"-Nienawidzisz mnie?"

     Następnego dnia robiłam wszystko, żeby tylko nie widzieć Pottera. Ten z kolei mi to utrudniał. Koniecznie chciał ze mną porozmawiać. Ja nie miałam na to ochoty. Znów by zaczął przepraszać i wymyślać różne głupoty i jeszcze przez przypadek bym mu uwierzyła. Potter w końcu da sobie spokój.

     Wracałam właśnie z biblioteki do Pokoju Wspólnego, gdzie miałam zamiar uczyć się z przyjaciółkami eliksirów. Profesor Slughorn zrobił się ostatnio strasznie wymagający. Oprócz mnie na korytarzu nie było nikogo. Nagle usłyszałam wołanie zza pleców.

- Lily! Zaczekaj! Proszę!

To był James. Przyśpieszyłam kroku. Niestety, chłopak dogonił mnie i zatrzymał.

- Nareszcie... – wysapał.

- Cały dzień nie mogłem cię znaleźć – dodał.

- Czego chcesz? – spytałam wrogo.

- Dlaczego od razu tak niemiło? Chcę tylko pogadać...

- Streszczaj się.

- To co się wczoraj wydarzyło... Ten pocałunek.... Jesteś o to zła? Tak szybko odeszłaś...

- Zła? Jak mogłabym być zła?

- To dobrze... Już myślałem...

- Jestem wściekła, Potter! Dlaczego ty to zrobiłeś?

- Lily, proszę, nie krzycz i się nie denerwuj...

- Dobrze, proszę bardzo, mów. Co masz na swoje usprawiedliwienie?

- Ja... Eee... Bo...

- Nic! Właśnie! Zrobiłeś to, bo tak ci się podobało! Jak zwykle! Nie patrzysz na innych, liczy się tylko to, co ty chcesz! Mam cię dosyć, Potter! – krzyknęłam głośno.

James się chyba tego nie spodziewał. Na chwilę go zatkało.

- O nie, Evans, przesadzasz. To ty uważasz się za nie wiadomo co.

- Ja? A kto rzuca zaklęcia na kogo popadnie? Kogo bawi czyjeś cierpienie?

- Nie bawi mnie czyjeś cierpienie. I już dawno skończyłem z tym rzucaniem zaklęć na wszystkich - powiedział twardo, patrząc mi w oczy.

Zaczęłam się bać tego wzroku... Ale nie, nie mogę ulec Potterowi.

- Może i tak. Ale nadal zachowujesz się jak dzieciak.

- Dzieciak? Jeśli już to jak szaleńczo zakochany dzieciak! Lily, ja to wszystko robię z miłości do ciebie!

- Z miłości? Gdybyś mnie kochał, nie zachowywałbyś się tak!

- A niby jak mam się zachowywać?! Nie wiesz, jak ja się czuję, kiedy ty za każdym razem mnie ignorujesz albo wściekasz się i krzyczysz! Już tego nie wytrzymuję!

- To dlaczego nie dasz sobie spokoju?!

- Bo cię kocham! Nie wiem, co mam robić, żebyś w końcu to dostrzegła! Może masz rację, może faktycznie zachowuję się jak dzieciak, ale ja już naprawdę nie mogę! Chciałbym móc cię przytulić, pocałować bez obawy, że zaraz dostanę za to w twarz. Kiedy próbuję coś zrobić, żebyś wreszcie dała mi szansę, ty się wkurzasz! Co we mnie jest nie tak? Czy ja naprawdę jestem taki okropny? Tak bardzo mnie nienawidzisz...? – ostatnie zdania mówił takim smutnym tonem...

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Zatkało mnie.

James patrzył na mnie smutnym wzrokiem.

- Powiedz szczerze. Nienawidzisz mnie? Jeśli tak, dam ci spokój i już nigdy nie będziesz miała ze mną problemów – rzekł chłopak.

Mówił prawdę, wiedziałam to.

Czy go nienawidzę? Nie... Chyba nie. Może go nie lubię, ale to na pewno nie jest nienawiść.

Milczałam. Mimo wszystko nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

- Tak myślałem – powiedział smutno James i odszedł.

Stałam bez ruchu. Nie mogło do mnie dojść to, co przed chwilą zaszło. W końcu to zrozumiałam. Wróciła mi mowa. Puściłam się biegiem za chłopakiem, który zniknął za rogiem.

- James! James! Poczekaj!

Nie znalazłam go jednak. Zrezygnowana osunęłam się na podłogę. Nie, nie płakałam. Było mi przykro, że tak się to wszystko potoczyło. Co ja narobiłam? James pewnie myśli, że go nienawidzę. A to nie prawda! Jak on się może czuć? Wcześniej togo nie dostrzegałam. Jak ja go tak wciąż odtrącałam... Nie wiem, co mam robić. Ale przecież... On przesadza. Nie może mnie kochać. Po prostu nie może. Wymyślił to, żeby zwrócić na siebie uwagę. Cały Potter.

- Co tu robisz sama? – usłyszałam czyjś głos.

Spojrzałam w górę i ujrzałam na sobą przystojnego blondyna. Sądząc po naszywce na szacie, był z Ravenclavu.

- Nic takiego, po prostu siedzę i myślę – odparłam, po czym wstałam.

- Jestem Patrick Webbe – przedstawił się i podał mi rękę.

- Lily Evans.

- Słyszałem o tobie...

- Nie dziwię się...

- Może byśmy poszli na krótki spacer? – zaproponował.

- Wiesz co, chętnie, ale może innym razem? Umówiłam się z przyjaciółkami...

- Dobrze. W takim razie do zobaczenia, Lily!

Ja to mam szczęście. Najpierw kłócę się z Potterem, a potem poznaję jakiegoś chłopaka, który chce się umówić... Takie to trochę dziwne...

     Skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego. Byłam bardzo ciekawa, co dziewczyny powiedzą o tej sprawie z Potterem. Miałyśmy się uczyć, ale co tam... Później to nadrobimy. W Pokoju Wspólnym w samym rogu siedzieli Huncwoci i o czymś cicho rozmawiali. Wszyscy, oprócz Jamesa. Kiedy mnie zauważyli, posłali mi wrogie spojrzenia. Czyżby coś wiedzieli?

Podeszłam do dziewczyn.

- Lily, dobrze, że jesteś! – powiedziała Ann.

- Co się stało? – spytałam.

- No właśnie. Myślałyśmy, że ty nam to powiesz – rzekła Dorcas.

- James wpadł tu wściekły i zamknął się w dormitorium. Syriusz do niego poszedł, ale go wygonił. Powiedział tylko jedno słowo: Evans. Możesz nam to wszystko wyjaśnić? – powiedziała Ann.

- Dobrze, ale chodźcie do dormitorium. Tutaj jest za dużo osób.

Po chwili byłyśmy w naszej sypialni.

- No to słuchamy – rzekła Ann.

Westchnęłam i opowiedziałam przyjaciółkom całą sytuację z Rogaczem.

- Lily, coś ty zrobiła?! – wybuchnęła Dorcas, kiedy skończyłam.

- Jak co? O co ci chodzi?

- No jak o co? Jak ty go potraktowałaś?! On cię kocha, Lily!

- Nie. Nie kocha. Nie może.

- Niby dlaczego nie?

- Błagam, tylko się nie kłóćcie... – powiedziała Ann.

- Nie może. I Tyle... Po prostu nie może...

- Sama nie wiesz, dlaczego tak mówisz.

- To Potter. Nie jest zdolny do miłości.

- O nie, Lily, przesadzasz i to bardzo. Ma prawo do miłości tak jak każdy. I cię kocha. Wiesz jak on się czuje, kiedy ty go wciąż odtrącasz?

- On sobie ubzdurał, że mnie kocha. Chce mnie zdobyć, a potem zostawić, tak jak inne dziewczyny.

- No nie! Ann, weź coś jej powiedz, bo ja nie wytrzymam! – zawołała Dorcas.

- Lily... Powinnaś go zrozumieć. Stara się o ciebie już ponad pięć lat. To chyba o czymś świadczy, prawda? – zapytała Ann.

- Nie. On postanowił sobie, że mnie zdobędzie, a jak dotąd to mu się nie udaje. I dobrze.

- Bo mu na to nie pozwalasz! Lily, pomyśl, za każdym razem kiedy James próbuje się do ciebie zbliżyć, ty na niego krzyczysz. On mimo to nie poddaje się. Zależy mu na tobie. Ile razy mam ci to powtarzać? Pomyśl, kto uratował cię z tej pułapki Ślizgonów, kto był zawsze, kiedy tego potrzebowałaś?

Dorcas miała rację.

- Lily... On teraz myśli, że go nienawidzisz. Wiesz, co on czuje? – rzekła Dorcas.

 Ann przysłuchiwała się temu z boku. Milczałam. To, co mówiła Dorcas, miało sens.

- Ale Dorcas... To Potter... On się zachowuje jak małe dziecko, któremu odebrano zabawkę...

- Ty wciąż to samo. Oboje jesteście strasznie uparci.

- Więc co według ciebie powinnam zrobić?

- Pogadaj z nim i powiedz jaka jest prawda.

- No nie wiem…

- Ann, a co ty o tym sądzisz? – spytała Dorcas.

- To samo, co ty. Też uważam, że Lily powinna z nim porozmawiać.

- Lily, on tam siedzi sam i zamartwia się... – dodała Meadowes.

- Robicie z niego jakąś ofiarę – powiedziałam.

- Wiesz co? Ty jakaś dziwna jesteś! Chłopak za tobą szaleje, a ty fochy strzelasz! Wybacz, ale cię nie rozumiem – Dorcas wyszła z pokoju.

Westchnęłam i opadła na łóżko. Ann usiadła obok mnie.

- Nie martw się, przedzie jej – rzekła.

- Wiem... Tylko… Zastanawiam się, czy Dorcas nie ma racji... Może ja faktycznie źle traktuję Jamesa?

- Szczerze? Tak, Lily. Jesteś dla niego zbyt ostra. Jemu naprawdę na tobie zależy, a ty go ranisz...

- Ale on się głupio zachowuje...

- Każdy ma jakieś wady. Powinnaś z nim porozmawiać. Jeśli zrobi coś głupiego?

- Nie... No co ty?

- Dowiedział się właśnie, że dziewczyna, którą kocha, go nienawidzi. Na pewno jest załamany.

- Ale ja go nie nienawidzę! Nie lubię go, to fakt, ale to przecież nie nienawiść.

- Ale on tego nie wie.

- Mam z nim pogadać? Ale co ja mu powiem? Że możemy się przyjaźnić? Nie... Nie mogłabym mu zaufać...

- Lily, za dużo myślisz o sobie. Przykro mi to mówić, ale zachowujesz się bardzo egoistycznie. Zastanów się nad tym wszystkim – rzekła moja przyjaciółka, po czym wróciła na swoje łóżko i zaczęła czytać jakąś książkę.

     Pozostałam w tej samej pozycji. W głowie przelatywały mi wydarzenia z dzisiejszego dnia. Najpierw Potter, później ten cały Patrick, potem rozmowa z dziewczynami. Czyli według Dorcas, James mnie kocha... Jakoś trudno mi to pojąć. Ale… Skoro tyle lat to już trwa, tyle razy mi pomagał... Może naprawdę mu na mnie zależy? A ja go tak traktowałam! Biedak... Jak on musiał się czuć? A mimo to, nie poddawał się. Wiele razy mnie denerwował, ale chyba tego nie chciał. Ann ma rację, zachowywałam się jak egoistka. Muszę to naprawić. James uważa, że coś z nim nie tak, że go nienawidzę. Powinien wiedzieć, że tak nie jest. Nie mam pojęcia, co mu powiem, ale to nie problem.

- Dobra, Ann, odę do niego! – powiedziałam, wstając z łóżka.

- To świetnie! Trzymam kciuki, Lily!

Zadowolona ze swojej decyzji, wyszłam z dormitorium. Mam nadzieję, że wszystko dobrze się potoczy.

