Błędne koło

     Dzisiejsze lekcje właśnie dobiegły końca. Tłum uczniów wylał się na hogwardzkie korytarze. Wszyscy zmierzali na obiad do Wielkiej Sali. Brakowało tylko czworga Gryfonów. Huncwoci nie pojawili się w ogóle na lekcjach. To dziwne... Pewnie coś knują... Oby moje przypuszczenia się nie sprawdziły. Mam nadzieję, że James trochę zmądrzał i ta jego nieobecność nie przyniesie żadnych kłopotów.

     Znajdowałam się właśnie z przyjaciółkami na korytarzu prowadzącym do Wielkiej Sali. Nagle jej drzwi otworzyły się gwałtownie a z pomieszczenia zaczęła się wylewać gęsta, brązowa maź. Do tego w powietrzu unosił się ohydny zapach, na myśl przywodzący smocze łajno. Osoby, które dosięgła owa substancja nie mogły się ruszyć. Zostały przyklejone do podłogi. To brązowe coś było już bardzo blisko mnie i moich przyjaciółek.

- Wingardium Leviosa! – zawołałam.

Zaklęciem tym uniosłam siebie i dziewczyny do góry, dzięki czemu maź nas ominęła.

- Super! – zawołała Dorcas.

- Tak... Tylko jak teraz zejdziemy na dół? Przecież to coś niedługo rozniesie się po całej szkole... – powiedziała Ann.

- No tak... Nie pomyślałam... Ale przynajmniej nie zostałyśmy przyklejone – odparłam.

Niektórzy też wzięli z nas przykład i unosili się w powietrzu. Jednak większość uczniów już nie mogła się ruszyć.

- Kto na to wpadł? – spytałam ze złością.

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Z Wielkiej Sali wyszedł właśnie Dumbledore i Filch, trzymający mocno wszystkich Huncwotów. Dumbledore potraktował ich jakimś zaklęciem, które sprawiło, że mogli normalnie iść unosząc się lekko nad ziemią. Więc to wszystko to ich wina... Nic dziwnego. Mogłam się tego domyślić. Tylko ich stać na coś takiego. Myślałam, że James trochę zmądrzał, ale najwidoczniej się myliłam. Jak ja w ogóle mogłam pomyśleć, żeby mu dać szansę? Już nie pierwszy raz tak jest. Ale nie... Następnego już nie będzie. James zobaczył mnie i w jego oczach pojawił się... Strach. I dobrze, że się boi! Już ja mu pokażę...

      Dumbledore omiótł wzrokiem otoczenie i puścił chłopaków, którzy upadli na kolana do tej mazi. Dobrze im tak! Teraz to oni byli przyklejeni. Dyrektor wyjął różdżkę i wypowiedział kilka zaklęć, a po chwili brązowa, śmierdząca substancja znikła. Został tylko mały fragmencik, w którym akurat znajdowali się Huncwoci.

- Posiedzicie teraz godzinę w tej waszej mazi... A jutro stawicie się u pana Filcha o siedemnastej. Szlaban będzie trwał tydzień. Może zrozumiecie swój błąd... – powiedział czarodziej i odszedł.

     Powróciłam na ziemie o natychmiast podeszłam do Huncwotów. James spojrzał na mnie niepewnie. Chyba widział, co go czeka.

- Nawet nie chce wiedzieć, kto na to wpadł. Nie chcę wiedzieć, po co to zrobiliście. Chcę tylko wiedzieć, dlaczego brałeś w tym udział, James? Przecież... – westchnęłam.

- Lily, my to już od dawana szykowaliśmy... A nie wypaliło do końca... Miało dosięgnąć tylko Ślizgonów. I się nie udało... – chłopak próbował się tłumaczyć.

Wciąż musiał klęczeć w tym płynie. Pewnie było to dla niego strasznie poniżające...

- Nie udało? Tylko Ślizgonów? A co oni wam takiego zrobili? To też ludzie. Nie wszyscy są źli.

- A znasz jakiegoś Ślizgona, który nie jest zły? – spytał Potter.

Zastanowiłam się nad tym. Faktycznie... Miał rację. Tylko Alex wydawał się na początku miły... A potem wrobił mnie w pułapkę...

- To nie ma żadnego znaczenie, Potter. Po raz kolejny mnie zawiodłeś. A wiesz co? Byłam skłonna dać ci jeszcze jedną szansę, naprawdę... Jednak teraz... Możesz o niej pomarzyć – powiedziałam i wróciłam do Pokoju Wspólnego.

Straciłam wszelką ochotę na jedzenie.

Po pewnym czasie przyszły dziewczyny.

- Rozmawiałyśmy z chłopakami – oświadczyła Dorcas.

- I...? – spytałam obojętnie.

- I... Mówią, że kocioł z tym brązowym eliksirem nagle im się przewrócił... To było niezapowiedziane. Nie chcieli, żeby tak wyszło... – powiedziała.

- Może was przekonali, ale... No dobra, może rzeczywiście tak było... Lecz... James zaprosił mnie do Hogsmeade w tę sobotę. Postanowiłam, że z nim pójdę, jeśli on niczego nie zepsuje. A teraz same widzicie...

- Lily... Rozumiem... Ale... James już taki jest... Musisz to przyjąć do wiadomości.

- Ale on ma prawie szesnaście lat... A zachowuje się jak trzylatek.

- Kiedyś wydorośleje... – rzekła Dorcas.

- Tylko czy wtedy nie będzie za późno? – spytałam.

Dziewczyny nie wiedziały, co odpowiedzieć.

- Pójdę już... Zobaczymy się później – rzekłam.

     Poszłam do dormitorium i natychmiast rzuciłam się na łóżko. Musiałam odpocząć... I przemyśleć całą sytuację. Zdążyłam tylko zapytać samą siebie: dlaczego on taki jest?, a wkrótce potem zmorzył mnie sen.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Obudziłam się po paru godzinach. Za oknem zaczęło się już ściemniać. Byłam sama w dormitorium. Dziewczyny pewnie uczyły się w bibliotece. Ogarnęłam się szybko i zeszłam do Pokoju Wspólnego, by tam napisać wypracowanie z transmutacji.

     Pokój Wspólny był pełen młodszych uczniów, którzy spędzali czas na zabawie. Ci starsi wybrali bibliotekę, gdyż tam mogli się w spokoju uczyć. Moje lenistwo jednak zwyciężyło i zostałam tutaj. Usiadłam przy stoliku przy oknie i zaczęłam pisać... 

Nagle usłyszałam czyjś głos.

- Można? – zapytał Potter, stanąwszy obok mnie.

Podniosłam głowę i mruknęłam:

- Nie.

Potter i tak nie posłuchał i usiadł naprzeciwko mnie.

- Czego chcesz? – warknęłam.

- Pogadać... Jesteś zła? – spytał.

- Tak. Nie... Nie jestem zła. Jestem szczęśliwa. Tak, szczęśliwa. Bo zrozumiałam, że tobie nie można dać drugiej szansy. Już wiele razy mnie zawodziłeś.

- Lily, ale my to naprawdę już od dawna planowaliśmy... Nie wściekaj się o ten kawał...

- Nie chodzi o sam kawał. Ja ciebie po prostu nie rozumiem! Raz jesteś opiekuńczy, miły, naprawdę fajny, a za chwilę zachowujesz się jak dzieciak, dokuczasz innym...

- Przepraszam... Nie wiedziałem, że tak to wygląda... Zmienię się.

- Nie, ta rozmowa nie ma sensu. Sytuacja powtarza się już nie wiem który raz. Błędne koło, James.

Wzięłam swoje rzeczy i natychmiast udałam się do dormitorium. Nie chciałam już rozmawiać z Potterem.

     W ciągu godziny udało mi się skończyć wypracowanie. Wtedy przypomniałam sobie jeszcze o eseju z zielarstwa na jutro... No super... Musiałam iść do biblioteki po książkę, która była do tego potrzebna. W bibliotece nie spotkałam przyjaciółek. Być może minęłyśmy się po drodze. Zabrałam potrzebna książkę i skierowałam się w stronę Pokoju Wspólnego.

     Było bardzo ciemno i strasznie cicho. To dziwne, bo zostało jeszcze parę godzin do ciszy nocnej. Nawet pochodnie się nie świeciły. Zapaliłam moją różdżkę. Podejrzanie dziwne to wszystko. Nagle usłyszałam miaukniecie kota. Wystraszyłam się. Oparłam się o jakąś ścianę, która niespodziewanie przekręciła się i znalazłam się po jej drugiej stronie. Na chwilę przestałam oddychać ze strachu. Kiedy się wreszcie uspokoiłam, rozejrzałam się dookoła. Pomieszczenie, w którym się znajdowałam, nie było zbyt duże. Wyglądało na to, że byłam tam jedyną osobą. Zaczęłam chodzić wokół szukając jakiegoś wyjścia. Jedyne światło pochodziło z mojej różdżki. Spędziłam jakieś pół godziny na chodzeniu w kółko. Nic nie znalazłam. Żadnego wyjścia. Ale przecież jakoś musiałam się tu dostać, więc mogę też wyjść. Tylko jak? Zaczęłam szukać tej książki z biblioteki. Położyłam ją tuż przy miejscu gdzie znajdowało się wejście. Stukałam, a nawet waliłam w ścianę. Nic to nie dało. Zrezygnowana osunęłam się na ziemię. Pogrążyłam się w najczarniejszych myślach. Co będzie, jeśli zostanę tu na zawsze? Nawet nie chcę o tym myśleć...

      Nie wiem, ile czasu spędziłam w tym dziwnym miejscu, ale z pewnością było już późno. Może dziewczyny zaczęły mnie szukać? Nawet jeśli, to wątpię, żeby mnie znalazły. A może jestem widoczna na tej Mapie Huncwotów? Oby...

     Westchnęłam, wstałam i spróbowałam czegoś nowego.

- Błagam, otwórz się! – krzyknęłam do ściany.

Coś zagruchotało i nagle fragment ściany zniknął. Wow... Ale mi się udało... Bez zastanowienia wyszłam z pomieszczenia myśląc o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w Pokoju Wspólnym. Poczułam jakby coś mnie wsysało... Po paru sekundach znajdowałam się przed portretem Grubej Damy. Ani chwili myśląc, weszłam do Pokoju Wspólnego.

 - Lily, gdzie ty byłaś tak długo? Martwiłyśmy się o ciebie... – powiedziała Dorcas, podbiegając do mnie.

W pokoju była tylko ona, Ann, Syriusz i James.

- Ja... Sama nie wiem... Przepraszam was, jestem wykończona... Porozmawiamy jutro... – odparłam i szybko poszła do dormitorium.

Tam rzuciłam się na łóżko, nie zdejmując nawet butów, i natychmiast zasnęłam.

 

***

 

Notka wreszcie się pojawiła. To przez moje lenistwo... Gdyby nie ono, byłaby wcześniej. :P Mam nadzieję, że wybaczycie. :) Poza tym miałam wielkiego doła i nie mogłam nic napisać... Jednaj już jest lepiej :) Komputer mam naprawiony, wystarczyło tylko kupić nowy zasilacz. :P A teraz ogłaszam mały konkursik. Otóż jutro jest coś ważnego dla mnie, związane z tym blogiem :) Kto odgadnie o co chodzi, ma reklamę u mnie na blogu i miejsce w linkach. :) Jeśli oczywiście osoba ta posiada bloga. A jak nie... To wtedy nagrodę można sobie wybrać. :) Czas do jutra do godziny 17:30. To łatwe, naprawdę... Odpowiedzi wysyłajcie na maila (link „Napisz do mnie”), te w komentarzach nie będą uwzględniane. :P A mój blog znów znalazł się w Polecanych! Strasznie się cieszę! :) Dziękuję za to! Pozdro!

Początek czegoś nowego

     Pewna dziewczyna szła jednym z korytarzy Beauxbatons. Właściwie nie wiedziała dokąd zmierza. Wszystko było dla niej tu dziwne. Nie miała pojęcia, po co w ogóle tu przyjechała. Przecież mogła chodzić do Hogwartu, mimo, że mieszkała we Francji. Więc czemu jej rodzice tak nalegali? W Hogwarcie miała przyjaciół, a tutaj nie mogła z nikim znaleźć wspólnego języka. Źle czuła się w tym miejscu, a największym jej problemem była samotność.

