Pułapka

   Następnego dnia z samego rana dopadł mnie Alex przed Wielką Salą i spytał, co postanowiłam. Nie chciałam teraz z nim rozmawiać, bo zaraz zaczynało się śniadanie, więc umówiłam się z nim o piętnastej na błoniach. Miałam nadzieję, że nie będę żałować mojego wczorajszego postanowienia.

   Przed piętnastą po południu wyszłam na błonia. Alex już na mnie czekał. Kiedy mnie zobaczył, podbiegł i wręczył mi śliczną, czerwoną różę.

- Piękna… Dziękuję… - powiedziałam i uśmiechnęłam się.

- Nie ma za co. Ty jesteś jeszcze piękniejsza – odrzekł.

- Dzięki…

 Na chwile zapanowało milczenie.

- Yyy… No więc… - zaczęłam. – Przemyślałam sobie wszystko dokładnie i…

- Lily, ja…

- Mógłbyś mi nie przerywać? No więc przemyślałam sobie wszystko i doszłam do wniosku, że…

- Lily…

- Prosiłam cię o coś. Więc doszłam do wniosku, że…

Cisza. Westchnęłam i powiedziałam:

- Że dam ci jeszcze jedną szansę.

Spojrzałam na niego. Na jego twarzy pojawił się uśmiech.

- Lily, dzięki. Na pewno już się na mnie nie zawiedziesz – rzekł i przytulił mnie.

- Mam nadzieję… - szepnęłam.

Widać było, że Alex cieszył się, że dałam mu jeszcze jedną szansę. Chyba nie będę tego żałować… Spacerowaliśmy jeszcze z pół godziny i rozmawialiśmy a potem wróciliśmy do zamku i każde z nas poszło w swoją stronę. Tuż przed Pokojem Wspólnym spotkałam Jamesa wychodzącego z niego w podłym nastroju.

- Cześć. Co ty w takim okropnym nastroju? - spytałam.

 - Dowiedziałem się właśnie od Dorcas co postanowiłaś w związku z Alexem. Czy tobie odbiło? On ci wyraźnie nie ufa! Myśli, ze jesteś jego własnością! Lily, ja jestem przekonany, że on coś knuje. Nie powinnaś z nim być. Nie ufaj mu!

Stałam i słuchałam tego w milczeniu. James strasznie mnie zdenerwował.

- Koniec! Mam tego dosyć! W ogóle go nie znasz, a oceniasz! Niedawno się pogodziliśmy a ty znów wszystko popsułeś! – zawołałam i go wyminęłam.

Strasznie się na niego wkurzyłam. Znowu o wszystko się czepia. Kretyn. Nie chce żyć w zgodzie to nie. Jego strata. Nie będę się nim przejmować.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Od tamtych wydarzeń minęły niecałe dwa tygodnie. Między mną i Alexem wszystko układało się dobrze jednak czuło się jakąś pustkę. Nie było tak jak kiedyś. On zachowywał się strasznie dziwnie, często gdzieś znikał. Trochę się o niego martwiłam. Może miał jakiś problem i nie chciał mi powiedzieć? Pytałam go o to, ale zawsze mówił, że wszystko jest ok…

   Pewnej soboty po południu byłam umówiona z Alexem a randkę. Cieszyłam się z tego, bo chyba ostatnio zaczęliśmy się od siebie oddalać.

   Ubrałam czarną spódnicę za kolana, czerwony top, katanę i buty na obcasie. Włosy rozpuściłam i nałożyłam lekki makijaż. Chyba wyglądałam ładnie…

   Umówiliśmy się o siedemnastej. Była szesnasta czterdzieści pięć, więc stwierdziłam, że mogę już iść, najwyżej trochę poczekam. Mieliśmy spotkać się przed salą od eliksirów w lochach. Zdziwiło mnie miejsce, które Alex wybrał na randkę, ale dostosowałam się. Przyszłam i Alex już na mnie czekał.

- Cześć – powiedział, gdy mnie zobaczył.

- Hej – odparłam i podeszłam do niego.

Chciałam go pocałować na powitanie, ale on odwrócił głowę.

- O co ci chodzi? – spytałam zaskoczona.

- O nic. Nie ważne. Idziemy?

Pokiwałam głową. Byłam bardzo zdziwiona jego zachowaniem. Alex zaprowadził mnie jeszcze niżej do podziemi jakimiś tajnymi schodami. Zaczynałam się trochę bać. Gdzie on mnie prowadzi? Doszliśmy na miejsce po kilku minutach. Schody były bardzo wysokie, na pewno było ich z tysiąc. Pomieszczenie, do którego one prowadziły było dość duże i puste. Stało tam tylko kilka skrzyń.

- To tu? – spytałam swojego chłopaka.

- Tak. Dobrze, że przyszłaś, Evans – usłyszałam głos, który z pewnością nie należał do Alexa.

Przestraszyłam się.

 - O co tu chodzi, Alex? – zapytałam.

Nie odpowiedział. Zamiast tego zza skrzyń wyszło sześciu chłopaków. Wszyscy byli Ślizgonami. Niektórych znałam z widzenia, ale trzech z nich dało się szczególnie we znaki Huncwotom.

- Zaraz się dowiesz, Evans – odezwał się jeden z nich.

Bardzo się już bałam. Spojrzałam na Alexa, ale on był całkiem obojętny. Jeden chłopak pociągnął mnie na środek pomieszczenia i powiedział:

- Pewnie chciałabyś wiedzieć, dlaczego tu jesteś. Otóż zaraz się dowiesz. Wszystko dzięki twojemu chłopakowi. Chodził z tobą, bo my mu kazaliśmy. Miał cię do nas przyprowadzić. Dziwię się tylko dlaczego zrobił to tak późno, ale dobrze, że w ogóle tu jesteś. Jesteś szlamą. Ale bardzo utalentowaną szlamą. To trzeba przyznać. Dlatego jesteś nam potrzebna. Szlamy nikt by nie podejrzewał o szpiegowanie. Masz szpiegować dla nas twoich przyjaciół i niektórych innych Gryfonów. Chcemy się dowiedzieć czy nie wiedzą o pewnych planach, które wejdą w życie za parę lat. Dość dużo ci teraz powiedzieliśmy. Każdą rzecz, o której się dowiesz, masz przekazywać któremuś z nas. Pasuje? Zgadzasz się?

- Czy się zgadzam? Mam szpiegować moich przyjaciół dla was? W życiu się na to nie zgodzę! – zawołałam.

- Nie? Zastanów się dobrze, bo możesz tego żałować.

- Nie i koniec! A teraz żegnam! – skierowałam się w stronę drzwi, ale zamiast nich zobaczy łam pustą ścianę.

Wiedziałam, że znajduję się w pułapce.

- Nie wyjdziesz stąd. Będziesz robić to, co od ciebie chcemy. Zrozumiałaś?

- Spadaj! Nie będziesz mi rozkazywać!

Zamiast odpowiedzi poczułam jak uderza we mnie zaklęcie, które sprawiło, że upadłam na podłogę. Nie miałam siły się podnieść, bo wszystko mnie bolało.

- Dajcie mi spokój! – krzyknęłam.

- Mówiłem , że będziesz żałować swojej decyzji – warknął Ślizgon.

Popatrzyłam na Alexa, ale ten stał w milczeniu. Poczułam kolejne uderzenia zaklęć. Nie miałam przy sobie różdżki, bo zostawiłam ją w dormitorium. Czemu ja jej nie wzięłam? Bardzo by się przydała…

Zaklęcia wciąż leciały w moją stronę, a ja byłam coraz bardziej wykończona.

- Alex, pomóż mi! – krzyknęłam, choć nie liczyłam na to, ze zareaguje.

Nie miałam już kompletnie sił. Nagle poczułam potworny ból w całym ciele, który po chwili ustał. Usłyszałam jakiś krzyk. To chyba Alex, nie byłam pewna. W tamtej chwili pragnęłam po prostu umrzeć, nie czuć już bólu, chciałam, żeby ten koszmar się skończył. Katie miała rację. James też. Nie powinnam była ufać Alexowi. Znów trafiło we mnie zaklęcie. Zemdlałam. Pamiętam tylko, że obudziłam się zupełnie nie wiedząc, gdzie się znajduję.

***

Hej. Przepraszam, że notka pojawia się dopiero teraz, ale wcześniej nie chciało mi się jej przepisywać. Mam nadzieję, że się Wam spodoba, choć dla mnie nie jest najlepsza. Przepraszam też za jakiekolwiek literówki, ale strasznie się śpieszyłam.  Pozdrawiam wszystkich!!

Ogłoszenie 9

Hej. Chciałam Was powiadomić, że notka pojawi się jednak później niż miała być. Mój wyjazd nieco się przedłużył i nowa notka ukaże się wieczorem 27 sierpnia. Wiem, że ciągle musicie długo czekać na nowy post, ale to nie zależy ode mnie. Naprawdę przepraszam... Mam nadzieję, że przez to nie stracę czytelników. Pozdrawiam i jeszcze raz przepraszam...