 

***

 

I jak? Może być? Według mnie to ta notka nie jest taka zła.. :) A co sądzicie o szablonie? Jak tło? Proszę o szczere opinie. Chcę wiedzieć, co naprawdę o nim myślicie.  Trochę szkoda mi było rozstawać się z poprzednim, ale przecież potrzebne są zmiany. Jeśli ten się wam nie spodoba, mogę wrócić do starego... Ale mam nadzieję, że będzie ok :) Pozdrawiam! ;]

Wydarzenia w wiosce czarodziejów

     Siedziałam właśnie w Pokoju Wspólnym wraz z przyjaciółkami, które pisały jakieś wypracowania. Ja natomiast patrzyłam bezwiednie w kominek. Myślałam o dzisiejszej wyprawie do tego dziwnego pomieszczenia. Dlaczego pozwoliłam się przytulić Jamesowi? Jeśli teraz on sobie coś ubzdura? Ja to mam pecha.

- Skończyłam! – oświadczyła Dorcas.

- Fajnie... Mi jeszcze trochę zostało… A ty co Lily? Nie robisz tego? – odparła Ann.

- Nie... – powiedziałam, nie za bardzo wiedząc, o co chodzi.

- Lily! Pobudka! Co się dzieje? – spytała Dorcas.

Ocknęłam się.

- Nic... Ale... Tak myślę o tym miejscu... Wiecie... I o tym, co się później zdarzyło...

- Chodzi ci o to przytulenie z Jamesem? Przecież to nic takiego – rzekła Dorcas.

- Niby nic, ale znając Pottera, zaraz sobie coś ubzdura i znów zacznie się popisywać.

- Przesadzasz Lily...

Milczałam.

- Nic się przecież w tym pomieszczeniu nie wydarzyło, prawda? – zapytała Ann.

- Nie, ale...

- Ale co? Lily, nie martw się na zapas. Idę. Umówiłam się z Syriuszem – rzekła Dorcas.

- Miłej zabawy – mruknęłam.

Znów zapatrzyłam się w kominek. Ta rozmowa wcale mi nie pomogła.

- Lily, o co ci tak naprawdę chodzi?

- Ja... Nie wiem... To miejsce... Nie chciałam tam wracać... A Potter... Wiesz...

- Lily, chodzi o to, że tam wróciłaś, czy o to, że byłaś tam z Potterem?

- Chyba... To drugie... Ja się tak dziwnie czuję!

- Dziwnie, czyli?

- No... Nie wiem... Jeśli Potter sobie coś pomyśli?

- Nie pomyśli.

- Skąd wiesz?

- Nie wiem, ale on chyba już dość przeżył takich sytuacji, i wie, co myślisz.

- Akurat...

- Naprawdę przesadzasz. Nie myśli o tym tak bardzo.

- Spróbuję...

- A co z Hogsmeade? Z kim idziesz?

- Nie wiem... Myślałam, że z tobą i Dorcas.

- Eee... Lily... Nie obraź się, ale ja umówiłam się z Remusem. Nie wiem jak Dorcas.

- Dobra, jakoś przeżyję. A jak z Remusem?

Ann niedawno opowiedziała mi i Dorcas o przypadłości swojego chłopaka.

- Wszystko okej. Co z tego, że jest wilkołakiem? I tak go kocham – odparła.

Uśmiechnęłam się. Przynajmniej ona była szczęśliwa. Chciałabym też mieć się do kogo przytulić, komu wyżalić... Czasem brakowało mi tej drugiej połówki. Ale miłość przyjdzie sama. Nikt właściwy widocznie się jeszcze nie pojawił. A może on jest całkiem blisko...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Sobotni poranek minął na przygotowaniach do wyjścia do Hogsmeade. Założyłam ciemne jeansy i brązową bluzkę, a na to kurtkę z kolorze khaki. Włosy rozpuszczone i lekki makijaż. Chyba wyglądałam dobrze... Nie wiem jeszcze z kim spędzę czas w wiosce czarodziejów. Ann umówiła się z Remusem, a Dorcas z Syriuszem. Gdyby James nie urządził tego głupiego kawału z mazią, pewnie szłabym z nim. Ale nie, jego strata. On zapewne wyrwie jedną z tych barbie z jego funclubu. Żeby wzbudzić we mnie zazdrość. On się chyba nigdy nie zmieni...

     Przed szkołą spotkałyśmy się z Huncwotami. Postanowiłam z przyjaciółkami, że na razie pójdziemy wszyscy razem, a dopiero później się rozdzielimy. Prawdopodobnie sama połażę po wiosce... Ale nie będzie tak źle.

     Podczas drogi do Hogsmeade Potter w ogóle się nie odzywał. Wydawało się to trochę dziwne. W końcu dotarliśmy do wioski czarodziejów. Na samym początku udaliśmy się do Trzech Mioteł na kremowe piwo. Pół godziny przeminęło na żartach i rozmowach. Mogliśmy się trochę odstresować. Tylko jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Potter prawie cały czas milczał. Nigdy wcześniej tak nie było. Ale co ja się tak przejmuję?

- Dobra, my już spadamy. Zabieram Dorcas na prawdziwą randkę – rzekł Syriusz i razem z moją przyjaciółką odszedł.

- My też już pójdziemy. Do zobaczenia – powiedział Remus i zabrał Ann.

No to świetnie. Zostałam tylko z Peterem i Jamesem.

Siedziałam myśląc zawzięcie. Iść czy zostać? Jeśli iść to gdzie? A jeśli zostać to po co? W końcu wybrałam to pierwsze.

- Ja idę. Cześć – podniosłam się z krzesła.

- Poczekaj chwilę – powiedział Potter.

Zdziwiłam się, ale usiadłam.

- Zobaczymy się później. Muszę coś załatwić – mruknął Peter.

Jeszcze lepiej! Tylko ja i Potter. Skaczę z radości normalnie... Oni się zmówili.

- Umówiłaś się z kimś? – spytał James.

- Nie. A czemu tak cię to interesuje?

- Bo pomyślałem, że może byśmy ten czas spędzili razem...

- Wybij sobie to z głowy – już podnosiłam się z krzesła.

- Czekaj – chłopak złapał mnie za rękę.

Usiadłam zrezygnowana.

- Lily, skoro i tak nie mamy żadnych partnerów na dziś, to możemy pobyć razem... Ale nie musi to być randka, tylko zwykłe, przyjacielskie spotkanie. No proszę...

Zależy mu na tym widocznie. Więc pewnie jest jakiś podstęp. A jeśli nie? Może powinnam zaryzykować?

- Czemu ci tak na tym zależy? – zapytałam.

- Po prostu nie chcę samotnie się kręcić po Hogsmeade. Ty pewnie też nie. Więc jak?

- No dobrze, ale pamiętaj, to żadna randka.

- Jasne. To gdzie idziemy?

- Może połazimy po sklepach? – zaproponowałam.

     Wyszliśmy z pubu i skierowaliśmy się w stronę Miodowego Królestwa. Było tam mnóstwo uczniów z Hogwartu. Niektórzy byli zaskoczeni widokiem mnie i Jamesa Pottera. Sama w to jeszcze nie wierzyłam. Dlaczego ja się na to zgodziłam? „Bo nie chciałaś być sama i wiedziałaś, że będziesz się z nim dobrze bawiła” odpowiedział jakiś głosik w mojej głowie, który... Miał rację. Koniec marudzenia, chcę się dobrze bawić.

     Przyznam, że James bardzo mnie zaskoczył. Nie tylko zachowywał się dojrzale, ale także traktował to tak, jak miało być, czyli jak przyjacielskie wyjście. Nie jestem jednak pewna, czy to zmiana na dłuższy czas. Znając Pottera, kiedy wrócimy, znów zacznie męczyć Snape’a.

     Po jakiś dwóch godzinach spacerowania po wiosce w towarzystwie Pottera byłam wykończona. Zwiedziliśmy chyba wszystkie sklepy, nawet te najmniejsze, z rzeczami, które nigdy się do niczego nie przydadzą. Usiadłam na ławce, a James tuż koło mnie.

- Lily... Mam jeszcze niespodziankę dla ciebie – zaczął Rogacza.

Zaniepokoiłam się trochę. Niespodzianka? Brzmi podejrzanie...

- Jaką? – spytałam.

- Chodź, pokażę ci.

Czyli on to wszystko zaplanował... Ale co tam, pójdę, może to coś naprawdę fajnego. Ruszyłam za chłopakiem, nie wiedząc, w co się pakuję.

     Wyszliśmy za Hogsmeade. Nie wiem, gdzie się znajdowaliśmy, ale jakoś się nie bałam...

- Daleko jeszcze? - zapytałam.

- Parę minut drogi – odparł.

Wkrótce potem James mnie zatrzymał i powiedział:

- To tu.

Weszliśmy pomiędzy drzewa a moim oczom ukazał się piękny widok. Małe jeziorko, w którym pływały dwa łabędzie, a obok niego ławeczka. Ponadto wokół rosło mnóstwo ślicznych, kolorowych kwiatów. Małe ptaszki latały i ćwierkały wesoło. Był to bardzo dziwny krajobraz, ponieważ mieliśmy jesień, a wyglądało tak, jakby wszystko budziło się do życia.

- Skąd znasz to miejsce? – spytałam.

- Tajemnica. Podoba ci się?

- Tak... Jest pięknie...

Usiadłam na ławce koło jeziora. Wspaniałe miejsce, bez dwóch zdań. Tylko dlaczego James mnie tu zabrał?

- A wiesz, że to miało być zwykłe, przyjacielskie wyjście? – spytałam.

- Wiem... I tak jest. A to tylko takie małe urozmaicenie – uśmiechnął się szeroko.

Chłopak usiadł koło mnie. Rozmawialiśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się... Czemu on nie może być taki zawsze?

     Przebywaliśmy w tym bajkowym miejscu około dwie godziny. Było bardzo miło... Rogacz zachowywał się tak… Normalnie. Ale nie dajmy się zwieść pozorom. To tylko chwilowa zmiana.

- Już chyba czas wracać… Niedługo będzie zbiórka... – powiedziałam.

- Dobrze...

Kiedy wstawaliśmy lekko się zachwiałam. James mnie przytrzymał, żebym nie upadła. Nasze twarze niespodziewanie zbliżyły się do siebie. Chłopak wykorzystał sytuację i pocałował mnie... A ja oddałam pocałunek. Nie wiem, co mnie do tego podkusiło. Natychmiast to przerwałam.

- Wracamy – oświadczyłam sucho.

- Lily...

- Nic nie mów – mruknęłam.

Wkurzyłam się. I to bardzo. Mogłam przewidzieć, że tak będzie. Po co ja się na to zgodziłam? Znów niepotrzebnie mu zaufałam... Potter to Potter i nigdy się nie zmieni. Na drugi raz będę bardziej ostrożna.

     Szłam szybko, nie zwracając uwagi na Rogacza. Starał się coś tłumaczyć, ale wkrótce dał sobie spokój. Po kilkunastu minutach drogi znalazłam się w szkole i natychmiast ruszyłam do dormitorium. Miałam kompletnie dość.

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się spodoba. Wiem, miała być w niedzielę, ale po prostu nie wyrobiłam. :( Przepraszam. I pewna wiadomość do Anonimu. Wyobraź sobie, że ja mam również inne zajęcia niż pisanie notek... I teraz do wszystkich: Nie poganiajcie mnie jeśli chodzi o notki. Wtedy się naprawdę wkurzam i tracę chęci do pisania. Ci, którzy mają blogi, pewnie mnie rozumieją. To tyle. ;) Pozdro!

Sekrety pomieszczenia przy bibliotece

- Lily, wstawaj!

Leniwie otworzyłam oczy i spojrzałam na zegarek.

- Szósta trzydzieści? Oszalałyście? Co tak wcześnie? Ja idę jeszcze spać! – powiedziałam i zakryłam się kołdrą.

- O nie, miałaś nam coś opowiedzieć, nie pamiętasz? – spytała Ann i zdjęła ze mnie kołdrę.

Przez chwilę leżałam bez ruchu i starałam się przypomnieć sobie, co takiego miałam im opowiedzieć. W końcu mnie olśniło. Dziewczynom chodziło pewni o ten mój wczorajszy późny powrót.