- Przepraszam, chyba coś ci upadło - Katie usłyszała głos za sobą.

Odwróciła się, a jej oczom ukazał się przystojny chłopak. Miał długie blond włosy związane z tyłu i ciemne oczy. Szeroko się uśmiechał i sprawiał wrażenie miłej osoby.

- A tak, dzięki - odparła Katie biorąc od niego zgubę.

- Jestem Andrew. A ty?

- Katie - uśmiechnęła się.

- To ty jesteś tą nową dziewczyną z Hogwartu? - spytał.

- Tak...

- Ja też pochodzę z Anglii. Jednak tuż przed szkołą przeprowadziliśmy się do Francji...

- Aha... Ja musiałam wszystko tam zostawić... Przyjaciół... Szkołę...

- Rozumiem... Pewnie ci ciężko...

- Nawet nie wiesz jak bardzo...

- Nie przejmuj się... Na pewno z czasem będzie lepiej...

- Mam nadzieję - posłała mu uśmiech.

- Chyba już pójdę - powiedziała.

- A masz może czas w sobotę?

- Może mam... A co?

- Może byśmy się spotkali? Pokazałbym ci szkołę i okolice...

- No dobrze... To do soboty. Pa! - Katie po raz kolejny się uśmiechnęła.

Wróciła do swojej sypialni, którą dzieliła jeszcze z czterema Francuzkami. Cieszyła się, że poznała tego chłopaka. Wydawał się naprawdę miły. To może być początek czegoś nowego...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Ann siedziała na parapecie jednego z okien sowiarni. Kochała to miejsce. Zawsze przychodziła tutaj, kiedy chciała pobyć sama i w spokoju wszystko przemyśleć. Właśnie teraz była taka chwila. Nikomu nie powiedziała o pewnym zdarzeniu. Nie chciała... Jeszcze nie... Wolała sama załatwić tę sprawę.

     Po tej całej aferze z Huncwotami, kiedy Peter podsłuchiwał dziewczyny, Lily krzyknęła, że Huncwoci są animagami. Ann postanowiła to wyjaśnić z Remusem. Myślała, że on też... Nie... Remus powiedział jej prawdę. Straszną prawdę... Dowiedziała się, że jej chłopak jest wilkołakiem. A jego przyjaciele stali się animagami, żeby pomagać mu podczas przemiany. Dla Ann był to wielki szok. "Wilkołak? Jak to?" pytała z niedowierzaniem. Remus opowiedział jej jak to się stało. Dziewczyna nie wiedziała, co o tym myśleć. Z jednej strony bardzo go kochała i chciała z nim być, a z drugiej bała się. Nie miała pojęcia, jak groźny jest Remus po przemianie. Ale przecież w czasie pełni przebywa we Wrzeszczącej Chacie z resztą Huncwotów. Gdyby był niebezpieczny dla innych uczniów Dumbledore nie pozwoliłby mu uczyć się w Hogwarcie. A w inne dni, kiedy pełni nie ma... Wszystko jest dobrze. Remus to opiekuńczy, miły, elegancki i inteligentny chłopak. Ann świetnie się przy nim czuła. Nie wiedziała wcześniej o jego niefortunnej przypadłości i żyło im się wspaniale. Dlaczego więc miałoby się to zmienić? Bo raz na miesiąc jej chłopak przeżywa straszne męki? Nie, na pewno nie. Ann wiedziała, że nie może zostawić Remusa. Nie może i nie chce. Zbyt bardzo go kocha, żeby zerwać z nim z tak błahego powodu. Kiedy Remus jej o tym wszystkim powiedział, wyszła bez słowa. Dziewczyna poczuła wyrzuty sumienia. Teraz on mógł myśleć, że Ann go znienawidzi. Musi szybko iść do niego i z nim porozmawiać. Chłopak musi wiedzieć, że jej bardzo na nim zależy, mimo jego przypadłości. Nie ma ona dla niej żadnego znaczenia.

     Ann szybko zeskoczyła z parapetu i szybkim krokiem skierowała się do dormitorium chłopaków z szóstego roku z Gryffindoru. Była zadowolona ze swojej decyzji.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Dorcas wyszła z Pokoju Wspólnego mocno trzaskając portretem Grubej Damy. Była wściekła. Dzisiejszy wieczór chciała spędzić z Syriuszem, a on oświadczył, że ma inne plany. Tak po prostu!

- Dorcas, czekaj! - usłyszała za sobą.

- Czego? - warknęła, patrząc na swojego chłopaka.

- To nie tak jak myślisz... - zaczął.

- Skąd wiesz, co myślę?! Masz inne plany! W porządku! Nie zabronię ci przecież! - krzyknęła dziewczyna i odwróciła się.

Syriusz szybkim ruchem przyciągnął ją do siebie i pocałował.

- Przestań. Miałem inne plany, to fakt. A wiesz jakie? Chciałam cię zabrać do Pokoju Życzeń. A ty nawet nie dałaś mi dojść do słowa - rzekł, patrząc na nią z wyrzutem.

Dorcas spuściła głowę. Było jej głupio.

- I co, uparciuchu? - spytał już nieco czulej.

- Przepraszam - rzekła dziewczyna i wtuliła się w chłopaka.

- Już dobrze... To co? Chcesz iść ze mną do Pokoju Życzeń? - zapytał Syriusz.

- Jasne!

Chłopak objął Dorcas i oboje skierowali się w stronę Pokoju Życzeń.

W końcu znaleźli  się w tym magicznym miejscu. Ściany były czerwone, a po środku stał stół ze świecą i dwa krzesła. Pod ścianą była komoda, dużo poduszek i kwiaty.

- Jak tu pięknie... - wyszeptała Dorcas.

Syriusz tylko się uśmiechnął.

     Usiedli przy stoliku i zjedli romantyczną kolację, rozmawiając o różnych rzeczach. Dorcas czuła się wspaniale. Bardzo kochała tego chłopaka. Nie wyobrażała sobie jak by  było bez niego. Miała nadzieję, że jemu także na niej zależy.

- Dorcas... - zaczął niepewnie.

- Tak?

- Ja... Muszę ci coś powiedzieć....

- Co? Mów.

- Bo ja...

- Tak?

Black wziął głęboki oddech i powiedział, patrząc jej w oczy:

- Ja cię kocham.

Dorcas nie wiedziała, co odpowiedzieć. Zaskoczył ją. Owszem, wcześniej mówił już, że ją kocha, ale wydawało się, że nie było to szczere. A teraz zabrzmiało tak prawdziwie...

- Ja ciebie też...

Syriusz uśmiechnął się i namiętnie ją pocałował. Dorcas czuła się najszczęśliwszą osobą na świecie.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam w bibliotece przy oknie. Miałam świetny widok na boisko do qiudditcha. Drużyna Gryffindoru właśnie odbywała trening. W oczy rzuciła mi się trochę zamazana postać szukającego. Leciał szybko, a jego twarz wyrażała duże skupienie. Wiele myślałam o tym wczorajszym wydarzeniu. Potter, jeśli chce, potrafi być miły i odpowiedzialny. Jednak przeważnie zachowuję się jak dzieciak. Gdyby choć trochę się zmienił... I dorósł. Może mogłabym dać mu szansę? A co jeżeli będzie tak samo jak po Balu Bożonarodzeniowym? Wprawdzie to nie była jego wina, ale i tak cierpiałam. Albo jeśli coś mu się odwidzi i znów zacznie robić z siebie idiotę? Ale każdy zasługuje na drugą szansę... On również. Chyba zgodzę się na to wyjście z nim do Hogsmeade... Nie mam nic do stracenia... Jednak jeśli Potter coś przeskrobie, straci tę szansę. Wszystko zależy od niego.

     Uśmiechnęłam się widząc jak James łapie znicza. Tak, dam mu ostatnią szansę. Jeśli ją zmarnuje, nie będę sobie nim więcej zawracać głowy.

 

***

 

Udało mi się dodać notkę! :D Sami widzicie, że jest ona trochę inna niż wszystkie. Chciałam pokazać też jak wygląda życie przyjaciółek Lily. :) A teraz inne sprawy... Mam popsuty komputer. Tę notkę przepisywałam w kafejce (ale to wyglądać musiało...). Następna chyba za tydzień, pewnie znów będę ją w kafejce pisać. Ech... No cóż... Mam nadzieję, że już niedługo będę mieć sprawny komputer w domu. Przepraszam, że nie poinformowałam wszystkich o notce, ale nie pamiętam wszystkich adresów... :P Poza tym przepraszam za wszystkie błędy, które mogły się pojawić w tej notce. W domu w Wordzie zawsze piszę a tu go nie ma :( A mój blog znów znalazł się w Polecanych :D Dziękuję Wam! :) To tyle. Pozdrawiam wszystkich! :*

Strach przed przyszłością

- Lily, wstawaj! Spóźnimy się na lekcje! – krzyczała Dorcas.

Leniwie otworzyłam oczy i spojrzałam na zegar. Ósma trzydzieści. Natychmiast zerwałam się z łóżka.

- Czemu wcześniej mnie nie obudziłyście? – spytałam.

- Bo same niedawno wstałyśmy. Budzik chyba nie zadzwonił…

- No trudno. Idę pierwsza do łazienki! – powiedziałam.

Po jakiś trzydziestu minutach byłyśmy gotowe. Od razu popędziłyśmy na transmutację. Profesor McGonagall odjęła nam piętnaście punktów za spóźnienie. Mogło być gorzej... Kolejne lekcje zleciały bardzo szybko. I całe szczęście, bo byłam strasznie głodna. Nic dziwnego, w końcu nie jadłam śniadania...

     Po południu, w drodze do Pokoju Wspólnego napotkałyśmy Pottera i Blacka. Rzucali łajnobombami w stronę pierwszaków i kilku starszych uczniów ze Slytherinu. Na korytarzu strasznie śmierdziało. Zobaczywszy nas, chłopaki odwrócili się i najnormalniej w świecie poszli sobie.

- Potter! Black! Nie tak szybko! – zawołałam.

- Lily, daj spokój... – powiedziała Dorcas.

- Nie – mruknęłam.

- Po co to zrobiliście? – spytałam, kiedy doszłam do chłopaków.

- Tak o – odparł Potter.

Posłałam mu wrogie spojrzenie.

- Tak o?! To ja teraz tak o daję wam szlaban. Zadowolony?

- Szlaban? Za co, Evans? – zapytał zły Black.

- Za znęcanie się nad młodszymi. Jutro zgłoście się do profesor McGonagall.

- Lily... No proszę... Musisz dawać nam ten szlaban? – spytał Potter.

- Tak. Może wreszcie się czegoś nauczycie, w co wątpię. A teraz żegnam.

Oddaliłyśmy się od nich.

- Nie powinnaś być taka ostra... – zaczęła Ann.

- A oni nie powinni rzucać w tych Ślizgonów łajnobombami. I proszę was, nie kontynuujmy już tego tematu.

     Dzień przeminął na pisaniu zadań domowych na jutro. A było tego strasznie dużo. Transmutacja, eliksiry, zaklęcia i astronomia. Miałam na niektóre z nich tydzień, ale oczywiście wszystko zostawiłam na ostatnią chwilę.

     Wieczorem, około dwudziestej trzeciej, kiedy Pokój Wspólny już prawie całkowicie opustoszał, a na oknem widoczna była połówka księżyca, ja pisałam jeszcze esej na zaklęcia. Właściwie to już go prawie kończyłam. Po piętnastu minutach wypracowanie było gotowe. Ziewnęłam. Nie wiadomo skąd zaczęłam zastanawiać się nad przyszłością. Kto wie co mnie wtedy czeka?

- Nad czym tak myślisz?

Nagle pojawił się przede mną James. Spojrzałam na niego krótko i odparłam:

- O wszystkim... O dalszym życiu, o tym, co będzie po Hogwarcie... Chyba się tego boję...

- Dlaczego? Przecież masz przyjaciół, rodzinę... – chłopak usiadł obok mnie.

- To nie takie proste, James... Chyba mnie nie rozumiesz...

- To mi to wytłumacz – posłał mi zachęcający uśmiech.

Poczułam, że muszę z kimś o tym porozmawiać. A że akurat z Potterem to już inna sprawa...