Rozmowy, przeprosiny, rozmyślania

   Leżałam chwilę w spokoju i wylewałam łzy. Kompletnie nie rozumiałam Alexa. Dlaczego on tak gwałtownie zareagował i ze mną zerwał? Przecież to nie moja wina, że ten głupek Potter napisał do mnie taki list. Dziś Walentynki, święto zakochanych. Powinnam teraz miło spędzać czas ze swoim chłopakiem, a nie leżeć tu i płakać.
   Usłyszałam pukanie do drzwi. Nie miałam najmniejszej ochoty na gości, więc zignorowałam to. Pukanie powtórzyło się. Po chwili osoba, która pukała, wpadła do mojego dormitorium jak gdyby nigdy nic. Odwróciłam się i ujrzałam osobę, na której odwiedziny nie miałam ochoty – Jamesa Pottera.
- Spadaj – warknęłam.
- Lily, ja… - zaczął, ale mu przerwałam.
- Nie chcę cię widzieć. Idź stąd.
- Ale ja chcę cię…
- Ale ja nie chce! Spadaj!
- Proszę, porozmawiajmy… Ja muszę…
- Nic nie musisz! Wynocha!
Dlaczego on taki jest? Walnęłam głową na poduszkę i nakryłam się kołdrą. Łzy znów popłynęły mi po policzkach.
- Lily, naprawdę przepraszam!
- W dupie mam te twoje przeprosiny! Odwal się ode mnie! Nie masz pojęcia o tym, co się stało! To wszystko przez ciebie… - chlipałam.
- Jakie wszystko? – zapytał głupio.
- Nie udawaj głupszego niż jesteś! Alex ze mną zerwał przez ten twój list! Zadowolony?! O to ci właśnie chodziło, prawda? Osiągnąłeś to, co chciałeś. A teraz wyjdź! – wykrzyczałam.
Dalej chlipałam, ale nie usłyszałam, żeby ktoś wychodził. James nadal stał w pokoju i patrzył się na mnie.
- Głuchy jesteś, czy co?! Wyjdź stąd!
Rogacz podszedł do mojego łóżka i usiadł na nim, po czym powiedział:
 - Lily, proszę, nie płacz. Nie zniosę tego. Ja… Przepraszam…
Spojrzałam na niego oczami pełnymi łez.
- Proszę, wyjdź stąd i zostaw mnie samą. Nie chcę już krzyczeć…
- Dobrze Lily. Ale proszę, nie płacz.
Nareszcie wyszedł. Byłam na niego wściekła, a on jeszcze bardziej to pogorszył. Kompletnie go nie rozumiem…
   Po kilku godzinach wróciły dziewczyny w wyśmienitych nastrojach. Gadały jak najęte i wciąż się śmiały. Kiedy mnie zobaczyły, natychmiast zamilkły.
- Lily, co się stało? Nie powinnaś być teraz z Alexem? Dlaczego tu leżysz? Ty płakałaś! Powiedz, co się stało.
Dziewczyny usiadły na moim łóżku i mnie przytuliły. Po chwili wzięłam się w garść i wszystko im opowiedziałam.
- Lily, ja wiedziałam, że on cię skrzywdzi! – rzekła Katie.
- Przestań – mruknęła do niej Ann.
- Lily, tak mi przykro… Alex zareagował zbyt gwałtownie… Zobaczysz, niedługo mu przejdzie – powiedziała Dorcas.
- Ja sama nie wiem, co o tym myśleć… - odparłam.
- Liluś… Uśmiechnij się.
Przecież wszystko będzie dobrze. Dziewczyny siedział ze mną jeszcze bardzo długo. Nic nie mówiłyśmy, bo nie było to potrzebne. Spać poszłyśmy około jedenastej. Miałam nadzieję, że jutro będzie już o wiele lepiej niż dzisiaj.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz obudziłam się bardzo wcześnie. Kompletnie nie chciało mi się spać. Przewróciłam się na drugi bok i wtedy przypomniały mi się wczorajsze wydarzenia. Dziś myślałam o tym już całkiem inaczej. Ja nie byłam niczemu winna. To Alex nie dał mi dojść do słowa. Wściekł się o nic. Widocznie nie był chłopakiem dla mnie.
   Wstałam, pobudziłam dziewczyny i zaczęłyśmy się szykować. Potem poszłyśmy na śniadanie. Usiadłyśmy na końcu stołu. Kiedy wychodziłyśmy z Wielkiej Sali ktoś złapał mnie za rękę. Odwróciłam się i zobaczyłam Jamesa.
- Lily, możemy porozmawiać?
 Po wczorajszej rozmowie z nim byłam wściekła, ale teraz ochłonęłam i chyba mogę z nim pogadać.
- Idźcie, ja za chwilę do was dojdę – powiedziałam do dziewczyny.
Moje przyjaciółki poszły a ja zwróciłam się do Rogacza.
- Możesz już puścić moją rękę. O co chodzi?
- Chcę cię przeprosić za moje wczorajsze zachowanie. Nie powinienem ci wysyłać tego listu, wiedząc, że i tak nie mam u ciebie żadnych szans. Byłem strasznie nachalny. Zniszczyłem twój związek z Alexem. Przepraszam. Już naprawdę dam ci spokój. Nie chcę tylko, żebyśmy żyli jak wrogowie – rzekł, patrząc mi w oczy.
- James… Ja… Mi już przeszła złość na ciebie. Owszem, wczoraj byłam wściekła. Zachowywałeś się jak skończony idiota. Ja jednak też nie chcę, żebyśmy żyli jak wrogowie. Przeprosiny przyjęte. A teraz chodźmy na lekcje – powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.
W drodze do klasy zaklęć James zapytał:
- Lily, a co będzie z tobą i Alexem?
Przez chwilę milczałam, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Po paru sekundach jednak odparłam:
- Nie wiem. Wszystko zależy od niego.
Dalej James już o nic nie pytał.
   Lekcje ciągnęły się niemiłosiernie długo. Na zaklęciach robiliśmy powtórkę, potem były dwie godziny historii magii i wróżbiarstwo. Po obiedzie poszła do biblioteki po książkę potrzebną do pracy domowej z historii magii. Wracając do Wieży Gryfonów napotkałam Alexa. Kiedy mnie zobaczył, natychmiast do mnie podszedł. Próbowałam go wyminąć, ale on zagrodził mi drogę.
- Chcę z tobą porozmawiać – oświadczył.
- Ale ja nie chcę rozmawiać z tobą.
- Lily, no proszę… Przepraszam cię za wczoraj. Zachowałem się jak kretyn. Nie dałem ci nawet dojść do słowa, tylko od razu na ciebie nawrzeszczałem. Naprawdę przepraszam. Mam nadzieję, że jeszcze nie wszystko między nami skończone.
- Cóż… Dobrze, ze zdajesz sobie sprawę z twojego zachowania. Nie wiem co z nami będzie. Wczoraj byłeś strasznie zazdrosny i wyglądało to tak jakbyś mi w ogóle nie ufał. Związek bez zaufania nie ma sensu.
- Lily, ja p prostu byłem wkurzony, że ten kretyn wysyła do ciebie TAKIE listy. Proszę, daj mi jeszcze jedną szansę…
- Nie wiem. Muszę się zastanowić. Porozmawiamy później. Cześć.
   Odeszłam od niego jak najszybciej i poszłam do swojego dormitorium. Tam rzuciłam książkę na łóżko i udałam się na błonia, żeby wszystko przemyśleć. Chodząc tak weszłam do Zakazanego Lasu. Byłam na samym jego początku, więc się nie bałam. Usiadłam pod jednym z drzew i zaczęłam rozmyślać. Alex jest wspaniałym chłopakiem. Miły, kochający, przystojny – prawie ideał. Żebym go tylko kochała… Ale Alexowi to nie przeszkadza. Lecz wczoraj… Pokazał, że mi nie ufa. Był zazdrosny o Jamesa. Chyba myśli, że nadal nie coś z nim łączy. Bardzo się myli. Alex przeprosił mnie za swoje wczorajsze zachowanie i zrozumiał, że głupio postąpił. Powinnam mu wybaczyć. Przecież każdemu czasem coś odbija. Dam mu jeszcze jedną szansę…
   Wstałam, otrzepałam się i wróciłam do zamku. Napisałam wszystkie prace domowe na jutro. Przed kolacją zobaczyłam się z dziewczynami i opowiedziałam im o tym, co wydarzyło się po południu. Katie nie była zadowolona z mojej decyzji, mówiła, że będę tego bardzo żałować, Ann powiedziała, ze zawsze będzie po mojej stronie, a Dorcas się ucieszyła. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jaką Katie miała rację…


***

Witam po długiej przerwie. Mam nadzieję, że nie zapomnieliście o moim blogu. Notka miała pojawić się wczoraj, alę nie zdążyłam jej przepisać. Chciałam Was wszystkich zaprosić na bloga mojej koleżanki z koloni. Adres http://oblicze-hermiony-i-dracona.blog.onet.pl/ Jak sami widzicie, jest on o tematyce potterowskiej. :) Serdecznie zapraszam! Nie wiem kiedy pojawi się nowa notka, bo w środę znów wyjeżdżam. Postaram się do tego czasu coś napisać, ale nic nie obiecuję. Na koniec chciałam jeszcze pozdrowić wszystkich moich czytelników i znajomych z kolonii a szczególnie Elę, Anię, Sosenkę, Madzię, Justę, Kasię, Monikę i resztę. :*

Walentynki

   Walentynki zbliżały się wielkimi krokami. Wszyscy mieli dobry humor. Na dworze robiło się cieplej, śnieg zaczynał powoli topnieć. Czułam, ze w tym roku wiosna nadejdzie dość szybko. Przez ten czas wciąż byłam z Alexem. Wbrew myśli Dorcas nie pokochałam go. Było mi z nim po prostu dobrze. Mogłam z nim o wszystkim porozmawiać, wyżalić się mu. Wydawał się być idealnym chłopakiem. Czemu więc nie mogłam się w nim zakochać i być w pełni szczęśliwa?