- A no tak, już wstaję. Czekajcie, tylko się trochę ogarnę – rzekłam.

Po dziesięciu minutach wyszłam z łazienki w o wiele lepszym stanie.

- No to co chcecie wiedzieć? – spytałam, siadając na łóżku.

- No jak to co? Gdzie byłaś wczoraj tak późno? Wróciłaś strasznie roztrzęsiona... Co się stało? – powiedziała Dorcas.

Dziewczyny dosiadły się do mnie. Wszystkie byłyśmy jeszcze w piżamach. Opowiedziałam przyjaciółkom całą sytuacje z wczorajszego wieczoru. Kiedy skończyłam, były w szoku.

- Byłaś cały czas w Hogwarcie? Myślałyśmy, że wyszłaś gdzieś poza teren szkoły, bo na tej Mapie Huncwotów nie było cię widać – rzekła Dorcas.

- Nie? To znaczy, że oni nie poznali jeszcze całego Hogwartu – zaśmiałam się.

- Pewnie będą chcieli tam iść... Ale dobra, mniejsza z tym. Nie bałaś się tam? – powiedziała Ann.

- Strasznie... Boże, już nigdy więcej nie chcę trafić do takiego miejsca...

- Nie dziwię się... Ty tam mogłaś do dzisiaj siedzieć... – odparła Dorcas.

- No... Dobra, nie mówmy już co by było gdyby coś tam... Ważne, że się wydostałam. Ale co to mogło być za miejsce? – zapytałam.

- Nie wiem... Po coś jednak chyba musiało zostać stworzone.

- Tak. Tylko po co? Żadna z nas nie odpowiedziała.

- Dobra... Może kiedyś się tego dowiemy. Szykujmy się już – powiedziałam.

Po niecałej godzinie byłyśmy gotowe. Udałyśmy się do Wielkiej Sali na śniadanie. Dziewczyny zauważyły Huncwotów i natychmiast się do nich dosiadły, więc chcąc, nie chcąc musiałam zrobić to samo.

- Evans, gdzie ty wczoraj polazłaś? Byłaś poza Hogwartem czy jak? – rzucił Syriusz, uśmiechając się szeroko.

- Ta... Cały czas byłam w szkole... W jakimś dziwnym miejscu... Dziewczyny, opowiecie im wszystko? Ja nie mam na to sił...

- Jasne...

Dziewczyny szybko streściły Huncwotom moją wczorajszą przygodę. Słuchając tego z boku można było pomyśleć, że to naprawdę nieźle pokręcone.

- Wow, Ruda, ale ty masz szczęście. Musisz nam pokazać to miejsce! – rzekł Black z uśmiechem.

- O nie... W życiu! Nie chcę tam wracać!

- To wcale nie jest taki zły pomysł... Moglibyśmy nanieść to miejsce na Mapę... Pójdziemy tam dzisiaj... – zaczął planować Potter.

- A Lily nas zaprowadzi... – dodał Black.

- Halo! Nie słyszeliście, co mówiłam? Ja tam nie wracam! – powiedziałam.

- Oj, Lily, przecież tam nic takiego się nie stało... Zaprowadzisz nas tylko – odparł James.

- Ta… A jak się nie wydostaniecie?

- Tobie się udało, to nam tym bardziej. No proszę…

A niech robią, co chcą. A jeśli tam utkną to przynajmniej pozbędę się Pottera.

- Dobra, zaprowadzę was i wracam do siebie.

- Okej – James uśmiechnął się szeroko.

- Pójdziemy zaraz po lekcjach – rzekł Syriusz.

- Ja nie mogę... Muszę iść do McGonagall – powiedział Remus.

- Ja chyba też nie pójdę – wtrącił Peter.

- Dobra, jak chcecie. W takim razie idziemy tylko we trójkę.

Westchnęłam głęboko. W co ja się wpakowałam?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Po ostatniej lekcji chłopaki czekali na mnie na korytarzu.

- Już? Chwilka, tylko pójdę się przebrać i odniosę torbę – powiedziałam.

- Ta, to wtedy za godzinę wrócisz – mruknął Potter.

- Dorcas, kochanie, weźmiesz tę jej torbę? Bo inaczej za parę lat tam pójdziemy – poprosił Syriusz.

- Jasne... –odparła.

- No, to idziemy – rzekł Potter.

Posłałam im wrogie spojrzenie. Zaczynałam żałować, że się na to zgodziłam.

Po pewnym czasie doszliśmy do tego miejsca.

- Proszę, to tutaj. Oprzyjcie się o tę ścianę i tyle.

- A ty nas zostawiasz? – spytał Potter.

- No... Taka była umowa.

Chłopaki spojrzeli na siebie i podeszli do siebie.

Nagle poczułam jak ktoś przyciąga mnie do siebie i po chwili znajdowałam się w tym dziwnym, ciemnym pomieszczeniu. Obok stał Potter, trzymając mnie za rękę, którą mu szybko wyrwałam.

- Ty idioto! Co ci odwaliło? Dlaczego to zrobiłeś?

- Lily, nie krzycz... Spokojnie... Przecież mieliśmy poznać to miejsce...

- Tak! Wy chcieliście je poznać! Ja nie miałam takiego zamiaru!

- Oj nie denerwuj się tak...

Posłałam mu mordercze spojrzenie.

Chłopak wyjął to swoje dwukierunkowe lusterko i zawołał Syriusza, który zaraz pojawił się koło nas.

- No to wy sobie teraz pozwiedzajcie, a ja wracam do siebie – rzekłam.

Stanęłam, tak jak ostatnio, naprzeciw ściany i, myśląc o Pokoju Wspólnym, krzyknęłam:

- Błagam, otwórz się!

Nic się nie stało.

- No i chyba musisz z nami zostać, Evans – powiedział Syriusz.

Parę razy powtórzyłam tę czynność, lecz nie skutkowało. Ale dlaczego? Przecież wczoraj zadziałało...

- Dobra, Lily, to nic nie da... Chodź... Jakoś się wydostaniemy, nie martw się... – powiedział James.

- Łatwo ci mówić. To przez ciebie tu jestem!

- Dobra, tylko nie zaczynajcie się kłócić. Trzeba zapalić światło – rzekł Syriusz.

Chłopaki wyczarowali kilkanaście świec i porozmieszczali je po całym pomieszczeniu. Oświetlone nie wyglądało tak strasznie. Ale nadal nie było żadnego wyjścia. Usiadłam zrezygnowana pod ścianą.

     Nie wiem, ile czasu minęło, ale na pewno więcej niż godzina. Chłopaki łazili, dotykali wszystkiego, rzucali zaklęcia, ale nic nie znaleźli. Zaczęłam zastanawiać się, co będzie, jeśli się stąd nie wydostaniemy. Wczoraj jakoś mi się udało, a dziś... Nie wiem.

     Po chwili poszedł do mnie James i usiadł obok.

- I co? Nic nie ma, prawda?

- Nie, Lily… Na pewno jest jakieś wyjście... Tylko trzeba je znaleźć...

- Jasne, oczywiście. To przez ciebie tu jestem. Dlaczego pociągnąłeś mnie za sobą? – zapytałam z wyrzutem.

- Nie wiem, coś mnie podkusiło... Przepraszam.

- Zawsze najpierw robisz, a potem przepraszasz...

- Chodźcie! Coś tu jest! – zawołał Syriusz.

Podeszliśmy do niego. Moim oczom ukazała się jakaś dźwignia. Znajdowała się w podłodze.

- Jak ty to znalazłeś? – zapytał Rogacz.

- Rzucałem różne zaklęcia na podłogę i tyle. Pokazało się to.

- Dobra, trzeba ją pociągnąć – powiedziałam i zrobiłam to.

Po naszej lewej stronie w podłodze ukazała się dziura, w której były... schody.

- To chyba jakiś koszmar – mruknęłam.

- Schodzimy tam. Inaczej się chyba stąd nie wydostaniemy – postanowił James.

Poszedł pierwszy, za nim ja, a na końcu Syriusz. Szliśmy dość długo. Po sześćsetnym schodku przestałam liczyć. Wreszcie, po piętnastu minutach schody się skończyły i stanęliśmy na przeciwko dużych drzwi.

- Zamknięte – stwierdził Potter, próbując je otworzyć.

- Och, odsuńcie się. Alohomora! - powiedziałam, celując różdżką w zamek.

Poskutkowało.

- Ale ty jesteś mądra, Liluś – rzekł Potter.

- Po pierwsze to chyba najprostsze zaklęcie a po drugie nie mów do mnie „Liluś”. Chodźmy.

Chciałam się stamtąd jak najszybciej wydostać. Przeszłam przez drzwi. Znów poczułam to dziwne uczucie. Tylko, że tym razem znalazłam się na błoniach. Po chwili jedna druga Huncwotów stała obok mnie.

- No! Mówiłem, że wszystko będzie dobrze! – rzekł Potter.

- Ale teraz wracajmy już... Nie chcę myśleć o tym głupim miejscu.

- Dobra... Kiedyś wybierzemy się tam jeszcze raz, Rogacz i dokładniej zbadamy to pomieszczenie – odparł Syriusz.

Pokiwałam głową z powątpieniem, ale nic nie powiedziałam. Niech robią, co chcą.

     Przy Pokoju Wspólnym James zatrzymał mnie i powiedział:

- Dzięki, że z nami byłaś. Bez ciebie byśmy się chyba nie wydostali... I przepraszam, że zaciągnąłem cię tam siłą.

Spojrzałam na niego i nieznacznie się uśmiechnęłam. Nie miałam ochoty na kolejne kłótnie z nim.

Chłopak podszedł bliżej i po portu mnie przytulił. A ja... Nie protestowałam.

 

***

 

Uważam, że ta notka mi się nawet udała. :) Ale to już wy ocenicie. :) Co do konkursu, to nagrody w przyszłym tygodniu :) I wątek z tym pomieszczeniem będzie jeszcze kontynuowany. ;P No nic, już nie zdradzam więcej. Pozdrawiam wszystkich! ;]

Druga rocznica :)

Nie przypuszczałam nawet, że ten dzień nadejdzie, ale chcę oznajmić, że dziś jest druga rocznica powstania tego bloga. Tak, 11 kwietnia 2005 roku powstał Pamiętnik rudowłosej miłości Rogacza :)

Małe podsumowanie:

Odwiedzin na blogu (w chwili obecnej): 177885
Komentarzy: 2397, w tym 53 wpisy do Księgi Gości
Liczba notek: 101, w tym 10 ogłoszeń i 4 notki podobne do ogłoszeń, :P czyli notek z opowiadaniem pojawiło się dotychczas 86.
Osiągnięcia: Blog był 5 razy polecany przez Onet.pl :)

Nawet nie umiem wyrazić, jak bardzo się cieszę z tej rocznicy. Bo dwa lata to naprawdę dużo... Kiedy zakładałam bloga, nie wiedziałam, czy przetrwa on chociaż miesiąc... Nie byłam pewna, czy dam sobie radę. Teraz wiem, że podjęłam dobrą decyzję. Zdarzały się chwile, kiedy miałam ochotę skasować bloga, ale wtedy przypominałam sobie jak wiele on dla mnie znaczy. Nie wyobrażam sobie teraz życia bez pisania notek. Naprawdę :P Piszę te opowiadanie na luzie, nie martwię się o słowa, tak jak na wypracowanie na polski... Poza tym... Kiedy mam zły humor, czytam Wasze komentarze, i wierzę, że są na tym świecie osoby, którym podoba się to, co robię. :) I nie mogłabym tak po prostu odejść, bez żadnego wyjaśnienia. Kocham tego bloga, to część mnie. I kocham Was, moi czytelnicy :) Bez Was ten blog już dawno by nie istniał. Myślę, że udało mi się coś osiągnąć w ciągu tych dwóch lat. :) Mam nadzieję, że kolejny rok również razem przetrwamy. :)


Wszystkim czytelnikom bardzo dziękuję!  Kocham Was!