- No bo zobacz... Teraz wszystko jest proste i uporządkowane... Uczymy się, bawimy i te de... Ale po Hogwarcie... Już nie będzie tak łatwo. Nie będzie McGonagall, która wlepi szlaban za złe zachowanie, Irytka rzucającego wszędzie łajnobombami, duchów, innych dziwnych stworzeń... A co najważniejsze... Zaczniemy całkiem nowy etap w życiu... Sami będziemy musieli się utrzymać... Oczywiście zawsze można wrócić do rodziców, ale to nie wchodzi w grę. Ja się po prostu boję, James. Boję się, że sobie nie poradzę...

Chłopak wysłuchał mnie uważnie.

- Dobrze wiesz, że nie masz czego się bać. Doskonale sobie ze wszystkim poradzisz – powiedział.

- A ty dobrze wiesz, że wcale tak nie musi być. Ale nie chodzi tylko o to…

- A o co jeszcze?

- Spędziliśmy tutaj już pięć lat. Te dwa kolejna bardzo szybko zlecą... Ja nie chcę opuszczać Hogwartu... To mój drugi dom – w oczach zebrały mi się łzy, których nie zdołałam pohamować.

- Liluś, słoneczko, nie płacz... Czekają nas jeszcze dwa lata w tej szkole. Słyszysz? Dwa lata! To dużo... Nie płacz – James próbował mnie uspokoić.

Przytulił mnie a ja się nie opierałam.

- Ale James... Dwa lata strasznie szybko zlecą... Nie wyobrażam sobie życia bez tego wszystkiego... – jeszcze bardziej się rozpłakałam i wtuliłam w niego.

- Ciii... Wszystko będzie dobrze – mówił James, tuląc mnie mocno.

Bardzo tego potrzebowałam. I nie ważne, że jeszcze niedawno byłam strasznie na niego zła. Ważne było to, że jest przy mnie. Rogacz tulił mnie jeszcze dość długo. Ale mi to nie przeszkadzało... Wręcz przeciwnie.

- Dziękuję – powiedziałam po chwili.

- Za co? – spytał zdziwiony.

- Za to, że jesteś. I że mnie wysłuchałeś.

- Drobiazg. Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Zawsze.

- Dziękuję – powtórzyłam i uśmiechnęłam się do niego.

James otarł mi łzy z policzków.

Posiedzieliśmy chwilę w milczeniu.

- Lily? Jak tobie w ogóle poszły Sumy? – spytał Rogacz.

- Sumy? A dobrze nawet... Miałam trzy wybitne i dwa powyżej oczekiwań... A najgorzej z wróżbiarstwem, nędzny... A tobie?

- Nie jest źle... Mogłoby być lepiej, ale trudno. Z czego te wybitne miałaś?

- Z zaklęć, eliksirów i transmutacji...

- Ja miałem tylko z transmutacji...

- Nie dziwie się... Jesteś w końcu animagiem... Nikt się jeszcze o tym nie dowiedział?

- Nie. I mam nadzieję, że tak pozostanie.

- Wiesz, że możesz za to nawet w Azkabanie wylądować?

- Nie będzie tak źle... Ale chyba nie zamierzasz się wygadać?

- Nie, pewnie, że nie.

- To dobrze. A... Lily... Ty serio chcesz zostać aurorem?

- Nie wiem... Może... Nic nie mów – dodałam, kiedy zobaczyłam jak otwiera usta, żeby coś powiedzieć.

- Wiem, że to niebezpieczne – dodałam.

- To dobrze... I naprawdę nie sądzę, że to dobry pomysł....

- Trudno. A ty?

- Co ja?

- No kim chcesz być?

- Szczerze mówiąc to nie wiem... Może quidditch... Albo auror... A może coś jeszcze innego... Naprawdę nie wiem, Lily... Jeszcze dużo może się zmienić...

- Właśnie...

- Ale ty nie masz czym się martwić. We wszystkim sobie poradzisz.

- Taa, akurat... Na pewno nie...

- Tak? To powiedz mi w czym nie jesteś dobra.

- No na przykład... Quidditch!

- Ech, no tak. Ty to nawet na miotle boisz się lecieć.

- No widzisz.

- Ale poza tym jesteś wspaniała – uśmiechnął się szeroko.

- Dobra, dobra, nie słodź mi już tak...

- Ale to prawda!

- Taa... A ja jestem królową Anglii...

- W takim razie kłaniam się nisko, o pani – chłopak wstał i skłonił się przede mną.

- James! Nie żartuj! – roześmiałam się.

Rogacz z uśmiechnął się i usiadł koło mnie.

- I co? Humor już lepszy? – zapytał po chwili.

- Tak... Dzięki...

- Zawsze do usług! A... Lily... Mam malutką prośbę...

- Słucham...

- Cofniesz nam szlaban?

- O nie! Musisz ponieść karę... I tyle...

- No Lily, proszę...

- Nie. I się nawet ze mną nie kłóć.

Chłopak zrobił minę zbitego psa. Zrobiło mi się do trochę żal.

- Szlabanu wam nie cofnę, ale poproszę McGonagall, żeby nie dawała wan niczego ciężkiego i wcześniej was wypuściła.

Na twarz Jamesa wpłynął uśmiech.

- Dzięki Lily!

Uśmiechnęłam się.

- Wiesz... Już trochę późno... Chyba już pójdę... – powiedziałam.

- Szkoda... Ale jak chcesz.

Wstałam i skierowałam się w stronę dormitorium.

- Lily?

- Tak? – odwróciłam się w stronę chłopaka.

- W sobotę jest wyjście do Hogsmeade... I... Poszłabyś tam ze mną? – spytał.

Trochę zaskoczyło mnie jego pytanie. Ale przed chwilą było naprawdę fajnie, więc może by mu dać szansę?

- Zastanowię się... Później ci powiem, ok?

- Dobra! – na jego twarzy pojawił się uśmiech.

- Cześć – powiedziałam i weszłam na górę do dormitorium.

- Do zobaczenia, Lily... – rzekł James.

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba. :) Napisałam ją już wcześniej, a że nie mam czasu na pisanie i w miarę pasuje do całości, daję ją teraz. :P A ja oczywiście wszystko na ostatnią chwilę zostawiam i na poniedziałek mam mnóstwo roboty... Ech... No trudno. Pozdrawiam wszystkich! ;)

Wielka kłótnia i co po niej

- To co zrobimy? – spytała Dorcas.

- Pójdziemy tam... I... – odparłam.

- Lily, Peter może nic im nie powiedział... – rzekła Ann.

- Wątpię. Chodźmy tam... – skierowałam się w stronę drzwi.

Po chwili stałyśmy wszystkie pod dormitorium Huncwotów.

- Czekajcie – szepnęłam i zaczęłam podsłuchiwać.

Słychać było głos Petera i komentarze innych Huncwotów. Niewątpliwie o wszystkim już wiedzieli. Otworzyłam drzwi od ich dormitorium. Dziewczyny weszły tam za mną.

- Co wy tu robicie? – spytał Syriusz.

Dorcas posłała mu mordercze spojrzenie.

- Pewnie wasz kolega wszystko wam już wygadał... – zaczęłam groźnym tonem.

- Nie wiem, o co ci chodzi – powiedział natychmiast Potter.

- Nie udawaj, Potter! – krzyknęłam.

Huncwoci wymienili spojrzenia. Podeszłam do Petera.

- Musiałeś im wszystko wygadać! Musiałeś! Dlaczego to zrobiłeś?! Nie masz własnego rozumu?! Robisz wszystko, co oni ci powiedzą?!

- Lily, ja... Ja... – zaczął się jąkać.

Odwróciłam się do reszty.

- Kto na to wpadł?

Trójka Huncwotów spojrzała niepewnie na Jamesa.

- Mogłam się domyślić! Potter! I co? Co teraz powiesz? – zawołałam.

- Lily... Przestań... Ty też nie jesteś bez winy!

- Ja?! Czy ja wysyłam którąś ze swoich przyjaciółek, żeby podsłuchiwała, o czym rozmawiasz z Huncwotami?!

- A czy to ja kłamię, że kogoś mam?!

- A czy to ja jestem nachalna, tak jak ty?!

- A czy to ja wściekam się o byle co, tak jak ty?!

- A czy to...

- DOSYĆ!!! Przestańcie! Tak do niczego nie dojdziecie! – zawołała Ann.

Spojrzeliśmy na nią. Miała rację.

- Dobra, to ja może już pójdę... – powiedział Black.

- Ani mi się waż! – krzyknęła Dorcas.

Syriusz zatrzymał się.

- Powiedz mi, dlaczego w tym uczestniczyłeś?! – spytała ze złością.

- Dorcas, proszę, nie bądź zła...

- Jak mam nie być zła?! Nie masz do mnie zaufania! Inaczej nie obchodziło by cię to, o czym gadam z dziewczynami!

- Dorcas, to nie tak...

- A jak?! Może mi to wytłumaczysz?!

- Uspokój się najpierw, to porozmawiamy!

Dorcas zamilkła.

- Ann, chodź stąd, porozmawiamy gdzie indziej – rzekł Remus do swojej dziewczyny.

Wyszli. Peter też się gdzieś ulotnił. Dorcas i Syriusz rozmawiali w miarę spokojnie, jednak dziewczyna czasem podnosiła głos.

- Dlaczego mnie okłamałaś? – zapytał James.

- Widocznie miałam swoje powody – burknęłam.

- Wiesz, że tak się nie robi?

- A wiesz, że się też nie podsłuchuje? Wkurzasz mnie już! Tylko razy ci mówiłam, żebyś dał mi spokój, a ty nadal swoje!

- Ale nie musiałaś mówić, że Tom to twój chłopak!

- Faktycznie, nie musiałam. Ty mnie do tego zmusiłeś! I co? Teraz pewnie jesteś zadowolony, że wpadłeś na genialny pomysł podsłuchiwania! A nie pomyślałeś, że Ann i Dorcas też mają swoje tajemnice, o których Huncwoci nie powinni wiedzieć?!

- Lily! To nie tak!

- A właśnie, że tak! I wiesz co? Jesteś ohydnym egoistą, Potter! Nienawidzę cię! – krzyknęłam i uderzyłam chłopaka w twarz.

- Zostaw mnie w spokoju – powiedziałam twardo i wyszłam z dormitorium.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Przez kilka kolejnych dni Potter się do mnie nie odzywał. Zupełnie mnie ignorował. A kiedy na mnie patrzył... Miał żal w oczach. Czasem myślałam, że może zbyt ostro go potraktowałam... Widać było, że jest mu przykro... Ale nie, nie zamierzam sobie nim zawracać głowy. Dorcas jest wciąż zła na Syriusza, że w tym wszystkim uczestniczył. A Ann i Remus porozmawiali na spokojnie i jest tak jak dawniej. Peter mi się na oczy nie pokazywał. I dobrze, bo chyba bym mu coś zrobiła.

     Po obiedzie poszłam od razu do biblioteki po kilka książek potrzebnych do wypracowania z transmutacji. Powiedziałam pani Pince, czego potrzebuję, a ona poszła po te książki, twierdząc, że narobię jej bałaganu. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Kilkoro uczniów coś pisało, inni czytali lub uczyli się. Moją uwagę przykuła osoba siedząca przy oknie. James Potter. Był zamyślony i nieobecny. Podpierał głowę ręką. Siedział odwrócony do mnie tyłem. Zdziwiłam się tym niecodziennym widokiem. Potter w bibliotece? Nie dane mi było jednak dłużej się nad tym zastanawiać, gdyż pani Pince wróciła z książkami. Podziękowałam jej i udałam się szybko do dormitorium. Była tam tylko Ann, a po kilkunastu minutach pojawiła się również Dorcas.

- Rozmawiałam z Syriuszem – oświadczyła.

- Pogodziliśmy się! – dodała.

- To świetnie – rzekła Ann.

- Rozmawiałam z nim o Jamesie, Lily... – powiedziała Dorcas.

- Dorcas, cieszę się, że się pogodziłaś z Syriuszem, ale nie chcę słuchać nic o Jamesie – powiedziałam.

Dorcas zignorowała moje słowa i kontynuowała.

- Mówił, że James jest ostatnio strasznie smutny i przygaszony.

- Widziałam go dzisiaj – opowiedziałam im to, co zdarzyło się w bibliotece.