   14 lutego obudziłam się około ósmej. Była akurat sobota, więc nie musiałam się martwić, że spóźnię się na lekcje. Przewróciłam się na drugi bok z zamiarem podrzemania jeszcze trochę, kiedy coś przykuło moją uwagę. Tym czymś była piękna, długa, czerwona róża. Obok niej leżało małe pudełeczko oraz koperta. Zaciekawiona sięgnęłam po nią i wypadły z niej dwie karteczki. Przeczytałam pierwszą.

 Kochana Lily

Być może zdziwi Cię to wszystko, lecz musiałem to napisać. Od Bożego Narodzenia myślę o Tobie znacznie częściej. Bardzo żałuję tego, co się wtedy wydarzyło. Najchętniej cofnąłbym czas, ale nie mogę. Nie wiem, Lily, czy czujesz do mnie to samo, co wtedy, ale pamiętaj, że ja nigdy nie przestanę Cię kochać.

 Na zawsze Twój J. P.

Zachciało mi się płakać. Dlaczego kiedy próbuję o nim zapomnieć on pisze takie rzeczy? Dlaczego James taki jest? To jego zachowanie, dziewczyny, które zmienia jak rękawiczki… Nie pokazywał tego, że mnie kocha. Sięgnęłam po ostatnią karteczkę. Było tam tylko napisanie:

Mam nadzieję, że prezent Ci się spodoba.

Wzięłam do ręki pudełeczko i otworzyłam je. Wewnątrz znajdował się piękny, srebrny naszyjnik z jelonkiem. Miał swój urok, był niezwykły. Bardzo mi się podobał. Uśmiechnęłam się i odłożyłam wszystko na moją szafkę przy łóżku.

   Dochodziła dziewiąta, więc pomyślałam, że mogę już pobudzić dziewczyny. Wstały bardzo szybko, bo wiedziały, że muszą się uszykować do wyjścia do Hogsmeade. Dorcas zauważyła prezenty leżące na mojej szafce. Powiedziałam, że opowiem jej później.

   Kiedy weszłam do Wielkiej Sali miałam wrażenie, że pomyliłam pomieszczenia. Wszystko było różowe. Z zaczarowanego sufitu spadało konfetti tego koloru. W powietrzu latały małe aniołki roznoszące walentynki do ich adresatów. Mnóstwo dziewczyn ubrało się jak barbie. Niektórzy chłopaki mieli przed sobą stos kopert. Najwięcej chyba James i Syriusz. Usiadłyśmy z dala od nich, Dorcas tylko na chwilę poszła przywitać się z Syriuszem.

- No to Lily opowiadaj – poleciła, kiedy wróciła.

Wszystko im opowiedziałam. Dorcas miała minę jakby chciała zabić Jamesa, Katie się uśmiechała a Ann patrzyła na mnie uważnie.

- Kretyn! Debil! Idiota! – warknęła Dorcas.

- Co? – spytałam zdezorientowana.

- Kiedy ty o nim zapominasz, on wysyła ci jakieś miłosne listy! Czy on niczego nie rozumie? Idę do niego – już miała zamiar wstać, ale przytrzymałam ją.

- No co? – spytała oburzona.

- Nie przesadzaj. Niepotrzebnie się tak przejmujesz – odparłam.

- A ciebie to nie wkurza?

Nie odpowiedziałam.

- Dorcas, tobie przeszkadza, że Jamesowi nadal zależy na Lily, czy jak? – zapytała Katie.

- Po prostu wkurza mnie jego zachowanie.

- Przecież to walentynki. Ma prawo dać coś Lily.

Dorcas prychnęła.

- Przestańcie się kłócić, proszę. Lepiej powiedzcie z kim idziecie dziś do Hogsmeade – powiedziałam.

- Z Remusem – odparła Ann.

- Ja z Syriuszem – rzekła Dorcas.

- A ja… Z Mikem… - powiedziała niepewnie Katie.

- Super! To coś poważnego? – spytałam.

- Nie, chyba nie… Nie wiem… A ty idziesz z Alexem, prawda?

- Tak...

O dziwno, podczas śniadania dostałam anonimowy liścik ze zdaniem „Jesteś piękna” Zdziwiłam się. Pokazałam to dziewczynom i wszystkie zachichotałyśmy. Po śniadaniu poszłyśmy do dormitorium, by uszykować się na nasze randki. Miałyśmy mało czasu, więc należało się śpieszyć. Ubrałam długą spódnicę w kolorze khaki i do tego kremową bluzkę z krótkim rękawem a na to katana. Włosy rozpuściłam i lekko się pomalowałam. Buty te co zwykle i byłam gotowa. Wzięłam jeszcze portfel z mojej nocnej szafki i włożyłam go do torby. Wyszłam z dziewczynami na błonia, gdzie czekał na mnie Alex.

- Cześć kochanie – powiedział i pocałował mnie na powitanie.

- Cześć. Gdzie idziemy?

- Może… Do Trzech Mioteł?

- No… Dobrze…

Szczerze mówiąc miałam nadzieję, że zabierze mnie do bardziej romantycznego miejsca niż Trzy Miotły. Po dojściu do pubu okazało się, że nie ma tam ani jednego wolnego stolika. Musieliśmy iść gdzie indziej. 

- Więc… - zaczął Alex, ale szybko mu przerwałam.

- Może pójdziemy teraz do pani Pooddifoot?

- Jeśli chcesz…

 W kawiarni panował walentynkowy nastrój. Krążące aniołki, różowe konfetti i tym podobne rzeczy. Było tam wiele par trzymających się za ręce. W tłumie dostrzegłam też Pottera ze swoją dziewczyną. Szczerze mówiąc to nie wiem, która to już jest. Alex poszedł złożyć zamówienie, a ja zajęłam stolik w drugim końcu Sali. Po chwili mój chłopak wrócił z dwoma filiżankami kawy i ciastkami.

- Chcesz żebym była gruba? – zapytałam „oburzona”.

Alex pochylił się w moją stronę, krótko pocałował i szepnął:

- Nie będziesz…

Czas mijał nam na rozmowie. Potem Alex wziął mnie za ręce i długo wpatrywaliśmy się w siebie. Alex przybliżył swoją twarz do mojej i zaczęliśmy się całować.

   Po godzinie siedzenia w kawiarni stwierdziliśmy, że pójdziemy gdzie indziej. Kiedy sięgnęłam do torebki wyleciała z niej karteczka. Dopiero po chwili zrozumiałam co to jest, lecz Alex już to czytał. Nie mam pojęcia skąd to się tam wzięło!

- Oddaj to – rozkazałam, ale on nadal czytał.

Gdy skończył, spojrzał na mnie oczami pełnymi złości.

- Co to ma znaczyć?

- Nic, naprawdę…

- Dlaczego on to do ciebie napisał?

- Nie wiem!

- Ale ja wiem. Myśli, że ma u ciebie szanse. Pewnie dawałaś mu jakieś znaki. Koniec z nami. Nie chcę się zadawać z dwulicową dziewczyną – rzekł po czym natychmiast wyszedł kawiarenki.

Poczułam się okropnie. Na dodatek wszyscy się na mnie patrzyli. Szybko wyszłam stamtąd i pobiegłam w stronę zamku. Łzy zbierały mi się w oczach. Chciałam już znaleźć się w moim ciepłym łóżku…

- Lily, zaczekaj!

Nie wiem kto to wołał. W każdym razie nie zwolniłam. Ten ktoś jednak dogonił mnie i zatrzymał.

 - Lily, czy coś się stało? – spytał James.

- Nie twoja sprawa! Puść mnie! – krzyknęłam i wyrwałam się mu.

Pobiegłam jak najszybciej do zamku a następnie do mojego dormitorium. Tam położyłam się do łóżka i wreszcie przestałam hamować łzy.

***

Przepraszam, ze tak długo notki nie było, ale kompletnie nie miałam weny na pisanie i ta z trudem mi wyszła. Moim zdaniem nie jest najlepsza. Następna pojawi się 5 sierpnia. Już dziś wyjeżdżam na kolonie i wracam czwartego. Mam nadzieję, że nie zapomnicie o moim blogu. Chcę Wam jeszcze podziękować za te 52 komentarze pod ostatnią notką. :) Pozdrawiam wszystkich!

