.

- Cześć Lily – James osobno przywitał się ze mną.

- Cześć, dzięki za prezent. Jest naprawdę fajny – odpowiedziałam.

Wszyscy złożyliśmy sobie świąteczne życzenia, podziękowaliśmy za prezenty i poszliśmy do Wielkiej Sali. W Hogwarcie zostało bardzo dużo osób na święta więc sala była prawie pełna. Dyrektor życzył wszystkim wesołych świąt. Na stole leżało mnóstwo świątecznych potraw. W Wielkiej Sali było kilkanaście ozdobionych choinek, w ogóle cały zamek był pięknie ozdobiony na święta. Szkoda tylko, że śnieg jeszcze nie spadł.

Cały dzień spędziłam z przyjaciółmi na rozmowach i zabawie. Była naprawdę miła i świąteczna atmosfera.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Dzisiaj jest Bal Bożonarodzeniowy. Szykowałam się właśnie z dziewczynami na bal. Rozpoczyna się on o dwudziestej czyli mamy jeszcze cztery godziny. Powinnyśmy zdążyć. No chyba, że coś się zdarzy, ale to raczej mało prawdopodobne.

- Eee… Dziewczyny… Ja chyba nie pójdę… - zaczęła Dorcas.

- Co? Niby dlaczego? – spytała Ann.

- Ja nie wiem… Syriusz chyba nie chce ze mną iść… Więc po co mam mu się napraszać?

Przerwałam malowanie paznokci w stylu francuskim i powiedziałam:

- Dorcas, ile razy mam ci to powtarzać? Gdyby Syriusz nie chciał iść z tobą na bal to powiedziałby „nie”, ale powiedział „tak” więc raczej chce iść z tobą.

- No nie wiem… On to mówił jakoś tak niechętnie…

- O czym gadacie? – spytała Katie, która dopiero wyszła z łazienki.

Miała na sobie swoją beżową sukienkę.

- Wow! Wyglądasz super! – zawołałam.

- No w miarę, ale jeszcze te włosy… - odparła.

Jej włosy były w wielkim nieładzie. Ale ułoży je i będzie ok.

- O czym gadałyście? – Katie ponowiła swoje pytanie.

- Próbowałyśmy przekonać Dorcas, żeby szła na bal – odpowiedziała Ann.

- A co się stało? – zapytała Katie.

- Dorcas myśli, że Syriusz wcale nie chce z nią iść i że będzie się mu napraszała – wyjaśniłam.

Katie przewróciła oczami. Dorcas się tym oburzyła i zawołała:

- No ale co jeśli tak będzie? Wyjdę na idiotkę!

Katie westchnęła i powiedziała:

- Wiesz, może opowiedz jak to było.

- No… Poszłam do jego dormitorium. Był sam. Chwile pogadaliśmy i spytałam czy pójdzie ze mną na bal. Miał jakąś niezbyt szczęśliwą minę po tym jak to usłyszał ale powiedział „Yhy… dobra”. Potem pożegnaliśmy się zwykłym „cześć” i wróciłam tutaj – rzekła Dorcas.

Przez krótką chwilę wszystkie milczałyśmy. Wreszcie odezwała się Katie.

- No i czym ty się przejmujesz? Zgodził się i to jest najważniejsze. A teraz lepiej się szykujmy bo nie zdążymy.

- Dobra, to ja idę do łazienki – powiedziałam.

W łazience nalałam wody do wanny i wykąpałam się. Następnie na mokre włosy rzuciłam Zaklęcie Suszące i ubrałam moją zieloną sukienkę po czym wyszłam z łazienki.

- No to teraz ja idę – powiedziała Dorcas.

- Przekonałyście ją jakoś? – spytałam kiedy Dorcas zniknęła w łazience.

- Tak… Ale Syriusz jakoś dziwnie się zachowuje… - odparła Ann.

- To prawda… Spędzają ze sobą coraz mniej czasu… - dodałam.

- Ale chyba z nią nie zerwie, nie? – spytała Katie.

- Mam nadzieję, że nie… - powiedziała Ann.

- A ty Katie z kim idziesz? – spytała po paru minutach.

Dziewczyna spojrzała na mnie niepewnie. O co jej chodzi?

- Eee… No… Z Mikiem… - odparła.

Zdziwiłam się lekko.

- Z Mikiem? No powiem szczerze, że się nie spodziewałam.

- Lily, nie miałam z kim iść a on mnie zaprosił i…

- Spoko, nie tłumacz się. Przecież mnie i Mike’a nic nie łączy. Nawet ta „przyjaźń” się nie sprawdza…

Była to prawda. Już nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz rozmawialiśmy.

- Już myślałam, że będziesz zła czy coś – rzekła Katie.