- No widzisz, Lily... Chyba powinnaś z nim porozmawiać... – rzekła Dorcas.

- Co?! Nigdy!

Dziewczyny wymieniły spojrzenia.

- Lily, pomyśl, jak on się czuje... – rzekła Ann.

- On cię kocha – dodała Dorcas.

- Taa... Na pewno...

- Lily, przestań! Naprawdę powinnaś z nim pogadać! Pomyśl jak ty byś się czuła na jego miejscu!

Milczałam.

- Idź do niego... – rzekła Ann.

- Jest sam w dormitorium – dodała Dorcas.

Przyjaciółki zostawiły mnie samą. Świetnie normalnie...

     Zastanowiłam się nad tym wszystkim. Z jednej strony nie powinnam się tym przejmować. James zrobił coś złego, dostał „karę” a teraz jest mu przykro... Tak raczej być powinno. Nie mam go za co przepraszać... Chociaż... Z drugiej strony... Gdybym to ja była na jego miejscu... Wciąż okłamywałam go, ze Tom jest moim chłopakiem. Gdyby ktoś mi wmawiał takie rzeczy tylko po to, żebym się odwaliła to... Na pewno byłoby mi przykro. I miałabym żal do tej osoby... I co ja mam zrobić? Iść do niego, czy nie? A jak tak to co mu powiedzieć? Dobra, pójdę, szybko go przeproszę i wrócę z powrotem.

     Doprowadziłam się do porządku i po paru minutach stałam pod drzwiami dormitorium Huncwotów. Teraz miałam ochotę stamtąd uciec. Nie wiedziałam, co mi odbiło, że tam poszłam. Zapukałam. Usłyszałam ciche „proszę” i weszłam do środka. Chłopak leżał odwrócony do mnie tyłem na łóżku. Tak jakoś dziwnie się poczułam...

- Syriusz, po jaką cholerę pukasz do siebie? – mruknął Potter.

- To nie Syriusz. To ja... – powiedziałam.

James poderwał się z łóżka.

- Lily, co tu robisz? – spytał zaskoczony.

- Przyszłam cię przeprosić... Za to, że cię okłamywałam... – usiadłam obok niego.

James był bardzo zdziwiony.

- Co się stało, że to zrozumiałaś? – spytał.

- Przemyślałam sobie parę rzeczy... Ale wiesz co? Ty też nie powinieneś podsłuchiwać...

- Wiem, ale chciałem wiedzieć, czy z Tomem to prawda... Przepraszam – uśmiechnął się lekko.

- Ja też ostatnio zachowywałam się okropnie... Chociaż ty strasznie się narzucałeś...

- Miałem powody... Zależy mi na tobie Lily...

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie chciałam go znów ranić, ani dawać też zbędnych nadziei.

- Nie powinienem był tego mówić... – powiedział chłopak.

- Ja już pójdę – podniosłam się.

- Lily, czekaj – rzekł chłopak i przytulił mnie lekko.

- James... Puść mnie... – mruknęłam.

- Przepraszam... Trochę mnie poniosło.

- Widzę... Cześć – powiedziałam i wyszłam.

Żeby tylko sobie nic nie pomyślał... Dobra, przeprosiłam go i po sprawie. Nie mam pojęcia, co wydarzy się za jakiś czas. Mam tylko nadzieję, że Potterowi nic głupiego do głowy nie strzeli.

 

***

 

Według mnie to tak notka jest straszna. Może nie cała, ale jej koniec. Wyobrażałam to sobie nieco inaczej... Jestem ciekawa waszych opinii o niej. ;) Przepisywałam ją w wielkiej złości, więc mogły pojawić się jakieś literówki. ;P Pozdro!

Podstęp Huncwotów

     Od samego rana miałam zły humor. Nie wiem dlaczego... Możliwe, że powodem były zaczynające się dziś lekcje. A może wczorajszy szlaban z Potterem... Raczej to drugie. Na śniadaniu oczywiście nie obyło się bez jego głupich pytań, czy się z nim umówię. Wkurzał mnie o to bardzo. Nie wiem, co stało się z tym „normalnym” Jamesem Potterem. Chyba utopił się w wodach Morza Północnego... Bo to od tamtych dni jest taki nieznośny.

     Po pewnym czasie do Wielkiej Sali wleciała chmara sów. Jedna z nich podleciała do mnie i do moich przyjaciółek. Dorcas porwała list i zawołała:

- To od Katie!

Rzuciłyśmy się, żeby go przeczytać.

Kochane dziewczyny!

Nawet nie wiecie, jak się za Wami stęskniłam! Strasznie mi was tutaj brakuje. Poznałam mnóstwo nowych osób, ale chyba z nikim nie zaprzyjaźnię się tak jak z Wami. Jest tutaj nieco inaczej niż w Hogwarcie... Co ja mówię?! Wszystko jest inne! Klasy, korytarze... Ale nie to jest najgorsze. Wszyscy chodzą w jakiś dziwnych strojach. Nie wiem, czy tu jeszcze wytrzymam. Miałam nawet ochotę wykraść miotłę ze szkolnego magazynku i przylecieć na niej do Hogwartu. Ale powinnam niedługo przywyknąć do tej inności... Chyba nie mam lepszego wyjścia... A co u Was? Czekam na odpowiedź.

Tęsknię za Wami!

Katie

PS: Pozdrówcie Huncwotów.

- Macie pozdrowienia od Katie – powiedziałam do chłopaków.

- Co pisze? – spytał Potter.

- Nie twoja sprawa – warknęłam.

- Lily! – upomniała mnie Dorcas.

- Co?!

- On tylko pytał.... – powiedziała i podała szczerzącemu się Potterowi list.

No i super. Przyjaciółka zrobiła ze mnie potwora, a z Pottera ofiarę. Ech... Czy na tym świecie nie ma sprawiedliwości?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Transmutacja. Pierwsza lekcja w tym roku. Profesor McGonagall zaczęła od poinformowania nas, że pojawią się bardzo ważne, ale i trudne rzeczy do zapamiętania, więc trzeba uczyć się na bieżąco. Jakbyśmy sami o tym nie wiedzieli... Zaczęliśmy od powtórki materiału z wcześniejszych lat. Co chwilę jednak dało się słyszeć wybuch śmiech z rogu sali. Potter i Black. Pewnie obmyślali, jaki kawał znowu zrobić. Ale zachowywali się tak głośno, że profesor McGonagall zareagowała:

- Potter! Black! Cisza! Bo inaczej was rozsadzę!

Zamilkli. Ale nie na długo. Co za dzieci z nich...

- Koniec tego dobrego! Potter! Idziesz do Evans, a panna Meadowes przesiada się do pana Blacka. Natychmiast!

Nie, tylko tego jeszcze brakowało. Za jakie grzechy mnie to spotyka?

Potter dosiadł się do mnie z wielkim uśmiechem na twarzy. Postanowiłam, że będę go ignorować. Kiedy przepisywaliśmy notatki z tablicy, dostałam liścik od Jamesa.

Nie wiem, co myślę...

Nie wiem, co chcę...

Wiem, tylko tyle, że

Kocham Cię!

 

Lily, kiedy Ty to wreszcie zrozumiesz? Bardzo mi na Tobie zależy... Nie mogę znieść, jak marnujesz się przy tym Tomie... Proszę, daj mi szansę...

Yyy... No dobra, trochę mnie zatkało. Ale tylko trochę. Czy to możliwe, że w ciągu godziny ktoś tak się zmienił? Najpierw stosuje jakieś głupie sztuczki a później takie romantyczne wyznanie? Podejrzane to...

Spojrzałam na niego uważnie. Był spokojny i poważny. Nie wiem kompletnie co o tym myśleć. Nic nie odpiszę. Szczerze mówiąc to nawet nie wiem co.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Po obiedzie Huncwoci zaproponowali spacer po błoniach, pod pretekstem pięknej, słonecznej pogody i ostatnich chwil wolnych od nauki. Z początku nie chciałam iść, ale dziewczyny mnie przekonały. Obawiałam się tego, co może zrobić Potter. Kto może wiedzieć, co on znowu wymyśli?

     Syriusz i Dorcas szli trzymając się za ręce, Ann i Remus podobnie. Żałowałam, że nie było Katie. W takich sytuacjach jak ta, mogłam z nią rozmawiać, a teraz pozostał mi tylko Peter i James...

     Usiedliśmy pod jednym z drzew. Na dworze było bardzo ciepło. Inni uczniowie, podobnie jak my, korzystali z ostatnich chwil wolności.

- Chodźcie do wody... Jest tak ciepło... – zaproponował Potter.

- Właśnie! Dobry pomysł! – poparł go Syriusz.

- Chyba was pogięło. W ubraniach? – spytałam.

- Ty, Liluś, możesz bez... – rzekł Potter.

- Wypchaj się – mruknęłam.

Potter podszedł do mnie z niepokojącym uśmiechem.

- Nie waż się mnie nawet dotykać – ostrzegłam go.

Chłopak zignorował moje słowa i wziął mnie na ręce.

- Zostaw mnie, ty imbecylu! – krzyczałam.

- Liluś, spokojnie, przecież wiesz, że cię nie skrzywdzę... – powiedział, trzymając mnie mocno.

Wiedziałam, że i tak na nic się zdadzą moje protesty. Tylko nie wiedziałam, po co on mnie gdzieś niesie. Jednak dość szybko się przekonałam. Potter wszedł razem ze mną do jeziora.

- Proszę, nie wrzucaj mnie do wody – powiedziałam.

- A umówisz się ze mną? – spytał szczerząc zęby.

- Nie! – krzyknęłam.

- Trudno... Nie to nie... – rzekł i wrzucił mnie do wody.

Szybko się wynurzyłam. Na szczęście nie było zbyt głęboko. Mokre ubrania przykleiły mi się do ciała.

- Potter! Ty idioto! Mówiłam, żebyś mnie nie wrzucał do wody!

- Lily, no nie bądź zła. Nie chciałaś się ze mną umówić, więc...

- Ty debilu! Nie zapominaj, że mam chłopaka! Daj mi spokój! – krzyknęłam wściekła i wyszłam z wody.

- Lily, co się stało? – spytała Dorcas, gdy zobaczyła mnie w takim stanie.

- Potter – mruknęłam i udałam się jak najszybciej do zamku.

- Lily, czekaj! Przepraszam! – krzyczał za mną Potter, ale ignorowałam to.

Wtedy, na transmutacji już myślałam, że James coś wreszcie zrozumiał, ale najwidoczniej bardzo się myliłam...

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Postanowiłam z dziewczynami, że zrobimy sobie dzisiaj babski wieczór. Trzeba skorzystać z tego, że jeszcze nic nie zadali. Na drzwiach wywiesiłyśmy tabliczkę z napisem „Nie przeszkadzać”, Dorcas poprosiła Syriusza, żeby załatwił nam jakieś jedzenie, później przygotowałyśmy do końca resztę rzeczy i zamknęłyśmy się w dormitorium.

- No dobra, to od czego zaczniemy? – spytała Ann.

- Może... Po prostu pogadajmy... Ale wiecie, szczerze – powiedziała Dorcas.

- Dobra. Lily, co z Jamesem? – spytała od razu Ann.

Nie... Nie chciałam za bardzo o tym gadać...

- Nic... Mam go dosyć...

- Co się w ogóle stało nad tym jeziorem? – zapytała Dorcas.

- Wrzucił mnie do wody! I tłumaczył się, że nie chciałam się z nim umówić! A przecież mówiłam mu już tyle razy, że mam chłopaka!

- Nie masz chłopaka... – wtrąciła Dorcas.

- Ale on myśli, że mam...

- No a co na to Tom? – spytała Ann.

- Nic... Powiedział, że mogę robić, co chcę... A poza tym... Potter się strasznie zmienił. Sama to zauważyłaś, Ann. Zobaczcie co dostałam od niego na transmutacji – pokazałam im ten liścik.

- Wow, Lily, nieźle... – powiedziała Dorcas po chwili.

- Ale zobaczcie... Wcześniej zachowuje się jak idiota, później pisze romantyczne listy, a potem wrzuca mnie do jeziora. Czy to jest normalne?

- Być może dla niego tak...

- No właśnie! Dla niego! Ale nie mówmy już o nim...