Spróbujemy...

   Wróciłam z Hogsmeade i natychmiast położyłam się do łóżka. Dziewczyny jeszcze nie wróciły, więc miałam spokój i mogłam sobie wszystko przemyśleć. Alex oczekuje ode mnie czegoś więcej niż przyjaźń. Świadczyło o tym jego dzisiejsze zachowanie. Wziął mnie za rękę, czyli sądzi, że jestem jego dziewczyną… Nie wiem, czy tego chcę… W zasadzie mogłabym z nim być, ale będę udawać, bo nie ma między nami tego, co powinno być między parą. Ech… Sama już nic nie wiem…

   Po pewnym czasie wróciła Dorcas.

- No i jak było? – zapytałam.

- Normalnie.

- A mogę prosić o jakieś szczegóły?

- No… Porozmawialiśmy trochę… Wyjaśniliśmy sobie parę spraw do końca…

- I…?

- Wybaczyłam mu. Za bardzo go kocham…

- Czyli jesteście znów razem?

- Na to wygląda.

- To super! Nareszcie.

Dorcas uśmiechnęła się.

 - A jak tam twoje spotkanie z Alexem? – spytała.

Westchnęłam i opowiedziałam jej wszystko.

- Wiesz, chyba powinnaś z nim być… - powiedziała.

Wtedy do dormitorium weszły Ann i Katie.

- Kto i z kim? – spytała od razu Katie.

Powtórzyłam im wszystko, co usłyszała ode mnie Dorcas.

- Nie wiem co mam o tym myśleć… - odparła Ann.

- A według mnie nie powinnaś mu dawać nadziei – rzekła Katie.

- Nie kochasz jego, tylko Jamesa, prawda?

- No i co z tego? Przecież może spróbować go pokochać – odparła Dorcas.

- Nie da się pokochać nikogo na zawołanie.

Dorcas i Katie zaczęły się lekko sprzeczać, więc szybko to przerwałam.

- Przestańcie, dobrze?! Wcale mi nie pomagacie kłócąc się.

Zamilkły.

- I co zrobisz? – zapytała Ann po chwili.

- Nie wiem… Spotkam się z nim i pogadam. Tak będzie najlepiej - odpowiedziałam.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz przed Wielką Salą zobaczyłam Jamesa i resztę Huncwotów. Akurat była też tam Alex, który natychmiast podszedł do mnie i pocałował na powitanie w policzek.

- Cześć Lily – powiedział.

 James, kiedy to zobaczył widocznie poczuł się bardzo urażony i zazdrosny, bo jak najszybciej wszedł do Wielkiej Sali posyłając mi wściekłe spojrzenie.

- Hej Alex. Fajnie, że cię widzę. Moglibyśmy porozmawiać po lekcjach?

- Okej. To na błoniach o pierwszej?

- Tak. To do zobaczenia.

Poszłam na śniadanie, podczas którego James wciąż posyłał mi niemiłe spojrzenia. Lekcje minęły dość szybko. Po nich udałam się na błonia. Poczekałam chwilę na Alexa, który trochę się spóźnił.

- Przepraszam, ale McGonagall kazała mi na chwilę zostać.

- Dobra, nic się nie stało.

- O czym chciałaś rozmawiać?

- No… O nas…

 - A… No to w czym rzecz?

 Widać Alex nie próbował mi niczego ułatwiać.

- Bo… Ja nie jestem pewna czy powinniśmy być razem… - powiedziałam niepewnie.

- Ale dlaczego?

Wiedziałam, że muszę być z nim szczera.

- Bo… Ja chyba nie czuję do ciebie tego, co ty do mnie…

Alex wyglądał na smutnego. Zrobiło mi się go żal. Naprawdę nie chciałam go ranić.

- Lily… Ja mogę poczekać… Naprawdę…

- Ja nie wiem czy kiedykolwiek poczuję do ciebie to, co ty czujesz do mnie.

- Ale chociaż spróbujmy… Proszę…

Nie miałam pojęcia, dlaczego tak mu na tym zależy…

- No dobrze… Możemy spróbować… Muszę już iść. Pa…

Alex na pożegnanie pocałował mnie w policzek. No w końcu miał prawo pocałować swoją dziewczynę. Wróciłam do zamku. W Wielkiej Sali trwał już obiad, więc poszłam tam i odszukałam dziewczyny. Opowiedziałam im o tym, co przed chwilą się wydarzyło.

- No i dobrze zrobiłaś! – wykrzyknęła Dorcas.

- Nie jestem tego taka pewna… - odparła Katie.

- Proszę was, tylko znowu się nie kłóćcie – powiedziałam.

- Lily, to twoja decyzja… Ale potem tego nie żałuj… Coś czuję, że on cię zrani – rzekła Katie.

- Nie, nie sądzę, żeby Alex taki był…

- Tego nie wiesz.

Dalej jadłyśmy w milczeniu. Miałam nadzieję, że Katie nie ma racji. Nie chciałabym znów cierpieć przez chłopaka…

***

Notka pojawiła się dzień wcześniej, z tego powodu, ze już dziś wyjeżdżam. Wrócę za niecałe 3 tygodnie. Ale nie martwcie się, w ciągu tego czasu na pewno dodam jakąś notkę. :) Dzisiejsza notka trochę krótsza niż zwykle, a to dlatego, że bardzo się spieszę. Jak zdążyliście zauważyć, zmieniłam szablon. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Trzeba jeszcze poprawić kilka rzeczy, ale tym zajmę się później. Chciałabym jeszcze pozdrowić moja całą byłą klasę 6c. Mimo wszystko będę za nimi tęsknić… Życzę wszystkim moim czytelnikom udanych wakacji. :D Pozdrawiam!

"Choć sama nie wiedziałam czy naprawdę tego chcę"

   W piątek przed siedemnastą wyszłam z pokoju Wspólnego i skierowałam się w stronę lochu, w którym miało się odbyć spotkanie klubu Slughorna. Po drodze napotkałam Syriusza zmierzającego chyba w tym samy kierunku, co ja.

- Idziesz do Sluhgorna? – spytał, gdy mnie zobaczył.

- No, a ty?

- Idę, ale jeśli będzie nudno to się zmywam.

Dalej szliśmy razem. Przed lochem stało już kilka osób, między innymi Alex, który uśmiechnął się do mnie. Były jeszcze Bella i Narcyza Black, kuzynki Syriusza. Resztę osób znałam tylko z widzenia. Po chwili nadszedł Slughorn zapraszając nas do pomieszczenia. Na środku stał duży stół z przeróżnymi przekąskami a obok niego kilka krzeseł. Do tego leciała jakaś badziewna muzyka. Nie zapowiadało się zbyt ciekawie.

Profesor Slughorn zaczął przedstawiać wszystkich.

- To Syriusz Black – wskazał na niego. – Tak, z tych Blacków. A jego rudowłosa koleżanka to Lily Evans, bardzo pilna i uczynna uczennica. A tutaj mamy Bellę i Narcyzę Black, kuzynki obecnego tu Syriusza – Slughorn zrobił przerwę na oddech i kontynuował – Alex Marloy, bardzo miły i sprytny wychowanek domu, którego jestem opiekunem. Jego pra pra dziadek był Ministrem Magii.

Tego nie wiedziałam. To pewnie nie jedyna rzecz na temat Alexa, o której nie mam pojęcia.

- A tu Damokles Belby. Damoklesie, powiedz, czy…

Slughorn zaczął z nim rozmawiać i zapomniał o reszcie obecnych tu uczniów. Miałam ochotę już stąd iść. Syriusz wziął kawałek ciasta do ręku i ugryzł kawałek, po czym wszystko, co miał w ustach, wypluł na podłogę. Spojrzałam na niego z obrzydzeniem.

- Ohyda – mruknął Syriusz i usunął wszystko różdżką.

Obecni tutaj uczniowie również byli zniechęceni as Slughorn dalej męczył Belby’ego. Usiadłam na jednym z krzeseł a po chwili przysiadł się do mnie Alex.

- Nudno tu, no nie? – zaczął.

- No trochę…

- Pamiętasz o jutrzejszym wyjściu do Hogsmeade?

- Tak… Przepraszam, muszę iść – powiedziałam, kiedy zobaczyłam Syriusza pokazującego mi, żebym do niego podeszła.

- Co chcesz? – spytałam podchodząc do niego.

- Ja stąd spadam. Nie chcę tracić czasu. Idziesz ze mną?

- No… - zgodziłam się, bo też nie chciało mi się tu siedzieć.

- To chodź.

Starając się, by nikt nas nie nakrył, doszliśmy do drzwi i cicho przez nie przeszliśmy.

- Uff… Nareszcie… Dzięki – powiedziałam.

- Spoko.

Wróciliśmy do Pokoju Wspólnego, po czym poszłam do dormitorium, w którym była tylko Dorcas.

- Cześć. Szybko wróciłaś. Ann i Katie poszły do biblioteki.