Autorka - Ewelina :)

PS: Możecie jeszcze komentować poprzednią notkę ;)

Błędne koło

     Dzisiejsze lekcje właśnie dobiegły końca. Tłum uczniów wylał się na hogwardzkie korytarze. Wszyscy zmierzali na obiad do Wielkiej Sali. Brakowało tylko czworga Gryfonów. Huncwoci nie pojawili się w ogóle na lekcjach. To dziwne... Pewnie coś knują... Oby moje przypuszczenia się nie sprawdziły. Mam nadzieję, że James trochę zmądrzał i ta jego nieobecność nie przyniesie żadnych kłopotów.

     Znajdowałam się właśnie z przyjaciółkami na korytarzu prowadzącym do Wielkiej Sali. Nagle jej drzwi otworzyły się gwałtownie a z pomieszczenia zaczęła się wylewać gęsta, brązowa maź. Do tego w powietrzu unosił się ohydny zapach, na myśl przywodzący smocze łajno. Osoby, które dosięgła owa substancja nie mogły się ruszyć. Zostały przyklejone do podłogi. To brązowe coś było już bardzo blisko mnie i moich przyjaciółek.

- Wingardium Leviosa! – zawołałam.

Zaklęciem tym uniosłam siebie i dziewczyny do góry, dzięki czemu maź nas ominęła.

- Super! – zawołała Dorcas.

- Tak... Tylko jak teraz zejdziemy na dół? Przecież to coś niedługo rozniesie się po całej szkole... – powiedziała Ann.

- No tak... Nie pomyślałam... Ale przynajmniej nie zostałyśmy przyklejone – odparłam.

Niektórzy też wzięli z nas przykład i unosili się w powietrzu. Jednak większość uczniów już nie mogła się ruszyć.

- Kto na to wpadł? – spytałam ze złością.

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Z Wielkiej Sali wyszedł właśnie Dumbledore i Filch, trzymający mocno wszystkich Huncwotów. Dumbledore potraktował ich jakimś zaklęciem, które sprawiło, że mogli normalnie iść unosząc się lekko nad ziemią. Więc to wszystko to ich wina... Nic dziwnego. Mogłam się tego domyślić. Tylko ich stać na coś takiego. Myślałam, że James trochę zmądrzał, ale najwidoczniej się myliłam. Jak ja w ogóle mogłam pomyśleć, żeby mu dać szansę? Już nie pierwszy raz tak jest. Ale nie... Następnego już nie będzie. James zobaczył mnie i w jego oczach pojawił się... Strach. I dobrze, że się boi! Już ja mu pokażę...

      Dumbledore omiótł wzrokiem otoczenie i puścił chłopaków, którzy upadli na kolana do tej mazi. Dobrze im tak! Teraz to oni byli przyklejeni. Dyrektor wyjął różdżkę i wypowiedział kilka zaklęć, a po chwili brązowa, śmierdząca substancja znikła. Został tylko mały fragmencik, w którym akurat znajdowali się Huncwoci.

- Posiedzicie teraz godzinę w tej waszej mazi... A jutro stawicie się u pana Filcha o siedemnastej. Szlaban będzie trwał tydzień. Może zrozumiecie swój błąd... – powiedział czarodziej i odszedł.

     Powróciłam na ziemie o natychmiast podeszłam do Huncwotów. James spojrzał na mnie niepewnie. Chyba widział, co go czeka.

- Nawet nie chce wiedzieć, kto na to wpadł. Nie chcę wiedzieć, po co to zrobiliście. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego brałeś w tym udział, James? Przecież... – westchnęłam.

- Lily, my to już od dawana szykowaliśmy... A nie wypaliło do końca... Miało dosięgnąć tylko Ślizgonów. I się nie udało... – chłopak próbował się tłumaczyć.

Wciąż musiał klęczeć w tym płynie. Pewnie było to dla niego strasznie poniżające...

- Nie udało? Tylko Ślizgonów? A co oni wam takiego zrobili? To też ludzie. Nie wszyscy są źli.

- A znasz jakiegoś Ślizgona, który nie jest zły? – spytał Potter.

Zastanowiłam się nad tym. Faktycznie... Miał rację. Tylko Alex wydawał się na początku miły... A potem wrobił mnie w pułapkę...

- To nie ma żadnego znaczenie, Potter. Po raz kolejny mnie zawiodłeś. A wiesz co? Byłam skłonna dać ci jeszcze jedną szansę, naprawdę... Jednak teraz... Możesz o niej pomarzyć – powiedziałam i wróciłam do Pokoju Wspólnego.

Straciłam wszelką ochotę na jedzenie.

Po pewnym czasie przyszły dziewczyny.

- Rozmawiałyśmy z chłopakami – oświadczyła Dorcas.

- I...? – spytałam obojętnie.

- I... Mówią, że kocioł z tym brązowym eliksirem nagle im się przewrócił... To było niezapowiedziane. Nie chcieli, żeby tak wyszło... – powiedziała.

- Może was przekonali, ale... No dobra, może rzeczywiście tak było... Lecz... James zaprosił mnie do Hogsmeade w tę sobotę. Postanowiłam, że z nim pójdę, jeśli on niczego nie zepsuje. A teraz same widzicie...

- Lily... Rozumiem... Ale... James już taki jest... Musisz to przyjąć do wiadomości.

- Ale on ma prawie szesnaście lat... A zachowuje się jak trzylatek.

- Kiedyś wydorośleje... – rzekła Dorcas.

- Tylko czy wtedy nie będzie za późno? – spytałam.

Dziewczyny nie wiedziały, co odpowiedzieć.

- Pójdę już... Zobaczymy się później – rzekłam.

     Poszłam do dormitorium i natychmiast rzuciłam się na łóżko. Musiałam odpocząć... I przemyśleć całą sytuację. Zdążyłam tylko zapytać samą siebie: dlaczego on taki jest?, a wkrótce potem zmorzył mnie sen.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Obudziłam się po paru godzinach. Za oknem zaczęło się już ściemniać. Byłam sama w dormitorium. Dziewczyny pewnie uczyły się w bibliotece. Ogarnęłam się szybko i zeszłam do Pokoju Wspólnego, by tam napisać wypracowanie z transmutacji.

     Pokój Wspólny był pełen młodszych uczniów, którzy spędzali czas na zabawie. Ci starsi wybrali bibliotekę, gdyż tam mogli się w spokoju uczyć. Moje lenistwo jednak zwyciężyło i zostałam tutaj. Usiadłam przy stoliku przy oknie i zaczęłam pisać... 

Nagle usłyszałam czyjś głos.

- Można? – zapytał Potter, stanąwszy obok mnie.

Podniosłam głowę i mruknęłam:

- Nie.

Potter i tak nie posłuchał i usiadł naprzeciwko mnie.

- Czego chcesz? – warknęłam.

- Pogadać... Jesteś zła? – spytał.

- Tak. Nie... Nie jestem zła. Jestem szczęśliwa. Tak, szczęśliwa. Bo zrozumiałam, że tobie nie można dać drugiej szansy. Już wiele razy mnie zawodziłeś.

- Lily, ale my to naprawdę już od dawna planowaliśmy... Nie wściekaj się o ten kawał...

- Nie chodzi o sam kawał. Ja ciebie po prostu nie rozumiem! Raz jesteś opiekuńczy, miły, naprawdę fajny, a za chwilę zachowujesz się jak dzieciak, dokuczasz innym...

- Przepraszam... Nie wiedziałem, że tak to wygląda... Zmienię się.

- Nie, ta rozmowa nie ma sensu. Sytuacja powtarza się już nie wiem który raz. Błędne koło, James.

Wzięłam swoje rzeczy i natychmiast udałam się do dormitorium. Nie chciałam już rozmawiać z Potterem.

     W ciągu godziny udało mi się skończyć wypracowanie. Wtedy przypomniałam sobie jeszcze o eseju z zielarstwa na jutro... No super... Musiałam iść do biblioteki po książkę, która była do tego potrzebna. W bibliotece nie spotkałam przyjaciółek. Być może minęłyśmy się po drodze. Zabrałam potrzebna książkę i skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego.

     Było bardzo ciemno i strasznie cicho. To dziwne, bo zostało jeszcze parę godzin do ciszy nocnej. Nawet pochodnie się nie świeciły. Zapaliłam moją różdżkę. Podejrzanie dziwne to wszystko. Nagle usłyszałam miaukniecie kota. Wystraszyłam się. Oparłam się o jakąś ścianę, która niespodziewanie przekręciła się i znalazłam się po jej drugiej stronie. Na chwilę przestałam oddychać ze strachu. Kiedy się wreszcie uspokoiłam, rozejrzałam się dookoła. Pomieszczenie, w którym się znajdowałam, nie było zbyt duże. Wyglądało na to, że byłam tam jedyną osobą. Zaczęłam chodzić wokół szukając jakiegoś wyjścia. Jedyne światło pochodziło z mojej różdżki. Spędziłam jakieś pół godziny na chodzeniu w kółko. Nic nie znalazłam. Żadnego wyjścia. Ale przecież jakoś musiałam się tu dostać, więc mogę też wyjść. Tylko jak? Zaczęłam szukać tej książki z biblioteki. Położyłam ją tuż przy miejscu gdzie znajdowało się wejście. Stukałam, a nawet waliłam w ścianę. Nic to nie dało. Zrezygnowana osunęłam się na ziemię. Pogrążyłam się w najczarniejszych myślach. Co będzie, jeśli zostanę tu na zawsze? Nawet nie chcę o tym myśleć...

      Nie wiem, ile czasu spędziłam w tym dziwnym miejscu, ale z pewnością było już późno. Może dziewczyny zaczęły mnie szukać? Nawet jeśli, to wątpię, żeby mnie znalazły. A może jestem widoczna na tej Mapie Huncwotów? Oby...

     Westchnęłam, wstałam i spróbowałam czegoś nowego.

- Błagam, otwórz się! – krzyknęłam do ściany.

Coś zagruchotało i nagle fragment ściany zniknął. Wow... Ale mi się udało... Bez zastanowienia wyszłam z pomieszczenia myśląc o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w Pokoju Wspólnym. Poczułam jakby coś mnie wsysało... Po paru sekundach znajdowałam się przed portretem Grubej Damy. Ani chwili myśląc, weszłam do Pokoju Wspólnego.

 - Lily, gdzie ty byłaś tak długo? Martwiłyśmy się o ciebie... – powiedziała Dorcas, podbiegając do mnie.

W pokoju była tylko ona, Ann, Syriusz i James.

- Ja... Sama nie wiem... Przepraszam was, jestem wykończona... Porozmawiamy jutro... – odparłam i szybko poszła do dormitorium.

Tam rzuciłam się na łóżko, nie zdejmując nawet butów, i natychmiast zasnęłam.

 

***

 

Notka wreszcie się pojawiła. To przez moje lenistwo... Gdyby nie ono, byłaby wcześniej. :P Mam nadzieję, że wybaczycie. :) Poza tym miałam wielkiego doła i nie mogłam nic napisać... Jednaj już jest lepiej :) Komputer mam naprawiony, wystarczyło tylko kupić nowy zasilacz. :P A teraz ogłaszam mały konkursik. Otóż jutro jest coś ważnego dla mnie, związane z tym blogiem :) Kto odgadnie o co chodzi, ma reklamę u mnie na blogu i miejsce w linkach. :) Jeśli oczywiście osoba ta posiada bloga. A jak nie... To wtedy nagrodę można sobie wybrać. :) Czas do jutra do godziny 17:30. To łatwe, naprawdę... Odpowiedzi wysyłajcie na maila (link „Napisz do mnie”), te w komentarzach nie będą uwzględniane. :P A mój blog znów znalazł się w Polecanych! Strasznie się cieszę! :) Dziękuję za to! Pozdro!

Początek czegoś nowego

     Pewna dziewczyna szła jednym z korytarzy Beauxbatons. Właściwie nie wiedziała dokąd zmierza. Wszystko było dla niej tu dziwne. Nie miała pojęcia, po co w ogóle tu przyjechała. Przecież mogła chodzić do Hogwartu, mimo, że mieszkała we Francji. Więc czemu jej rodzice tak nalegali? W Hogwarcie miała przyjaciół, a tutaj nie mogła z nikim znaleźć wspólnego języka. Źle czuła się w tym miejscu, a największym jej problemem była samotność.