- No jak chcesz, ale... Coś powinnaś zrobić z Tomem. Wiesz, głupio tak wciąż udawać, że jesteście razem – rzekła Dorcas.

- Pomyślę o tym... A co z wami? Jak Syriusz? I Remus?

Okazało się, że między Ann i Remusem zaczyna coś zgrzytać. Jednak to pewnie chwilowy kryzys... Oby.

- Pokażę wam coś – powiedziała Ann i podeszła do swojego łóżka.

Chwyciła poduszkę a wtedy rozległ się przeraźliwy krzyk.

- Aaaaaaaaaa!!! To szczur!!!

Zwierzątko szybko zerwało się i pobiegło w stronę drzwi, po czym przecisnęło się pod nimi.

- Szczur? – spytałam zaniepokojona.

- Tak! Takie wielki, ohydny... Fuj! I to było na moim łóżku! – zawołała Ann.

- Ja ich zabiję! – krzyknęłam.

- Kogo? – spytała Dorcas.

- Huncwotów! Nie domyślasz się?! Peter jest animagiem! Zamienia się w szczura!

- Czyli... Cholera! Oni wiedzą, o czym rozmawiałyśmy! – zawołała Ann.

- Tak! I Potter dowie się, że ściemniałam o Tomie!

- No to super... I poznają nasze inne tajemnice – dodała Ann.

- Ale nie mamy pewności, że to Peter – powiedziała Dorcas.

- Jestem tego pewna. Huncwoci już nie żyją! – zawołałam.

 

***

 

Szczerze mówiąc, nie jestem z tej notki za bardzo zadowolona... Ale... Mam nadzieję, że się Wam spodoba. ;) Szablon już niedługo zostanie zmieniony. :) Pozdrawiam!

„Dlaczego on jest takim idiotą?”

     Usłyszałam jakieś krzyki, kiedy wraz z Dorcas i Ann szłam do Wielkiej Sali na śniadanie. Tuż przed nią stał Potter, Black i mały tłumek widzów a nad nimi unosił się Severus Snape.

- Potter! – krzyknęłam ze złością.

Rogacz wystraszył się mnie i opuścił Ślizgona na ziemię. Wow, jaki domyślny i posłuszny....

„Widzowie” szybko się rozeszli a winowajcy weszli szybko do Wielkiej Sali chcąc umknąć przede mną. Udałam się natychmiast za nimi.

- Potter! Black! Stać!

Niepewnie odwrócili się. Chyba wiedzieli, co ich czeka.

- Możecie mi powiedzieć, co to miało znaczyć?! Jest pierwszy dzień szkoły, a wy takie rzeczy odstawiacie!

- Przecież trzeba było się odpowiednio przywitać ze Smarkiem – powiedział Potter.

Black szybko usunął się i usiadł przy stole.

- Przywitać się?! Przywitać?! Ty wiesz co w ogóle mówisz?!

- Lily, nie denerwuj się tak! To nic takiego!

- Nic takiego?! Weź, lepiej już nic nie mów!...

- Panno Evans, co to za krzyki? – nagle pojawiła się przede mną profesor McGonagall, a to nie wróżyło nic dobrego.

- To Wielka Sala! Nie miejsce na krzyki!

- Wiem, pani profesor, ale Potter...

- No tak... Potter! Znowu nabroiłeś! Dostajecie oboje szlaban! Dziś w moim gabinecie o siedemnastej! A teraz siadajcie i nie krzyczcie już! – powiedziała i skierowała się w stronę stołu nauczycieli.

Posłałam Potterowi takie spojrzenie, że od razu domyślił się, że lepiej będzie, jak nic nie powie.

W okropnym humorze zjadłam śniadanie. Dostałam szlaban w pierwszym dniu roku szkolnego! I to przez Pottera! Wrrr... Mam go dosyć!

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Siedziałam sama w dormitorium. Ann poszła gdzieś z Remusem a Dorcas z Syriuszem. Tylko ja nikogo nie miałam. Ale nie zamierzałam się tym przejmować. Kiedyś w końcu pojawi się ktoś odpowiedni.

     Do okna zapukała mała sówka. Wpuściłam ją do środka a ta upuściła mi list i natychmiast odleciała.

Umówisz się ze mną?

Zagotowało się we mnie ze złości. List był bez podpisu, ale doskonale wiedziałam, od kogo. Olałam ten list. Po chwili przyleciała sówka z kolejnym o takiej samej treści.

I kolejny.

I jeszcze jeden.

I następny.

Po chyba piętnastym z rzędu nie wytrzymałam.

Potter! Odwal się! Nie męcz tego biednego stworzenia! Nie umówię się z tobą!

Złapałam sowę i wręczyłam jej list.

- Zanieś to do tego idioty, Pottera. A jak znów będzie chciał coś wysłać, to zacznij go dziobać. Tylko mocno! Pamiętaj! – powiedziałam do sowy i wypuściłam ją.

Poskutkowało. Już żaden list nie przeszedł. Wreszcie, po dwóch godzinach wróciły dziewczyny. Opowiedziały mi szybko, co się wydarzyło, ja im też.

- Wiesz, Lily... Potter się zmienił. W piątej klasie był inny... – powiedziała Ann.

- Inny? To znaczy?

- No... Nie był taki nachalny... Przecież... Ty się w nim zakochałaś!

- O nie! Nie zakochałam się! To było zwykłe, głupie zauroczenie.

Dorcas coś szepnęła Ann na ucho, po czym obie zachichotały.

- Mogę wiedzieć, z czego się tak śmiejecie? – spytałam.

- Nie ważne, Lily... Hahaha...

- Super – burknęłam.

Po obiedzie siedziałam z przyjaciółkami i innymi Gryfonkami w Pokoju Wspólnym i słuchałam o ich wakacjach. Po pewnym czasie pojawili się jednak Huncwoci. Zauważyli nas i rozsiedli się obok.

- Cześć dziewczyny! Jak leci? – zagadał Syriusz, obejmując Dorcas.

Inne Gryfonki zaczęły chichotać, a po chwili uciekły stamtąd. Niektóre z nich należały do funclubu Blacka i Pottera.

- Co słychać, Evans? – spytał Potter, usadawiając się obok mnie. Wciąż trzymał ręce w kieszeniach, co było dziwne.

- Było świetnie, dopóki ty się nie pojawiłeś! – odparłam.

Nie odpowiedział. Po chwili jednak zapytał:

- A umówisz się ze mną? Proszę...

- Daj mi spokój! Spadaj!

Wkurzona poszłam do dormitorium.

Dlaczego on jest takim idiotą?

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Przed siedemnastą udałam się do gabinetu profesor McGonagall pełna obaw. Bałam się. Nie szlabanu, tylko tego co może zrobić Potter. Co on znowu wymyślił? Żeby tylko nie wziął fałszywej różdżki... Wtedy na pewno coś by zrobił...

     Zapukałam do gabinetu nauczycielki. Potter już tam był.

- Jako, że jest początek roku szkolnego, dostaniecie dość łatwą karę. Po prostu posprzątacie jeden ze schowków woźnego. Za mną, proszę – powiedziała McGonagall.

Doszliśmy do tego schowka. Nie był zbyt duży.

- Posprzątajcie tu. I oddajcie różdżki. Przyjdę za dwie godziny.

Oddaliśmy różdżki. James miał taki dziwny uśmieszek na twarzy.

McGonagall wyszła. Już miałam zabrać się do pracy, lecz usłyszałam kilka zaklęć rzucanych przez Jamesa, a po chwili wszystko było posprzątane i poukładane.

Obrzuciłam go zgorszonym spojrzeniem.

- No co? Wolałaś to wszystko sprzątać? – spytał uśmiechając się.

- A żebyś wiedział – mruknęłam.

Usiadłam na małym stołku. Właśnie tego się obawiałam...

- Umówisz się ze mną? – spytał.

- Nie!

Schowałam głowę w dłoniach. Miałam go już serdecznie dosyć.

- A czemu nie? – dopytywał się.

- Słuchaj, nie mam ochoty na rozmowy z tobą. Wkurzasz mnie.

- A co ja takiego robię? – spytał udając niewiniątko.

- Nie udawaj jeszcze większego idioty niż jesteś.

- Lily... Kochanie, ale co ja robię?

- Nie mów do mnie kochanie!

- Dobrze, słoneczko. Jesteś śliczna, kiedy się tak złościsz. Ale ty w ogóle jesteś piękna. A w stroju kąpielowym... Mmmm...

Posłałam mu mordercze spojrzenie.

- A co u Toma? – spytał uśmiechając się przymilnie.

- A dobrze, bardzo dobrze. A co, jesteś nim zainteresowany? – w moim głosie dało się słyszeć nutkę ironii.

- Nie nim, Liluś. Z moją orientacją jest wszystko w porządku.

- Och, coś takiego!

Potter zlekceważył to.

- Pewnie trudno było wam się rozstać na tak długi czas... – kontynuował.

- Nie sądzę, żeby to była twoja sprawa.

- Ależ kotku, mnie to po prostu interesuje.

- To niech przestanie cię to interesować! I nie mów do mnie kotku!

Rogacz już nic nie powiedział. I dobrze.

Milczeliśmy. Strasznie się nudziłam... Już chyba wolałam się z nim kłócić...

- O czym myślisz? – zapytał.

- Nie twoja sprawa.

- Dlaczego jesteś taka niemiła? Przecież tylko pytam...

Nie odpowiedziałam.

Po dość długiej chwili James podszedł do mnie, kucnął i spytał, patrząc mi prosto w oczy.

- Dlaczego ty taka jesteś?

- Jaka?

- Traktujesz mnie jak potwora... Odnosisz się jak do wroga...

- Widocznie na to zasługujesz – powiedziałam.

Chyba jednak przesadziłam. James podniósł się i odwrócił. Widać było, że go zraniłam.

- Naprawdę uważasz, że zasługuję na takie traktowanie? – spytał z żalem w głosie.

- Nie... Przepraszam. Trochę mnie poniosło.

Odwrócił się do mnie, a na jego twarzy pojawił się mały uśmiech.

- Ale to nie znaczy, że mnie nie wkurzasz – dodałam.

Uśmiech mu lekko zrzedł.

Znowu nastała cisza. Zaczęłam się przechadzać po kantorku. Różne ciekawe rzeczy się tam znalazły. Nagle jakieś ręce owinęły się wokół mojego brzucha.

- Cii... Proszę, nic nie mów – szepnął mi James do ucha.

Zaczął mnie całować po szyi. Nie mogłam na to pozwolić, mimo, że było miło...

- Przestań! Nie zapominaj, że mam chłopaka! – zawołałam i oswobodziłam się z jego objęć.

- Tak! Daleko stąd!

- No i co z tego?

- To z tego, że ja cię kocham! I nie mogę znieść, jak się przy nim marnujesz!

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo pojawiła się profesor McGonagall. Oddała nam różdżki. Udałam się natychmiast do dormitorium. Szłam szybko i Potter dogonił mnie dopiero w Pokoju Wspólnym.

- Lily, czekaj... Nic nie powiesz?

- Nie! Brak mi na ciebie słów.

Skierowałam się w stronę dormitorium zostawiając rozczarowanego i... smutnego Jamesa w Pokoju Wspólnym. Chyba przesadził. Ale nie, nie będę teraz o tym myśleć...

 

***

 

Co do notki, to nie wnosi zbyt wiele nowości, ale jednak była potrzebna. ;) Mam nadzieję, że się spodoba. ;) Poza tym zapraszam na blogi znajdujące się u mnie w linkach! Są naprawdę dobre. :) A mój blog znów znalazł się w Polecanych! :) Dzięki!! :D Nawet nie wiecie jak to mnie cieszy. :) Pozdrawiam!

"Mogłabyś mu dać szansę..."

     Wyszłam z domu z wszystkim, co było potrzebne na ulicy Pokątnej i, uważając by nikt z sąsiadów mnie nie zauważył, machnęłam różdżka, a po chwili pojawił się przede mną Błędny Rycerz. Wsiadłam do niego, zapłaciłam za przejazd i zajęłam jakieś wygodne miejsce, choć wiedziałam, że w czasie podróży kilkakrotnie je zmienię. W końcu dotarłam na ulicę Pokątną. Dość szybko znalazłam dziewczyny. Wyściskałyśmy się tak, jakbyśmy nie widziały się przez co najmniej sto lat. Jednak Katie z nami nie było…

- A co z Katie? – zapytałam, kiedy usiadłyśmy na tarasie pewnej kawiarni.