- Aha… Wyrwałam się wcześniej z tego przyjęcia… Syriusz mnie zabrał. Nudno było, Slughorn pewnie nawet nie zauważył, że nas nie ma. A czemu jesteś taka smutna?

Widać było, że Dorcas nie ma dziś dobrego humoru.

- No bo nie wiem, co mam zrobić!

- Ale z czym?

- Z tą sprawą z Syriuszem!

To o tym Dorcas tak rozmyśla…

- Jemu na tobie zależy – powiedziałam.

- Tak myślisz?

- No pewnie.

- Dzięki Lily. A wiesz, że zaprosił mnie do Hogsmeade?

- Zgodziłaś się?

- No…

- To dobrze – uśmiechnęłam się.

- Idę do biblioteki. Muszę wziąć jedną książkę.

No i zostałam sama. Położyłam się na łóżku i zaczęłam myśleć nad moim strojem na jutrzejsze spotkanie z Alexem. Dalej dzień zleciał mi jak każdy piątek.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   W sobotę wstałam przed siódmą i pobudziłam dziewczyny. Natychmiast wstały i zaczęłyśmy się szykować do Hogsmeade. Ann wychodziła do wioski z Remusem a Katie też zaprosił jakiś chłopak z Huffelpuffu. Po trzydziestu minutach wiedziałyśmy, co ubierze każda z nas i jak się uczesze.

Ann – czarno-biała bluzka z długim, rozszerzanym ku dołowi rękawem, czarne spodnie i białe buty na obcasie. Włosy związane z tyłu, a po bokach wypuszczone dwa kosmyki włosów. Do tego lekki makijaż.

Dorcas – czarna bluzka i czarna spódnica oraz buty na obcasie tego samego koloru. Usta pociągnięte czerwonym błyszczykiem i czarna maskara do rzęs. Włosy rozpuszczone.

Katie – seledynowy top, jeansową spódnica za kolana, katana, czarne buty na obcasie. Włosy rozpuszczone i lekki makijaż.

Ja – zgniłozielona spódnica i jasno pomarańczowa bluzka z długim rękawem, zielone buty na obcasie, włosy rozpuszczone i podpięte kilkoma spinkami i do tego lekki makijaż.

Uszykowałyśmy się w dwie i pół godziny. Akurat na czas, bo o dziesiątej byłam umówiona z Alexem. Ubrałyśmy płaszcze i poszłyśmy przed bramę Hogwartu. Padał lekko śnieg. Zobaczyłam Ślizgona, z którym byłam umówiona i podeszłam do niego.

- Cześć – uśmiechnęłam się.

- Witaj Lily. Ładnie wyglądasz.

- Dzięki. Idziemy?

Wyszliśmy z terenu zamku. Na początku oboje milczeliśmy, lecz potem rozmowa się rozkręciła. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Jeszcze bardziej go polubiłam. To naprawdę miły chłopak.

- Pójdziemy do Trzech Mioteł? – spytał Alex, kiedy byliśmy już w wiosce.

- No, możemy – odparłam.

Weszliśmy do pubu i Alex poszedł zamówić kremowe piwo i coś do jedzenia a ja zajęłam stolik przy oknie. Po drugiej stronie pomieszczenia siedział Potter z tą swoją dziewczyną, która znów była przebrana za barbie. Po chwili nadszedł Alex i całkowicie zapomniałam o Jamesie. Pół godziny siedziałam z Ślizgonem i w ogóle się nie nudziłam. Podczas rozmowy lepiej się poznaliśmy. Alex na pewno nie jest taki jak inni chłopaki. Jest o wiele lepszy.

   Wyszliśmy z Trzech Mioteł i pospacerowaliśmy trochę po wiosce. Po pewnym czasie usiedliśmy na ławce.

- Uff… Zmęczyłam się trochę – powiedziałam.

- Naprawdę? Tak dużo przecież nie przeszliśmy - odparł.

- No tak…

Chwila ciszy.

- Lily… - zaczął poważnie Alex.

Zwróciłam się w jego stronę.

- Naprawdę bardzo mi się podobasz… - powiedział i przybliżył swoją twarz do mojej, po czym pocałował mnie. Zdziwiłam się trochę, ale odwzajemniłam pocałunek. Jednak James robił to lepiej. Dlaczego ja w takiej chwili muszę o nim myśleć? Oderwaliśmy się od siebie. Na mojej twarzy widniał lekki uśmiech, sama nie wiem czemu.

- Wracamy już? – spytałam. Alex pokiwał głową i wstał. Wracając do zamku Alex chwycił mnie za rękę. Nie protestowałam, choć sama nie wiedziałam czy naprawdę tego chcę...

***

Ta notka z pewnością nie należy do najlepszych. Coś mi to pisanie ostatnio nie idzie… Planuję zmianę szablonu. Co o tym sądzicie? Kolejną notkę postaram się dodać w niedzielę. Pozdrawiam!

Slughorn, Alex, Ashley i śnieg

   Od mojego spotkania z Alexem minął już tydzień, w ciągu którego w ogóle się nie widzieliśmy. Nawet w Wielkiej Sali go nie spotkałam. Nie wiem czy mnie unikał, czy co… W każdym razie to dziwne. Znajdowałam się właśnie w Wielkiej Sali i Alexa znowu nie było. Niby nie powinnam się tym przejmować, ale trochę się o niego martwię. A James się chyba na mnie obraził. Nie odzywa się do mnie i traktuje jak powietrze. Tak szczerze, to mi to w ogóle nie przeszkadza. Też go olewam i jest mi z tym dobrze.

Moje rozmyślania przerwał dyrektor zaczynając przemowę.

- Moi kochani. Chciałem wam ogłosić pewną rzecz. Otóż profesor Kolmy zrezygnowała całkowicie z nauczania w Hogwarcie eliksirów. Tłumaczyła się życiem osobistym – Tu przerwał i uśmiechnął się lekko.

– Ale na szczęście profesor Slughorn zgodził się zostać na jej stanowisku i dalej będzie nauczać eliksirów. A teraz, wsuwajcie!

Wymieniłam z dziewczynami zaskoczone spojrzenia. Miałam nadzieję, że profesor Kolmy wróci, chociaż nie lubiłam jej za bardzo. Slughorn był miły i w ogóle, ale faworyzował niektórych uczniów w tym mnie. I wcale nie było to miłe. A teraz on zostanie tu na stałe…

   Po Wielkiej Sali rozchodziły się szepty i szmery. Wszyscy komentowali między sobą to, co przed chwilą usłyszeli. A profesor Slughorn tylko uśmiechał się szeroko. „Ale może nie będzie tak źle.” pomyślałam i zajęłam się jedzeniem tostów z dżemem.

   Pierwszą lekcją były dziś eliksiry. Nauczyciel oczywiście przypomniał nam to tym, że zostaje na stałe. Na lekcji kontynuowaliśmy warzenie Eliksiru Na Zły Humor. Swoją drogą to może się on kiedyś przydać. Po dzwonku nauczyciel kazał mi i Syriuszowi zostać na chwilę.

- Jak wam wcześniej mówiłem, z uwagi na to, ze zostaję w Hogwarcie, będą się odbywać spotkania mojego klubu, do którego wy należycie. Reszty dowiecie się na zebraniu. Przyjdźcie o siedemnastej do lochu obok mojego gabinetu. A teraz, idźcie już – oświadczył Slughorn.

- Dobrze, do widzenia. Wyszliśmy z klasy i skierowaliśmy się w stronę sali do obrony przed czarną magią.

- Pójdziesz tam? – zapytał mnie Syriusz.

- No chyba… A ty?

- Nie wiem, zobaczę… A rozmawiałaś z Dorcas? Bo ona jeszcze nic mi nie powiedziała.

Dziwnie się poczułam. Tak jakbym spiskowała przed najlepszą przyjaciółką. Nie, tak dalej nie może być.

- Tak – odparłam.

- I co?

- Nic.

- Jak nic?

- No normalnie.

- Co powiedziała?

- Nie ważne.

- No Lily!

- Co?

- Powiedz!

- Nie! Sam się niedługo przekonasz.

   Przyśpieszyłam kroku. Nie będę już rozmawiać z Syriuszem o Dorcas. Kolejne lekcje minęły dość szybko. Wchodząc po obiedzie do Pokoju Wspólnego zauważyłam, że pod tablicą z ogłoszeniami uzbierał się spory tłum. Wszyscy czytali informację o wyjściu do Hogsmeade w przyszłą sobotę. Chyba pójdę. Udałam się do mojego dormitorium, by napisać wypracowanie na transmutację. Okazało się, że nie mam potrzebnej książki, więc musiałam iść do biblioteki.

 Kiedy byłam na szóstym piętrze usłyszałam głos:

- Hej Lily!

Odwróciłam się i ujrzałam Alexa.

- O cześć! Dawno się nie widzieliśmy…

- No tak… Musiałem na trochę wyjechać.

- Aha…

- Czytałaś tablicę ogłoszeń? W sobotę jest wyjście do Hogsmeade. Może poszłabyś tam ze mną?

Właśnie przechodził koło nas James, obrzucając mnie obojętnym spojrzeniem. Miałam wielką ochotę go wkurzyć.