- Przepraszam, chyba coś ci upadło - Katie usłyszała głos za sobą.

Odwróciła się, a jej oczom ukazał się przystojny chłopak. Miał długie blond włosy związane z tyłu i ciemne oczy. Szeroko się uśmiechał i sprawiał wrażenie miłej osoby.

- A tak, dzięki - odparła Katie biorąc od niego zgubę.

- Jestem Andrew. A ty?

- Katie - uśmiechnęła się.

- To ty jesteś tą nową dziewczyną z Hogwartu? - spytał.

- Tak...

- Ja też pochodzę z Anglii. Jednak tuż przed szkołą przeprowadziliśmy się do Francji...

- Aha... Ja musiałam wszystko tam zostawić... Przyjaciół... Szkołę...

- Rozumiem... Pewnie ci ciężko...

- Nawet nie wiesz jak bardzo...

- Nie przejmuj się... Na pewno z czasem będzie lepiej...

- Mam nadzieję - posłała mu uśmiech.

- Chyba już pójdę - powiedziała.

- A masz może czas w sobotę?

- Może mam... A co?

- Może byśmy się spotkali? Pokazałbym ci szkołę i okolice...

- No dobrze... To do soboty. Pa! - Katie po raz kolejny się uśmiechnęła.

Wróciła do swojej sypialni, którą dzieliła jeszcze z czterema Francuzkami. Cieszyła się, że poznała tego chłopaka. Wydawał się naprawdę miły. To może być początek czegoś nowego...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Ann siedziała na parapecie jednego z okien sowiarni. Kochała to miejsce. Zawsze przychodziła tutaj, kiedy chciała pobyć sama i w spokoju wszystko przemyśleć. Właśnie teraz była taka chwila. Nikomu nie powiedziała o pewnym zdarzeniu. Nie chciała... Jeszcze nie... Wolała sama załatwić tę sprawę.

     Po tej całej aferze z Huncwotami, kiedy Peter podsłuchiwał dziewczyny, Lily krzyknęła, że Huncwoci są animagami. Ann postanowiła to wyjaśnić z Remusem. Myślała, że on też... Nie... Remus powiedział jej prawdę. Straszną prawdę... Dowiedziała się, że jej chłopak jest wilkołakiem. A jego przyjaciele stali się animagami, żeby pomagać mu podczas przemiany. Dla Ann był to wielki szok. "Wilkołak? Jak to?" pytała z niedowierzaniem. Remus opowiedział jej jak to się stało. Dziewczyna nie wiedziała, co o tym myśleć. Z jednej strony bardzo go kochała i chciała z nim być, a z drugiej bała się. Nie miała pojęcia, jak groźny jest Remus po przemianie. Ale przecież w czasie pełni przebywa we Wrzeszczącej Chacie z resztą Huncwotów. Gdyby był niebezpieczny dla innych uczniów Dumbledore nie pozwoliłby mu uczyć się w Hogwarcie. A w inne dni, kiedy pełni nie ma... Wszystko jest dobrze. Remus to opiekuńczy, miły, elegancki i inteligentny chłopak. Ann świetnie się przy nim czuła. Nie wiedziała wcześniej o jego niefortunnej przypadłości i żyło im się wspaniale. Dlaczego więc miałoby się to zmienić? Bo raz na miesiąc jej chłopak przeżywa straszne męki? Nie, na pewno nie. Ann wiedziała, że nie może zostawić Remusa. Nie może i nie chce. Zbyt bardzo go kocha, żeby zerwać z nim z tak błahego powodu. Kiedy Remus jej o tym wszystkim powiedział, wyszła bez słowa. Dziewczyna poczuła wyrzuty sumienia. Teraz on mógł myśleć, że Ann go znienawidzi. Musi szybko iść do niego i z nim porozmawiać. Chłopak musi wiedzieć, że jej bardzo na nim zależy, mimo jego przypadłości. Nie ma ona dla niej żadnego znaczenia.

     Ann szybko zeskoczyła z parapetu i szybkim krokiem skierowała się do dormitorium chłopaków z szóstego roku z Gryffindoru. Była zadowolona ze swojej decyzji.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Dorcas wyszła z Pokoju Wspólnego mocno trzaskając portretem Grubej Damy. Była wściekła. Dzisiejszy wieczór chciała spędzić z Syriuszem, a on oświadczył, że ma inne plany. Tak po prostu!

- Dorcas, czekaj! - usłyszała za sobą.

- Czego? - warknęła, patrząc na swojego chłopaka.

- To nie tak jak myślisz... - zaczął.

- Skąd wiesz, co myślę?! Masz inne plany! W porządku! Nie zabronię ci przecież! - krzyknęła dziewczyna i odwróciła się.

Syriusz szybkim ruchem przyciągnął ją do siebie i pocałował.

- Przestań. Miałem inne plany, to fakt. A wiesz jakie? Chciałam cię zabrać do Pokoju Życzeń. A ty nawet nie dałaś mi dojść do słowa - rzekł, patrząc na nią z wyrzutem.

Dorcas spuściła głowę. Było jej głupio.

- I co, uparciuchu? - spytał już nieco czulej.

- Przepraszam - rzekła dziewczyna i wtuliła się w chłopaka.

- Już dobrze... To co? Chcesz iść ze mną do Pokoju Życzeń? - zapytał Syriusz.

- Jasne!

Chłopak objął Dorcas i oboje skierowali się w stronę Pokoju Życzeń.

W końcu znaleźli  się w tym magicznym miejscu. Ściany były czerwone, a po środku stał stół ze świecą i dwa krzesła. Pod ścianą była komoda, dużo poduszek i kwiaty.

- Jak tu pięknie... - wyszeptała Dorcas.

Syriusz tylko się uśmiechnął.

     Usiedli przy stoliku i zjedli romantyczną kolację, rozmawiając o różnych rzeczach. Dorcas czuła się wspaniale. Bardzo kochała tego chłopaka. Nie wyobrażała sobie jak by  było bez niego. Miała nadzieję, że jemu także na niej zależy.

- Dorcas... - zaczął niepewnie.

- Tak?

- Ja... Muszę ci coś powiedzieć....

- Co? Mów.

- Bo ja...

- Tak?

Black wziął głęboki oddech i powiedział, patrząc jej w oczy:

- Ja cię kocham.

Dorcas nie wiedziała, co odpowiedzieć. Zaskoczył ją. Owszem, wcześniej mówił już, że ją kocha, ale wydawało się, że nie było to szczere. A teraz zabrzmiało tak prawdziwie...

- Ja ciebie też...

Syriusz uśmiechnął się i namiętnie ją pocałował. Dorcas czuła się najszczęśliwszą osobą na świecie.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam w bibliotece przy oknie. Miałam świetny widok na boisko do qiudditcha. Drużyna Gryffindoru właśnie odbywała trening. W oczy rzuciła mi się trochę zamazana postać szukającego. Leciał szybko, a jego twarz wyrażała duże skupienie. Wiele myślałam o tym wczorajszym wydarzeniu. Potter, jeśli chce, potrafi być miły i odpowiedzialny. Jednak przeważnie zachowuję się jak dzieciak. Gdyby choć trochę się zmienił... I dorósł. Może mogłabym dać mu szansę? A co jeżeli będzie tak samo jak po Balu Bożonarodzeniowym? Wprawdzie to nie była jego wina, ale i tak cierpiałam. Albo jeśli coś mu się odwidzi i znów zacznie robić z siebie idiotę? Ale każdy zasługuje na drugą szansę... On również. Chyba zgodzę się na to wyjście z nim do Hogsmeade... Nie mam nic do stracenia... Jednak jeśli Potter coś przeskrobie, straci tę szansę. Wszystko zależy od niego.

     Uśmiechnęłam się widząc jak James łapie znicza. Tak, dam mu ostatnią szansę. Jeśli ją zmarnuje, nie będę sobie nim więcej zawracać głowy.

 

***

 

Udało mi się dodać notkę! :D Sami widzicie, że jest ona trochę inna niż wszystkie. Chciałam pokazać też jak wygląda życie przyjaciółek Lily. :) A teraz inne sprawy... Mam popsuty komputer. Tę notkę przepisywałam w kafejce (ale to wyglądać musiało...). Następna chyba za tydzień, pewnie znów będę ją w kafejce pisać. Ech... No cóż... Mam nadzieję, że już niedługo będę mieć sprawny komputer w domu. Przepraszam, że nie poinformowałam wszystkich o notce, ale nie pamiętam wszystkich adresów... :P Poza tym przepraszam za wszystkie błędy, które mogły się pojawić w tej notce. W domu w Wordzie zawsze piszę a tu go nie ma :( A mój blog znów znalazł się w Polecanych :D Dziękuję Wam! :) To tyle. Pozdrawiam wszystkich! :*

Strach przed przyszłością

- Lily, wstawaj! Spóźnimy się na lekcje! – krzyczała Dorcas.

Leniwie otworzyłam oczy i spojrzałam na zegar. Ósma trzydzieści. Natychmiast zerwałam się z łóżka.

- Czemu wcześniej mnie nie obudziłyście? – spytałam.

- Bo same niedawno wstałyśmy. Budzik chyba nie zadzwonił…

- No trudno. Idę pierwsza do łazienki! – powiedziałam.

Po jakiś trzydziestu minutach byłyśmy gotowe. Od razu popędziłyśmy na transmutację. Profesor McGonagall odjęła nam piętnaście punktów za spóźnienie. Mogło być gorzej... Kolejne lekcje zleciały bardzo szybko. I całe szczęście, bo byłam strasznie głodna. Nic dziwnego, w końcu nie jadłam śniadania...

     Po południu, w drodze do Pokoju Wspólnego napotkałyśmy Pottera i Blacka. Rzucali łajnobombami w stronę pierwszaków i kilku starszych uczniów ze Slytherinu. Na korytarzu strasznie śmierdziało. Zobaczywszy nas, chłopaki odwrócili się i najnormalniej w świecie poszli sobie.

- Potter! Black! Nie tak szybko! – zawołałam.

- Lily, daj spokój... – powiedziała Dorcas.

- Nie – mruknęłam.

- Po co to zrobiliście? – spytałam, kiedy doszłam do chłopaków.

- Tak o – odparł Potter.

Posłałam mu wrogie spojrzenie.

- Tak o?! To ja teraz tak o daję wam szlaban. Zadowolony?

- Szlaban? Za co, Evans? – zapytał zły Black.

- Za znęcanie się nad młodszymi. Jutro zgłoście się do profesor McGonagall.

- Lily... No proszę... Musisz dawać nam ten szlaban? – spytał Potter.

- Tak. Może wreszcie się czegoś nauczycie, w co wątpię. A teraz żegnam.

Oddaliłyśmy się od nich.

- Nie powinnaś być taka ostra... – zaczęła Ann.

- A oni nie powinni rzucać w tych Ślizgonów łajnobombami. I proszę was, nie kontynuujmy już tego tematu.

     Dzień przeminął na pisaniu zadań domowych na jutro. A było tego strasznie dużo. Transmutacja, eliksiry, zaklęcia i astronomia. Miałam na niektóre z nich tydzień, ale oczywiście wszystko zostawiłam na ostatnią chwilę.

     Wieczorem, około dwudziestej trzeciej, kiedy Pokój Wspólny już prawie całkowicie opustoszał, a na oknem widoczna była połówka księżyca, ja pisałam jeszcze esej na zaklęcia. Właściwie to już go prawie kończyłam. Po piętnastu minutach wypracowanie było gotowe. Ziewnęłam. Nie wiadomo skąd zaczęłam zastanawiać się nad przyszłością. Kto wie co mnie wtedy czeka?

- Nad czym tak myślisz?

Nagle pojawił się przede mną James. Spojrzałam na niego krótko i odparłam:

- O wszystkim... O dalszym życiu, o tym, co będzie po Hogwarcie... Chyba się tego boję...

- Dlaczego? Przecież masz przyjaciół, rodzinę... – chłopak usiadł obok mnie.

- To nie takie proste, James... Chyba mnie nie rozumiesz...

- To mi to wytłumacz – posłał mi zachęcający uśmiech.