- Nie wiem. Dostałam od niej może ze dwa listy na początku wakacji, a potem w ogóle się nie odzywała – odparła Dorcas.

- U mnie tak samo, tylko że wczoraj napisała – rzekła Ann, ale miny nie miała zachwyconej.

- Czemu jej z nami dzisiaj nie ma? – spytała Dorcas.

- Wyjechała do Francji – wyjaśniła Ann.

- Co? Jak to? Przecież pojutrze zaczyna się rok szkolny! – powiedziała Dorcas.

- Wiem… Katie będzie chodzić do Beauxbatons. Jej mama dostała awans i cała rodzina musiała się przeprowadzić do Francji. Wszystko działo się bardzo szybko i zdążyła tylko napisać to i prosiła jeszcze, żebym wam o tym powiedziała. Napisała jeszcze, że odezwie się, jak wszystko się w miarę ustabilizuje – rzekła Ann.

Przez chwilę milczałam. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Pierwsza odezwała się Dorcas.

- Czyli… nasza przyjaciółka wyjechała do Francji, nie wiemy, kiedy się z nią zobaczymy, w ogóle bardzo mało wiemy. Nie no, po prostu super!

- Dorcas, nie denerwuj się. Przecież za parę dni dostaniemy od niej list i wszystko się wyjaśni – starałam się być spokojna.

- Właśnie… Ale bez niej już nie będzie tak samo… - dodała Ann.

Rozmawiałyśmy jeszcze o tym wyjeździe Katie.

- No dobra, pogadajmy o czyś innym. Co z Jamesem, Lily? – zapytała Ann.

- A co ma być?

- No nie wiem. Przecież podczas tego wyjazdu on też tam był. I ten Tom…

- Szczerze mówiąc, nie chce mi się teraz o tym gadać. Kiedy indziej wam wszystko opowiem.

- Ale będzie coś z wami? – dopytywała się Ann.

Spojrzałam na nią jak na idiotkę.

- No co ty? Ja i Potter? Haha, bardzo śmieszne.

- Nadal jesteś na niego zła? – spytała Dorcas.

- Tak – odparłam krótko.

Dziewczyny wymieniły spojrzenia. Pewnie domyślały się, że nie chcę kontynuować tego tematu.

     Kupiłyśmy wszystko, co było potrzebne do szkoły. Po drodze spotkałyśmy mnóstwo osób ze szkoły, a Huncwotów na szczęście nie widziałyśmy.

     Wieczorem wróciłam do domu i zupełnie nie wiedziałam, co robić. W końcu udałam się do mojego pokoju i zaczęłam rozmyślać. Wiedziałam, że kolejny rok w Hogwarcie może dużo zmienić. I tak pewnie będzie. Ciekawe co stanie się między mną a Potterem. Może da mi wreszcie spokój? A może to ja spotkam kogoś innego? A może wydarzy się coś jeszcze? No cóż, co ma być, to będzie.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     W dniu wyjazdu do Hogwartu wstałam o wiele wcześniej. Otóż chciałam się jeszcze spotkać z Tomem. W końcu nie zobaczę go przez najbliższe dziesięć miesięcy, chyba, że wrócę na Święta do domu. Zastanawiałam się, czy nie powiedzieć mu prawdy, to znaczy do jakiej szkoły chodzę i kim jestem, ale doszłam do wniosku, że lepiej będzie, jak się nie dowie. Mógłby się przestraszyć tego wszystkiego. Jakąś godzinę przed wyjazdem na dworzec King’s Cross poszłam do Toma.

- Cześć. Przyszłam się pożegnać. Dziś wracam do szkoły.

- Dzisiaj? Myślałem, że w poniedziałek, tak jak wszyscy. Przecież jest sobota.

- Wiem, ale u mnie w szkole rozpoczęcie roku szkolnego jest zawsze pierwszego września.

- Okej. Cieszysz się, że wracasz?

- Pewnie! Już stęskniłam się za przyjaciółmi. Ale będzie mi ciebie strasznie brakować.

- Przecież możemy pisać listy, Lily…

O cholera, Tom pewnie bardzo się zdziwi, kiedy przyleci do niego sowa. No trudno, jakoś mu to wytłumaczę.

- Wiem, ale… To nie to samo – odparłam.

- Spokojnie, Lily, jakoś to przeżyjemy.

- Mam nadzieję – uśmiechnęłam się.

- Mam jeszcze pytanie, Tom… - zaczęłam.

- Jakie?

- Czy my… No ten… Czy my nadal jesteśmy na niby razem?

- Eee… Przecież wracasz do szkoły…

- Wiem, ale… Mogę mówić Potterowi, że nadal jesteśmy razem? To tylko udawanie, wiem przecież, że możesz sobie znaleźć inną dziewczynę i wcale mi to nie przeszkadza, ale chciałabym, żeby Potter nie myślał, że ma u mnie jakieś szanse – powiedziałam.

Tom uniósł brwi i patrzył na mnie z lekkim zdziwieniem.

- Oj Lily, ale ty jesteś uparta. Mów mu co chcesz, ale… Mogłabyś mu dać szansę… Jemu naprawdę na tobie zależy…

- Ech… Więc ciebie też przekabacił… Nie chcę się z tobą o niego kłócić. Nie rozmawiajmy o tym…

- Jak chcesz – odparł krótko Tom.

Posiedziałam u niego jeszcze chwilę, ale potem musiałam wrócić do domu, gdyż zaraz mieliśmy jechać na dworzec.

- Będę tęsknić – powiedziałam i przytuliłam się do Toma.

- Ja też, Lily. I pamiętaj, co ci mówiłem – rzekł.

- Dobrze – mruknęłam i pocałowałam go w policzek.

 

*~~~*~~~*~~~*~~~*~~~*

 

     Pożegnawszy się z rodzicami i Petunią, która, o dziwo, pojechała z nami, przeszłam przez bramkę między peronem dziewiątym i dziesiątym i od razu rzuciła mi się w oczy Dorcas.

- A Ann nie ma? – spytałam, kiedy się już przywitałyśmy.

- Pewnie niedługo będzie, chodź, zajmiemy jakiś przedział – odparła.

Wczołgałyśmy się jakoś do pociągu z ciężkimi kuframi i dość szybko znalazłyśmy wolny przedział. Ann po chwili wpadła do nas z krzykiem:

- No gdzie wyście były? Szukałam was po całym pociągu! Roześmiałyśmy się.

Kiedy pociąg ruszył, wpadli do nas Huncwoci.

- Cześć dziewczyny, możemy się dosiąść? Wszędzie już zajęte... – powiedział Syriusz.

Dorcas natychmiast rzuciła się mu na szyję, Ann również tyle, że Remusowi. Spojrzałam na Pottera. Wyglądał, jakby miał nadzieję, że zrobię to samo.

- Oczywiście, że możecie – powiedziała Dorcas.

Chłopaki rozgościli się w naszym przedziale a James oczywiście postarał się usiąść jak najbliżej mnie. Prychnęłam, wyrażając swoje oburzenie, ale on nic sobie z tego nie robił. Po chwili Dorcas była pochłonięta Syriuszem, raczej jego ustami, Ann Remusem a Peter słodyczami.

- A gdzie Katie? – zapytał Potter.

- We Francji – odparłam krótko.

- Jak to? – dopytywał się.

Nie miałam ochoty na dyskusje z nim, ale stwierdziłam, że i tak będzie mnie tym męczył, więc opowiedziałam mu całą sytuację. Po jakiejś godzinie miałam już dosyć podróży. Nudziłam się jak nigdy, a jedyne osoby do rozmowy to Peter i James....

     W końcu udałam się na patrol korytarzy, lecz szybko wróciłam. To zdecydowanie najnudniejsza podróż do Hogwartu…

     Poszłam do toalety. Kiedy wychodziłam, ktoś pociągnął mnie za rękę i z powrotem się tam znalazłam. Kliknął zamek w drzwiach i zostałam zamknięta z…

- Potter! Ty idioto! Puść mnie! – wrzasnęłam.

- Cicho, nie krzycz. Chcę tylko pogadać.

- Czemu akurat tutaj? – nadal mówiłam podniesionym tonem.

- A czy na przykład w przedziale porozmawiałabyś ze mną?

Nie odpowiedziałam. Miał rację, ale ja w ogóle nie chciałam z nim gadać!

- Nie mam zamiaru z tobą rozmawiać. Zostaw mnie.

- Lily, mam tylko jedno pytanie. Gniewasz się na mnie jeszcze, za to, co zrobiłem w pociągu, kiedy wracaliśmy z Hogwartu?

- Tak. Teraz mnie puść.

Zamiast tego Potter przycisnął mnie mocniej do drzwi i niebezpiecznie blisko się przybliżył.

- A mogę to powtórzyć?

- NIE! – wrzasnęłam. Jednak kiedy jemu się mówi „nie”, on to rozumie jako „tak”.

Pocałował mnie.

Nie chciałam tego. Ale jednocześnie bardzo pragnęłam. Poddałam się temu, całkiem bezwiednie. Było… wspaniale. Ale mnie mogłam… Po prostu nie mogłam…

- Zadowolony? Teraz mnie puść – rozkazałam.

James był chyba zaskoczony tym wszystkim, ale puścił mnie. Jak najszybciej wróciłam do przedziału. Do Pottera się już nie odzywałam.

- A co powiecie na grę w butelkę? – zaproponował Syriusz.

- Jasne! – zawołała Dorcas.

- Ja nie gram – oświadczyłam.

- Nie musi być na całowanie, Lily – odrzekła Dorcas.

- I tak nie gram.

- Ja też nie – odezwał się Potter.

- Bez Lily to nie to samo – dodał.

Prychnęłam.

- Dobra, to nie gramy. W takim razie, co robimy? – spytał Syriusz.

Nikt mu nie odpowiedział.

W końcu chłopaki pogrążyli się w rozmowie o quidditchu a ja z dziewczynami gadałam o kolejnym roku w Hogwarcie. Reszta podróży minęła dość szybko. Wygoniłyśmy chłopaków z przedziału i przebrałyśmy się w szkolne szaty.

     Po wyjściu z pociągu w oczy rzucił się olbrzymi Hagrid nawołujący pierwszaków. Wsiadłam z dziewczynami do jednego z powozów, ciągniętych przez niewidzialne zwierzęta. Po niedługim czasie siedziałam już w Wielkiej Sali i słuchałam przemowy dyrektora. Pierwszaki zostały już przydzielone do poszczególnych domów. Po uczcie razem z Remusem zaprowadziłam najmłodszych Gryfonów do ich dormitorium. Zmęczona całym dniem udałam się szybko do swojego. Były tam tylko Ann i Dorcas. Nie miałam ochoty na rozmowy, one zresztą chyba też. Jutro na szczęście jest niedziela. Czuję jednak, że ten dzień nie będzie łatwy...

 

***

 

Na początku przepraszam, że notki tak długo nie było. Myślę, że teraz powinno być tak jak kiedyś i notki będą się pojawiać co tydzień. Ta notka, jak pewnie zauważyliście, jest dłuższa niż zwykle ;) Tak w ogóle, to wzięłam się za siebie i moje lenistwo ;) Pozdrawiam! :)

"Myślałam, że jest moim przyjacielem..."

     Nazajutrz obudziłam się bardzo wcześnie. Miałam okropny sen. Śniło mi się, że do mojego pokoju wpadł Potter i zaczął wykrzykiwać, że jestem głupia i podła. Uważał, że nie powinnam być z Tomem i że tylko z nim będzie mi dobrze. Mówiłam mu, że to nieprawda, ale w końcu nie wytrzymałam i uderzyłam go. Wtedy wyszedł trzaskając drzwiami i obudziłam się. I całe szczęście. Miałam dosyć Pottera, a on mnie nęka jeszcze w snach. To straszne…

     Minęło kilka dni. Spędzałam czas głównie na plaży. Jamesa już nie widziałam. I dobrze, bo nie wiem, co bym zrobiła, gdybym go zobaczyła. Dumbledore’a i McGonagall też nie spotkałam. Pewnego popołudnia, gdy siedziałam sama w hotelowym pokoju, wpadł do mnie Tom i poważnym tonem oświadczył:

- Musimy porozmawiać.