- Niby o co? A teraz może mi ktoś pomóc z tymi włosami?

Nie mogłam sobie z nimi poradzić. Zupełnie nie wiedziałam jaką mam zrobić fryzurę.

- Oj chodź. Uczeszę cię. Łazienka i tak jest zajęta – powiedziała Ann i zajęła się moimi włosami.

Przyznam, że Ann jest w tym mistrzynią. Zawsze robi świetne fryzury. Katie w tym czasie znalazła swoje buty. Były to białe sandały na niewysokim obcasie. Świetnie pasowały do jej stroju. Dorcas siedziała w łazience około czterdziestu minut. Ann zdążyła w tym czasie zrobić mi fryzurę. Miałam na głowie ślicznego koka a po bokach zwisało mi kilka pasemek włosów.

- Dziewczyny mamy jeszcze dwie godziny! Nie zdążymy! – zawołała Dorcas.

- O Boże! Idę szybko do łazienki! – powiedziała Ann.

Został mi jeszcze makijaż do zrobienia, ale najpierw znalazłam buty. Sandały na specjalne okazje. Dorcas miała na sobie swoją białą sukienkę. Teraz chyba wyglądała w niej jeszcze lepiej niż w sklepie.

- Uczesze mnie ktoś? Ja mam do fryzur dwie lewe ręce – powiedziała.

- Poczekaj na Ann. Ona zna się na tym najlepiej – odparłam.

- Mnie chyba też będzie musiała uczesać. Nic mi nie wychodzi – rzekła Katie.

- No to poczekamy… O nie! Dziewczyny ja nie mam butów! – zawołała Dorcas.

- Jak to?

- No nie mam żadnych na specjalne okazje a w Hogsmeade zapomniałam kupić.

 Nagle usłyszałyśmy cichy stukot. To moja sowa pukała do naszego okna. Miała przywiązany list i dość dużą paczkę. Szybko wpuściłam ją do środka, odwiązałam list i paczkę, dałam jej krakersa i sowa powrotem wyleciała. Był to list od rodziców. Pisali, że trochę im smutno, że nie przyjadę do domu na święta ( musieli chyba ten list wysłać dwa dni temu bo przecież święta się już zaczęły), ale skoro chcę być na balu to oczywiście rozumieją. Pisali jeszcze, że w paczce jest prezent od nich na święta i że powinien on mi się przydać na balu. Otworzyłam paczkę i ujrzałam… buty. Ale ja przecież już je mam więc…

- Dorcas? A mogą być takie? – pokazałam przyjaciółce mój prezent.

- Pewnie! Skąd je masz?

- Dostałam od rodziców, mogę ci je pożyczyć.

- Jeju, super! Dzięki Lily! Żeby tylko pasowały…

Dorcas przymierzyła je. Na szczęście były dobre.

Akurat z łazienki wyszła Ann w swojej niebieskiej sukience. Była już uczesana. Zwyczajnie rozpuściła włosy i podkręciła końcówki, co w jej przypadku piękne wyglądało.

- Ann.. Uczeszesz nas? – poprosiła Dorcas.

- Ech… Dobra…

Ann zajęła się czesaniem dziewczyn a ja zrobiłam sobie lekki makijaż pasujący do mojej sukienki. Po kilkunastu minutach Katie miała na głowie mnóstwo kręconych włosów. Ann wpięła tam jeszcze kilka spinek i wszystko dało świetny efekt. Włosy Dorcas były rozpuszczone, ale wyglądało to całkiem inaczej niż codziennie. Dziewczyny również zrobiły sobie makijaż pasujący do ich stroju.

   Za pięć ósma zeszłyśmy do Pokoju Wspólnego gdzie czekali już na nas chłopaki.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Chciałam podziękować wszystkim, którzy choć raz skomentowali tego bloga. Dzięki Wam ilość komentarzy przekroczyła 1000 :D Tysiącznego komenta dała autorka bloga http://przygody-lily-evans.blog.onet.pl (zapraszam) Wielkie pozdro dla niej! :) Mam nadzieje, że komentarzy będzie jeszcze więcej. ;) Pozdrawiam! :*

Tajne przejście i zakupy

   Siedzę teraz z dziewczynami w naszym dormitorium i piszą list do rodziców. Za cztery dni zaczynają się Święta Bożego Narodzenia. Nie mogę się już doczekać. A oto co napisałam do rodziców:

Kochani Rodzice!

Piszę, żeby poinformować Was, że nie przyjadę na święta do domu. W Hogwarcie odbędzie się Bal Bożonarodzeniowy, na którym chciałabym być. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe. W przyszłym roku na pewno przyjadę na święta.

Kocham Was bardzo i pozdrawiam.

Lily

PS: Pozdrówcie ode mnie Petunię.