Poczułam, że muszę z kimś o tym porozmawiać. A że akurat z Potterem to już inna sprawa...

- No bo zobacz... Teraz wszystko jest proste i uporządkowane... Uczymy się, bawimy i te de... Ale po Hogwarcie... Już nie będzie tak łatwo. Nie będzie McGonagall, która wlepi szlaban za złe zachowanie, Irytka rzucającego wszędzie łajnobombami, duchów, innych dziwnych stworzeń... A co najważniejsze... Zaczniemy całkiem nowy etap w życiu... Sami będziemy musieli się utrzymać... Oczywiście zawsze można wrócić do rodziców, ale to nie wchodzi w grę. Ja się po prostu boję, James. Boję się, że sobie nie poradzę...

Chłopak wysłuchał mnie uważnie.

- Dobrze wiesz, że nie masz czego się bać. Doskonale sobie ze wszystkim poradzisz – powiedział.

- A ty dobrze wiesz, że wcale tak nie musi być. Ale nie chodzi tylko o to…

- A o co jeszcze?

- Spędziliśmy tutaj już pięć lat. Te dwa kolejna bardzo szybko zlecą... Ja nie chcę opuszczać Hogwartu... To mój drugi dom – w oczach zebrały mi się łzy, których nie zdołałam pohamować.

- Liluś, słoneczko, nie płacz... Czekają nas jeszcze dwa lata w tej szkole. Słyszysz? Dwa lata! To dużo... Nie płacz – James próbował mnie uspokoić.

Przytulił mnie a ja się nie opierałam.

- Ale James... Dwa lata strasznie szybko zlecą... Nie wyobrażam sobie życia bez tego wszystkiego... – jeszcze bardziej się rozpłakałam i wtuliłam w niego.

- Ciii... Wszystko będzie dobrze – mówił James, tuląc mnie mocno.

Bardzo tego potrzebowałam. I nie ważne, że jeszcze niedawno byłam strasznie na niego zła. Ważne było to, że jest przy mnie. Rogacz tulił mnie jeszcze dość długo. Ale mi to nie przeszkadzało... Wręcz przeciwnie.

- Dziękuję – powiedziałam po chwili.

- Za co? – spytał zdziwiony.

- Za to, że jesteś. I że mnie wysłuchałeś.

- Drobiazg. Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Zawsze.

- Dziękuję – powtórzyłam i uśmiechnęłam się do niego.

James otarł mi łzy z policzków.

Posiedzieliśmy chwilę w milczeniu.

- Lily? Jak tobie w ogóle poszły Sumy? – spytał Rogacz.

- Sumy? A dobrze nawet... Miałam trzy wybitne i dwa powyżej oczekiwań... A najgorzej z wróżbiarstwem, nędzny... A tobie?

- Nie jest źle... Mogłoby być lepiej, ale trudno. Z czego te wybitne miałaś?

- Z zaklęć, eliksirów i transmutacji...

- Ja miałem tylko z transmutacji...

- Nie dziwie się... Jesteś w końcu animagiem... Nikt się jeszcze o tym nie dowiedział?

- Nie. I mam nadzieję, że tak pozostanie.

- Wiesz, że możesz za to nawet w Azkabanie wylądować?

- Nie będzie tak źle... Ale chyba nie zamierzasz się wygadać?

- Nie, pewnie, że nie.

- To dobrze. A... Lily... Ty serio chcesz zostać aurorem?

- Nie wiem... Może... Nic nie mów – dodałam, kiedy zobaczyłam jak otwiera usta, żeby coś powiedzieć.

- Wiem, że to niebezpieczne – dodałam.

- To dobrze... I naprawdę nie sądzę, że to dobry pomysł....

- Trudno. A ty?

- Co ja?

- No kim chcesz być?

- Szczerze mówiąc to nie wiem... Może quidditch... Albo auror... A może coś jeszcze innego... Naprawdę nie wiem, Lily... Jeszcze dużo może się zmienić...

- Właśnie...

- Ale ty nie masz czym się martwić. We wszystkim sobie poradzisz.

- Taa, akurat... Na pewno nie...

- Tak? To powiedz mi w czym nie jesteś dobra.

- No na przykład... Quidditch!

- Ech, no tak. Ty to nawet na miotle boisz się lecieć.

- No widzisz.

- Ale poza tym jesteś wspaniała – uśmiechnął się szeroko.

- Dobra, dobra, nie słodź mi już tak...

- Ale to prawda!

- Taa... A ja jestem królową Anglii...

- W takim razie kłaniam się nisko, o pani – chłopak wstał i skłonił się przede mną.

- James! Nie żartuj! – roześmiałam się.

Rogacz z uśmiechnął się i usiadł koło mnie.

- I co? Humor już lepszy? – zapytał po chwili.

- Tak... Dzięki...

- Zawsze do usług! A... Lily... Mam malutką prośbę...

- Słucham...

- Cofniesz nam szlaban?

- O nie! Musisz ponieść karę... I tyle...

- No Lily, proszę...

- Nie. I się nawet ze mną nie kłóć.

Chłopak zrobił minę zbitego psa. Zrobiło mi się do trochę żal.

- Szlabanu wam nie cofnę, ale poproszę McGonagall, żeby nie dawała wan niczego ciężkiego i wcześniej was wypuściła.

Na twarz Jamesa wpłynął uśmiech.

- Dzięki Lily!

Uśmiechnęłam się.

- Wiesz... Już trochę późno... Chyba już pójdę... – powiedziałam.

- Szkoda... Ale jak chcesz.

Wstałam i skierowałam się w stronę dormitorium.

- Lily?

- Tak? – odwróciłam się w stronę chłopaka.

- W sobotę jest wyjście do Hogsmeade... I... Poszłabyś tam ze mną? – spytał.

Trochę zaskoczyło mnie jego pytanie. Ale przed chwilą było naprawdę fajnie, więc może by mu dać szansę?

- Zastanowię się... Później ci powiem, ok?

- Dobra! – na jego twarzy pojawił się uśmiech.

- Cześć – powiedziałam i weszłam na górę do dormitorium.

- Do zobaczenia, Lily... – rzekł James.

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Napisałam ją już wcześniej, a że nie mam czasu na pisanie i w miarę pasuje do całości, daję ją teraz. :P A ja oczywiście wszystko na ostatnią chwilę zostawiam i na poniedziałek mam mnóstwo roboty... Ech... No trudno. Pozdrawiam wszystkich! ;)

Wielka kłótnia i co po niej

- To co zrobimy? – spytała Dorcas.

- Pójdziemy tam... I... – odparłam.

- Lily, Peter może nic im nie powiedział... – rzekła Ann.

- Wątpię. Chodźmy tam... – skierowałam się w stronę drzwi.

Po chwili stałyśmy wszystkie pod dormitorium Huncwotów.

- Czekajcie – szepnęłam i zaczęłam podsłuchiwać.

Słychać było głos Petera i komentarze innych Huncwotów. Niewątpliwie o wszystkim już wiedzieli. Otworzyłam drzwi od ich dormitorium. Dziewczyny weszły tam za mną.

- Co wy tu robicie? – spytał Syriusz.

Dorcas posłała mu mordercze spojrzenie.

- Pewnie wasz kolega wszystko wam już wygadał... – zaczęłam groźnym tonem.

- Nie wiem, o co ci chodzi – powiedział natychmiast Potter.

- Nie udawaj, Potter! – krzyknęłam.

Huncwoci wymienili spojrzenia. Podeszłam do Petera.

- Musiałeś im wszystko wygadać! Musiałeś! Dlaczego to zrobiłeś?! Nie masz własnego rozumu?! Robisz wszystko, co oni ci powiedzą?!

- Lily, ja... Ja... – zaczął się jąkać.

Odwróciłam się do reszty.

- Kto na to wpadł?

Trójka Huncwotów spojrzała niepewnie na Jamesa.

- Mogłam się domyślić! Potter! I co? Co teraz powiesz? – zawołałam.

- Lily... Przestań... Ty też nie jesteś bez winy!

- Ja?! Czy ja wysyłam którąś ze swoich przyjaciółek, żeby podsłuchiwała, o czym rozmawiasz z Huncwotami?!

- A czy to ja kłamię, że kogoś mam?!

- A czy to ja jestem nachalna, tak jak ty?!

- A czy to ja wściekam się o byle co, tak jak ty?!

- A czy to...

- DOSYĆ!!! Przestańcie! Tak do niczego nie dojdziecie! – zawołała Ann.

Spojrzeliśmy na nią. Miała rację.

- Dobra, to ja może już pójdę... – powiedział Black.

- Ani mi się waż! – krzyknęła Dorcas.

Syriusz zatrzymał się.

- Powiedz mi, dlaczego w tym uczestniczyłeś?! – spytała ze złością.

- Dorcas, proszę, nie bądź zła...

- Jak mam nie być zła?! Nie masz do mnie zaufania! Inaczej nie obchodziło by cię to, o czym gadam z dziewczynami!

- Dorcas, to nie tak...

- A jak?! Może mi to wytłumaczysz?!

- Uspokój się najpierw, to porozmawiamy!

Dorcas zamilkła.

- Ann, chodź stąd, porozmawiamy gdzie indziej – rzekł Remus do swojej dziewczyny.

Wyszli. Peter też się gdzieś ulotnił. Dorcas i Syriusz rozmawiali w miarę spokojnie, jednak dziewczyna czasem podnosiła głos.

- Dlaczego mnie okłamałaś? – zapytał James.

- Widocznie miałam swoje powody – burknęłam.

- Wiesz, że tak się nie robi?

- A wiesz, że się też nie podsłuchuje? Wkurzasz mnie już! Tylko razy ci mówiłam, żebyś dał mi spokój, a ty nadal swoje!

- Ale nie musiałaś mówić, że Tom to twój chłopak!

- Faktycznie, nie musiałam. Ty mnie do tego zmusiłeś! I co? Teraz pewnie jesteś zadowolony, że wpadłeś na genialny pomysł podsłuchiwania! A nie pomyślałeś, że Ann i Dorcas też mają swoje tajemnice, o których Huncwoci nie powinni wiedzieć?!

- Lily! To nie tak!

- A właśnie, że tak! I wiesz co? Jesteś ohydnym egoistą, Potter! Nienawidzę cię! – krzyknęłam i uderzyłam chłopaka w twarz.

- Zostaw mnie w spokoju – powiedziałam twardo i wyszłam z dormitorium.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Przez kilka kolejnych dni Potter się do mnie nie odzywał. Zupełnie mnie ignorował. A kiedy na mnie patrzył... Miał żal w oczach. Czasem myślałam, że może zbyt ostro go potraktowałam... Widać było, że jest mu przykro... Ale nie, nie zamierzam sobie nim zawracać głowy. Dorcas jest wciąż zła na Syriusza, że w tym wszystkim uczestniczył. A Ann i Remus porozmawiali na spokojnie i jest tak jak dawniej. Peter mi się na oczy nie pokazywał. I dobrze, bo chyba bym mu coś zrobiła.

     Po obiedzie poszłam od razu do biblioteki po kilka książek potrzebnych do wypracowania z transmutacji. Powiedziałam pani Pince, czego potrzebuję, a ona poszła po te książki, twierdząc, że narobię jej bałaganu. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Kilkoro uczniów coś pisało, inni czytali lub uczyli się. Moją uwagę przykuła osoba siedząca przy oknie. James Potter. Był zamyślony i nieobecny. Podpierał głowę ręką. Siedział odwrócony do mnie tyłem. Zdziwiłam się tym niecodziennym widokiem. Potter w bibliotece? Nie dane mi było jednak dłużej się nad tym zastanawiać, gdyż pani Pince wróciła z książkami. Podziękowałam jej i udałam się szybko do dormitorium. Była tam tylko Ann, a po kilkunastu minutach pojawiła się również Dorcas.

- Rozmawiałam z Syriuszem – oświadczyła.

- Pogodziliśmy się! – dodała.

- To świetnie – rzekła Ann.

- Rozmawiałam z nim o Jamesie, Lily... – powiedziała Dorcas.