- Tak, oczywiście – odpowiedziałam głośno, tak żeby Rogacz usłyszał.

- To super. Spotkajmy się przed bramą Hogwartu o dziesiątej.

- Dobra. Pa…

Ruszyłam do biblioteki. Zauważyłam, że Potter również się tam kierował. Zignorowałam go i przyśpieszyłam kroku. Kiedy wychodziłam już z książką z biblioteki, James akurat tam wchodził i nasze spojrzenia spotkały się na krótką chwilę. Pogarda, smutek, obojętność i zazdrość – to było widać w jego oczach. Wróciłam do dormitorium i zaczęłam pisać wypracowanie. Skończyłam przed kolacją, na którą poszłam z dziewczynami. Po chwili pojawili się Huncwoci i dosiedli się do nas. W połowie posiłku do Pottera podbiegła jakaś dziewczyna. Przeraziłam się, gdy ją zobaczyłam. Była to ludzka wersja mugolskiej lalki barbie.  Różowe paznokcie, różowa miniówka, różowy top. Wszystko różowe! Do tego włosy farbowane na blond, widziałam czarne odrosty. Ja nie wiem jak tak można chodzić! Przecież to okropne!

- To moja dziewczyna, Ashley – powiedział Rogacz.

Wymieniłam z dziewczynami rozbawione spojrzenia. To zabawne, naprawdę. James po raz kolejny próbuje wzbudzić we mnie zazdrość. Przedstawiłyśmy się i powróciłyśmy do kolacji. Wstając od stołu zauważyłam, że James uważnie mi się przygląda. Zignorowałam go i szybko ruszyłam do dormitorium. Tam zrobiłam resztę zadań na jutro, po czym poszłam spać.

 *~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

    Następnego ranka obudziłam się bardzo wcześnie. Wstałam i podeszłam do okna, To, co zobaczyłam, bardzo mnie ucieszyło. Padał śnieg! Pierwszy śnieg w ciągu tej zimy! Nareszcie! Trzeba będzie zrobić bitwę na śnieżki. Ale dopiero po lekcjach. Szkoda. Lecz śnieg powinien się jeszcze utrzymać. Błonia otulone białym puchem wyglądały pięknie. Drzewa leciutko uginały się pod wpływem wiatru. Zobaczyłam jakąś przechadzającą się osobą. Nie wiedziałam jednak, kto to był.

Pobudziłam dziewczyny, uszykowałyśmy się i poszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie a następnie na lekcje. A potem wprost pobiegłyśmy na błonia. Od razu zaczęłyśmy się rzucać śnieżkami. Po piętnastu minutach każda z nas była cała mokra. Nie popsuło nam to jednak humoru i dalej się bawiłyśmy. Po dwóch godzinach wróciłyśmy przemoczone do zamku w wyśmienitych nastrojach.

***

Wiem, notka jest okropna. Przepraszam za to. Od dłuższego czasu mam straszny humor i nie jestem w stanie napisać czegoś lepszego. Następną notkę postaram się dać w weekend, ale nic nie obiecuję. Pozdro.

Spacer

   Siedziałam właśnie z dziewczynami na śniadaniu. Bardzo się cieszyłam na myśl o dzisiejszym spacerze z Alexem. Mimo, że był Ślizgonem, polubiłam go. Nie zachowywał się tak jak inni z jego domu. Może to dlatego, że nie wiedział o moich rodzicach… Albo wiedział i mu to nie przeszkadzało… Mam nadzieję, że to drugie.

   Zastanawiałam się też jak na to zareaguje James. Pewnie kiedy się dowie, odstawi scenę zazdrości. Jak to on… A w ogóle po co ja się nim teraz przejmuję? Będzie, co ma być.

   Jedząc tosty z dżemem nic nie mówiłam. Przysłuchiwałam się tylko rozmowie Ann i Katie o wypracowaniu z zielarstwa. Nagle podeszli do nas Huncwoci. Syriusz usiadł obok Dorcas i cicho ją zapytał:

- Dorcas, możemy porozmawiać?

Dziewczyna spojrzała na niego zdziwiona a następnie przeniosła wzrok na mnie. Pokiwałam lekko głową, dając jej do zrozumienia, żeby się zgodziła. Wiedziałam, co Syriusz chce jej powiedzieć.

- No… Chyba możemy… - odpowiedziała niepewnie.

- Dzięki. Dzisiaj o siedemnastej bądź na błoniach – odparł Syriusz i posłał jej uśmiech.

Wymieniałam spojrzenia z przyjaciółką i powróciłam do jedzenia tosta. Na lekcjach nie zdarzyło się nic szczególnego i szybko one minęły. Cały czas myślałam o dzisiejszym spacerze z Alexem. Nie żeby mi na nim tak bardzo zależało. Po prostu cieszę się, że poznałam kogoś nowego. Po obiedzie szybko poszłam z dziewczynami do dormitorium. Po sprawdzeniu całej zawartości mojej szafy postanowiłam, że na spacer z Alexem ubiorę jeansy i zieloną bluzkę a na to jeansową kurtkę. Do tego niewielki makijaż i mogę iść.

- Lily, czy to jest randka czy zwykły spacer? – spytała Ann.

- Spacer, a co?

- Bo mizdrzysz się przed tym lustrem tak jakbyś szła na najważniejszą randkę w swoim życiu.

- Oj no… Chcę po prostu dobrze wyglądać.

Ann spojrzała na mnie z niedowierzaniem, ale nic nie powiedziała.

- A ty Dorcas, czemu się nie szykujesz? – zapytałam przyjaciółkę, która siedziała na swoim łóżku, patrząc tępo w ścianę.

- Chyba nie pójdę… Ja nie chcę z nim rozmawiać… - odparła.

- Idź, może to coś ważnego?

- Sama nie wiem…

- Pogadaj z nim a się przekonasz. Nie masz nic do stracenia – powiedziałam.

- No dobra Lily, przekonałaś mnie. Pójdę.

   Tak więc przed siedemnastą poszłam z Dorcas na błonia. Alex na mnie już czekał a Syriusza jeszcze nie było. Rozdzieliłam się z Dorcas a podeszłam do Ślizgona.

- Hej – przywitałam się.

- Cześć Lily. Cieszę się, że przyszłaś – odpowiedział Alex.

Dalej rozmowa potoczyła się sama. Obeszliśmy cały zamek dookoła, rozmawiając przy tym. Alex opowiedział mi trochę o sobie. Zdążyłam mu się też lepiej przyjrzeć. Miał śliczne, brązowe oczy (ale nie aż tak piękne jak oczy Rogacza) i blond włosy. Ogólnie był bardzo przystojny.

   Doszliśmy do jeziora. Przy Zakazanym Lesie zobaczyłam Dorcas i Syriusza. Chwilę rozmawiali a potem Black chciał pocałować Dorcas, ale ta go odepchnęła i poszła do zamku.

- Alex, możemy na chwilę do niego podejść? – spytałam, wskazując na Syriusza.

- Jeśli chcesz… - odpowiedział.

Zauważyłam, że nie był z tego zadowolony.

- Cześć Syriuszu! – zawołałam, kiedy podeszliśmy do Blacka.

- O, cześć Lily…

- Alex, zaraz przyjdę – powiedziałam do blondyna i pociągnęłam Syriusza na bok.

- I co powiedziała? Jesteście razem? – zapytałam.

- Nie… Mówiła, że nie teraz, że musi się jeszcze zastanowić i w spokoju to przemyśleć – odparł.

- Nie martw się. Pogadam z nią jeszcze i spróbuję ją przekonać. Ale dobrze, że jej to wszystko powiedziałeś.

- No, tez tak myślę… A, Lily… Ty wiesz z kim się zadajesz?

- Chodzi ci o Alexa? Tak, wiem.

- To Ślizgon!

- No i co z tego?

- To, że oni traktują WSZYSTKICH Gryfonów jak śmieci!

- Alex taki nie jest! Nie znasz go!

- Mylisz się. Zdążyliśmy się już poznać… Lily, on na pewno chce cię jakoś wykorzystać. Nie ufaj mu…

Prychnęłam i powiedziałam:

- Dobra, idę. Pa…

Mam nadzieję, że Alex nie słyszał tej wymiany zdań między nami.

- O co chodziło? – zapytał, kiedy wróciłam.

- A takie tam sprawy…

   Usiedliśmy nad brzegiem jeziora. Postanowiłam zadać mu to pytanie, które od dawna mnie dręczyło.

- Alex… Moi rodzice to mugole… Nie przeszkadza ci to?

Chłopak spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

- No co ty? A niby czemu miałoby przeszkadzać? A no tak, jestem ze Slytherinu… Lily, ja nie jestem taki jak inni… Czuję, że tam nie pasuję… Tiara chyba się pomyliła – powiedział a w jego oczach zobaczyłam smutek.

- Przepraszam…

- Nie przepraszaj… Miałaś prawo tak myśleć…

Przez chwilę milczeliśmy. Wydawało mi się, że go uraziłam. Spojrzałam na zegarek. Było już po szóstej. Chyba czas wracać.