Chyba nie będą mieli do mnie żalu. Oby.

Poszłam szybko do sowiarni, żeby wysłać list po czym znów byłam w dormitorium. Przerwa świąteczna już się zaczęła. Bardzo dużo osób zostało w tym roku na święta. Szczególnie ze starszych klas. To na pewno z powodu balu.

Odkąd dyrektor powiedział o nim Dorcas chodzi lekko podenerwowana. Syriusz wciąż jej nie zaprosił. Dor boi się, że coś zrobiła źle i przez to popsuło się między nimi. Moim zdaniem to raczej wina Syriusza. To on zaczął spędzać z nią coraz mniej czasu. Ale Dorcas nie daje się przekonać. Zastanawia się też czy sama nie powinna go zaprosić.

- To mam iść czy nie? – spytała któryś raz z rzędu.

- Jak chcesz to idź – odparła Ann znudzonym tonem.

- A jak on mnie wyśmieje czy coś? To co wtedy? – pytała dalej.

Wymieniłam z Ann i Katie wymowne spojrzenia. Dorcas już nas trochę wkurza tym gadaniem o Syriuszu. W końcu nie wytrzymałyśmy i równocześnie krzyknęłyśmy:

- Idź wreszcie do niego!!!

 Dorcas mruknęła tylko „ Nareszcie jakaś normalna odpowiedź...” i wyszła.

- Mam nadzieję, że Dorcas nie zrobi z siebie idiotki… - powiedziała Ann.

Nie odpowiedziała, ponieważ właśnie sobie coś przypomniałam. Nie dawno było wyjście do Hogsmeade a my skupiłyśmy się tylko na kupieniu kreacji na bal. W ogóle nie pomyślałyśmy o prezentach na święta!!!

- Dziewczyny, nie mamy prezentów! – zawołałam.

- Faktycznie… I co my teraz zrobimy? – odparła An.n

- Pojęcia nie mam… - odrzekłam.

- Wyjścia do Hogsmeade już nie będzie… Dlaczego nie pomyślałyśmy o tym wcześniej? – mówiła Ann.

- Lily, pewnie Huncwoci znają jakieś tajemne przejście do Hogsmeade. Mogłabyś poprosić Jamesa. On na pewno ci powie – zaproponowała Katie.

- No nie wiem…

- Idź i zapytaj. To chyba nasze jedyne wyjście z tej sytuacji… - dodała Ann.

Westchnęłam i wyszłam z dormitorium do Pokoju Wspólnego. Przy kominku siedział James wraz z Remusem i Peterem. Podeszłam więc do nich.

- Cześć – przywitałam się.

- Cześć Lily. Co cię do nas sprowadza? Stęskniłaś się? – odpowiedział James.

Posłałam mu wymowne spojrzenie.

- Mam prośbę do ciebie – powiedziałam.

- Dla ciebie wszystko – odrzekł natychmiast James.

- To my was zostawimy samych – rzekł szybko Remus i zmył się razem z Peterem.

Usiadłam obok Rogacza.

- To o co chodzi? – spytał James.

- No więc… Pokazałbyś mi jakieś tajne wyjście do Hogsmeade? – zapytałam prosto z mostu.

Chłopak był zdziwiony moim pytaniem.

- A po co ci to? – spytał.

- Muszę wyjść tam jeszcze raz z dziewczynami. Pokażesz mi? Proszę…

- No nie wiem… A co z to dostanę?

 No tak, w końcu to Huncwot. Nic bezinteresowności.

- A co byś chciał?

- Buziaka – powiedział i uśmiechnął się szeroko.

- Dobra – odparłam i szybko pocałowałam go w policzek.

- To pokażesz mi? – ponowiłam swoje pytanie.

James chyba spodziewał się czegoś innego… Podniósł się jednak i razem wyszliśmy z Pokoju Wspólnego.

- Lily, ale co to za ważny powód, że pani prefekt łamie regulamin? – zapytał Rogacz.

- Nie mogę ci powiedzieć – odparłam.

Ale on ma rację. To co zamierzam zrobić razem z dziewczynami jest niezgodne z regulaminem. No trudno...

Zatrzymaliśmy się przed posągiem jakiejś jednookiej czarownicy.

- To tutaj – rzekł James.

- Nic tu jakoś nie widzę – odparłam.

- Musisz stuknąć różdżką w posąg i powiedzieć Dissendium. Otworzy się wtedy tajne przejście do Miodowego Królestwa. Lily, tylko proszę, nie mówcie o tym nikomu. Tobie powiedziałem, bo ci ufam.

- Nikt więcej się nie dowie, obiecuję – zapewniłam chłopaka.

- A powiesz mi dlaczego musicie iść do Hogsmeade? – zapytał Rogacz, kiedy wracaliśmy do Pokoju Wspólnego.