- Dorcas, cieszę się, że się pogodziłaś z Syriuszem, ale nie chcę słuchać nic o Jamesie – powiedziałam.

Dorcas zignorowała moje słowa i kontynuowała.

- Mówił, że James jest ostatnio strasznie smutny i przygaszony.

- Widziałam go dzisiaj – opowiedziałam im to, co zdarzyło się w bibliotece.

- No widzisz, Lily... Chyba powinnaś z nim porozmawiać... – rzekła Dorcas.

- Co?! Nigdy!

Dziewczyny wymieniły spojrzenia.

- Lily, pomyśl, jak on się czuje... – rzekła Ann.

- On cię kocha – dodała Dorcas.

- Taa... Na pewno...

- Lily, przestań! Naprawdę powinnaś z nim pogadać! Pomyśl jak ty byś się czuła na jego miejscu!

Milczałam.

- Idź do niego... – rzekła Ann.

- Jest sam w dormitorium – dodała Dorcas.

Przyjaciółki zostawiły mnie samą. Świetnie normalnie...

     Zastanowiłam się nad tym wszystkim. Z jednej strony nie powinnam się tym przejmować. James zrobił coś złego, dostał „karę” a teraz jest mu przykro... Tak raczej być powinno. Nie mam go za co przepraszać... Chociaż... Z drugiej strony... Gdybym to ja była na jego miejscu... Wciąż okłamywałam go, ze Tom jest moim chłopakiem. Gdyby ktoś mi wmawiał takie rzeczy tylko po to, żebym się odwaliła to... Na pewno byłoby mi przykro. I miałabym żal do tej osoby... I co ja mam zrobić? Iść do niego, czy nie? A jak tak to co mu powiedzieć? Dobra, pójdę, szybko go przeproszę i wrócę z powrotem.

     Doprowadziłam się do porządku i po paru minutach stałam pod drzwiami dormitorium Huncwotów. Teraz miałam ochotę stamtąd uciec. Nie wiedziałam, co mi odbiło, że tam poszłam. Zapukałam. Usłyszałam ciche „proszę” i weszłam do środka. Chłopak leżał odwrócony do mnie tyłem na łóżku. Tak jakoś dziwnie się poczułam...

- Syriusz, po jaką cholerę pukasz do siebie? – mruknął Potter.

- To nie Syriusz. To ja... – powiedziałam.

James poderwał się z łóżka.

- Lily, co tu robisz? – spytał zaskoczony.

- Przyszłam cię przeprosić... Za to, że cię okłamywałam... – usiadłam obok niego.

James był bardzo zdziwiony.

- Co się stało, że to zrozumiałaś? – spytał.

- Przemyślałam sobie parę rzeczy... Ale wiesz co? Ty też nie powinieneś podsłuchiwać...

- Wiem, ale chciałem wiedzieć, czy z Tomem to prawda... Przepraszam – uśmiechnął się lekko.

- Ja też ostatnio zachowywałam się okropnie... Chociaż ty strasznie się narzucałeś...

- Miałem powody... Zależy mi na tobie Lily...

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie chciałam go znów ranić, ani dawać też zbędnych nadziei.

- Nie powinienem był tego mówić... – powiedział chłopak.

- Ja już pójdę – podniosłam się.

- Lily, czekaj – rzekł chłopak i przytulił mnie lekko.

- James... Puść mnie... – mruknęłam.

- Przepraszam... Trochę mnie poniosło.

- Widzę... Cześć – powiedziałam i wyszłam.

Żeby tylko sobie nic nie pomyślał... Dobra, przeprosiłam go i po sprawie. Nie mam pojęcia, co wydarzy się za jakiś czas. Mam tylko nadzieję, że Potterowi nic głupiego do głowy nie strzeli.

 

***

 

Według mnie to tak notka jest straszna. Może nie cała, ale jej koniec. Wyobrażałam to sobie nieco inaczej... Jestem ciekawa waszych opinii o niej. ;) Przepisywałam ją w wielkiej złości, więc mogły pojawić się jakieś literówki. ;P Pozdro!

Podstęp Huncwotów

     Od samego rana miałam zły humor. Nie wiem dlaczego... Możliwe, że powodem były zaczynające się dziś lekcje. A może wczorajszy szlaban z Potterem... Raczej to drugie. Na śniadaniu oczywiście nie obyło się bez jego głupich pytań, czy się z nim umówię. Wkurzał mnie o to bardzo. Nie wiem, co stało się z tym „normalnym” Jamesem Potterem. Chyba utopił się w wodach Morza Północnego... Bo to od tamtych dni jest taki nieznośny.

     Po pewnym czasie do Wielkiej Sali wleciała chmara sów. Jedna z nich podleciała do mnie i do moich przyjaciółek. Dorcas porwała list i zawołała:

- To od Katie!

Rzuciłyśmy się, żeby go przeczytać.

Kochane dziewczyny!

Nawet nie wiecie, jak się za Wami stęskniłam! Strasznie mi was tutaj brakuje. Poznałam mnóstwo nowych osób, ale chyba z nikim nie zaprzyjaźnię się tak jak z Wami. Jest tutaj nieco inaczej niż w Hogwarcie... Co ja mówię?! Wszystko jest inne! Klasy, korytarze... Ale nie to jest najgorsze. Wszyscy chodzą w jakiś dziwnych strojach. Nie wiem, czy tu jeszcze wytrzymam. Miałam nawet ochotę wykraść miotłę ze szkolnego magazynku i przylecieć na niej do Hogwartu. Ale powinnam niedługo przywyknąć do tej inności... Chyba nie mam lepszego wyjścia... A co u Was? Czekam na odpowiedź.

Tęsknię za Wami!

Katie

PS: Pozdrówcie Huncwotów.

- Macie pozdrowienia od Katie – powiedziałam do chłopaków.

- Co pisze? – spytał Potter.

- Nie twoja sprawa – warknęłam.

- Lily! – upomniała mnie Dorcas.

- Co?!

- On tylko pytał.... – powiedziała i podała szczerzącemu się Potterowi list.

No i super. Przyjaciółka zrobiła ze mnie potwora, a z Pottera ofiarę. Ech... Czy na tym świecie nie ma sprawiedliwości?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Transmutacja. Pierwsza lekcja w tym roku. Profesor McGonagall zaczęła od poinformowania nas, że pojawią się bardzo ważne, ale i trudne rzeczy do zapamiętania, więc trzeba uczyć się na bieżąco. Jakbyśmy sami o tym nie wiedzieli... Zaczęliśmy od powtórki materiału z wcześniejszych lat. Co chwilę jednak dało się słyszeć wybuch śmiech z rogu sali. Potter i Black. Pewnie obmyślali, jaki kawał znowu zrobić. Ale zachowywali się tak głośno, że profesor McGonagall zareagowała:

- Potter! Black! Cisza! Bo inaczej was rozsadzę!

Zamilkli. Ale nie na długo. Co za dzieci z nich...

- Koniec tego dobrego! Potter! Idziesz do Evans, a panna Meadowes przesiada się do pana Blacka. Natychmiast!

Nie, tylko tego jeszcze brakowało. Za jakie grzechy mnie to spotyka?

Potter dosiadł się do mnie z wielkim uśmiechem na twarzy. Postanowiłam, że będę go ignorować. Kiedy przepisywaliśmy notatki z tablicy, dostałam liścik od Jamesa.

Nie wiem, co myślę...

Nie wiem, co chcę...

Wiem, tylko tyle, że

Kocham Cię!

 

Lily, kiedy Ty to wreszcie zrozumiesz? Bardzo mi na Tobie zależy... Nie mogę znieść, jak marnujesz się przy tym Tomie... Proszę, daj mi szansę...

Yyy... No dobra, trochę mnie zatkało. Ale tylko trochę. Czy to możliwe, że w ciągu godziny ktoś tak się zmienił? Najpierw stosuje jakieś głupie sztuczki a później takie romantyczne wyznanie? Podejrzane to...

Spojrzałam na niego uważnie. Był spokojny i poważny. Nie wiem kompletnie co o tym myśleć. Nic nie odpiszę. Szczerze mówiąc to nawet nie wiem co.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Po obiedzie Huncwoci zaproponowali spacer po błoniach, pod pretekstem pięknej, słonecznej pogody i ostatnich chwil wolnych od nauki. Z początku nie chciałam iść, ale dziewczyny mnie przekonały. Obawiałam się tego, co może zrobić Potter. Kto może wiedzieć, co on znowu wymyśli?

     Syriusz i Dorcas szli trzymając się za ręce, Ann i Remus podobnie. Żałowałam, że nie było Katie. W takich sytuacjach jak ta, mogłam z nią rozmawiać, a teraz pozostał mi tylko Peter i James...

     Usiedliśmy pod jednym z drzew. Na dworze było bardzo ciepło. Inni uczniowie, podobnie jak my, korzystali z ostatnich chwil wolności.

- Chodźcie do wody... Jest tak ciepło... – zaproponował Potter.

- Właśnie! Dobry pomysł! – poparł go Syriusz.

- Chyba was pogięło. W ubraniach? – spytałam.

- Ty, Liluś, możesz bez... – rzekł Potter.

- Wypchaj się – mruknęłam.

Potter podszedł do mnie z niepokojącym uśmiechem.

- Nie waż się mnie nawet dotykać – ostrzegłam go.

Chłopak zignorował moje słowa i wziął mnie na ręce.

- Zostaw mnie, ty imbecylu! – krzyczałam.

- Liluś, spokojnie, przecież wiesz, że cię nie skrzywdzę... – powiedział, trzymając mnie mocno.

Wiedziałam, że i tak na nic się zdadzą moje protesty. Tylko nie wiedziałam, po co on mnie gdzieś niesie. Jednak dość szybko się przekonałam. Potter wszedł razem ze mną do jeziora.

- Proszę, nie wrzucaj mnie do wody – powiedziałam.

- A umówisz się ze mną? – spytał szczerząc zęby.

- Nie! – krzyknęłam.

- Trudno... Nie to nie... – rzekł i wrzucił mnie do wody.

Szybko się wynurzyłam. Na szczęście nie było zbyt głęboko. Mokre ubrania przykleiły mi się do ciała.

- Potter! Ty idioto! Mówiłam, żebyś mnie nie wrzucał do wody!

- Lily, no nie bądź zła. Nie chciałaś się ze mną umówić, więc...

- Ty debilu! Nie zapominaj, że mam chłopaka! Daj mi spokój! – krzyknęłam wściekła i wyszłam z wody.

- Lily, co się stało? – spytała Dorcas, gdy zobaczyła mnie w takim stanie.

- Potter – mruknęłam i udałam się jak najszybciej do zamku.

- Lily, czekaj! Przepraszam! – krzyczał za mną Potter, ale ignorowałam to.

Wtedy, na transmutacji już myślałam, że James coś wreszcie zrozumiał, ale najwidoczniej bardzo się myliłam...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Postanowiłam z dziewczynami, że zrobimy sobie dzisiaj babski wieczór. Trzeba skorzystać z tego, że jeszcze nic nie zadali. Na drzwiach wywiesiłyśmy tabliczkę z napisem „Nie przeszkadzać”, Dorcas poprosiła Syriusza, żeby załatwił nam jakieś jedzenie, później przygotowałyśmy do końca resztę rzeczy i zamknęłyśmy się w dormitorium.

- No dobra, to od czego zaczniemy? – spytała Ann.

- Może... Po prostu pogadajmy... Ale wiecie, szczerze – powiedziała Dorcas.

- Dobra. Lily, co z Jamesem? – spytała od razu Ann.

Nie... Nie chciałam za bardzo o tym gadać...

- Nic... Mam go dosyć...

- Co się w ogóle stało nad tym jeziorem? – zapytała Dorcas.

- Wrzucił mnie do wody! I tłumaczył się, że nie chciałam się z nim umówić! A przecież mówiłam mu już tyle razy, że mam chłopaka!

- Nie masz chłopaka... – wtrąciła Dorcas.

- Ale on myśli, że mam...

- No a co na to Tom? – spytała Ann.

- Nic... Powiedział, że mogę robić, co chcę... A poza tym... Potter się strasznie zmienił. Sama to zauważyłaś, Ann. Zobaczcie co dostałam od niego na transmutacji – pokazałam im ten liścik.