- Muszę już iść – powiedziałam.

Alex odprowadził mnie do Sali Wejściowej.

- Było naprawdę miło… - rzekł i pocałował mnie w policzek.

Uśmiechnęłam się.

- Pa…

Poszłam do Pokoju Wspólnego w nadziei, że będą tam moje przyjaciółki. Niestety, natknęłam się na Jamesa.

- Wiesz, nie myślałem, że taka jesteś – zaczął.

- Taka, czyli jaka?

- Że umawiasz się ze Ślizgonami! Lily, on cię zrani!

Spojrzałam mu w oczu i powiedziałam:

- Ty też to zrobiłeś. A teraz daj mi spokój.

Wściekła ruszyłam do dormitorium. Trzasnęłam drzwiami, oparłam się o nie i szepnęłam do siebie „Kretyn”, myśląc oczywiście o Potterze. Jest zazdrosny, to oczywiste. Powlokłam się do swojego łóżka, kiedy z łazienki wyszła Dorcas.

- O kim mówiłaś, że jest kretynem? – zapytała.

- O Potterze.

- Mogłam się domyślić…

- Co chciał Syriusz? – spytałam, chociaż dobrze wiedziałam o co chodziło.

Dorcas opowiedziała mi to wszystko, o czym ja już dawno wiedziałam.

- No i co ja mam teraz zrobić?

- Może poczekaj jakiś czas… A potem z nim jeszcze pogadaj. A w ogóle chcesz z nim być?

- No właśnie nie wiem!

- Oj Dorcas… Poczekaj trochę… Przemyślisz sobie wszystko i będziesz wiedziała.

- No… A jak tobie minął spacer z Alexem?

Opowiedziałam jej wszystko, pomijając oczywiście moją rozmowę z Syriuszem.

- Będzie coś z tego? – spytała Dorcas.

- Co? Nie wiem. Nie myślałam o tym…

- To może pomyśl…

Dorcas uśmiechnęła się, po czym wyszła zostawiając mnie z mętlikiem z głowie.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Miała być wczoraj, ale nie zdążyłam jej napisać. Kolejna już niedługo. Pozdrawiam!

Rozmowa i nowy znajomy

   Moje postanowienie o zapomnieniu o Jamesie i rozpoczęciu nowego życia będzie bardzo trudne do zrealizowania. Przekonałam się o tym na ostatnie lekcji dzisiaj, którą była transmutacja. Profesor McGonagall zdenerwowała się na mnie i Dorcas, bo gadałyśmy. Widocznie miała dzisiaj zły humor i postanowiła nas rozsadzić.

- Panna Meadowes pójdzie do pana Blacka a pan Potter do panny Evans – powiedziała nauczycielka.

Spojrzałam na nią z wielką złością.

- Panno Evans, proszę się nie krzywić – upomniała mnie McGonagall.

No i super. Tylko tego jeszcze brakowało. Dlaczego to ja nie mogę iść do Syriusza a Potter do Dorcas? James dosiadł się do mnie z uśmiechem. Prychnęłam i odwróciłam głowę. Byłam wściekła, ze muszę siedzieć z Potterem. Nie dość, że wczoraj McGonagall ukarała mnie szlabanem z Jamesem to teraz muszę z nim siedzieć. Normalnie jakby ona się na mnie uwzięła!

   W połowie lekcji, kiedy przepisywaliśmy notatkę z tablicy, przede mną pojawiła się mała karteczka. Oczywiście wiadomo, od kogo była, od Pottera. Super, znowu zaczyna z liścikami… Oto co napisał:

Lily, możemy porozmawiać? Proszę… To dla mnie naprawdę ważne.

Przewróciłam oczami i odpisałam:

A może ja nie chcę?

Wiem, ze jestem dla niego niemiła i okropna, ale nie chcę z nim w ogóle przebywać, chcę po prostu o nim zapomnieć.

Lily… Przecież Ci wszystko wyjaśniłem. Proszę, porozmawiajmy. Po lekcji bądź przed Pokojem Wspólnym.

Nic już na to nie dopisałam. Nie wiem co zrobić…

   Po lekcji poszłam przed Pokój Wspólny. Nie wiedziałam, dlaczego to robię, przecież chyba wszystko sobie z Jamesem wyjaśniłam. Po prostu poszłam tam. Rogacz już na mnie czekał.

- Cieszę się, że przyszłaś – powiedział.

- Gadaj szybko, co chcesz, bo się śpieszę – warknęłam.

Wiem, że jestem dla niego niemiła, ale nie chcę, żeby się domyślił co czuję.

- Lily, ja… Przepraszam, chociaż to nie moja wina… Wiem, że mi nie wierzysz, ale ja naprawdę mówię prawdę. Proszę, uwierz mi…

Nie odpowiedziałam. Spojrzałam na niego. Jego oczy były bardzo smutne. Nagle James zrobił coś, czego na pewno bym się nie spodziewała. On po prostu mnie przytulił. Nie protestowałam, było mi dobrze. Znów czułam to wspaniałe ciepło, bijące od niego.

- Lily, jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobił… Kocham cię – szepnął mi do ucha.

Nie mogłam mu nie wierzyć. Mówił to tak szczerze…

- Wierzę ci… - powiedziałam.

James spojrzał na mnie z radością.

- Lily, dziękuję… Już nigdy cię nie zranię… - powiedział i spróbował mnie pocałować.

Ja jednak odwróciłam głowę.

- Co jest? – spytał James, zdziwiony moim zachowaniem.

- Nie, nie jestem gotowa… Może kiedyś, ale nie teraz… Przepraszam, muszę już iść – jak najszybciej stamtąd odeszłam i udałam się do Wielkiej Sali, w której właśnie trwał obiad.

Zobaczyłam dziewczyny i natychmiast do nich podeszłam.

- Lily, co się stało? – zapytała Ann, widząc moją minę.

- Rozmawiałam z Jamesem…

- I…?

- I uwierzyłam mu. Mówił tak szczerze…

- No, mówiłam Lily, że on nie kłamie – powiedziała zadowolona Dorcas.

- Jesteście razem, prawda? – zapytała Katie.

Pokręciłam głową.

- Nie… Powiedziałam mu, że na razie nie jestem gotowa… - odparłam, patrząc tępo w stół.

Nic już nie mówiłyśmy. James w ogóle nie przyszedł na obiad. Nawet mnie to trochę cieszyło, nie chciałam się z nim teraz widzieć. Przez cały dzień starałam się unikać Jamesa i nawet mi się udawało.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Nazajutrz obudziłam się pierwsza. Spojrzałam w bok i ujrzałam obok mnie, leżącą na poduszce, śliczną, czerwoną różę z małą karteczką. Natychmiast poderwałam się z łóżka. Kwiat pięknie pachniał. Na karteczce, dołączonej do niego, było napisane:

Pamiętaj, że będę na Ciebie czekał i zawsze będę Cię kochać.

Na zawsze Twój J. P.

Uśmiechnęłam się. To miłe. Ale nie wiem czy za jakiś czas będę mogła z nim być. Teraz na pewno nie, a potem… Nie wiem. Kocham go, ale nie chcę być znowu zraniona…

   Wstałam i włożyłam kwiat do wazonu z wodą. Kiedy podnosiłam różę zauważyłam, że pod nią leży jeszcze jedna karteczka.

Pięknie wyglądasz, kiedy śpisz.

Czyli on tu być w nocy i się na mnie gapił! No super… Włożyłam obie karteczki do mojego pamiętnika. Potem pobudziłam dziewczyny, uszykowałyśmy się i udałyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Powiedziałam im o prezencie od Jamesa i były tym zachwycone. Ich zdaniem powinnam dać jeszcze jedną szansę Jamesowi, ale ja nie jestem na to gotowa.

   W Wielkiej Sali usiadłyśmy z dala od Huncwotów. Szybko zjadłyśmy śniadanie i skierowałyśmy się w stronę sali od zaklęć. W połowie drogi przypomniałam sobie, ze nie wzięłam mojego wypracowania na zaklęcia. Pobiegłam więc do mojego dormitorium. Tak się śpieszyłam, że nie zauważyłam osoby, na którą wpadłam.

- Oj, przepraszam! Bardzo się śpieszę i… - urwałam, widząc osobę, na którą wpadłam.

- Nic się nie stało – odparł chłopak z uśmiechem.

 Miał blond włosy i zielone oczy. Był bardzo przystojny.

- Jestem Alex Marloy – powiedział i wyciągnął do mnie rękę.

- Lily Evans – rzekłam z uśmiechem i również podałam mu rękę.

Nagle coś zauważyłam. Na jego szacie widniało godło Slytherinu.

- Jesteś na piątym roku, prawda? – zapytał.

Pokiwałam głową.

- Ja na szóstym. Wiele o tobie słyszałem. W końcu kto by nie słyszał o kłótniach Lily Evans i Jamesa Pottera.

Uśmiechnęłam się. Alex był bardzo miły. W ogóle nie przypominał innych Ślizgonów. Rozmawiałam z nim zaledwie parę minut a już go polubiłam.