- Nie – odparłam wymijająco, podałam hasło i przeszłam przez dziurę w portrecie.

- Dzięki Rogacz – powiedziałam i poszłam do dormitorium.

Dorcas już wróciła.

- I co? Jak zareagował? – zapytałam.

- Jakoś… Zgodził się, ale mówił bez żadnego entuzjazmu…

Nie no, Syriusz naprawdę coś kręci…

- A tobie James powiedział? – spytała Katie.

- Tak. Idziemy teraz?

- Chodźmy.

Dorcas też nie kupiła prezentów, więc poszła z nami. Ja nie mogę, ale my mamy pamięć… Zaprowadziłam dziewczyny pod posąg jednookiej czarownicy. Rozejrzałam się. Na szczęście nikogo nie było na korytarzu. Rzuciłam Dissendium na posąg. Ukazało się przejście. Każda z nas jakoś się tam przecisnęła. Szłyśmy teraz jakimś korytarzem, który po około godzinie drogi skończył się. Potem były bardzo długie schody. Ja chyba zabiję Jamesa za to, ze pokazał mi taką długą drogę. Przecież na pewno są jakieś krótsze... Wreszcie natrafiłyśmy na klapę w suficie. Katie delikatnie uchyliła ją.

- Nikogo nie ma, możemy iść – szepnęła.

Przeszłyśmy przez klapę, uprzedni wyczarowując drabinę, bo jak inaczej miałyśmy tam wejść?

Po chwili znalazłyśmy się pod ladą Miodowego Królestwa. Nagle napadł nas napad śmiechu. Bo kto normalny ukrywa się pod ladą sklepu? Próbowałyśmy się uspokoić, ale nie udało nam się to. Na dodatek Katie ze śmiechu przewróciła się i przez to zaczęłyśmy się jeszcze głośniej śmiać.

- A co dziewczynki tu robią? – usłyszałyśmy głos.

Spojrzałyśmy w górę. Zobaczyłyśmy jakiegoś faceta, który patrzył na nas niezbyt miłym wzrokiem. Wyglądał przy tym tak śmiesznie, że strasznie trudno nam było powstrzymać śmiech.

- Eee no… - zaczęła Dorcas.

- Tak?

- My… My ukrywamy się przed kolegami, którzy nas gonili.– wymyśliła Ann.

Powiedziała to tak przekonująco, że ten facet nam uwierzył (!!!).

- Dobrze, ale teraz lepiej idźcie – odparł.

Bardzo zdziwione wyszłyśmy z Miodowego Królestwa. Dopiero na zewnątrz na nowo wybuchnęłyśmy śmiechem, co trwało kilka minut. Później, kiedy wreszcie się uspokoiłyśmy, rozdzieliłyśmy się i każda z nas poszła w inną stronę. W końcu nie możemy kupować komuś prezentu, kiedy ta osoba jest koło ciebie.

   Udałam się najpierw do sklepu Zonka. Kupiłam tam mnóstwo rożnych rzeczy dla Syriusza. Potem poszłam do księgarni i dla Remusa kupiłam książkę o eliksirach i dla Dorcas 100 sposobów na naprawdę niezły wygląd, który powali twojego chłopaka. Ann dostanie ode mnie spodnie, które podobały jej się już w czwartej klasie, ale wtedy nie mogła sobie ich kupić. Nie dawno mi mówiła, że wciąż by je chciała. Dla Katie mam śliczne srebrne kolczyki. Dla Petera najlepszę są zawsze słodycze, po które udałam się do Miodowego Królestwa. Na szczęście tego faceta nie było. Teraz pozostał mi tylko prezent dla James. Co mu kupić? Hmmm… Wiem! Kupię mu zestaw do pielęgnacji miotły. Powinien się ucieszyć z tego prezentu, w końcu uwielbia miotły i quidditcha. :) Poszłam więc do sklepu miotlarskiego i wybrałam ten zestaw. A i jeszcze prezenty dla rodziców. I Petunii… Dla mamy kupiłam sukienkę wyjściową a dla taty koszulę. Tak naprawdę nigdy nie wiem co im kupować. A dla Petunii wzięłam różową bluzkę z długim rękawem. Ona lubi kolor różowy a ja nienawidzę. Nie wiem jak takie coś można nosić…

   Zakupy zajęły mi gdzieś z półtorej godziny. Poczekałam na dziewczyny przed Miodowym Królestwem. Razem przeszłyśmy do piwnicy sklepu uważając by nikt nas nie złapał. Droga powrotna minęła nam trochę krócej. Teraz mamy chyba wszystko na święta.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Dość długo ją pisałam. Pozdrawiam wszystkich moich stałych czytelników! :) :*