Oderwałam się od książki, którą czytałam i spojrzałam na niego.

- O co chodzi? -spytałam.

- O tego chłopaka, Pottera. I o nas – oznajmił.

- Nie mam zamiaru gadać o Potterze.

- Trudno. Rozmawiałem z nim dzisiaj.

Przez chwilę milczałam.

- I...? – zapytałam, starając się mówić obojętnie.

- No wiesz… Trochę się dowiedziałem o tym, co było między wami.

Przyznam, że trochę się zaniepokoiłam.

- Czyli?

- Byliście kiedyś razem…

- Przez jeden dzień… Niecały zresztą – wtrąciłam.

- Lily, dlaczego ty taka jesteś? Zgodziłem się na to całe udawanie, bo nie wiedziałem, o co w tym wszystkim dokładnie chodzi. Ten Potter robił to samo. Był z innymi dziewczynami, żeby wzbudzić twoją zazdrość. A teraz ty robisz to samo. Tak, Lily, to samo. Mnie nie oszukasz. Głupio się zachowujesz i tyle – rzekł Tom patrząc na mnie.

- Tobie wciąż na nim zależy – dodał.

- Wcale nie. Nie znoszę go – odparłam.

- Sama siebie okłamujesz. I przy okazji ranisz też tego chłopaka. On cię kocha, Lily. To widać.

Milczałam.

- Nie, on nie potrafi kochać. To wredny, nadęty egoista. Nienawidzę go – powiedziałam.

- Wiesz co? To ty jesteś egoistką! Dziwię się jak pozwalasz, żeby ktoś taki jak Potter w ogóle chodził po ziemi? Jak możesz pozwolić, żeby ktoś taki żył, kto ośmielił się w tobie zakochać?! Przecież to niedozwolone!

- Przestań...!

- Nie, nie przestanę! Taka jest prawda, Lily.

W oczach pojawiły mi się łzy. Jak on mógł tak mówić?

Wyszedł. Zabolało mnie to, co powiedział. Myślałam, ze jest moim przyjacielem… Najwyraźniej się pomyliłam. Nie będę się nim przejmować.

     Po paru godzinach stwierdziłam, że to wcale nie będzie łatwe. Chciałam już wracać do domu. Miałam dość tego całego wyjazdu. Zapowiadało się fajnie, a skończyło okropnie. Tylko że jak wrócę, Tom też tam będzie. A w Hogwarcie Potter. To jest niesprawiedliwe! Chyba tylko ja mam takiego pecha w życiu…

     Po kolacji, podczas której nawet nie raczyłam spojrzeć na Toma, zapytałam mamę, czy mogłabym wcześniej wrócić do domu.

- Lily, a co się stało, że tak nagle chcesz wracać? Jeszcze przecież tylko kilka dni… - powiedziała.

- Wiem, ale ja już naprawdę chcę wrócić…

- Lily, co się stało?

- Nic, mamo, naprawdę...

- Jesteś jakaś smutna i zmartwiona… Wiesz, że możesz mi o wszystkim powiedzieć, prawda?

- Wiem, mamo. To co? Będę mogła wcześniej wrócić?

- Nie wiem, Lily. Przyjechaliśmy tu samochodem państwa Moore, nasz został w domu.

- A autobusem, czy czymś?

- Nie, Lily, to nie jest dobry pomysł. Zobacz jaka jest piękna pogoda. Spędzisz czas na plaży i nawet nie zauważysz, jak szybko zlecą te dni.

Uznałam, że nie ma sensu ją dalej o to prosić, więc wyszłam.

     Kolejne dni spędziłam głównie na plaży. Byłam już nieźle opalona. Do Toma się nie odzywałam, choć on parę razy próbował ze mną porozmawiać, lecz ja byłam nieugięta. Pottera w ogóle nie widziałam. W końcu nadszedł dzień powrotu. Bardzo się cieszyłam. Kiedy wreszcie usiadłam na swoim łóżku, poczułam się o wiele lepiej.

     Pewnego dnia przyszedł Tom. Koniecznie chciał ze mną pogadać. Zgodziłam się, bo co innego miałam zrobić?

- Przepraszam, Lily. Za to, co wtedy powiedziałem... Poniosło mnie trochę – rzekł.

Nic nie mówiłam. Wtedy rzeczywiście przesadził, ale zranił mnie.

- Wiesz co, Lily? Poniosło mnie, to fakt, ale trochę w tym było prawdy. Nie zaprzeczysz temu – dodał.

- Skoro tak uważasz, to po co mnie przepraszasz? – spytałam.

- Bo mimo wszystko cię lubię…

Minę nadal miałam niezadowoloną. Tom zaśmiał się i przytulił mnie po przyjacielsku.

- Nie gniewaj się już… - szepnął.

- No dobra, przeprosiny przyjęte. Ale proszę cię, nie rozmawiajmy więcej o Potterze.

- Jak chcesz, Lily, ale… - zamilkł widząc moje spojrzenie.

- No dobrze – mruknął.

     Reszta wakacji zleciała mi bardzo szybko. Często chodziłam z Tomem na pobliski basen. Poznałam kilka osób, lecz o głębszej znajomości z nimi nie można było mówić. Z przyjaciółkami pisałam listy prawie codziennie. Potter się nie odzywał, co było trochę dziwne. Jednak nie narzekałam z tego powodu. Ogólnie dni leciały mi bardzo przyjemnie. Aż szkoda było wracać do Hogwartu. Ale mimo wszystko cieszyłam się z tego. Hogwart to mój drugi dom. Już stęskniłam się za tymi korytarzami, klasami, duchami… No i za przyjaciółmi. A z dziewczynami zobaczę się dwa dni przed końcem wakacji. Spotkamy się na ulicy Pokątnej. Już nie mogę się doczekać!

 

***

 

No tak… Mam ferie i znów złapał mnie leń… Z tej notki nie jestem zbytnio zadowolona, ale trudno ;) Dzięki za wszystkie komentarze. Okazało się, że dużo osób czyta tego bloga, lecz nie zawsze komentują... A trochę mi na tym zależy... Wtedy mam większą motywację do pisania. No... To chyba wszystko. ;) Pozdrawiam!

"On zawsze wszystko psuje!"

     Następnego dnia z samego rana dostałam list od Dorcas.

 Lily,

wiesz, co o tym myślę? Że głupio postąpiłaś. Wykorzystałaś Toma, żeby dopiec Potterowi. Odkręć to, dopóki jeszcze bardziej się w to nie wplątasz. Zresztą i tak zrobisz, co będziesz chciała. Syriusz się wreszcie do mnie odezwał! Pisał z Hogsmeade! Wymknął się tam, wiesz, jego rodzina... A poza tym, nie uwierzysz, co zrobiłam! Przefarbowałam sobie włosy! Tak, dobrze widzisz, nie rób takiej miny. Nie wiem, dlaczego to zrobiłam, tak jakoś wyszło. Dobra, kończę na tym.

Całusy,

Dorcas.

Nie no, jej to już totalnie odwaliło. Ciekawe jak wygląda... Już nie mogę się doczekać, kiedy się z nią zobaczę!

Może Dorcas ma rację z tym, ze nie powinnam tak robić? No ale Tom się zgodził... Nic nie będę odkręcać. Co ma być to będzie.

   Po paru godzinach poszliśmy wszyscy na plażę. Z Tomem od razu odłączyliśmy od reszty i ruszyliśmy brzegiem morza, bo musieliśmy pogadać. W zasadzie to on chciał.

- No więc o co chodzi? – zapytałam.

- Powiedz mi tylko jedno. Dlaczego chcesz udawać, że jesteśmy razem?

- Przecież już ci mówiłam.

- Tak, ale cię nie rozumiem. Ty po prostu chcesz wkurzyć tego chłopaka, prawda?

Milczałam przez chwilę.

- Nie. Chcę mu pokazać, że nie on jeden jest na świecie. Że z kimś innym też mogę być szczęśliwa. Ale jeśli nie chcesz mi pomóc, to powiedz.

Wtedy usłyszałam, jak ktoś woła mnie po nazwisku. Odwróciłam się i ujrzałam Pottera.

- Trzymaj mnie, bo go chyba ukatrupię – mruknęłam do Toma.

James podszedł do nas. Był w samych kąpielówkach. Ale on ma boskie ciało... Jego fanki pewnie dałyby się pokroić za taki widok.

- Lily, możesz na chwilkę? – spytał, patrząc na mnie łakomie.

No zabije go chyba! Niech się tak na mnie nie gapi, bo mu przywalę. Czy on nigdy nie widział dziewczyny w stroju kąpielowym?!

Spojrzałam na Toma a on kiwnął głową. W końcu przed Rogaczem byliśmy parą.

Odeszłam z Potterem na bok. Nie byłam tym za bardzo zachwycona.

- Czego chcesz? – warknęłam.

- Pogadać.

- Zauważyłam. O co chodzi? Tylko się streszczaj.

- Co tak wrogo? Nie możesz być milsza?

- Nie, nie mogę. Mów o co chodzi, a jak nie, to spadaj.

- Spotkamy się później? Sami?

- Co? Jasne, że nie.

- Ale dlaczego od razu odmawiasz?

- Bo, jakbyś nie wiedział, mam chłopaka. I nie mam zamiaru się więcej z tobą widzieć. Żegnam – zostawiłam go samego.

Właściwie nie wiem czemu byłam dla niego taka oschła.

Wróciłam do Toma.

- Czego chciał? – spytał.

- Umówić się ze mną.

- Zgodziłaś się?

- Nie. No co ty?

- Tak tylko pytam – powiedział i objął mnie lekko.

- Dobra Lily. Szczerze mówiąc, nie chcę tak udawać, bo wolałbym, żeby to się działo naprawdę. Może kiedyś tak będzie. Ale na razie mam nadzieję, że się do mnie przekonasz – powiedziawszy to, złożył na moich ustach gorący pocałunek.

Przyznam, że było fajnie. Uśmiechnęłam się do niego i poszliśmy dalej.

     Po południu wyszłam sama na małe zakupy. Rodzice kazali iść jeszcze Petunii, ale ta się wymigała. I dobrze. Kupiłam wszystkie potrzebne rzeczy i już miałam wracać, kiedy usłyszałam, że ktoś mnie woła.

- Nie, błagam, żeby to nie był on... – szepnęłam do siebie i przyspieszyłam kroku.

Niestety, Potter dogonił mnie.

- Czego ty znowu chcesz? – spytałam wrogo.

- Pogadać chwilę.

Westchnęłam głęboko. Miałam go już dosyć. Ale jeśli z nim nie pogadam, nie da mi spokoju.

- O co chodzi? Tylko szybko – odparłam.

- Jesteś z nim szczęśliwa?

- Z Tomem? Tak. A co?

- Lily, to nie jest odpowiedni chłopak dla ciebie. Uwierz mi.

- A ty skąd to możesz wiedzieć? Podaj mi choć jeden powód dlaczego nie. Ah, no tak, zapomniałam. Przecież nikt, kto nie jest tobą, nie może być moim chłopakiem. To wszystko? Bo się trochę śpieszę...

- Lily, dlaczego ty nie dasz sobie nic powiedzieć? Po prostu uważam, że nie będzie ci z nim dobrze...

- Weź, daj mi spokój! Nie wtrącaj się w moje życie! – i zostawiłam go.

- Lily, czekaj! – Potter dogonił mnie i złapał za rękę.

Już miałam zacząć na niego wrzeszczeć, ale się powstrzymałam. Otóż przeżyłam lekki szok. Przede mną szła profesor McGonagall w wielkim kapeluszu i profesor Dumbledore. Oboje byli ubrani w zwykłe ciuchy i trzymali w ręku lody. Długa biała broda dyrektora Hogwartu trochę śmiesznie wyglądała.

- O... Pan Potter i panna Evans... Witamy. Prawda, ze to urocza miejscowość? – rzekł Dumbledore.

- Tak… - wyjąkałam zdumiona.

Właśnie zobaczyłam jedną z najbardziej srogich nauczycielek i dyrektora swojej szkoły wyglądających całkiem inaczej niż zwykle i... tak bardziej na luzie. Swoją drogą to ciekawe, że są tu razem...