- Ojeju, zapomniałam, że mam zaklęcia! Musze już iść! Pa! – powiedziałam.

- Szkoda… Pa… A, Lily? Masz może czas jutro?

- No chyba mam…

- To świetnie. Przejdziemy się po błoniach? Moglibyśmy się lepiej poznać…

- Hmmm… Czemu nie?

Alex uśmiechnął się i powiedział:

- Może być o siedemnastej?

- Tak. To do zobaczenia! – zawołałam i pobiegłam do dormitorium po wypracowanie, a następnie do sali zaklęć, na które byłam już spóźniona.

***

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. Planowałam ją inaczej, a w trakcie jej pisania zmieniłam zdanie, i wygląda tak jak wygląda. :) A teraz pewna sprawa, która bardzo mnie wkurzyła. Mianowicie po raz pierwszy, odkąd piszę tego bloga, znalazłam plagiat mojej historii! Będę okropna i podam adres bloga, który to zrobił. www.pamietnik-rudowlosej-lily-evans.blog.onet.pl (nawet adres zaczyna się podobnie…) Dziewczyna przepisywała moją historię dodając lub zmieniając niektóre wyrazy i czasem dodając coś od siebie. W połowie załatwiłam tę sprawę z autorką, która zawiesiła bloga. Inaczej się z nią umawiałam, dlatego muszę jeszcze tę sprawę załatwić do końca. To pierwszy plagiat mojego bloga, więc nie napisałam od razu do Onetu, ale jeśli spotkam jeszcze jednego bloga, który kopiuje moje notki to nie będę się wahać ani chwili. Mam prośbę do wszystkich moich czytelników. Jeśli spotkacie jakiegoś bloga, który kopiuje moje notki, powiadomcie mnie o tym. To dla mnie naprawdę ważne. Pozdrawiam!

Wyjaśnienia

   O szesnastej pięćdziesiąt ruszyłam do gabinetu profesor McGonagall, wiedząc, że czeka mnie kilka godzin ciężkiej pracy i marudzenia Pottera. On na pewno nie odpuści sobie szansy, żeby mi wszystko wyjaśnić. Zastanawiam się czy go nie wysłuchać. Może dałby mi wreszcie spokój?

   Zapukałam do drzwi, usłyszałam „Proszę” i weszłam do gabinetu opiekunki Gryfonów. James już tam był i kiedy mnie zobaczył w jego oczach pojawiła się nadzieja. Zignorowałam to.

- W ramach kary posprzątacie starą klasę do transmutacji. Chodźcie za mną – powiedziała McGonagall.

Wyszliśmy za nią z gabinetu. Nauczycielka zaprowadziła nas do tej starej klasy. Wystarczyło jedno spojrzenie na nią, aby zrozumieć, że czeka nas naprawdę dużo roboty.

- Przyjdę za cztery godziny. Do tego czasu powinniście tu posprzątać. A teraz oddajcie różdżki – poleciła McGonagall.

Oddałam posłusznie różdżkę, James również. Zostaliśmy sami. Bez słowa zaczęłam sprzątać.

- Naprawdę chcesz sprzątać? – zapytał Potter.

- Raczej nie mam wyjścia – warknęłam.

- Masz – powiedział i machnął kilka razy różdżką, po czym wszystko było już czyste i poukładane.

- Znowu dałeś tą fałszywą różdżkę? No super… - powiedziałam.

Z jednej strony cieszyło mnie to, że nie będę musiała sprzątać, a z drugiej wiedziałam, że teraz Potter nie da mi spokoju. Usiadłam w jednej z ławek i postanowiłam, że w spokoju poczekam aż przyjdzie profesor McGonagall. Niestety, co było do przewidzenia, przeszkodził mi w tym Potter, dosiadając się do mnie.

- Lily… Chciałbym cię przeprosić za to wszystko.. I chcę to wyjaśnić… - powiedział powoli.

- Nic nie ma do wyjaśniania. Wszystko widziałam. Zdradziłeś mnie i…

- To nie ja! Lily, pozwól mi wszystko wyjaśnić…

Dobra, zgodzę się. Co mi szkodzi posłuchać jakiejś bajeczki?

- No, słucham – powiedziałam i oparłam głowę na dłoniach.

- Syriusz i ja niedawno pojedynkowaliśmy się ze Ślizgonami. Nikt o tym nie wiedział. My wygraliśmy a oni przysięgli, że się zemszczą. Przepraszam Lily. Obiecałem, że nie będę już atakować Ślizgonów. Ta ich zemsta bla największą karą ze wszystkich, bo straciłem ciebie. Nie wiem jak, ale oni dowiedzieli się, że byliśmy razem. No i chcieli na rozdzielić. W drugi dzień świąt, jak chodziłem sobie po zamku, złapali mnie, zamknęli w jakimś pomieszczeniu i wyrwali parę włosów z głowy. Jeden z nich wypił eliksir wieloskokowy i zamienił się we mnie. Dalej już wiesz co się stało… Lily, ja nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobił… - rzekł chłopak.

Milczałam. Nie wiedziałam czy mam mu wierzyć. Mógł sobie przecież wszystko wymyślić.

- Nie powiesz nic? – zapytał James.

- A co mam mówić? Nie wiem czy mogę ci zaufać. Podaj mi chociaż jeden powód, dla którego miałabym ci wierzyć – powiedziałam patrząc mu w oczy.

- Kocham cię. I wiem, że ty mnie też. Czy to nie jest wystarczający powód? – odparł.

Miał rację. Kocham go. Ale nie chcę znowu być wykorzystana. Nie wierzę mu. To pewnie kolejna z jego bajeczek.

- Nie wierzę ci – powiedziałam.

- Ale Lily, ja mówię prawdę…

- Po prostu, nie wierzę ci. I daj mi już spokój – odwróciłam głowę, chcąc ukryć łzy, które zaczęły mi się już zbierać w oczach.

James już się do mnie nie odzywał. Miałam teraz mieszane uczucia. Kochałam Jamesa i chciałam mu wierzyć, ale nie potrafiłam. Nie chciałam być kolejny raz oszukana. Pragnęłam, żeby Rogacz mnie przytulił a jednocześnie chciałam stamtąd wyjść i nigdy do nie widzieć. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale przecież nie mogłam się rozpłakać przy Jamesie.

   Do przyjścia McGonagall siedzieliśmy nie odzywając się do siebie. Kiedy wyszliśmy ja skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego Gryffindoru a James poszedł w przeciwnym kierunku. W jednym z korytarzy, nie mogąc już wytrzymać, kucnęłam pod ścianą i rozpłakałam się. Miałam szczęście, że nikt o tej porze nie chodzi po korytarzach. Mimo wszystko bardzo kochałam Jamesa. Może powinnam mu uwierzyć? Ale wtedy myślałby, że może sobie robić wszystko co mu się podoba i, że mu zawsze wybaczę… I pewnie znowu by mnie zranił… Niepotrzebnie go słuchałam… Muszę o nim zapomnieć.

   Wróciłam do dormitorium. Dziewczyn nie było. Pewnie siedziały w Pokoju Wspólnym a ja ich nie zauważyłam. Nie czekając na nie umyłam się i poszłam spać. Na dziś miałam już wszystkiego dosyć.

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

   Rano obudziła mnie Ann, uszykowałam się i dziewczyny zaczęły pytać o mój wczorajszy szlaban. Opowiedziałam im wszystko.

- A może on mówi prawdę… - powiedziała Dorcas.

- Ale mógł sobie też wszystko wymyślić… - rzekłam.

- Co o tym myślicie? – spytałam Ann i Katie.

- Ja nie wiem – odparła Ann.

- Ja tak samo. Ale Lily, on cię wiele razy okłamywał… Pamiętasz? Nawet teraz jak ci obiecał, że nie będzie nikogo atakować a pojedynkował się ze Ślizgonami. - powiedziała Katie.

- No właśnie… - przytaknęłam.

- Lily, dziwna jesteś. Chłopak cię kocha, przeprasza, wszystko wyjaśnia a ty go lekceważysz i chcesz o nim zapomnieć… Załóżmy, że mówi prawdę. Pomyślałaś co on może czuć? Kocha cię a ty go odtrącasz… - rzekła Dorcas.

Nie odpowiedziałam. O tym nie pomyślałam.

- Ja chciałabym mu wierzyć, ale nie potrafię, nie mogę. – odparłam.

- Jeszcze kiedyś będziecie razem… - powiedziała Dorcas.

- Wątpię… Nadzieję można mieć… Ale na razie spróbuję o nim zapomnieć i… zacznę nowe życie…

***

Mam nadzieję, że choć trochę osób nadal czyta tego bloga. Bardzo chciałam napisać tę notkę wcześniej, ale musiałam się uczyć i po prostu nie miałam czasu. :( Teraz wiem, że ta nauka nie poszła na marne bo zajęłam 3 miejsce w tym konkursie. :) Z testu zdobyłam 38 punktów i też się bardzo cieszę. Postaram się teraz pisać częściej. Mam nadzieję, że mi się to uda. Pozdrawiam wszystkich, którzy czekali na nową notkę na tym blogu. :*