- Wow, Lily, nieźle... – powiedziała Dorcas po chwili.

- Ale zobaczcie... Wcześniej zachowuje się jak idiota, później pisze romantyczne listy, a potem wrzuca mnie do jeziora. Czy to jest normalne?

- Być może dla niego tak...

- No właśnie! Dla niego! Ale nie mówmy już o nim...

- No jak chcesz, ale... Coś powinnaś zrobić z Tomem. Wiesz, głupio tak wciąż udawać, że jesteście razem – rzekła Dorcas.

- Pomyślę o tym... A co z wami? Jak Syriusz? I Remus?

Okazało się, że między Ann i Remusem zaczyna coś zgrzytać. Jednak to pewnie chwilowy kryzys... Oby.

- Pokażę wam coś – powiedziała Ann i podeszła do swojego łóżka.

Chwyciła poduszkę a wtedy rozległ się przeraźliwy krzyk.

- Aaaaaaaaaa!!! To szczur!!!

Zwierzątko szybko zerwało się i pobiegło w stronę drzwi, po czym przecisnęło się pod nimi.

- Szczur? – spytałam zaniepokojona.

- Tak! Takie wielki, ohydny... Fuj! I to było na moim łóżku! – zawołała Ann.

- Ja ich zabiję! – krzyknęłam.

- Kogo? – spytała Dorcas.

- Huncwotów! Nie domyślasz się?! Peter jest animagiem! Zamienia się w szczura!

- Czyli... Cholera! Oni wiedzą, o czym rozmawiałyśmy! – zawołała Ann.

- Tak! I Potter dowie się, że ściemniałam o Tomie!

- No to super... I poznają nasze inne tajemnice – dodała Ann.

- Ale nie mamy pewności, że to Peter – powiedziała Dorcas.

- Jestem tego pewna. Huncwoci już nie żyją! – zawołałam.

 

***

 

Szczerze mówiąc, nie jestem z tej notki za bardzo zadowolona... Ale... Mam nadzieję, że się Wam spodoba. ;) Szablon już niedługo zostanie zmieniony. :) Pozdrawiam!

„Dlaczego on jest takim idiotą?”

     Usłyszałam jakieś krzyki, kiedy wraz z Dorcas i Ann szłam do Wielkiej Sali na śniadanie. Tuż przed nią stał Potter, Black i mały tłumek widzów a nad nimi unosił się Severus Snape.

- Potter! – krzyknęłam ze złością.

Rogacz wystraszył się mnie i opuścił Ślizgona na ziemię. Wow, jaki domyślny i posłuszny....

„Widzowie” szybko się rozeszli a winowajcy weszli szybko do Wielkiej Sali chcąc umknąć przede mną. Udałam się natychmiast za nimi.

- Potter! Black! Stać!

Niepewnie odwrócili się. Chyba wiedzieli, co ich czeka.

- Możecie mi powiedzieć, co to miało znaczyć?! Jest pierwszy dzień szkoły, a wy takie rzeczy odstawiacie!

- Przecież trzeba było się odpowiednio przywitać ze Smarkiem – powiedział Potter.

Black szybko usunął się i usiadł przy stole.

- Przywitać się?! Przywitać?! Ty wiesz co w ogóle mówisz?!

- Lily, nie denerwuj się tak! To nic takiego!

- Nic takiego?! Weź, lepiej już nic nie mów!...

- Panno Evans, co to za krzyki? – nagle pojawiła się przede mną profesor McGonagall, a to nie wróżyło nic dobrego.

- To Wielka Sala! Nie miejsce na krzyki!

- Wiem, pani profesor, ale Potter...

- No tak... Potter! Znowu nabroiłeś! Dostajecie oboje szlaban! Dziś w moim gabinecie o siedemnastej! A teraz siadajcie i nie krzyczcie już! – powiedziała i skierowała się w stronę stołu nauczycieli.

Posłałam Potterowi takie spojrzenie, że od razu domyślił się, że lepiej będzie, jak nic nie powie.

W okropnym humorze zjadłam śniadanie. Dostałam szlaban w pierwszym dniu roku szkolnego! I to przez Pottera! Wrrr... Mam go dosyć!

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam sama w dormitorium. Ann poszła gdzieś z Remusem a Dorcas z Syriuszem. Tylko ja nikogo nie miałam. Ale nie zamierzałam się tym przejmować. Kiedyś w końcu pojawi się ktoś odpowiedni.

     Do okna zapukała mała sówka. Wpuściłam ją do środka a ta upuściła mi list i natychmiast odleciała.

Umówisz się ze mną?

Zagotowało się we mnie ze złości. List był bez podpisu, ale doskonale wiedziałam, od kogo. Olałam ten list. Po chwili przyleciała sówka z kolejnym o takiej samej treści.

I kolejny.

I jeszcze jeden.

I następny.

Po chyba piętnastym z rzędu nie wytrzymałam.

Potter! Odwal się! Nie męcz tego biednego stworzenia! Nie umówię się z tobą!

Złapałam sowę i wręczyłam jej list.

- Zanieś to do tego idioty, Pottera. A jak znów będzie chciał coś wysłać, to zacznij go dziobać. Tylko mocno! Pamiętaj! – powiedziałam do sowy i wypuściłam ją.

Poskutkowało. Już żaden list nie przeszedł. Wreszcie, po dwóch godzinach wróciły dziewczyny. Opowiedziały mi szybko, co się wydarzyło, ja im też.

- Wiesz, Lily... Potter się zmienił. W piątej klasie był inny... – powiedziała Ann.

- Inny? To znaczy?

- No... Nie był taki nachalny... Przecież... Ty się w nim zakochałaś!

- O nie! Nie zakochałam się! To było zwykłe, głupie zauroczenie.

Dorcas coś szepnęła Ann na ucho, po czym obie zachichotały.

- Mogę wiedzieć, z czego się tak śmiejecie? – spytałam.

- Nie ważne, Lily... Hahaha...

- Super – burknęłam.

Po obiedzie siedziałam z przyjaciółkami i innymi Gryfonkami w Pokoju Wspólnym i słuchałam o ich wakacjach. Po pewnym czasie pojawili się jednak Huncwoci. Zauważyli nas i rozsiedli się obok.

- Cześć dziewczyny! Jak leci? – zagadał Syriusz, obejmując Dorcas.

Inne Gryfonki zaczęły chichotać, a po chwili uciekły stamtąd. Niektóre z nich należały do funclubu Blacka i Pottera.

- Co słychać, Evans? – spytał Potter, usadawiając się obok mnie. Wciąż trzymał ręce w kieszeniach, co było dziwne.

- Było świetnie, dopóki ty się nie pojawiłeś! – odparłam.

Nie odpowiedział. Po chwili jednak zapytał:

- A umówisz się ze mną? Proszę...

- Daj mi spokój! Spadaj!

Wkurzona poszłam do dormitorium.

Dlaczego on jest takim idiotą?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Przed siedemnastą udałam się do gabinetu profesor McGonagall pełna obaw. Bałam się. Nie szlabanu, tylko tego co może zrobić Potter. Co on znowu wymyślił? Żeby tylko nie wziął fałszywej różdżki... Wtedy na pewno coś by zrobił...

     Zapukałam do gabinetu nauczycielki. Potter już tam był.

- Jako, że jest początek roku szkolnego, dostaniecie dość łatwą karę. Po prostu posprzątacie jeden ze schowków woźnego. Za mną, proszę – powiedziała McGonagall.

Doszliśmy do tego schowka. Nie był zbyt duży.

- Posprzątajcie tu. I oddajcie różdżki. Przyjdę za dwie godziny.

Oddaliśmy różdżki. James miał taki dziwny uśmieszek na twarzy.

McGonagall wyszła. Już miałam zabrać się do pracy, lecz usłyszałam kilka zaklęć rzucanych przez Jamesa, a po chwili wszystko było posprzątane i poukładane.

Obrzuciłam go zgorszonym spojrzeniem.

- No co? Wolałaś to wszystko sprzątać? – spytał uśmiechając się.

- A żebyś wiedział – mruknęłam.

Usiadłam na małym stołku. Właśnie tego się obawiałam...

- Umówisz się ze mną? – spytał.

- Nie!

Schowałam głowę w dłoniach. Miałam go już serdecznie dosyć.

- A czemu nie? – dopytywał się.

- Słuchaj, nie mam ochoty na rozmowy z tobą. Wkurzasz mnie.

- A co ja takiego robię? – spytał udając niewiniątko.

- Nie udawaj jeszcze większego idioty niż jesteś.

- Lily... Kochanie, ale co ja robię?

- Nie mów do mnie kochanie!

- Dobrze, słoneczko. Jesteś śliczna, kiedy się tak złościsz. Ale ty w ogóle jesteś piękna. A w stroju kąpielowym... Mmmm...

Posłałam mu mordercze spojrzenie.

- A co u Toma? – spytał uśmiechając się przymilnie.

- A dobrze, bardzo dobrze. A co, jesteś nim zainteresowany? – w moim głosie dało się słyszeć nutkę ironii.

- Nie nim, Liluś. Z moją orientacją jest wszystko w porządku.

- Och, coś takiego!

Potter zlekceważył to.

- Pewnie trudno było wam się rozstać na tak długi czas... – kontynuował.

- Nie sądzę, żeby to była twoja sprawa.

- Ależ kotku, mnie to po prostu interesuje.

- To niech przestanie cię to interesować! I nie mów do mnie kotku!

Rogacz już nic nie powiedział. I dobrze.

Milczeliśmy. Strasznie się nudziłam... Już chyba wolałam się z nim kłócić...

- O czym myślisz? – zapytał.

- Nie twoja sprawa.

- Dlaczego jesteś taka niemiła? Przecież tylko pytam...

Nie odpowiedziałam.

Po dość długiej chwili James podszedł do mnie, kucnął i spytał, patrząc mi prosto w oczy.

- Dlaczego ty taka jesteś?

- Jaka?

- Traktujesz mnie jak potwora... Odnosisz się jak do wroga...

- Widocznie na to zasługujesz – powiedziałam.

Chyba jednak przesadziłam. James podniósł się i odwrócił. Widać było, że go zraniłam.

- Naprawdę uważasz, że zasługuję na takie traktowanie? – spytał z żalem w głosie.

- Nie... Przepraszam. Trochę mnie poniosło.

Odwrócił się do mnie, a na jego twarzy pojawił się mały uśmiech.

- Ale to nie znaczy, że mnie nie wkurzasz – dodałam.

Uśmiech mu lekko zrzedł.

Znowu nastała cisza. Zaczęłam się przechadzać po kantorku. Różne ciekawe rzeczy się tam znalazły. Nagle jakieś ręce owinęły się wokół mojego brzucha.

- Cii... Proszę, nic nie mów – szepnął mi James do ucha.

Zaczął mnie całować po szyi. Nie mogłam na to pozwolić, mimo, że było miło...

- Przestań! Nie zapominaj, że mam chłopaka! – zawołałam i oswobodziłam się z jego objęć.

- Tak! Daleko stąd!

- No i co z tego?

- To z tego, że ja cię kocham! I nie mogę znieść, jak się przy nim marnujesz!

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo pojawiła się profesor McGonagall. Oddała nam różdżki. Udałam się natychmiast do dormitorium. Szłam szybko i Potter dogonił mnie dopiero w Pokoju Wspólnym.

- Lily, czekaj... Nic nie powiesz?

- Nie! Brak mi na ciebie słów.

Skierowałam się w stronę dormitorium zostawiając rozczarowanego i... smutnego Jamesa w Pokoju Wspólnym. Chyba przesadził. Ale nie, nie będę teraz o tym myśleć...

 

***

 

Co do notki, to nie wnosi zbyt wiele nowości, ale jednak była potrzebna. ;) Mam nadzieję, że się spodoba. ;) Poza tym zapraszam na blogi znajdujące się u mnie w linkach! Są naprawdę dobre. :) A mój blog znów znalazł się w Polecanych! :) Dzięki!! :D Nawet nie wiecie jak to mnie cieszy. :) Pozdrawiam!