- Widzę, że panna Evans wreszcie panu uległa, panie Potter. Gratuluję – rzekła McGonagall do Jamesa, a ja nie miałam pojęcia o co jej chodzi.

- Tak, wreszcie wam się udało - dodał Dumbledore.

Dopiero zrozumiałam, o co im chodzi. Potter wciąż trzymał mnie za rękę, i oni chyba myśleli, że...

- Ale my nie... – zaczęłam, lecz nie dane mi było skończyć.

- Tak, jesteśmy razem. A teraz już pójdziemy, jeśli można – rzekł Rogacz.

Odciągnęłam Pottera stamtąd jak najszybciej i wtedy zaczęłam się na niego wydzierać.

- Czyś ty zwariował? Co ci odbiło, żeby to powiedzieć?!

- Spokojnie... Nie drzyj się tak...

- Nawet mnie nie uciszaj! Jesteś skończonym idiotą! Nie chcę cię widzieć! Zostaw mnie w spokoju! – zostawiłam go samego i wściekła wróciłam do hotelu.

Petunia na szczęście gdzie polazła. Byłam naprawdę zła na Jamesa. Dlaczego on to zrobił? Nie dość, że wtrąca się w moje życie, to jeszcze rozpowiada, że jesteśmy razem. Zawsze musi wszystko popsuć... Myślałam, że te wakacje będą udane, ale nie... Koniec. Nie chcę o nim, ani o tym co się stało, myśleć. Mam nadzieję, że długo go nie zobaczę…

 

***

 

Mam nadzieję, że notka się podoba. :) A co do szablonu... Mam już pewien pomysł, ale pewnie trochę to potrwa, zanim go wprowadzę w życie. ;) I mam jedno pytanie. Ile osób czyta tego bloga? Chciałabym, żeby każdy, kto przeczytał notkę, skomentował ją. To dla mnie ważne, bo tak na prawdę nie wiem ile osób to czyta. Napisanie komentarza zajmuje parę minut a notki kilka godzin, więc to chyba nie jest duży wysiłek. ;) Dziękuję wszystkim, którzy czytają i komentują, bo dodajecie mi chęci do pisania. Czasem jest tak, że mam ochotę rzucić to wszystko, ale przypominam sobie wasze komentarze i dochodzę do wniosku, że po prostu nie mogę. Ten blog to część mojego życia. Ech, kończę już, bo pewnie pousypialiście ;) Kocham was! Pozdro! :)

Wyjazd

   Kolejny tydzień zleciał bardzo szybko. Z Petunią rzadko się widziałam i nie chciałam tego zmieniać. Z rodzicami dogadywałam się świetnie. A Z Tomem... Bywało różnie. Widywaliśmy się codziennie i super spędzaliśmy czas. Oprowadzałam go po okolicy i gadaliśmy na różne tematy. Tom to wspaniały materiał na chłopaka, ale... Ja nie chciałam. On bardzo się starał. Jednak ja po prostu nie mogłam się zakochać. Miałam na razie dość wszelkich związków z chłopakami. Owszem, Tom był super, ale jako przyjaciel. Rozmawialiśmy raz o tym, był chyba trochę zawiedziony, ale nie dał tego po sobie poznać.

   Po kilku dniach rodzice zakomunikowali mi, że wyjeżdżamy na wakacje. Razem z naszymi nowymi sąsiadami. To był ich pomysł. Jedziemy do małej miejscowości nad Morzem Północnym. Dobrze się składa, bo ostatnio jest strasznie gorąco i będzie można się ochłodzić w wodzie. I do tego fajne towarzystwo... Z Tomem na pewno będę się świetnie bawić. Natychmiast napisałam o tym przyjaciółkom. Wyjeżdżamy już pojutrze i zostaniemy tam dwa tygodnie. Muszę się zaraz wziąć za przygotowywania.

   W międzyczasie wpadł do mnie Tom. Rozmawialiśmy o wyjeździe. Tak samo jak ja, był z tego zadowolony.

   W końcu nadszedł upragniony dzień wyjazdu. Okazało się, że kufer, który biorę do Hogwartu na dziesięć miesięcy, jest za mały, żeby pomieścić to, co chcę wziąć na dwa tygodnie. Jednak jakoś udało mi się spakować. Jechaliśmy samochodem państwa Moore, ponieważ nasz był zbyt mały. Cieszyłam się z tego wyjazdu, a jedyną rzeczą, znaczy osobą, która będzie mi przeszkadzać, jest Petunia.

   Po dotarciu nad Morze Północne dość szybko znaleźliśmy hotel, w którym były jeszcze wolne pokoje. Niestety, swój musiałam dzielić z Petunią. Trudno, jakoś przeżyję. Ważne, że jest piękna pogoda i większość czasu będę spędzała na plaży.

   Następnego dnia wstałam przed piątą, żeby zdążyć na wschód słońca. Plaża była całkiem pusta. I dobrze. Spędziłam tam cały poranek.

   Wróciłam dopiero na śniadanie. Rodzice oczywiście panikowali, że mnie nie ma, ale wszystko im wytłumaczyłam. Po paru godzinach już wylegiwałam się na plaży. Był straszny upał, znad morza wiał ciepły wiatr. Fale były malutkie, toteż wiele osób chłodziło się w wodzie. Ja wolałam na razie zostać na leżaku. Nie dane mi było jednak w spokoju się opalać. Tom oczywiście musiał to przerwać.

- Idziesz do wody czy nie? - spytał.

- Nie... Może później... Teraz wolę się opalać – odparłam patrząc na niego spod ciemnych okularów.

- Na opalanie się będziesz jeszcze miała mnóstwo czasu. A woda może się ochłodzić. No chodź...

- Nie. Nigdzie się stąd nie ruszam – powiedziawszy to, wróciłam do błogiego leżenia na słońcu.

Przez parę minut miałam spokój. Potem poczułam jak jestem podnoszona przez jakieś mokre ręce. To Tom. Zdjął mi okulary i zaczął nieść w stronę wody.

- Puść mnie wariacie!!! – krzyczałam.

Kiedy wszedł razem ze mną do wody, spełnił moją prośbę.

- Wedle życzenia! – zawołał i mnie puścił.

Wrzucił mnie do wody! Tak po prostu!

Wynurzyłam się. Była wściekła, ale... chciało mi się śmiać.

- Ty... Pożałujesz tego! - krzyknęłam i zaczęłam go chlapać.

 Po chwili znów leżałam cała w wodzie. Nadeszła większa fala, której nie zauważyłam i się wywaliłam. Tom zaraz pojawił się obok mnie. I nagle znalazł się trochę za blisko... Do niczego jednak nie dopuściłam i wstałam.

- Zrobiło mi się zimno. Wychodzę – powiedziałam i skierowałam się w stronę brzegu.

Kiedy byłam już na kocu Tom spytał:

- Jesteś na mnie zła?

- Nie, a niby dlaczego?

- Bo tak szybko wyszłaś...

- Nie, nie jestem zła. Po prostu zrobiło mi się zimno.

Siedzieliśmy na plaży jeszcze z dwie godziny a później poszliśmy do hotelu na obiad. Około szesnastej wyszłam z Tomem i Petunią na miasto, a nasi rodzice wrócili prażyć się na słońcu. Miasteczko było naprawdę ładne. Sklepy z ciuchami, stragany z paniątkami i różne inne.

- Chodźmy tam – wskazałam na dość duży sklep z ubraniami.

Po pół godzinie wyszłam stamtąd z dwiema torbami, a Petunia była na mnie wściekła, że musiała tam tak długo siedzieć. Doszliśmy do „centrum” miasteczka. Po drodze kupiliśmy sobie pyszne lody włoskie, które już zdążyłam zjeść. Znajdowaliśmy się na dość dużym placu, w którego środku stała duża fontanna. Nagle coś mignęło mi między ludźmi. Coś, jakby czarna czupryna. Nie, to niemożliwe. Jego nie może tu być. Nie, na pewno nie ma. Nie mam się czym przejmować.

   Następny dzień spędziłam podobnie jak poprzedni, tyle że na miasto poszłam tylko z Tomem, bo po wczorajszym wyjściu moja siostra miała nas dość. I szczerze mówiąc, ja jej też. Obeszliśmy wszystkie stragany z pamiątkami. Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam osobę, której w ogóle nie chciałam widzieć. Jamesa Pottera.

- Co ty tu robisz? – zawołałam zszokowana.

- Stoję, a ty? – odparł śmiejąc się lekko.

- Ja też, ale skąd ty się tu wziąłeś?

- Przyjechałem, a ty? – wyraźnie sobie ze mnie żartował.

- No ja też! Ale dlaczego?!

- Bo są wakacje, Lily... Czy to takie dziwne, że chciałem gdzieś wyjechać? – coraz bardziej się śmiał.

- Ale dlaczego akurat tam, gdzie ja?

- Przeznaczenie, Lily!

Westchnęłam głęboko.

- Żadne przeznaczenie! Phi! Mam cię dosyć!

- Ale co ja takiego zrobiłem?

- Żyjesz, oddychasz, chodzisz...

- Aha. To już wiem. Dzięki!

Co z niego za idiota!

- Ależ proszę!

- Lily, coś się stało? – do akcji wkroczył Tom.

Dostrzegłam w nim szanse na wkurzenie Pottera. Mam tylko nadzieję, że załapie o co mi chodzi.

- Nie, nic...

- Kto to jest? – spytał wskazując na Jamesa.

Wtedy chwyciłam go za rękę.

- To James, mój kolego ze szkoły. James, to jest Tom, mój chłopak – powiedziawszy to ścisnęłam mocniej dłoń Toma, żeby nawet nie próbował się sprzeciwić.

Chłopaki podali sobie ręce, ale widać było, że James robi to bardzo niechętnie. Po chwili już go nie było, powiedział, że musi już iść.

- Możesz mi powiedzieć o co w tym wszystkim chodzi? – spytał Tom.

- Zaraz ci wyjaśnię...

Usiedliśmy na ławce obok fontanny.

- No to co chcesz wiedzieć? – spytałam.

- Dlaczego mu tak powiedziałaś? Że jestem twoim chłopakiem?

- Bo... Już ci wszystko mówię... No więc on od początku szkoły się za mną ugania. A ja zawsze go spławiam. Wkurza mnie, to idiota. Ostatnio, na koniec roku szkolnego pokłóciliśmy się. Pisał do mnie listy, ale ja nie dopisywałam. No i teraz mu tak powiedziałam, żeby go wkurzyć... i tak w ogóle... Chcę mu pokazać, że nie jestem taka jak on myśli, że sama też potrafię kogoś znaleźć i nie potrzebuję do tego jego pomocy. Proszę, nie wydaj mnie…

Tom przez chwilę był zamyślony, lecz potem powiedział:

- No dobrze, ale jeszcze o tym porozmawiamy.

- Dzięki! – powiedziałam i przytuliłam się do niego.

Chyba był trochę zdziwiony.

- No co? Przecież mamy udawać, ze jesteśmy razem! – zaśmiałam się lekko.

Zaraz potem wróciliśmy do hotelu i poszliśmy do swoich pokoi, gdzie zaczęłam pisać list do Dorcas.

Kochana Dorcas,

nie zgadniesz, co się dziś wydarzyło! Poszłam z Tomem na miasto i tam był Potter! Wkurzyłam się i to bardzo. Powiedziałam mu, że Tom jest moim chłopakiem. Nie wiem, czy dobrze zrobiłam... W każdym razie Tom zgodził się udawać, ale chyba nie jest tym zachwycony.. Co o tym myślisz? I co z Syriuszem? Odezwał się do Ciebie? Czekam na odpowiedź.

Buziaki

Lily

Odłożyłam pióro i spojrzałam przez okno. Mój wzrok padł na las znajdujący się chyba bardzo daleko stąd. Ale nie to jest w tej chwili ważne. Ciekawe jakie będą te wakacje... Z Potterem i z Tomem... Wiem tylko tyle, że na pewno nie będzie łatwo...

 

***

 

I znowu wielka przerwa w pisaniu... Mam nadzieję, że wynagrodziłam Wam to długością notki. ;) Jak dla mnie to jest ona dosyć udana, ale to już wy ocenicie. :) Zastanawiam się nad zmianą szablonu... Ten już mi się trochę znudził. Jaki kolor polecacie? Czekam na propozycje. ;) Pozdrawiam! :)